Owoc żywota twego

Ewa Maria Ostrowska zafundowała mi prawdziwy emocjonalny rollercoaster . ,,Owoc żywota twego'' to książka mocna, obnażająca najgorsze ludzkie cechy. Ostrowska napiętnowała chciwość, zazdrość i zawiść, podłość, okrucieństwo i niewdzięczność mieszkańców jednej z wielu typowych, polskich wsi. To,że autorka napisała akurat o społeczności wiejskiej , chyba nie ma aż tak wielkiego znaczenia. Ludzie zawistni, egoistyczni, małostkowi, dwulicowi żyją wszędzie, nie tylko na wsiach. Główną bohaterką książki jest Katarzyna Małomówna, kobieta która w życiu przeszła bardzo wiele, córka Głupiej Kazieczki - miejscowej prostytutki. Oprócz Katarzyny przewija się w tej powieści mnóstwo osób mieszkających w tej wsi, a każda z nich ma swoje mniejsze i większe kłopoty. Między członkami tej wiejskiej społeczności często dochodzi do kłótni, wywołanych przez zazdrość, fałszywe oskarżenia czy krzywdzące plotki, z powodu których dochodziło nawet do samobójstw. Książka ,,Owoc żywota twego'' nieźle mnie przeczołgała , kumulacja pazerności, nietolerancji, chamstwa i podłości mieszkańców wioski, ich interesowność i egocentryzm bardzo mnie przytłoczyły. Zdaję sobie sprawę z tego, że autorka celowo przejaskrawiła te wszystkie wady, żeby dobitnie pokazać ciemną stronę ludzkiej natury, jednak trudno było przetrawić ogrom zła wychodzącego z tych ludzi . Sąsiedzi życzyli sąsiadom wszystkiego co najgorsze, cieszyli się z ich porażek i krzywd. Odrobinę przeszkadzał mi wulgarny język , jakim posługiwali się ,,wieśniacy'' , ale ok w sumie dodało to książce autentyczności. Mimo,że akcja książki rozgrywa się w latach 1939-1970 równie dobrze mogłoby to dziać się dzisiaj, bo niestety też nie brakuje współcześnie ludzi podłych, fałszywych i zawistnych. Według mnie książka jest genialna, polecam.

Ewa Maria Ostrowska zafundowała mi prawdziwy emocjonalny rollercoaster . ,,Owoc żywota twego'' to książka mocna, obnażająca najgorsze ludzkie cechy. Ostrowska napiętnowała chciwość, zazdrość i zawiść, podłość, okrucieństwo i niewdzięczność mieszkańców jednej z wielu typowych, polskich wsi. To,że autorka napisała akurat o społeczności wiejskiej , chyba nie ma aż tak...

Będzie ciężko, bo chcę napisać źle o książce, którą wszyscy bardzo chwalą. Mnie ona zirytowała i umęczyła, przede wszystkim dlatego, że jest bardzo tendencyjna. W powieści Ostrowskiej wszyscy źli to mieszkańcy wioski, a jedyna dobra i świetlista postać to jest ten ruski kacap, reprezentant władzy ludowej. Tak, władza ludowa w tej książce jest bez skazy, bo przecież kółka rolnicze, sklep, szkoła, no wszystko dla ludzi, a ludność ma same wady, same niskie pobudki i zaściankowe obyczaje. Druga sprawa, to książka jest bardzo przejaskrawiona, narracja od początku wchodzi na pewien pułap i dalej jest prosta jak klepisko, ciągle, ze strony na stronę jest to samo, świństwa jakie jedni robią drugim, podłości na codzień, chciwość, zazdrość non stop. Autorka dobrze punktuje te cechy, niestety w niewiarygodnym nadmiarze, a piękny poetycki język przeplata się z bluzgami i przekleństwami. Nawet Katarzyna, której początkowo współczuliśmy okazuje swą nędzę charakteru. Wszystkie pokazane tu namiętności oczywiście były, ale po wojnie ludzie na wsi mieli jednego wspólnego wroga- biedę, rozumieli ją i potrafili wobec niej sie jednoczyć.
Do tego dochodzą mniejsze i większe błędy dotyczące sytuacji na wsi, bo np. nie wyobrażam sobie, że ktoś mając kilka zwierząt gospodarskich buduje sobie piętrowy dom, a nie kupuje maszyn, że ludzie czekają na maszyny z kółka, a jeśli ich nie dostają to im plony niszczeją na polu. No tak nie mogło być, funkcjonowało coś takiego jak tłoka, kiedy ludzie szli do jednego gospodarza, a potem odrabiali po kolei u siebie nawzajem. Tak to pamiętam, mój ojciec nie brał maszyn z kółka, z czasem kupował swoje, ale na dom nigdy nie było go stać. Budowa też nie była taka prosta, bo w tamtych czasach nie było materiałów, nie można było jechać do supermarketu i kupić sobie cegieł czy czegokolwiek, cegły, pustaki ludzie wyrabiali sami.
Ja niestety odebrałam tę książkę jako propagandową, podobnie jak Malowanego Ptaka, gdzie jest gloryfikowana Armia Czerwona, uważam, że zafałszowuje obraz wsi, a dla czytelników, którzy biorą wszystko to za fakty jest wręcz szkodliwa.

Będzie ciężko, bo chcę napisać źle o książce, którą wszyscy bardzo chwalą. Mnie ona zirytowała i umęczyła, przede wszystkim dlatego, że jest bardzo tendencyjna. W powieści Ostrowskiej wszyscy źli to mieszkańcy wioski, a jedyna dobra i świetlista postać to jest ten ruski kacap, reprezentant władzy ludowej. Tak, władza ludowa w tej książce jest bez skazy, bo przecież kółka...

Dobra,trudna i ..prawdziwa.
Sama byłam świadkiem takich zachowań..z resztą wystarczy pooglądać programy publiystyczne.Wydawałoby się że ta ksiązka mówi o zamierzchłych czasach,ale nie mentalnośc ludzka się aż tak nie zmieniła.Wciąz są miejsca gdzie takie zachowania są normą i nie zawsze na wsi.

Dobra,trudna i ..prawdziwa.
Sama byłam świadkiem takich zachowań..z resztą wystarczy pooglądać programy publiystyczne.Wydawałoby się że ta ksiązka mówi o zamierzchłych czasach,ale nie mentalnośc ludzka się aż tak nie zmieniła.Wciąz są miejsca gdzie takie zachowania są normą i nie zawsze na wsi.

Bardzo mocna powieść o nędzy, miłości, zawiści, nienawiści, głupocie wsi polskiej w latach powojennych napisana twardym, chłopskim językiem. Kawał dobrej literatury, chociaż na pewno nie relaksującej.

Bardzo mocna powieść o nędzy, miłości, zawiści, nienawiści, głupocie wsi polskiej w latach powojennych napisana twardym, chłopskim językiem. Kawał dobrej literatury, chociaż na pewno nie relaksującej.

Niebanalna narracja, potok myślowy Katarzyny Małomównej, czasem męczył mnie. Główna bohaterka, córka wioskowej dziwki, sama wykorzystywana od najmłodszych lat, dzięki Prezesowi, ciężkiej pracy - zaczyna się dorabiać. Motorem jej działań jest jej syn, "to dla ciebie synu, serce moje". Zapomina się w tym dorobku, nie liczy się z nikim i niczym, ale też nikt nie liczy się z nią... .

Niebanalna narracja, potok myślowy Katarzyny Małomównej, czasem męczył mnie. Główna bohaterka, córka wioskowej dziwki, sama wykorzystywana od najmłodszych lat, dzięki Prezesowi, ciężkiej pracy - zaczyna się dorabiać. Motorem jej działań jest jej syn, "to dla ciebie synu, serce moje". Zapomina się w tym dorobku, nie liczy się z nikim i niczym, ale też nikt nie liczy się z...

Absolutnie mój numer jeden ostatnich lat. Autorka z precyzją godną mikrochirurga, ale i niezwykłą wrażliwością zagląda w najgłębsze zakamarki ludzkich dusz i serc – dusz mieszkańców polskiej powojennej wsi. I dostrzega tam całe spektrum emocji. Książka, którą rzeczywiście czyta się całym sobą, która przenika aż do szpiku. Mocna, miejscami wręcz wstrząsająca, boleśnie prawdziwa. Chylę czoła dla Autorki za maestrię języka. Styl niezwykły i niepodobny do nikogo.

Absolutnie mój numer jeden ostatnich lat. Autorka z precyzją godną mikrochirurga, ale i niezwykłą wrażliwością zagląda w najgłębsze zakamarki ludzkich dusz i serc – dusz mieszkańców polskiej powojennej wsi. I dostrzega tam całe spektrum emocji. Książka, którą rzeczywiście czyta się całym sobą, która przenika aż do szpiku. Mocna, miejscami wręcz wstrząsająca, boleśnie...

Wieś polska, sielska, anielska? Niekoniecznie...
Gdzie gość w dom, Bóg w dom? Nie do końca...

Paskudnie okrutna książka, o paskudnych, przewrotnych ludzkich charakterach.

Wieś polska, sielska, anielska? Niekoniecznie...
Gdzie gość w dom, Bóg w dom? Nie do końca...

Paskudnie okrutna książka, o paskudnych, przewrotnych ludzkich charakterach.

Szczypta Reymonta doprawiona odrobiną Szczerka i Kopińskiej. A cała reszta to już najsamiejsza Ostrowska, ta poznana w prehistorii ("Co słychać...") i pokochana za brawurowe zgłębianie ludzkiej psychiki oraz kreowanie niejednoznacznych postaci. Choć nie do końca kupuję stworzony w tej powieści świat, jestem pod wielkim wrażeniem.

Szczypta Reymonta doprawiona odrobiną Szczerka i Kopińskiej. A cała reszta to już najsamiejsza Ostrowska, ta poznana w prehistorii ("Co słychać...") i pokochana za brawurowe zgłębianie ludzkiej psychiki oraz kreowanie niejednoznacznych postaci. Choć nie do końca kupuję stworzony w tej powieści świat, jestem pod wielkim wrażeniem.

Niesamowita powieść. Wciągająca, brutalna, nie dająca spokoju na długo po skończeniu. Jedna z tych, do których chce się wracać, by z każdym przeczytaniem wyciągać z nich jeszcze więcej.

Niesamowita powieść. Wciągająca, brutalna, nie dająca spokoju na długo po skończeniu. Jedna z tych, do których chce się wracać, by z każdym przeczytaniem wyciągać z nich jeszcze więcej.

" Przysięgam ci synu , że zbuduję ci pałac , i przysięgam , że będziesz żył jak pan , a twoje ręce pozostaną białe , bo nie dam im stwardnieć w odciskach . I będziesz najśliczniejszy , najmądrzejszy , najbogatszy , gdyż ty nawet nie wiesz , synu , jaka potrafię być silna . "

Każda matka chce dla swoich dzieci jak najlepiej , tylko co to właściwie znaczy ? Czy tak jak bohaterka książki '' Owoc żywota twego '' i autorka powyższego stwierdzenia , chce stworzyć swemu synowi niebo na ziemi ? Kogo wychowa w ten sposób ? i co sprawiło w jej życiu że coś takiego obiecała synowi . ? Katarzyna Małomówna , bo to ona składa tę przysięgę swojemu synowi Jankowi i to jej oczami oglądamy wieś Zasławie . Katarzyna dzieciństwo miała naprawdę paskudne . Jako dwunastolatka oddana do posługi za przysłowiową miskę zupy , bogaczowi jest traktowana gorzej jak zwierzę . Codzienne gwałty , bicie i upokarzanie jest na porządku dziennym . Wydana w końcu za mąż za pijaka , postanawia że jej jedyna radość , jej syneczek , najukochańszy Janeczek , będzie miał wszystko , nie zbędzie mu nawet przysłowiowego ptasiego mleka . Całe więc swoje życie temu poświęca . Jej przemiana postępuje wraz z obrastaniem w '' bogactwo '' . Staje się coraz bardziej chciwa , pazerna , nieludzka . Dla zrealizowania swojego celu nie cofnie się już przed niczym . A co na to opływający w luksusy Janek ? Chłopak nie chce zrozumieć postępowania rodzicielki , nie podoba mu się ono . W końcu mówi coś co mnie aż przytkało , mówi '' Ze wszystkich ludzi na całym świecie ciebie , matka , nienawidzę najbardziej . " . Co czuje matka słysząc takie słowa od swojego oczka w głowie ? Od osoby którą kocha najbardziej na świecie ? . Książka jest wstrząsająca . Niesamowita , w mojej ocenie warta najwyższej oceny . To książka z gatunku tych co to '' ryją beret '' jak mawia '' owoc żywota mego ''....Trudna i nie dla każdego . Ciężko się ją czyta , ciężko '' przebywać '' w takiej wsi , między takimi ludźmi .

" Przysięgam ci synu , że zbuduję ci pałac , i przysięgam , że będziesz żył jak pan , a twoje ręce pozostaną białe , bo nie dam im stwardnieć w odciskach . I będziesz najśliczniejszy , najmądrzejszy , najbogatszy , gdyż ty nawet nie wiesz , synu , jaka potrafię być silna . "

Każda matka chce dla swoich dzieci jak najlepiej , tylko co to właściwie znaczy ? Czy tak jak...