Entropia

Cała seria bardzo słabiutko. Zaczęło się dobrze, druga książka już nijaka no a 3 to bardzo chciałam przeczytać żeby już zamknąć tą serię ale nie dam rady. Nudy straszne …. Nie polecam… szkoda czasu

Cała seria bardzo słabiutko. Zaczęło się dobrze, druga książka już nijaka no a 3 to bardzo chciałam przeczytać żeby już zamknąć tą serię ale nie dam rady. Nudy straszne …. Nie polecam… szkoda czasu

Przeczytałam wszystkie 3 części i wiem co przeszkadza mi najbardziej w tych książkach - brak logicznych powiązań i konsekwencji w prowadzeniu narracji. Zaczyna się ciekawie, potem nagle zwrot akcji, potem nagle wyskakuje jakiś element, osoba, której wcześniej w ogóle nie było i sytuacja sama się pięknie rozwiązuje. No a końcówka - rany, serio, zapałki z jakimś dziwnym kodem rzucone pod półkę na stacji benzynowej tylko po to, żeby odnaleźć zaginioną osobę. To się po prostu nie trzyma kupy. Już się raczej z autorem nie spotkamy.

Przeczytałam wszystkie 3 części i wiem co przeszkadza mi najbardziej w tych książkach - brak logicznych powiązań i konsekwencji w prowadzeniu narracji. Zaczyna się ciekawie, potem nagle zwrot akcji, potem nagle wyskakuje jakiś element, osoba, której wcześniej w ogóle nie było i sytuacja sama się pięknie rozwiązuje. No a końcówka - rany, serio, zapałki z jakimś dziwnym...

Szczerze, to uważam, że takich książek nie powinno się pisać z prostego powodu: zagadka, którą autor stawia przed czytelnikiem i bohaterką, jest tak wielka i tak intrygująca, że właściwie każde rozwiązanie będzie rozczarowujące. Pewne rzeczy pozostawić bez odpowiedzi, ale kryminały pisze się przecież po to, by odpowiedzi udzielić.

Pomijając ten jeden zarzut (dość duży jednak, stąd zaniżona ocena),to wcale niezła książka, dobrze napisana, z ciekawą bohaterką.

Szczerze, to uważam, że takich książek nie powinno się pisać z prostego powodu: zagadka, którą autor stawia przed czytelnikiem i bohaterką, jest tak wielka i tak intrygująca, że właściwie każde rozwiązanie będzie rozczarowujące. Pewne rzeczy pozostawić bez odpowiedzi, ale kryminały pisze się przecież po to, by odpowiedzi udzielić.

Pomijając ten jeden zarzut (dość duży...

Kobieta silna jest.
Nieustępliwa jest .
A gdy świat próbuje ją złamać idzie dalej.
Kobieta która widzi więcej i wtedy najlepiej nie oddychać bo każdy gest, ruch czy mrugnięcie może być dowodem przeciwko Tobie.
Kobieta twarda jest, nie dlatego, że niczego się nie boi, bo tylko głupiec nie zna strachu. Patrzy lękowi prosto w oczy i idzie na przód mimo strachu, mimo burz bo wie że to jedyna droga, która prowadzi do prawdy, do wolności, do samej siebie.
Tym razem droga jest zawiła, niczym labirynt w oparach benzyny, ciężka i dusząca. Ale ona idzie dalej bo wie,że nawet najbardziej zawiły labirynt ma swoje wyjście.

Taka jest Alicja Mort.
Kobieta poraniona przez życie, która zbyt wiele razy widziała ludzką krzywdę, odchodzi z policji by zostawić zło za sobą. Ale mrok czai się tuż obok by kiedyś jeszcze raz spojrzeć jej w oczy.
Alicja zostaje wciągnięta w sprawę, która juz dawno powinna być zamknięta.

Tajemniczy list wsunięty pod drzwi i tylko jedno zdanie: "To nie skończyło się wtedy ".
To jest najmroczniejszy rozdział w jej życiu. Po raz kolejny musi zajrzeć głębiej by zobaczyć i głębiej by zrozumieć.

To bylo fantastyczne! Chłonełam tą historię całą sobą. Wciągnięta w mrok, który nieśmiało upominał się o swoje, przeżywałam ludzkie traumy i sekrety.
Szczygielski buduje napięcie, które z każdym przeczytanym rozdziałem rośnie pozwalając odbiorcy dogłębnie odczuwać ciężar skrywanych emocji .
To literatura, która hipnotyzuje dusznym klimatem, pełna bólu, lęku i emocjonalnej głębi
To literatura, którą trzeba przeczytać.

Kobieta silna jest.
Nieustępliwa jest .
A gdy świat próbuje ją złamać idzie dalej.
Kobieta która widzi więcej i wtedy najlepiej nie oddychać bo każdy gest, ruch czy mrugnięcie może być dowodem przeciwko Tobie.
Kobieta twarda jest, nie dlatego, że niczego się nie boi, bo tylko głupiec nie zna strachu. Patrzy lękowi prosto w oczy i idzie na przód mimo strachu, mimo burz bo...

„Entropia” – Bartosz Szczygielski

Moja przygoda z twórczością Bartosza Szczygielskiego zaczęła się właśnie od Entropii. Choć jest to trzecia część cyklu, po Asymetrii i Dysharmonii, bez problemu udało mi się wejść w klimat powieści i odnaleźć w fabule, mimo że wcześniejszych tomów nie czytałam.

Ogromnym atutem książki jest główna bohaterka — Alicja Mort. To postać bardzo wyrazista i świetnie wykreowana. Z jednej strony jest „dziewczyną z sąsiedztwa”, zwyczajną i momentami niepozorną, a z drugiej niezwykle twardą, zdeterminowaną i nieodpuszczającą. Jest dobra w tym, co robi, głównie dzięki swojej wytrwałości. Nie jest jednak bohaterką idealną — bywa niecierpliwa, impulsywna i chwilami działa, jakby była w gorącej wodzie kąpana. Właśnie te cechy sprawiają, że fabuła dynamicznie posuwa się do przodu i nie pozwala czytelnikowi się nudzić.

Sama historia bardzo mnie zaciekawiła. Od początku zastanawiałam się, co stoi za samobójczym podpaleniem kobiety na stacji benzynowej — wydarzeniem, które staje się osią całej fabuły. To tragiczne zdarzenie pełne niedopowiedzeń i tajemnic prowadzi Alicję coraz głębiej w sprawę, która z pozoru powinna być już dawno zamknięta.

W Entropii niemal wszystko opiera się na sekretach. Tajemnice rodzą kolejne pytania, a autor umiejętnie dawkuje informacje, stopniowo odsłaniając kolejne warstwy historii. Z czasem wszystkie wątki zaczynają się ze sobą łączyć, tworząc spójną, mroczną i momentami bardzo przytłaczającą całość.

Klimat powieści doskonale oddaje jedno zdanie, które szczególnie zapadło mi w pamięć:
„Zło to zło i nie ma imienia, a na pewno nie zasługuje na to, by je pamiętać.”
To myśl, która trafnie podsumowuje ciężar tej historii oraz sposób, w jaki autor ukazuje cierpienie, winę i sprawiedliwość przychodzącą zbyt późno.

„Entropia” to mroczny thriller psychologiczny, który wciąga i zmusza do refleksji. Nawet jako pierwsze spotkanie z twórczością Bartosza Szczygielskiego sprawdziła się doskonale i zdecydowanie zachęciła mnie do sięgnięcia po wcześniejsze części cyklu.

„Entropia” – Bartosz Szczygielski

Moja przygoda z twórczością Bartosza Szczygielskiego zaczęła się właśnie od Entropii. Choć jest to trzecia część cyklu, po Asymetrii i Dysharmonii, bez problemu udało mi się wejść w klimat powieści i odnaleźć w fabule, mimo że wcześniejszych tomów nie czytałam.

Ogromnym atutem książki jest główna bohaterka — Alicja Mort. To postać bardzo...

Po lekturze Entropii Bartosza Szczygielskiego mam taką dość sporą przepaść w głowie. Trudno mi dobrać właściwe słowa i ukształtować myśli kłebiące się gdzieś w przestrzeni, niemniej spróbuję.

Alicja Mort powraca po burzliwych wydarzeniach Asymetrii i Dysharmonii. Wydarzeniach, które, warto to podkreślić, naznaczyły ją na wielu płaszczyznach. Tym razem wcale nie ma w życiu lżej-zaczęło się od dziecięcej czapki, a skończyło dużo gorzej, choć finał powinniście ocenić sami. Nie będę zagłębiać się w szczegóły fabularne, żeby nie psuć wam przygody, ograniczę się więc tylko do kilku przemyśleń.

Sama fabuła jak dla mnie jest bardzo autentyczna, spójna, świetnie wpisana w obecne realia międzynarodowe i trzymająca poziom do końca.

Zakończenie autor pozostawił otwarte, co w przypadku Entropii jest świetnym wyborem. Myślę, że odarcie wszystkich wątków z przestrzeni dla rozważań popsułoby mój odbiór tej książki. (Choć przyznaję, że zdarzyło mi się wypomnieć Autorowi właśnie otwarte zakończenia 😆).

Temat-jeśli skupimy się na głównym, to chyba ciężko będzie go wskazać. Entropia porusza wiele kwestii, nie tylko dotyczących głównej bohaterki, ale i świata jako takiego. Pokazuje nam dość dobitnie, jak skrajne zachowania podejmuje człowiek w swoim okrucieństwie, a także to, jak wykorzystuje niedolę drugiej osoby do własnych interesów. Uwidacznia też problem, którego każdy z nas może doświadczyć—rezygnacji z walki o siebie lub innych, gdy pozostajemy pod uciskiem wystarczająco długo. Za tym idzie także ludzka bezradność, na którą nie zawsze mamy sposób. Wreszcie, mówi o zaufaniu-jego budowaniu, stracie i trudnym odzyskaniu, a także o tym, jak bardzo potrafimy odrzucać pozytywne rzeczy, które nas spotykają, bo tak bardzo obawiamy się porażki, opuszczenia gardy i okazania uczuć.

Myślę, że takie właśnie wrażenia osadziły się we mnie przy Entropii. Alicja, której towarzyszymy w tej historii, wyraźnie różni się od jej wersji z 1. i 2. części, ale to dobrze-dzięki temu jest dla nas autentyczna, popełnia błędy tak jak my, żałuje i zadośćczyni, a także kocha, próbuje zaufać i daje słowo, którego dotrzymuje. Na koniec-słowo podsumowania. To nie był dla mnie klasyczny kryminał czy thriller. To była opowieść, w której na pierwszy plan wpłynęły tematy głębsze i trudniejsze, i chyba za to powinniśmy tę trylogię pokochać.

Po lekturze Entropii Bartosza Szczygielskiego mam taką dość sporą przepaść w głowie. Trudno mi dobrać właściwe słowa i ukształtować myśli kłebiące się gdzieś w przestrzeni, niemniej spróbuję.

Alicja Mort powraca po burzliwych wydarzeniach Asymetrii i Dysharmonii. Wydarzeniach, które, warto to podkreślić, naznaczyły ją na wielu płaszczyznach. Tym razem wcale nie ma w życiu...

Będę konsekwentny i ocena dobra również dla trzeciej części. Cała seria jak dla mnie zasługuje na nic więcej niż dobra, może "ciut bardzo dobra".
W trzeciej części trochę mniej jest Alicji Mort, która jakoś dopiero od drugiej części przekonała mnie do siebie. Fabuła całkiem OK, wykonanie chyba też nie tak złe. Jednak całą serią póki co autor zupełnie mnie do siebie nie przekonał. Swoją drogą nie uważam, żebym zmarnował czas czytając wszystkie 3 części. Ale miałem w rękach dużo, o niebo dużo lepsze książki z dużo lepszym wykonaniem i dużo ciekawszą fabuła. Ale nie wszystko wszystkim musi się podobać.

Będę konsekwentny i ocena dobra również dla trzeciej części. Cała seria jak dla mnie zasługuje na nic więcej niż dobra, może "ciut bardzo dobra".
W trzeciej części trochę mniej jest Alicji Mort, która jakoś dopiero od drugiej części przekonała mnie do siebie. Fabuła całkiem OK, wykonanie chyba też nie tak złe. Jednak całą serią póki co autor zupełnie mnie do siebie nie...

Wystąpiliśmy w książce! 😮😮

Tego nie mieliśmy w naszym bingo na ten rok! Bartek Szczygielski w trzecim tomie cyklu z Alicją Mort “Entropia” umieścił nas w swojej książce! 😍

Wszystko zaczyna się niewinnie. Na stację benzynową przychodzi kobieta, która dokonuje zakupów, aby po chwili… podpalić się tuż obok budynku! A wiecie kto na tej stacji pracuje? Mariusz i Kamil. I wiecie co jeszcze? To my jako pierwsi odkrywamy, co dokonało się na tyłach stacji! Tragiczne wydarzenie otwiera szereg kolejnych, w których dowiadujemy się o wielu rzeczach przemilczanych przez ostatnie lata, a dla Alicji Mort rozpoczyna się jeden z najtrudniejszych okresów w jej życiu. 🔥

Co do tego, że Bartek umie pisać kryminały, wątpliwości nie mamy. Chłop ma na swoim koncie prawie 30 publikacji, ale to właśnie cykl z Alicją Mort jest naszym ulubionym. Tak niecodzienna postać przykuwa uwagę już od pierwszych stron “Asymetrii”, pierwszego tomu cyklu, a dodatkowo za sprawą swoich niezwykłych umiejętności odczytywania emocji i prawdomówności ze swoich rozmówców, utrzymuje czytelnika w ciągłym napięciu. My w każdej kolejnej historii martwimy się o Alicję coraz bardziej, bo ciągle spadają na nią różne plagi, a nie chcemy się z tą postacią rozstawać! 😀

Samo śledztwo również wciąga - w końcu już od pierwszych scen jesteśmy wrzuceni w wir wydarzeń! Na dodatek to dosłownie MY jesteśmy w tę sprawę wplątani, bo jednak występujemy w roli świadków w sprawie. To naprawdę ciekawe uczucie czytać na kartach powieści swoje imię i nazwisko w wydrukowanej książce, która zdobywa szczyty popularności. No po prostu wow! ❤️

“Entropia” to także świetny portret psychologiczny postaci. Bartek świetnie zagłębia się w ludzką psychikę i stara się pokazać, czym kierujemy się, podejmując konkretne decyzje i co czasem jesteśmy zmuszeni poświęcić, a do czego czasem zmuszają nas sytuacja lub otoczenie. 🫂

Czytajcie “Entropię”! A jeśli jeszcze nie znacie cyklu z Alicją Mort, to zacznijcie od “Asymetrii” i “Dysharmonii”, będziecie zachwyceni! ❤️

Wystąpiliśmy w książce! 😮😮

Tego nie mieliśmy w naszym bingo na ten rok! Bartek Szczygielski w trzecim tomie cyklu z Alicją Mort “Entropia” umieścił nas w swojej książce! 😍

Wszystko zaczyna się niewinnie. Na stację benzynową przychodzi kobieta, która dokonuje zakupów, aby po chwili… podpalić się tuż obok budynku! A wiecie kto na tej stacji pracuje? Mariusz i Kamil. I...

Alicja pakuje się w kolejną sprawę, a miała skończyć z byciem śledczą. Tym razem może się to skończyć i źle i dobrze-w zależności od punktu widzenia :)
Dobrze się czytało. Akcja się nie zatrzymała choćby na sekundę.

Alicja pakuje się w kolejną sprawę, a miała skończyć z byciem śledczą. Tym razem może się to skończyć i źle i dobrze-w zależności od punktu widzenia :)
Dobrze się czytało. Akcja się nie zatrzymała choćby na sekundę.

Czy każdą prawdę naprawdę da się udźwignąć?

Pewne historie nie zaczynają się cicho. One od razu zamykają drzwi i zabierają powietrze. Od pierwszych stron czuć, że to opowieść o chaosie, który nie wybucha nagle, lecz sączy się powoli, niemal niezauważalnie. Atmosfera gęstnieje z każdą sceną, a czytelnik coraz bardziej grzęźnie w poczuciu niepokoju i braku kontroli.

To, co najbardziej uderza, to sposób, w jaki Autor prowadzi swoich bohaterów. Bez litości, ale z uważnością. Nawet postacie stojące na dalszym planie mają swoje rysy, pęknięcia i niewypowiedziane historie. Nikt nie jest tu tylko tłem. Każdy niesie jakiś ciężar, coś przemilcza, coś ukrywa.

Alicja Mort ponownie zostaje wciągnięta w sprawę, która nie daje prostych odpowiedzi. Śledztwo dotyczące kobiety, która podpaliła się na stacji benzynowej, nie rozwija się linearnie. Raczej kluczy, myli tropy i wciąga w labirynt niedopowiedzeń. Im dalej, tym mniej chodzi o samo „dlaczego”, a bardziej o to, jak łatwo człowiek może się zagubić w cudzych sekretach i własnych obsesjach.

„Entropia” nie jest książką komfortową. Zostawia po sobie uczucie zmęczenia, lekkiego rozstrojenia, jak po zbyt długim przebywaniu w zamkniętym pomieszczeniu. I właśnie w tym tkwi jej siła. To opowieść o rozpadzie – relacji, sensów, porządku – opowiedziana chłodno, precyzyjnie, bez potrzeby epatowania przemocą. Mrok nie wyskakuje tu zza rogu. On już tu jest i nigdzie się nie wybiera.

Czy każdą prawdę naprawdę da się udźwignąć?

Pewne historie nie zaczynają się cicho. One od razu zamykają drzwi i zabierają powietrze. Od pierwszych stron czuć, że to opowieść o chaosie, który nie wybucha nagle, lecz sączy się powoli, niemal niezauważalnie. Atmosfera gęstnieje z każdą sceną, a czytelnik coraz bardziej grzęźnie w poczuciu niepokoju i braku kontroli.

To, co...