Noworoczne panny

Fantastyczna historyczna powieść. Po przesłuchaniu części 1 od razu rozpoczęłam 2 i 3

Fantastyczna historyczna powieść. Po przesłuchaniu części 1 od razu rozpoczęłam 2 i 3

Przenieśmy się w czasie - koniec lat 30. XIX w., czyli okres na który przypada rewolucja lipcowa we Francji, powstanie listopadowe, powstanie belgijskie, a jedną z przodujących osób była Wiktoria Hanowerska. Okres, gdzie Warszawa swój byt toczyła pod zaborem rosyjskim, a Wrocław (dawniej Breslau) stanowił Królestwo Prus. W owych totalnie różnych światach upływałe kolejne lata sióstr, Praksedy i Anieli Krukowieckich. Od kołyski wychowywane pod rygorystycznym okiem, gdzie luksus przelewał się przez pałacowe okiennice. Prakseda i Aniela nie należały do rodzeństwa, które słynie ze wsparcia, uczuć, wzajemnej adoracji - ich matki pochodziły z różnych środowisk, a co za tym idzie dziewczęta posiadały totalnie odmmienny sposób postrzegania świata oraz towarzyski status. Arystokratka kontra mezalians...
Kiedy Prakseda otrzymuje propozycję przeprowadzki do matki nie waha się ani sekundy, ponieważ owocem tego jest uwolnienie się od nieznośnej siostry i ciotki. Niestety scenariusz ulega zmianom, dziewczyna wyjeżdża, ale w towarzystwie uporczywych kobiet. Bohaterka w otoczeniu artystów nabiera wiatru w żagle. Grubą kreską oddziela nieprzyjemną przeszłość, która kojarzyła jej się tylko z mieszczańskim środowiskiem, które od lat było besztane, niedoceniana i wyśmiewane. Dla Anieli ów świat, w którym się znalazła stanowi kontynuację dotychczasowego życia. W pogoni za tradycją poślubia hrabiego, ku dotrzymaniu rodzinnej obrzędowości. Oddając swoją rękę wraz z małżonkiem, który kroczy u jej boku przejmuje na barki wszystkie jego tajemnice, sekrety, o których wie jeszcze mniej niż o jego osobie.
Pierwszy tom serii „Ścieżki nadziei” ukazuje obraz siostrzanej relacji, która od początku zostaje zachwiana, a wzajemna niechęć wciąż się nawarstwia. Rywalizacja pomiędzy nimi przyczynia się w dramatyczne skutki. Ciągły bieg ku wyższości i pnięcie się po arystokratycznych szczeblach jest efektem tego, iż Prakseda i Aniela wbijają sobie kolejne sztylety.
Ot ciekawostka, książkę zaczęłam w wersji papierowej, ale nie mogłam wczuć się w ten dosadny i historyczny klimat, uruchomiłam audiobooka i był to strzał w dziesiatkę, nie wiem kiedy w słuchawkach wybrzmiał epilog. „Noworoczne panny” to zdecydowanie powieść, która dominuje w rodzinne tradycje i odmienne kultury. Jeżeli szukacie historii unoszącej się w powiewach czarnej peleryny, osiadającej na koronkowych parasolkach i dostojnych kapeluszach pełnych kunsztu to ten wybór lektury będzie odpowiedni.

Przenieśmy się w czasie - koniec lat 30. XIX w., czyli okres na który przypada rewolucja lipcowa we Francji, powstanie listopadowe, powstanie belgijskie, a jedną z przodujących osób była Wiktoria Hanowerska. Okres, gdzie Warszawa swój byt toczyła pod zaborem rosyjskim, a Wrocław (dawniej Breslau) stanowił Królestwo Prus. W owych totalnie różnych światach upływałe kolejne...

Czytanie ostatnio to bardziej herbata i kilka stron, ale nawet te krótkie chwile ratują mi głowę. Aktualnie czas spędzam z Praksedą i Anielą – ich historia wciąga mnie mimo wszystkiego i pozwala na chwilę zapomnieć o tym chorobowym chaosie. „Noworoczne panny” z cyklu „Ścieżki nadziei” to dokładnie ten rodzaj opowieści, którego teraz potrzebuję.
Koniec lat 30. XIX wieku. Granice dzielą państwa, ale jeszcze mocniej potrafią dzielić ludzi. Dwie córki hrabiego dorastają pod jednym dachem, a jednak jakby w dwóch różnych rzeczywistościach. Jedna od dziecka pewna swojej pozycji, druga z piętnem pochodzenia, o którym salon nie pozwala zapomnieć. Wystarczy nazwisko, rodowód, odpowiednia matka… albo jej brak.
Śmierć ojca burzy kruchą równowagę. Pojawia się wyjazd, nowe miasto, inne środowisko - mniej złota i etykiety, więcej sztuki i świeżego powietrza. Dla jednej to nadzieja, dla drugiej konieczność. I choć wszystko miało wyglądać inaczej, w podróż ruszają razem.
W tle pojawia się małżeństwo zawarte bardziej z rozsądku niż z uczucia oraz mężczyzna, którego tajemnice szybko zaczynają ciążyć jak zbyt ciasny gorset.
To historia o dumie, ambicji i o tym, jak trudno wyrwać się z ról, które przypisał nam świat. A także o tym, że czasem największa walka nie toczy się o pozycję czy nazwisko, tylko o własne miejsce i własny głos.
Co więcej, to moje pierwsze spotkanie z twórczością Magdy Knedler i totalnie nie spodziewałam się, że aż tak przepadnę Autorka ma na koncie już naprawdę sporo powieści, a ja właśnie dopisuję ją do listy „czemu ja wcześniej tego nie czytałam?!”. Czuję, że to początek bardzo długiej czytelniczej znajomości.

Czytanie ostatnio to bardziej herbata i kilka stron, ale nawet te krótkie chwile ratują mi głowę. Aktualnie czas spędzam z Praksedą i Anielą – ich historia wciąga mnie mimo wszystkiego i pozwala na chwilę zapomnieć o tym chorobowym chaosie. „Noworoczne panny” z cyklu „Ścieżki nadziei” to dokładnie ten rodzaj opowieści, którego teraz potrzebuję.
Koniec lat 30. XIX wieku....

Autorka pokazuje, że XIX wiek był epoką fasadową – wszystko musiało wyglądać nienagannie, podczas gdy rzeczywistość często była opresyjna i pełna przemocy. System, zarówno prawny, jak i obyczajowy, nie stał po stronie ofiary. Doceniam autorkę za podjęcie tematów, które często są pomijane lub spłycane w literaturze i filmach traktujących o tamtych czasach. Nie ucieka od trudnych zagadnień, takich jak przemoc domowa, nierówności społeczne czy ograniczenia wynikające z narzuconych ról społecznych. Jej bohaterki nie żyją w baśniowym świecie pełnym balów i romantycznych uniesień, lecz zmagają się z codzienną walką o godność, wybór i niezależność.
Kontrastując „Nowowroczne panny” z innymi dziełami literackimi i filmowymi, łatwo zauważyć, jak często XIX wiek jest idealizowany. Przykładem może być „Duma i uprzedzenie” Jane Austen, gdzie świat balów, eleganckich posiadłości i subtelnej gry uczuć przyćmiewa trudną codzienność kobiet. W tej powieści, podobnie jak w licznych adaptacjach filmowych, relacje rodzinne i społeczne są ukazywane jako niemal idylliczne, a wybory bohaterek – choć ograniczone – wydają się romantyczną przygodą. A przecież kłamstwem jest przekonanie, że XIX wiek był czasem romantycznych uniesień i eleganckiej rywalizacji – to była epoka masek, w której reputacja była wszystkim, a przyznanie się do krzywdy czy przemocy groziło wykluczeniem.
Ważnym wątkiem jest siostrzeństwo i solidarność kobiet, które mimo wpajanej przez pokolenia potrzeby rywalizacji, potrafią wspierać się nawzajem. Autorka podkreśla, że największą siłą kobiet jest właśnie wzajemne wsparcie, a nie konkurencja o względy mężczyzn czy pozycję społeczną. Bohaterki choć żyją w świecie ograniczeń, dążą do partnerstwa i wzajemnego zrozumienia, co jest szczególnie aktualne także dzisiaj i pokazuje jak wiele jeszcze mamy do zrobienia, by zapewnić kobietom realną wolność wyboru i szacunek. To lektura, która nie tylko odczarowuje przeszłość, ale inspiruje do refleksji nad współczesnością.

Autorka pokazuje, że XIX wiek był epoką fasadową – wszystko musiało wyglądać nienagannie, podczas gdy rzeczywistość często była opresyjna i pełna przemocy. System, zarówno prawny, jak i obyczajowy, nie stał po stronie ofiary. Doceniam autorkę za podjęcie tematów, które często są pomijane lub spłycane w literaturze i filmach traktujących o tamtych czasach. Nie ucieka od...

Autorka ma niesamowity talent do tworzenia postaci, które podczas czytania mamy wrażenie, że znamy od zawsze. Miasto, które dokładnie opisywane tez jakby staje się bohaterem wydarzeń. Jedyny minus to po przeczytaniu poprzedniej serii autorki zauważam podobny styl tworzenia postaci, co jest trochę nudne. Irytujące jest to, że jedna siostra musi być nadzwyczajna i najlepsza w tym co robi, podczas gdy ta druga nie osiąga nic, mam nadzieje, że w dalszych tomach lepiej się to rozwinie.

Autorka ma niesamowity talent do tworzenia postaci, które podczas czytania mamy wrażenie, że znamy od zawsze. Miasto, które dokładnie opisywane tez jakby staje się bohaterem wydarzeń. Jedyny minus to po przeczytaniu poprzedniej serii autorki zauważam podobny styl tworzenia postaci, co jest trochę nudne. Irytujące jest to, że jedna siostra musi być nadzwyczajna i najlepsza w...

"Noworoczne panny" to pierwsza część cyklu Ścieżkami nadziei - powieści historycznej osadzonej w epoce przemian społecznych oraz sztywnych reguł, wyznaczających pozycję kobiet w świecie arystokracji i mieszczaństwa.

Fabuła koncentruje się na losach dwóch przyrodnich sióstr - Praksedy i Anieli Krukowieckich. Choć wychowywały się w tym samym domu, ich życie od początku kształtowały zupełnie odmienne doświadczenia. Aniela, córka pierwszej żony - arystokratki - cieszy się wysokim statusem społecznym i bez trudu odnajduje się w świecie konwenansów. Prakseda natomiast, jako dziecko mezaliansu, przez większość życia doświadcza pogardy i odrzucenia, także ze strony własnej rodziny.

Po śmierci ojca losy sióstr zaczynają się gwałtownie zmieniać. Prakseda otrzymuje propozycję zamieszkania z matką we Wrocławiu (ówczesnym Breslau) - mieście tętniącym życiem artystycznym i społecznym, które staje się dla niej szansą na nowy początek. Wierzy, że w nowym miejscu zdoła odnaleźć własną wartość, niezależną od opinii otoczenia. Tymczasem Aniela zostaje uwikłana w aranżowane małżeństwo z hrabią, którego ani nie zna, ani nie kocha, co szybko prowadzi do napięć i komplikacji w jej życiu osobistym.

"Noworoczne panny" prowadzą czytelnika przez złożone relacje rodzinne, w których przeszłość i skrywane tajemnice silnie wpływają na teraźniejsze decyzje bohaterów. Autorka kreśli wielowymiarowy obraz sytuacji kobiet w XIX wieku - świata, w którym ich wybory były podporządkowane pochodzeniu, konwenansom i oczekiwaniom społecznym. Szczególnie wyraźnie widać to w historii Praksedy, stopniowo próbującej zbudować własne życie po latach odrzucenia, oraz Anieli, której decyzje - pozornie zgodne z obowiązującymi normami - dopiero po ślubie zaczynają ujawniać swoje bolesne konsekwencje.

Magda Knedler z dużą dbałością oddaje realia epoki, skupiając się na relacjach społecznych, różnicach klasowych oraz codzienności kobiet tamtych czasów. Wyraźny jest kontrast między środowiskiem artystów i mieszczaństwa, pełnym energii i zmian, a światem arystokracji, gdzie status i opinia otoczenia często okazują się ważniejsze niż osobiste szczęście. Bohaterki mają jasno określone motywacje i wewnętrzne konflikty: Prakseda dąży do niezależności i godnego życia, natomiast Aniela musi zmierzyć się z rzeczywistością, która początkowo jej sprzyjała, by z czasem stać się źródłem coraz większego ciężaru. Autorka nie narzuca ocen, pokazując różne perspektywy i pozostawiając czytelnikowi przestrzeń do własnych refleksji. Dobrze oddane tło historyczne sprawia, że łatwo zanurzyć się w realiach XIX wieku i lepiej zrozumieć ograniczenia, z jakimi mierzyły się ówczesne kobiety.

"Noworoczne panny" to przemyślana i klimatyczna powieść historyczna, w której fabuła koncentruje się wokół rodzinnych relacji, nierówności społecznych oraz prób odnalezienia własnej tożsamości w epoce niesprzyjającej kobietom. To książka, którą czyta się przede wszystkim dla bohaterek, ich wyborów i przemian zachodzących pod wpływem wyzwań, jakie stawia przed nimi życie.

"Noworoczne panny" to pierwsza część cyklu Ścieżkami nadziei - powieści historycznej osadzonej w epoce przemian społecznych oraz sztywnych reguł, wyznaczających pozycję kobiet w świecie arystokracji i mieszczaństwa.

Fabuła koncentruje się na losach dwóch przyrodnich sióstr - Praksedy i Anieli Krukowieckich. Choć wychowywały się w tym samym domu, ich życie od początku...

Nie dla fanów wartkiej akcji, dopiero końcówka zachęciła do sięgnięcia po kolejne części.

Nie dla fanów wartkiej akcji, dopiero końcówka zachęciła do sięgnięcia po kolejne części.

Przerywnik między kryminałami :) Książki autorki pokazują z czym zmagały się kobiety, z niektórymi stereotypami zmagają się w dalszym ciągu. Napisana w charakterystycznym stylu autorki. Lubię opisy dawnych czasów, więc sięgnę po kolejne części.

Przerywnik między kryminałami :) Książki autorki pokazują z czym zmagały się kobiety, z niektórymi stereotypami zmagają się w dalszym ciągu. Napisana w charakterystycznym stylu autorki. Lubię opisy dawnych czasów, więc sięgnę po kolejne części.

XIX-wiek, Królestwo Kongresowe (Kongresówka) i Zabór Pruski

„jedzie pani do Breslau, by pożegnać stary rok i zacząć nowy. Noworoczna panna.”
Prakseda i Aniela Krukowieckie, przyrodnie siostry wychowywane przez apodyktyczną ciotkę Wiśniowską, która nie tylko wtłacza w młode dziewczęta zasady etykiety, ale stara się zwrócić siostry przeciwko sobie. Aniela jest prawdziwą hrabianką, natomiast młodsza Prakseda, o czym nie omieszka wspominać na każdym kroku cioteczka, tylko córką pruskiej malarki, w dodatku zwykłej mieszczki. Gdy po śmierci hrabiego przed Praksedą otwiera się możliwość zamieszkania w Breslau, z matką i jej drugim mężem, znanymi twórcami dioram Auguste i Eduarda Mugenów, których dzieła są podziwiane w całych Prusach. Hrabia Manfred von Goltz po odrzuceniu przez Praksadę, szybko prosi o rękę Anieli, ciotka Wiśniowska nie posiada się z radości. Von Goltz, który na prośbę Auguste ma eskortować Praksedę do Breslau, wyrusza w podróż z pannami Krukowieckimi i ciotką Wiśniowską. Prakseda zanurza się w mieszczańskim życiu, czerpiąc przyjemność z pomagania Mugenom w tworzeniu dioram i pomagając w szkole dla niewidomych, podczas gdy Aniela szybko wychodzi za von Goltza i wyjeżdża z Breslau do majątku męża. Czy siostry odnajdą szczęście i co najważniejsze, czy znajdą nić porozumienia?

„Noworoczne panny” to pierwszy tom cyklu „Ścieżki nadziei” Magdy Knedler, powieści obyczajowej, z akcją osadzoną w pierwszych latach XIX-wieku. Jednak nie jest to typowa powieść obyczajowa, powiedziałabym, że to powieść pozytywistyczna i to w pełnym tego słowa znaczeniu. W tej powieści znajdziemy kult pracy, krytykę społeczną, zwłaszcza wyzysk chłopów, pokazanie rozwarstwienia społecznego. Znajdziemy również pozytywistycznych bohaterów, tak takim bohaterem, a właściwie bohaterką można określić Praksedę, która mimo wychowania w luksusowych warunkach, dostrzega biedę w gospodarstwach należących do majątku ojca, próbuje edukować chłopskie dzieci, w późniejszych etapach powieści marzy o założeniu szkoły dla dziewcząt. Oczywiście pozytywistycznych elementów znajdziemy więcej, jak wspomniany już kult pracy, dzięki której można zmienić swój status. Muszę przyznać, że odkrycie elementów powieści pozytywistycznej w XXI-wiecznej powieści wywołało uśmiech, że wiedza o tak nielubianym przeze mnie pozytywizmie, którego cechy musiałam wykuć w szkole średniej, na coś się przydała.
Jednak nie jest to powieść całkowicie pozytywistyczna, bo gdzieś na marginesie pojawiają się hasła patriotyczne, walki o ojczyznę, wspomnienia powstań, czyli motywy typowo romantyczne.

W tej powieści Knedler nie tylko snuje opowieść o losach przyrodnich sióstr, ale o społeczeństwie, nie tylko polskim, bo pamiętajmy, wtedy Polski nie było na mapach. Klasy wyższe, albo skoligacone z domami panującymi zaborców, albo nauczone konfiskatami majątków starają się „nie wychylać” i utrzymać status quo. Mieszczaństwo, zwłaszcza bogatsi przedsiębiorcy, mają ambicje wejść na salony, często stając się przedmiotami żartów klasy wyższej. No i na samym dole drabiny społecznej mamy chłopstwo, często niepiśmienne, przeznaczone do ciężkiej pracy dla swoich panów. W powieści mocno można było wyczuć tarcia pomiędzy klasami i czający się pod powierzchnią konflikt.

Jednak najważniejsze co wysuwa się na pierwszy plan, to kobiety. W tej powieści poznajemy całą plejadę kobiet, od zwykłych służących, przez mieszczki, nie tylko prowadzące dom, ale często prowadzące interesy, do szlachetnie urodzonych salonowe piękności. Każda z przedstawionych kobiet jest niemalże idealnym przedstawieniem swojego stanu, jednak to, co je łączy, to poddaństwo wobec mężczyzn, choć moim zdaniem, stan mieszczański najbardziej pokazuje ambicje kobiet do osiągnięcia niezależności.
Jako kobieta, żyjąca niezależnym życiem, przyznaję, że czytanie o traktowaniu kobiet, jako własności ojca, a później męża, wciąż wywołuje u mnie emocje. Autorka nie stroni od opisów egzekwowania ojcowskich czy mężowskich „praw”.

„Noworoczne panny” czyta się bardzo przyjemnie, dzięki sprawnemu stylowi Autorki i wciągającej historii.

Jeśli lubicie dobre powieści obyczajowe ze świetnie oddanym tłem historycznym epoki, to koniecznie sięgnijcie po tę powieść.

XIX-wiek, Królestwo Kongresowe (Kongresówka) i Zabór Pruski

„jedzie pani do Breslau, by pożegnać stary rok i zacząć nowy. Noworoczna panna.”
Prakseda i Aniela Krukowieckie, przyrodnie siostry wychowywane przez apodyktyczną ciotkę Wiśniowską, która nie tylko wtłacza w młode dziewczęta zasady etykiety, ale stara się zwrócić siostry przeciwko sobie. Aniela jest prawdziwą...

Świetna książka o sytuacji kobiet w XIX wieku oraz spełnianiu swoich marzeń.

Świetna książka o sytuacji kobiet w XIX wieku oraz spełnianiu swoich marzeń.