Lena

Książka ciekawa, nie powiem, że nie. Jednak moim zdaniem napisana zbyt "szkolnie" zabrakło mi tutaj takich prawdziwych emocji.
Chwali się bardzo pomysł na książkę, ale moim zdaniem to najsłabsza pozycja autorki, chociaż uważam, że tematy, które są tu poruszone, są niezwykle ważne.

Książka ciekawa, nie powiem, że nie. Jednak moim zdaniem napisana zbyt "szkolnie" zabrakło mi tutaj takich prawdziwych emocji.
Chwali się bardzo pomysł na książkę, ale moim zdaniem to najsłabsza pozycja autorki, chociaż uważam, że tematy, które są tu poruszone, są niezwykle ważne.

Wojna nie tylko niszczy miasta i domy. Niszczy ludzkie życie, pozostawiając po sobie rany, które nie goją się przez lata. I właśnie w takim świecie Barbara Wysoczańska umieszcza historię Leny – opowieść o miłości, która nie powinna była się wydarzyć, a jednak okazała się silniejsza niż wszystko inne.
Autorka przenosi czytelnika w niezwykle trudny i bolesny fragment historii. Tłem tej opowieści są napięte i pełne przemocy relacje między Polakami a bolszewikami – świat, w którym codziennością stają się przêmoc, gwåłty, strach i śmiêrć. To nie jest zwykła wojna, lecz czas niewyobrażalnego terroru, który na zawsze pozostawia w ludziach głębokie rany.

Główna bohaterka, Lena, prowadzi spokojne życie w Paryżu, gdzie poświęca się malarstwu. Przeszłość jednak nie pozwala o sobie zapomnieć. Wiadomość ze Lwowa zmusza ją do powrotu do kraju i konfrontacji z wydarzeniami, które przed laty naznaczyły jej życie. W areszcie siedzi jej mąż – człowiek, którego dziewięć lat wcześniej opuściła, a któremu jednocześnie zawdzięcza życie.

Autorka z ogromną wrażliwością pisze o sprawach trudnych i skomplikowanych – o traumach, które latami pozostają ukryte głęboko w sercu, o poczuciu winy, o konsekwencjach wojny, które nie kończą się wraz z ostatnim wystrzałem. Ale przede wszystkim jest to opowieść o miłości. Takiej, która nie zna narodowości ani pochodzenia. O uczuciu prawdziwym i czystym, które potrafi przetrwać lata rozłąki i tysiące kilometrów.

Barbara Wysoczańska ma niezwykłą umiejętność opowiadania historii w sposób poruszający i pełen emocji. Są momenty, kiedy czytając tę książkę, naprawdę czułam, jak serce ściska się z żalu i wzruszenia.

Mam jednak nieco mieszane uczucia wobec rozwiązania wątku Pawła. Przyznam, że finał tej historii mnie zaskoczył, ale jednocześnie nie do końca mnie przekonał.
Zabrakło mi również krótkiej notki od autorki na końcu książki. Bardzo lubię, gdy pisarze dzielą się kilkoma słowami o tym, skąd wziął się pomysł na historię, jakie były inspiracje do powstawania powieści.

Nie mniej jednak „Lenę” czytało mi się bardzo dobrze. To kolejna powieść Barbary Wysoczańskiej, która utwierdza mnie w przekonaniu, że po książki tej autorki można sięgać w ciemno – bo zawsze kryje się w nich historia pełna uczuć, wrażliwości i ludzkich dramatów.

Wojna nie tylko niszczy miasta i domy. Niszczy ludzkie życie, pozostawiając po sobie rany, które nie goją się przez lata. I właśnie w takim świecie Barbara Wysoczańska umieszcza historię Leny – opowieść o miłości, która nie powinna była się wydarzyć, a jednak okazała się silniejsza niż wszystko inne.
Autorka przenosi czytelnika w niezwykle trudny i bolesny fragment...

Pani Barbara ukazuje wojnę i lata powojenne w najbrutalniejszej odsłonie, bez ogródek. Nie spłaszcza wydarzeń, przeżycia i emocje wybrzmiewają ze stron. Mimo to lekkość i piękność Lwowa, Olszy bije z książki - można poczuć się tam, na miejscu. Niesamowita powieść, pisana pięknym językiem.

Pani Barbara ukazuje wojnę i lata powojenne w najbrutalniejszej odsłonie, bez ogródek. Nie spłaszcza wydarzeń, przeżycia i emocje wybrzmiewają ze stron. Mimo to lekkość i piękność Lwowa, Olszy bije z książki - można poczuć się tam, na miejscu. Niesamowita powieść, pisana pięknym językiem.

Nie porwała mnie zupełnie a szkoda bo lubię autorkę

Nie porwała mnie zupełnie a szkoda bo lubię autorkę

Książka bardzo wciągająca. Polecam przeczytać.

Książka bardzo wciągająca. Polecam przeczytać.

Muszę przyznać, że Barbara Wysoczańska jest jedną z moich ulubionych autorem, oczywiste jest więc, że sięgnęłam po kolejną jej książkę. „Lena” to opowieść o malarce, która uciekła do Paryża, po to, by odrodzić się na nowo po okrucieństwach I wojny światowej, niestety, splot okoliczności sprawia, że musi wrócić do ojczyzny, w której jej mąż (choć tylko na papierze)jest podejrzewany o działalność na rzecz komunistów. A to w Polsce międzywojennej było zdradą wielkiego kalibru. On kiedyś uratował ją, teraz ona spróbuje uratować jego. Czy jej się to uda? Co zastanie w kraju? Czy młodzi się odnajdą po wielu latach rozłąki? Historia ciekawa, dobrze napisana, jednak najmniej mnie poruszyła z wszystkich przeczytanych tej autorki.

Muszę przyznać, że Barbara Wysoczańska jest jedną z moich ulubionych autorem, oczywiste jest więc, że sięgnęłam po kolejną jej książkę. „Lena” to opowieść o malarce, która uciekła do Paryża, po to, by odrodzić się na nowo po okrucieństwach I wojny światowej, niestety, splot okoliczności sprawia, że musi wrócić do ojczyzny, w której jej mąż (choć tylko na papierze)jest...

Lena Garlicka, polska malarka, od kilku lat prowadzi ustabilizowane życie w Paryżu, gdzie oddaje się wyłącznie pracy artystycznej. Jedynym jej bliskim krewnym jest wuj Franciszek Janicki, do którego kilka lat wcześniej Lena zwróciła się po pomoc, gdy po dramatycznych przeżyciach wojennych uciekła z Polski. Niespodziewanie Lena otrzymuje wiadomość, która powoduje, że musi wrócić do Polski. Mąż Leny Paweł został posądzony o zdradę ojczyzny i współpracę z komunistami. Ojciec Pawła i Aleksandry był oficerem carskim. Po przejęciu władzy przez komunistów i śmierci ojca Paweł w rodziną musieli uciekać z Rosji. Osiedlili się przy stadninie, która prowadził dziadek Pawła od strony matki. Matka Pawła, która jak się okazuje jest w stałym kontakcie listownym z Franciszkiem prosi synową o pomoc. Historia o uratowaniu Lenie życia mogłaby pomóc Pawłowi. Lena razem z Franciszkiem przybywa do Lwowa. Lena pochodziła z zamożnego domu. Podczas napadu Bolszewików cały dwór został spalony. Ojciec, matka i wierna służąca zostali zamordowani. Kobiety wcześniej zostały brutalnie wykorzystane. Bandyci znęcali się brutalnie nad Leną, wielokrotnie ją hańbiąc. Wtedy na ratunek przybywa Paweł. Morduje wszystkich oprawców, a Leną zabiera do chaty, gdzie szamanka pomaga jej dojść do siebie. Okazuje się, że Lena jest w ciąży. Dodatkowo jest w tragicznym stanie psychicznym. Paweł zabiera ją do jej ciotki. Ta ją pierwotnie przyjmuje, jednak gdy widzi stan psychiczny dziewczyny, a dodatkowo dowiaduje się, że jest w ciąży chce ją wysłać do domu opieki. Paweł nie chcąc na to pozwolić postanawia się z nią ożenić. Lena przyjmuje wszystko z obojętnością, jednak nie pozwala się dotykać. Po ślubie jadą razem do domu rodzinnego Pawła. Tam wszyscy są w szoku, że Paweł się ożenił. Czekała na niego bowiem Aurelia, córka prokuratora, która kochała się w chłopaku, jednak ten nigdy jej nic nie obiecywał. Co prawda pisał do niej listy z wojny jednak traktował ją jak przyjaciółkę. Siostra Pawła studiuje w Lwowie i poznaje szwagierkę dopiero gdy przybywa na święta. Jednak chłód i obojętność Leny sprawia, że Aleksandra nie przepada za Leną. Dziewczyna rodzi synka przedwcześnie i chłopiec umiera. Wkrótce potem ucieka do Paryża. Tam pomału dochodzi do siebie. Nie wie, że Paweł ciągle na nią czekał. Po powrocie do Lwowa Lena rozmawia z sędzią. Ten proponuje, że wypuści Pawła na rok próby, jednak Lena musi mieszkać z nim by zobaczyć czy na pewno nie współpracuje z komunistami. Prokuratorem jest mąż Aurelii, który nienawidzi Pawła i chce go wsadzić do więzienia na wiele lat, a nawet uzyskać karę śmierci. Jest gejem i kiedyś żona przyłapała go z aplikantem, przez co jest zmuszony robić wszystko czego żona żąda. Napuszcza nawet zbirów na zarządcę stadniny, by ten zeznawał przeciwko Pawłowi. Jakub jednak mimo brutalnej napaści jest wierny przyjacielowi. Jakub pracuje od lat w stadninie. Gdy jeszcze zarządzał nią dziadek Pawła, Jakub ożenił się i spodziewał dziecka. Dostał wtedy od dziadka Pawła małe mieszkanie przy stadninie. Niestety jego żona zmarła przy porodzie razem z dzieckiem. Jakub od tego czasu jest bardzo samotny. Podkochuje się w Aleksandrze, jednak wie, że ten związek jest niemożliwy. Paweł wychodzi z więzienia, jednak jest chłodny w stosunku do Leny. Prosi ją by jak najszybciej wyjechała. Okazuje się, że Paweł też pisał z wujem. Aleksandra przez pochodzenie ojca traci pracę w szkole, jest załamana. Jest niemiła dla szwagierki, jednak gdy poznaje prawdę stają się sobie bliższe. Jadą razem do Lwowa. Tam spotykają Tadeusza - brata Leny, który namawiał Leną na pogrążenie męża, mówiąc, że to zły człowiek. Lena idzie do hotelu gdzie spędza wieczór z mężem. Paweł daje jej papiery rozwodowe. Lena choć przed przyjazdem do Polski planowała rozwód teraz go nie chce. Mąż stał się jej bliski i chciałaby odzyskać to co straciła. Aleksandra spędza wieczór z Tadeuszem. Gdy jest po wpływem alkoholu próbuje się do niej dobierać, jednak Aleksandra ucieka. Następnego dnia okazuje się, że Tadeusz jako dziennikarz napisał o Aleksandrze kompromitujący tekst, że pijana nauczycielka bawi się w klubach. Paweł jest wściekły, jednak Lena powstrzymuje go przed zrobieniem głupstwa. Okazuje się, że Tadeusz namawiał Pawła, żeby jako mąż wyciągnął z banku pieniądze Leny po rodzicach. Ten się nie zgodził co spowodowało donos, przez który Paweł został oskarżony o współpracę z komunistami. Aurelia w zemście pokazuje sędziemu listy, który pisał do niej młody Paweł zafascynowany komunizmem. To jednak jest za mało. Paweł przyznaje się Lenie, że ma dziecko. Jego matka nie żyje, a Paweł chcąc ukryć fakt, że ma dziecko ukrył syna w rodzinie, która go wychowuje. Po wpływem Leny stara się jednak o bliższy kontakt z synem. Lena wyjaśnia mężowi, że była chora i nie chciała jego uczuć, jednak teraz chce spróbować. Paweł wyznaje Lenie, że zawsze ją kochał. Okazuje się, że Paweł za pomocą Franciszka wydał bardzo poczytną w Europie zachodniej polityczną książkę. Aleksandra wiąże się z Jakubem. Książka kończy się w Paryżu do którego wyjechała Lena, aby sprzedać swoje ostatnie obrazy. Przyjeżdża po nią Paweł z synem.

Lena Garlicka, polska malarka, od kilku lat prowadzi ustabilizowane życie w Paryżu, gdzie oddaje się wyłącznie pracy artystycznej. Jedynym jej bliskim krewnym jest wuj Franciszek Janicki, do którego kilka lat wcześniej Lena zwróciła się po pomoc, gdy po dramatycznych przeżyciach wojennych uciekła z Polski. Niespodziewanie Lena otrzymuje wiadomość, która powoduje, że musi...

Niestety, ta książka mnie nie urzekła. Była dla mnie zbyt przewidywalna, a zakończenie zbyt cukierkowe.

Niestety, ta książka mnie nie urzekła. Była dla mnie zbyt przewidywalna, a zakończenie zbyt cukierkowe.

Tytułowa Lena od dziewięciu lat mieszka w Paryżu, gdzie zajmuje się swoją pasją - malarstwem. Mieszka u swojego wuja Franciszka, do którego uciekła po dramatycznych przeżyciach wojennych. Pewnego dnia otrzymuje wiadomość, która zmusza ją do powrotu do kraju. Trudna przeszłość powraca, a Lena będzie musiała się z nią zmierzyć.

Ciąg dalszy recenzji:
https://www.facebook.com/photo/?fbid=1454518996470881&set=a.530574235532033

Tytułowa Lena od dziewięciu lat mieszka w Paryżu, gdzie zajmuje się swoją pasją - malarstwem. Mieszka u swojego wuja Franciszka, do którego uciekła po dramatycznych przeżyciach wojennych. Pewnego dnia otrzymuje wiadomość, która zmusza ją do powrotu do kraju. Trudna przeszłość powraca, a Lena będzie musiała się z nią zmierzyć.

Ciąg dalszy...

Nie wciągnęła mnie, fabuła łatwa do przewidzenia.
Całość to regeneracja psychiki Leny po drastycznych przejściach wojennych. Powieść byłaby dobra gdyby postacie miały charakter, a były niestety mdłe. Dodatkowo całość mocno się dłużyła.

Nie wciągnęła mnie, fabuła łatwa do przewidzenia.
Całość to regeneracja psychiki Leny po drastycznych przejściach wojennych. Powieść byłaby dobra gdyby postacie miały charakter, a były niestety mdłe. Dodatkowo całość mocno się dłużyła.