Księga drzwi

Fajny koncept, ale mam wrażenie, że nie dość dobrze wykorzystany. Nierówna - miała porządny wstęp, ciekawy środek, taki sobie trzeci akt i nijaki finał. Ograniczenie liczby postaci zdecydowanie pomogłoby "Księdze drzwi" - a przynajmniej sprawiłoby to, że dowiedzielibyśmy się o nich czegoś więcej (o Cassie wiemy dość sporo, ale motywacje antagonistów pozostają niezrozumiałe). Do tego brakuje tu życia - cóż z tego, że całość jest świetnie zaplanowana, skoro nie jestem w stanie uwierzyć w ani jednego bohatera, skoro nie jestem w stanie się w tę historię zaangażować?

Fajny koncept, ale mam wrażenie, że nie dość dobrze wykorzystany. Nierówna - miała porządny wstęp, ciekawy środek, taki sobie trzeci akt i nijaki finał. Ograniczenie liczby postaci zdecydowanie pomogłoby "Księdze drzwi" - a przynajmniej sprawiłoby to, że dowiedzielibyśmy się o nich czegoś więcej (o Cassie wiemy dość sporo, ale motywacje antagonistów pozostają...

Przyjemna książka rozrywkowa u sprytny pomysł na świat przedstawiony. Jedyne uwagi jakie mam to kilka dziur fabularnych bo o ile pomysł na magiczne książki jest sprytny to autor nie panuje nad nim w stu procentach, co nie zmienia faktu że to bardzo przyjemna rozrywka.

Przyjemna książka rozrywkowa u sprytny pomysł na świat przedstawiony. Jedyne uwagi jakie mam to kilka dziur fabularnych bo o ile pomysł na magiczne książki jest sprytny to autor nie panuje nad nim w stu procentach, co nie zmienia faktu że to bardzo przyjemna rozrywka.

DNF na 42%

Przez tyle przebrnęłam i dalej nie mogę. Zapowiadało się nieźle, początek mnie zaciekawił i myślałam, że trafiłam na solidną, przyjemną lekturę. Gorzko się niestety rozczarowałam.

Postaci są płaskie i bez charakteru, wszyscy byli dla mnie tylko słowami na papierze. Główna bohaterka, Cassie, jest tak nijaka i nudna, że doprawdy nie wiem, czym zasłużyła sobie na otrzymanie magicznej książki. Jest chodzącym stereotypem kobiecej postaci napisanej przez mężczyznę – uważa, że jest „za wysoka i szczupła, ma za wąskie biodra i za małe piersi”. Eeee, who cares? Czemu mężczyźni, opisując kobiety, zawsze muszą wspomnieć o ich piersiach? Czy naprawdę sądzą, że przeciętna kobieta, widząc się w lustrze, za każdym razem myśli o swoich cyckach i kompleksach? I co to ma wnosić do fabuły książki o magicznych książkach?

Cassie mieszka ze swoją najlepszą przyjaciółką Izzy. Znają się od wielu lat, razem pracowały, razem mieszkają. Natomiast ich rozmowy brzmią tak, jakby znały się co najwyżej od tygodnia i nic o sobie nie wiedziały. Dialogi między nimi są sztuczne, sztywne i nie brzmią wcale na rozmowy dwóch dorosłych, trzydziestoletnich kobiet. Izzy ma równie wiele charakteru co Cassie, czyli zero. W trybie natychmiastowym obie przechodzą do porządku dziennego nad tym niezwykłym faktem, jakim jest istnienie magii, zdziwione są tym faktem może przez 3 sekundy.

Główni złole są źli, bo są źli. Są stereotypowo, papierowo źli aż do szpiku kości i ja mam to naprawdę gdzieś. Łoooo, patrzcie na mnie, jaki jestem zły, bez wahania zamorduję kilku ludzi dla podkreślenia, jaki jestem zły, żeby nikt o tym nie zapomniał! Czy wspominałem już, jaki jestem zły?

<spoiler>Kulminacyjnym momentem, w którym mnie ta książka zgubiła, była scena, gdy jeden z głównych bohaterów wymazuje wspomnienia Izzy o magicznych książkach, uzasadniając to tym, że wówczas będzie bezpieczniejsza i wszyscy dadzą jej spokój i zajmą się ściganiem jego. No i tu niespodzianka… Złol następnego dnia znajduje Izzy i ją torturuje i robi jej inne straszne rzeczy, by mieć czym szantażować główną bohaterkę. No to wcale nie było do przewidzenia, nie…</spoiler>

Wielkim problemem tej książki jest też to, że wszystko jest nam tu powiedziane, a mało pokazane. Rzeczy się dzieją, a ja czułam się, jakbym czytała jakieś streszczenie albo suchy spis wydarzeń, bo po prostu autor mówi nam, że coś się dzieje i że jest to straszne/przerażające/zachwycające/niesamowite… ale zupełnie tego nie czuć, bo autor tego nie pokazuje.

Nie polecam. Jak na książkę o magicznych książkach, mało tu magii, a dużo płaskich postaci, nielogicznych decyzji i słabego warsztatu autora.

DNF na 42%

Przez tyle przebrnęłam i dalej nie mogę. Zapowiadało się nieźle, początek mnie zaciekawił i myślałam, że trafiłam na solidną, przyjemną lekturę. Gorzko się niestety rozczarowałam.

Postaci są płaskie i bez charakteru, wszyscy byli dla mnie tylko słowami na papierze. Główna bohaterka, Cassie, jest tak nijaka i nudna, że doprawdy nie wiem, czym zasłużyła sobie na...

Bez szału. Koncept był naprawdę fajny, ale mam wrażenie, że nie w pełni wykorzystany. Po lekturze czuję spory niedosyt, zwłaszcza w zakresie rozwoju postaci.

Bez szału. Koncept był naprawdę fajny, ale mam wrażenie, że nie w pełni wykorzystany. Po lekturze czuję spory niedosyt, zwłaszcza w zakresie rozwoju postaci.

Koncept fajny, trochę kojarzy mi się pisarstwem Neila Gaimana, ale książka jest zbyt przegadana, przekombinowana i naiwna, poza tym główna bohaterka jest tak sztampowa, że aż boli.

Koncept fajny, trochę kojarzy mi się pisarstwem Neila Gaimana, ale książka jest zbyt przegadana, przekombinowana i naiwna, poza tym główna bohaterka jest tak sztampowa, że aż boli.

Księga Drzwi Garetha Browna przyciągnęła mnie przede wszystkim świetnym pomysłem fabularnym. Motyw książek, drzwi oraz splatających się losów bohaterów w różnych momentach czasu jest bardzo przemyślany i ma ogromny potencjał. Pod względem konstrukcji historii szczególnie relacji między przeszłością a przyszłością, to zdecydowany plus tej powieści.
Niestety sama opowieść przez długi czas nie angażowała mnie emocjonalnie. Czytało się ją poprawnie, ale bez większej ciekawości i potrzeby sięgania po kolejny rozdział. Finał jednak wydał mi się przeładowany, przekombinowane, za dużo postaci i wątków.
Ostatecznie to książka, którą czyta się dobrze, ale raczej bez emocji. Zachwycił mnie pomysł, wykonanie pozostawiło niedosyt. Solidny debiut, choć niewykorzystany w pełni.

Księga Drzwi Garetha Browna przyciągnęła mnie przede wszystkim świetnym pomysłem fabularnym. Motyw książek, drzwi oraz splatających się losów bohaterów w różnych momentach czasu jest bardzo przemyślany i ma ogromny potencjał. Pod względem konstrukcji historii szczególnie relacji między przeszłością a przyszłością, to zdecydowany plus tej powieści.
Niestety sama opowieść...

Doskonały pomysł, średnie wykonanie. Na początku bardzo mi się dłużyła, potem naprawdę mnie wciągnęła. Ale ilość absurdów w działaniach bohaterów przekroczyła skalę. Brak logiki postępowania szczególnie głównej bohaterki oraz jej absolutna głupota doprowadzały mnie do szału.

Doskonały pomysł, średnie wykonanie. Na początku bardzo mi się dłużyła, potem naprawdę mnie wciągnęła. Ale ilość absurdów w działaniach bohaterów przekroczyła skalę. Brak logiki postępowania szczególnie głównej bohaterki oraz jej absolutna głupota doprowadzały mnie do szału.

Mi się bardzo podobała i wciągnęła mnie. Ma w sobie to coś.

Mi się bardzo podobała i wciągnęła mnie. Ma w sobie to coś.

Przeciętna przygodówka w świecie fantasy. Pomysł całkiem ciekawy, księgi które dają magiczne moce. Ale ten podział na złych i dobrych, jedni ścigają drugich. Takie czytadło, można ale nie trzeba ;)

Przeciętna przygodówka w świecie fantasy. Pomysł całkiem ciekawy, księgi które dają magiczne moce. Ale ten podział na złych i dobrych, jedni ścigają drugich. Takie czytadło, można ale nie trzeba ;)

Ideał książki, szczególnie na długie jesienne wieczory. Ciekawa historia, wątki, tematy: książki, podróże (w czasie),nieoczywiste relacje, budowanie osi fabuły na różnych liniach czasu i zazębiające się ze sobą wydarzenia. Uwielbiam ten element, kiedy niby nieważna wspomniana mimochodem rzecz po kolejnych 100 stronach nabiera innego znaczenia i widzimy, że dana wzmianka miała sens - trochę jak znalezienie puzzla układanki albo rozwiązanie łamigłówki. Postaci są całkiem rozbudowane (chociaż mają w sobie taki element, że mimo wszystko wiemy, że to postacie w książce, a nie realne osoby),jest tam przygoda, emocje, uczucia. Super część fantastyczna, wymyślone elementy, cały system tytułowej księgi drzwi (i nie tylko tej, ale cii...). Podobna do trylogii czasu Kerstin Gier i filmu About Time. Jest trochę elementów makarby, takich naprawdę nieprzyjemnych opisów, czego nie jestem fanką, ale może były tam potrzebne by zaakcentować zło. Jednak przeważająca część książki to naprawdę świetna zabawa na kilka dni.

Ideał książki, szczególnie na długie jesienne wieczory. Ciekawa historia, wątki, tematy: książki, podróże (w czasie),nieoczywiste relacje, budowanie osi fabuły na różnych liniach czasu i zazębiające się ze sobą wydarzenia. Uwielbiam ten element, kiedy niby nieważna wspomniana mimochodem rzecz po kolejnych 100 stronach nabiera innego znaczenia i widzimy, że dana wzmianka...