Postrach

Ależ to było dobre ....polecam

Ależ to było dobre ....polecam

Sięgnęłam po Postrach i po prostu nie było mnie przez kilka godzin. Godzin, które spędziłam z powoli rozwijającym się śledztwem. To co początkowo uważałam za wadę okazało się dużą zaletą, dzięki tak prowadzonej narracji mogłam wejść w skórę śledczej oraz jej przeciwnika - tytułowego Postracha. Książka rewelacyjna, po raz kolejny Michał Śmielak nie zawiódł, to według mnie jeden z najlepszych polskich autorów mrocznych kryminałów, takich gdzie co prawda trup ściele się dosyć gęsto ale nie jesteśmy epatowanie często nie potrzebnymi drastycznymi opisami zbrodni. Zaraz sięgam po kolejny to opowiadający o losach podkomisarz Igi Ziemnej a potem pewnie i po następne.

Sięgnęłam po Postrach i po prostu nie było mnie przez kilka godzin. Godzin, które spędziłam z powoli rozwijającym się śledztwem. To co początkowo uważałam za wadę okazało się dużą zaletą, dzięki tak prowadzonej narracji mogłam wejść w skórę śledczej oraz jej przeciwnika - tytułowego Postracha. Książka rewelacyjna, po raz kolejny Michał Śmielak nie zawiódł, to według mnie...

Jak zwykle zaskakujący koniec. Jak zwykle najwięcej dzieje się na końcu. Trochę mi się dłużyła ta książka.

Jak zwykle zaskakujący koniec. Jak zwykle najwięcej dzieje się na końcu. Trochę mi się dłużyła ta książka.

Bardzo dobra nowa seria. Iga Ziemna to świetna policjantka i sympatyczna( jak dla mnie) dziewczyna. Krytyczna,stanowcza i twarda , nie daje się facetom, zwłaszcza tym,którzy chcą jej coś narzucić. Fajnie,że seria jest powiązana z poprzednią( Kosma) ,a jednocześnie to zupełnie odrębna historia.

Bardzo dobra nowa seria. Iga Ziemna to świetna policjantka i sympatyczna( jak dla mnie) dziewczyna. Krytyczna,stanowcza i twarda , nie daje się facetom, zwłaszcza tym,którzy chcą jej coś narzucić. Fajnie,że seria jest powiązana z poprzednią( Kosma) ,a jednocześnie to zupełnie odrębna historia.

Strzał w dziesiątkę. Nie mogłam się oderwać, a przeczytałam wiele książek. Zaczyna się od złapania mordercy sześciu nastolatek. Policja okrzyknęła go mordercą chociaż ciał nie znaleziono. Został skazany, ale ktoś inny chce mu wymierzyć sprawiedliwość. I zaczyna się prawdziwa akcja. Wielu bohaterów, wiele wątków i dwie, a właściwie trzy narracje. Główną postacią jest Gleba, policjantka no i morderca. Oj dzieje się. Na szczęście jest druga część po którą zaraz sięgnę.

Strzał w dziesiątkę. Nie mogłam się oderwać, a przeczytałam wiele książek. Zaczyna się od złapania mordercy sześciu nastolatek. Policja okrzyknęła go mordercą chociaż ciał nie znaleziono. Został skazany, ale ktoś inny chce mu wymierzyć sprawiedliwość. I zaczyna się prawdziwa akcja. Wielu bohaterów, wiele wątków i dwie, a właściwie trzy narracje. Główną postacią jest Gleba,...

Michał Śmielak przeszedł samego siebie. Książka jest genialna, trzyma w napięciu od początku do końca. Fabuła jest niebanalna, charaktery bohaterów świetnie pasują to tej historii. Zakończenie jest zaskakujące.

Michał Śmielak przeszedł samego siebie. Książka jest genialna, trzyma w napięciu od początku do końca. Fabuła jest niebanalna, charaktery bohaterów świetnie pasują to tej historii. Zakończenie jest zaskakujące.

A ja wciąż nie znam wszystkich polskich autorów kryminałów 🙂To moje pierwsze spotkanie z twórczością M. Śmielaka i jestem zachwycona!! Czytanie tej książki napisanej w mistrzowskim stylu, było uczą samą w sobie🤩 Cudownie spędzony czas! Ma Pan nową fankę, panie Michale😁

A ja wciąż nie znam wszystkich polskich autorów kryminałów 🙂To moje pierwsze spotkanie z twórczością M. Śmielaka i jestem zachwycona!! Czytanie tej książki napisanej w mistrzowskim stylu, było uczą samą w sobie🤩 Cudownie spędzony czas! Ma Pan nową fankę, panie Michale😁

Nazwisko Michała Śmielaka to dla mnie gwarancja dobrej historii i humoru, który trafia w punkt. Za każdym razem wiem, że czeka mnie solidna dawka emocji i uśmiechu. Tym razem też się nie zawiodłam.
To rasowy kryminał, z napięciem, konkretną intrygą i bohaterami z charakterem. Najbardziej zapadła mi w pamięć policjantka na pierwszym planie. Wyrazista, prawdziwa, z pazurem. Z przyjemnością spotkałabym ją jeszcze w kolejnych książkach autora, bo zdecydowanie ma w sobie coś, co przyciąga.
Śmielak znowu zrobił to, co potrafi najlepiej. Wciągnął mnie w historię i nie pozwolił się oderwać aż do ostatniej strony.

Nazwisko Michała Śmielaka to dla mnie gwarancja dobrej historii i humoru, który trafia w punkt. Za każdym razem wiem, że czeka mnie solidna dawka emocji i uśmiechu. Tym razem też się nie zawiodłam.
To rasowy kryminał, z napięciem, konkretną intrygą i bohaterami z charakterem. Najbardziej zapadła mi w pamięć policjantka na pierwszym planie. Wyrazista, prawdziwa, z pazurem. Z...

„Puk. Puk. Puk. Szum, poruszenie, odgłos kroków, ręka na klamce, szczęk zamka, szpara w drzwiach, uśmiech. Przyszła miłość, kochanie, skąpana w wiośnie. Przyszła śmierć, kochanie, skąpana w krwi” i już sam wstęp książki tej sprawił, że poczułam gęsią skórkę, duszność i grozę, a z każdym kolejnym rozdziałem byłam coraz ciekawsza, jak potoczy się cała akcja i nie zawiodłam się. Kryminał ten został świetnie skrojony, a pan Michał Śmielak napisał go w bardzo dobrym stylu i na wysokim poziomie, a sarkastyczny humor zawarty w fabule niezwykle mnie bawił, a Iga „Gleba” Ziemna zyskała moją sympatię. Wiedziałam jednak, pisząc tę recenzję, aniżeli że nie mogę zdradzić zbyt wiele, bo w powieści dzieje się dużo i szybko i książkę mogę śmiało polecić, a sam koniec jest przysłowiową wisieńką na torcie i to, taką zaskakującą ツ

„Puk. Puk. Puk. Szum, poruszenie, odgłos kroków, ręka na klamce, szczęk zamka, szpara w drzwiach, uśmiech. Przyszła miłość, kochanie, skąpana w wiośnie. Przyszła śmierć, kochanie, skąpana w krwi” i już sam wstęp książki tej sprawił, że poczułam gęsią skórkę, duszność i grozę, a z każdym kolejnym rozdziałem byłam coraz ciekawsza, jak potoczy się cała akcja i nie zawiodłam...

Powieść bardzo w stylu Remigiusza Mroza - akcja pędzi, czyta się dość płynnie, ale mało co się tu spina, jeśli chodzi o logikę i prawdopodobieństwo. Długo by wymieniać - od powodu wyciągnięcia Postracha z więzienia (o którym żaden z rodziców porwanych dzieci później już nie pamięta),przez żenującą "ochronę" najsłynniejszego zabójcy w kraju w zwykłym szpitalu, zachowanie kolejnych nieletnich ofiar wpuszczających w środku nocy do swoich domów didżeja, którego widziały raz czy dwa w życiu, relację Borysa i Igora, udawanie paraliżu przez tego pierwszego (po co?) i napad na dom w lesie dokonany przez drugiego, aż po finałowego twista.
A mimo tego zamierzam sięgnąć po kontynuację. Dlaczego? Bo polubiłem Glebę, która chyba niespodziewanie dla samego autora w trakcie powieści wysforowała się na pierwszy plan wśród licznego grona głównych bohaterów. A poza tym na rynku kryminał/sensacja jest ostatnio taka posucha, że na bezrybiu...

Powieść bardzo w stylu Remigiusza Mroza - akcja pędzi, czyta się dość płynnie, ale mało co się tu spina, jeśli chodzi o logikę i prawdopodobieństwo. Długo by wymieniać - od powodu wyciągnięcia Postracha z więzienia (o którym żaden z rodziców porwanych dzieci później już nie pamięta),przez żenującą "ochronę" najsłynniejszego zabójcy w kraju w zwykłym szpitalu, zachowanie...