Five Broken Blades. Pięć pękniętych ostrzy

Lubię sięgać po książki fantasy, które próbują ugryźć gatunek trochę inaczej. Nie zawsze na pierwszym miejscu muszą być smoki, wampiry, czy nekromanci. Czasem mam ochotę na coś surowszego, bardziej pierwotnego. Klimat wikingów w wydaniu romantasy? Brzmi jak coś, co biorę w ciemno. Tylko że ta relacja nie była od początku łatwa. Przeczytanie tej książki zajęło mi ponad miesiąc. Pierwsze rozdziały dosłownie dawkowałam sobie po kilka stron dziennie, jednocześnie czułam, że historia ma potencjał na coś ostrego, bezkompromisowego, pełnego brutalnej energii… ale jednocześnie brakowało mi tej iskry, która sprawi, że zasiądę do książki bez reszty. Na szczęście była Freya. Freya urzekła mnie od pierwszych stron. To bohaterka, która w kluczowym momencie swojego życia nie załamuje rąk, tylko łapie byka za rogi i próbuje przejąć kontrolę nad własnym losem. I właśnie jej determinacja, walka o siebie i wewnętrzny ogień sprawiły, że chciałam czytać dalej. Ona działa, ryzykuje i ponosi konsekwencje. A jednak… coś mi w tej historii długo nie domykało się w całość. Mamy przecież świat inspirowany kulturą wikingów – surowy, brutalny, a ja czułam niedosyt opisów, głębszego zanurzenia w realiach, większego rozmachu w budowaniu świata. To ogromny potencjał, który aż prosi się o rozwinięcie. Zamiast tego fabuła w dużej mierze opiera się na znanych schematach romantasy: zakazane uczucie, napięcie między bohaterami, relacja, która nie powinna mieć miejsca… a jednak kwitnie. I przyznam szczerze, kiedy ta romantyczna część zaczęła się rozkręcać, ja też zaczęłam łykać kolejne strony jak szalona. Ostatnie trzy czwarte książki przeczytałam w dwa dni. Nagle wszystko zaczęło ze sobą współgrać. Emocje przyspieszyły, napięcie wzrosło, a ja w końcu poczułam to, na co czekałam od początku. Zakończenie? Dla wielu może przewidywalne, dla mnie było zaskoczeniem – i właśnie ono sprawiło, że realnie zainteresowałam się kontynuacją. Ostatnio podchodzę do książek dużo bardziej krytycznie niż kiedyś. Dlatego mocne 6/10 w przypadku pierwszego tomu, to u mnie naprawdę solidna ocena. Doceniam wyróżniającą się bohaterkę, nutę tajemnicy i próbę stworzenia historii innej niż wszystkie w obrębie romantasy z motywem wikingów. Nie każda „szóstka” dostaje u mnie zielone światło na kontynuację. Ta dostaje. Danielle L. Jensen – nie zawiedź mnie w kolejnym tomie.

Tisaanah to bohaterka, której nie sposób nie kibicować od pierwszych stron. Po zabiciu jednego z potężnych lordów Threll, dziewczyna ucieka do Zakonów, mając jeden cel: zdobyć moc potrzebną do uratowania tych, którzy wciąż cierpią w niewoli. Magia w tym świecie ma swoją cenę, a Zakony, do których aspiruje bohaterka, nie są krainą mlekiem i miodem płynącą. To skorumpowana organizacja o mrocznych planach, co dodaje historii politycznego ciężaru. Droga do potęgi prowadzi przez progi Maxantariusa Farlione. Max to klasyczny przykład bohatera typu grumpy, ale z niezwykle głębokim dnem. Jako potężny mag ognia i samotnik gardzący systemem, staje się dla Tisaanah nie tylko nauczycielem, ale i lustrem, w którym odbijają się jej własne lęki. Początek powieści jest jednak bardzo rozbudowany, powoli rozwija się wątek romantyczny, długo trwa szkolenie i budowanie politycznych intryg, ale warto przebrnąć przez te szczegóły, by pogrążyć się chaosie wojny i krwi.

Trzymająca poziom kontynuacja pierwszej części, warta każdej minuty spędzonej na czytaniu. Bohaterki są spójne w swoich rozterkach, a czekające na nie wyzwania sprawiły, że dosłownie nie mogłam się oderwać od lektury. To jest fantastyka, w której jest wszystko - od intryg, poprzez magiczne stworzenia, aż do zwrotów akcji, których nikt by się się spodziewał. Ostatnie strony zrobiły mi z mózgu sieczkę, ale w najlepszy z możliwych sposobów. Jedynym minusem była kwestia podróży w czasie, które moim zdaniem były ciut za mało podkreślone. Nie czułam tego motywu, chociaż jest w pewnym stopniu kluczowy dla fabuły. Ale może to tylko moje odczucia

Jakie to było dobre. Zupełnie nie to czego człowiek się spodziewa - ale na szczęście na plus. Kompletnie inny punkt widzenia niż w innych książkach, oryginalny pomysł i misterne wykonanie. Czytelnik nie podejrzewa co może się stać dopóki się nie wydarzy. Połknęłam w jeden dzień i myślę, że na pewno do niej wrócę. Autorka trzyma w napięciu i zabiera na emocjonalny rollercoaster. Zdecydowanie polecam!

Bdb przygodowa fantastyka z delikatnym wątkiem romantycznym. Potwory, tajemnicze komnaty i questy do wykonania, poświęcenie. No naprawde super sie czyta (zajęło mi 1 dzień). Klimatem przypominało mi troche "Zorro" pomieszane z jakimś anime. Ja polecam 😄👌💜

Autorka używała za dużo dygresji i czasem aż dało się zapomnieć o czym była mowa na początku.. do tego humor który w większości przypadków mi nie podpadł. Przez pierwszą połowę nie miałam pojęcia co się dzieje później było lepiej i się nawet wkręciłam. Końcówka przyjemna i polepszyła moją ocenę. Na pewno gdyby nie ten dziwny styl pisania to książka byłaby dużo lepsza

Jest to... Bardzo ciekawa książka😅 Historia jest zaskakująca i nietypowa ponieważ rozgrywa się w więzieniu Na ostatniej stronie doznałam SZOKU i musiałam ją przeczytać jeszcze z 5 razy aby zrozumieć... Krótko mówiąc jeżeli czekasz na jakiś znak żeby ją kupić TO WŁAŚNIE ✨TO JEST ZNAK!!!✨

Z minusów: motywy przechodzenia prób, który jest w mojej ocenie bardzo oklepany, a tutaj nie było w tym nic ciekawego, zaskakującego. Koniec minusów 😁 Natomiast z plusów: książka ciekawa, intrygujące dwuosobowe POV, które pozwala nam poznać jednocześnie dwie linie czasowe, historię i "teraźniejszość". Czuć tu rozterki Rielle, jej niestabilność emocjonalną i potrzeby, przez które podejmuje konkretne decyzje. Ale widać też jej walkę i to, że nie chce się poddać złym podszeptom. Eliana z kolei przez prawie całą książkę jest taką bohaterką, na jaką ją wykreowano: bezlitosna, egoistyczna, skupiona tylko na sobie i swojej rodzinie. I to jest dobre, bo czytelnik może dokładnie poznać proces jej przemiany, a ona jest autentyczna, o co czasem naprawdę trudno. Jak podsumowałabym tę książkę? Tu dobro i zło mieszają się, czarne okazuje się białe, a białe czarne.

Poznajemy siedmiu książąt piekieł, zainspirowanych siedmioma grzechami głównymi. Ta część skupia się na księciu Zazdrości, który potrzebuje pomocy pewnej utalentowanej malarki. Nie wie jednak, że kobieta skrywa pewien sekret. Oboje zostają wciągnięci w niebezpieczną grę, aby ją ukończyć dziewczyna będzie musiała wyznać kim naprawdę jest. Romantasy z nutą mroku, intryg i pikantnych scen.

Świat przedstawiony w książce nie jest szczególnie rozbudowany, ale moim zdaniem jej największą siłą są główne postacie i relacja między nimi. Została naprawdę pięknie ukazana. Szczególnie zapadła mi w pamięć jedyna scena zbliżenia, która, moim zdaniem, została przedstawiona bardzo subtelnie i z dużą wrażliwością. Nie jest nachalna, a jednocześnie pełna emocji i delikatności. Ta historia zdecydowanie mnie zauroczyła. Z przyjemnością sięgam po drugi tom.

📖R.Ross-Ruthless Vows.Rozdzieleni przez wojnę. Iris wróciła z frontu bez Romana. Wojna trwa nadal i jest jeszcze bardziej okrutna.Jej serce jest posiniaczone i obolałe.Jednak nie waha sie,gdy kolejny raz nadąża się okazja by raportować ruchy Drace'a. Wraz z Attie wracają na front. Roman po uzdrowieniu przez Drace'a stracił pamięć.Nawiedzają go przebłyski z przeszłości,ale nie jest w stanie ich połączyć. Gdy drogi jego i Iris krzyżują się,oboje muszą podjąć decyzję czy zaryzykują i zawalczą o siebie. Pierwsza część mnie urzekła,a ta sprawiła,że padłam na kolana. Miłość między bohaterami i ich walka o uczucie to coś pięknego, prawdziwego i dotykającego do głębi. Uwielbiam pióro autorki,ma taki dar,że wszystko co napisze jest cudowne. Ocena:4,5/5⭐️

Bałam się, że ładna okładka to tylko wabik do słabej książki, ale zaskoczyłam się pozytywnie. Całkiem ciekawy świat, wampiry w książkach zawsze na plus, kilka fajnych plot twistów, chociaż kalki z prawdziwych wydarzeń czy strojów trochę przypominały mi niezbyt miłe Wojny Makowe, to autorka dała radę całkiem z tego wybrnąć.

Na palcach jednej ręki mogę policzyć książki, które po prostu przeżywałam. I choć nie uważam się za trudnego do zaspokojenia czytelnika, niewiele jest historii, które po prostu wryły mi się w mózg, z postanowieniem, że nie dadzą mi spokoju i nie zostawią mnie już nigdy. „Co wie rzeka” może i nie jest wielkim dziełem literackim, ale jest czymś, na co ja czekałam całe moje czytelnicze życie. To hisptira, która wraz z upływem kolejnych mieisęcy wciąż sieje w mojej głowie spustoszenie. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz podczas czytania śmiałam się w głos, miałam łzy w oczach i zostałam pozostawiona w tak głębokim szoku, że nawet teraz wciąż mam problem, by przetrawić to, w jaki sposób autorka zagrała na moich emocjach. Sięgając po tę opowieść dostajemy dużą dawkę historii starożytnego Egiptu, masę niejasności i plot twisty, których nie jesteśmy w stanie w żaden sposób przewidzieć. Na naszej drodze stają bohaterowie, którzy pod żadnym względem nie są tacy, jacy wydają się być. Autorka tworzy emocjonującą relację między zadziorną Inez i tajemniczym Whitem, w którą wierzy się już od pierwszego kontaktu bohaterów. Inez, która nie jest tak potulna i ułożona, jak młoda dama powinna być i Whit, który nosi tak wiele masek, że nie sposób stwierdzić, która z nich jesrt prawdziwa, są boharerami autentycznymi i wzbudzającymi ogromne pokłady sympatii. „Co wie rzeka” to historia dla osób, które szukają przygody, tajemnicy i zakazanego romansu, który dostaje czas, by się rozwinąć. Wszystko to okraszone magią, która nie wybija się mocno, jednak jest ważnym elementem. Sięgnijcie po Rzekę, jeśli poszukujecie opowieści, która czerpie siłę z tajemnic egiptu, która będzie Was trzymać w napięciu i pozostawi z milionem pytań i całą masą wątpliwości.

Niestety podobała mi się mniej niż pierwsza część. Tamta miała niesamowity klimat - naprawdę czułam się, jakbym razem ze Shiori była uwięziona gdzieś w zamku na dalekiej północy. Tutaj też mamy dużo ciekawych lokacji, ale zmieniają się tak szybko, że nie ma czasu, żeby zbudować ich atmosferę. Akcji też nie brakuje, ale nie wiem, czy nie jest jej aż za dużo - momentami wszystko było już zbyt chaotyczne i nieskładne; zwłaszcza końcówka, gdzie jedno wydarzenie się kończyło, zanim w ogóle zrozumiałam, o co w nim chodzi. No i w tej części żałowałam, że mamy tak niskie ograniczenie wiekowe, bo przydałoby się więcej romantycznej pikanterii - przede wszystkim do wątku z Seryu. Autorka chciała zrobić jakiś niby trójkąt romantyczny, ale wypada to bardzo koślawo, bo bohaterka jest jeszcze niedojrzała erotycznie. Równocześnie doceniam, że jej związek z Takkanem jest taki "zdrowy" i nie mamy tu żadnych toksycznych zachowań pod płaszczykiem miłości. Tak że były lepsze i gorsze momenty, ale ogólnie na plus i do pozostałych książek tej autorki też na pewno sięgnę.

Tonąc w mroku to pierwsza książka Agnieszki Zawadki, po którą miałam przyjemność sięgnąć. Książkę wydało wydawnictwo We Need Ya. Stała na mojej półce od miesięcy i naprawdę się cieszę, że w końcu postanowiłam ją przeczytać. Było to moje pierwsze spotkanie z pisarską twórczością autorki i jestem naprawdę pozytywnie zaskoczona. Mówiąc szczerze, wprowadzenie do historii tak wybiło mnie z rytmu, że kompletnie wypadło mi z głowy, że to ma być retelling „Pięknej i bestii”. Olśniło mnie to dopiero pod koniec lektury, kiedy połączyły mi się w głowie odpowiednie kropki. Zadziałało to na plus – wspomniana baśń nie należy do moich ulubionych w retellingach, jako że mam wrażenie, że nie można wyciągnąć z niej nic nowego. Zawadce jednak się to udało. Autorka skonstruowała bardzo ciekawy świat. Wyraźnie oparła go na systemie krajów Bliskiego Wschodu, a jednocześnie stworzyła jego pewien kontrast w postaci Nieziemia – miejsca pogrążonego w ciemności, gdzie wciąż ostała się magia. To właśnie tam prędko przenosi się akcja. Razem z główną bohaterką, Dalią, czytelnik poznaje tamto miejsce oraz jego kulturę. Czuć w tym pewien niedosyt, jako że przy lekturze toczyło mi się w głowie mnóstwo pytań i nie na wszystkie odnalazłam w tekście odpowiedzi. Bardzo podobał mi się wątek zielarski, który początkowo właśnie wytrącił mnie z rytmu. Wprowadził on bohaterkę w sposób, którego się w ogóle nie spodziewałam i bardzo ciekawie zarysował jej charakter oraz przeszłość. Trochę ubolewam, że autorka dość szybko ją zakopała pod wydarzeniami z głównej osi fabularnej, a jednocześnie rozumiem, że cały zarys postaci miał na celu przede wszystkim wprowadzenie świata oraz motywacji Dalii. Akcja w książce jest raczej powolna, można by powiedzieć, że przez długi czas stoi w miejscu, by wprowadzić miejsce i zarysować wszystkie potrzebne informacje. Nie oznacza to, że w trakcie lektury wieje nudą – osobiście pochłonęłam książkę w dwa wieczory i nie mogłam się od niej oderwać. Czytało się ją bardzo dobrze, a autorka ma całkiem przyjemny styl. Sprawiło to, że nawet te fragmenty bez wsadzających w fotel wydarzeń przyjmowało się z sporą satysfakcją. Dwa minusy, które najbardziej przeszkadzały mi w trakcie lektury dotyczą wątku miłosnego oraz finału. Po retellingu „Pięknej i bestii” należy się spodziewać wolno rozwijającej się miłości. W przypadku Tonąc w mroku powiedziałabym nawet, że ta miłość rozwija się nieco zbyt wolno – tak wolno, że nie dostrzegłam, kiedy dokładnie się to stało. Odniosłam wrażenie, że ona się po prostu pojawiła. Wszystkie rozmowy i relacje między głównymi bohaterami bardziej przypominały budowanie przyjaźni. Nie da się zaprzeczyć, że była między nimi jakaś chemia, ale nie wyjaśnia natychmiastowego przeskoku od „lubię cię” do „poświęcę się dla ciebie”. W kwestii finału, odczułam spory niedosyt. Mam do niego dość dużo pytań i nie wszystko rozumiem. Wydał mi się nieco chaotyczny, a przede wszystkim zadział się szybko. Rozczarowaniem było dla mnie też potraktowanie potworów niemal po macoszemu. One po prostu były, stanowiły problem, ale został on rozwiązany. I tyle, a to trochę mało. Nie zmienia to faktu, że książkę czytało mi się bardzo dobrze i ogólnie uważam ją za udaną pozycję. Tonąc w mroku to z pewnością dobry start, by zacząć zapoznawać się z twórczością autorki. Z całą pewnością przypadnie do gustu fanom „Pięknej i bestii” oraz „Porwanej pieśniarki” Danielle L. Jensen.

Remy jest czerwoną czarownicą, a to oznacza, że całe swoje życie musi się ukrywać, bowiem zły król zarządał, by wszystkie kobiety jej pokroju były martwe. W przetrwaniu pomaga jej przybrana matka i przybrany "brat". Podróżują i żyją od karczmy do karczmy - wszystko jednak się komplikuje, gdy pewien tajemniczy gość gospody odkrywa prawdziwą tożsamość Remy. "Dwór Gór Wysokich" to typowa fantastyka romantasy. Zaczyna się bardzo wciągająco - czuć klimat zagonienia w kozi róg oraz młodość i naiwność Remy. Hale to fajny facet, który, jak to w romantasy należy, podgrzewa atmosferę - chociażby swoimi żarcikami. Pech jednak chciał, że w życiu przeczytałam już tyle różnych książek o poszukiwaniu: magicznych pierścieni, mieczy, zwojów, ksiąg itp. że trochę brakuje mi już serca do kolejnej wędrówki skupiającej się na szukaniu starożytnego, magicznego, superaśnego czegoś. Tym bardziej, że po połowie książki okazuje się, że Remy to była tym i tamtym, umie to i tamto i jest tak wyjątkowa, że nikt tak wyjątkowy nie jest. No i na domiar złego są jeszcze uniesienia łóżkowe, które nijak nie współgrają z tym, co ja uważam za romantyczne albo chociaż smacznie napisane. Powiedziałabym tak, że pierwsza połowa tej książki rozkręca się pysznie. Jest fantastyka i buja, no ale później niestety fabuła wpada na stare znane już wszystkim tory i choć stara się zaskoczyć wszystkim, bo na każdej kolejnej stronie wychodzą nowe kwiatki - to niestety wszystko to już było. Jeśli lubicie fantastykę drogi, poszukiwanie magicznych przedmiotów i spicy sceny to jednak myślę, że będziecie ukontentowanie.

„Ku zniszczeniu dnia” to finał serii, w którym tempo momentami nieco zwalnia – pojawia się więcej opisów tego, co dzieje się w głowach bohaterów. Mimo spokojniejszych fragmentów całość prowadzi do bardzo satysfakcjonującego zakończenia. Pod koniec emocje sięgają zenitu, więc zdecydowanie warto dotrwać do finału. To także duży plus, że obaj bracia dostają swoje historie, co pięknie domyka całą serię.

Elfi asasyni zmuszeni do pracy w kawiarni? Wiedziałam od razu, gdy to przeczytałam, że muszę sięgnąć po tę książkę. Ani trochę się nie zawiodłam. Pokochałam Kate i jej ludzkość, asasynów wkraczających jak małe dzieci do świata ludzi oraz błyskotliwe dialogi między bohaterami. Cały pomysł na fabułę jest bardzo oryginalny, a wykonanie w ogóle nie zawodzi. Na pewno zostanie w mojej głowie na długo.

Małgorzata Paszko stworzyła intrygujący świat, który na początku przyciągnął mnie tylko ze względu na smoki. Tak, smoki. Kocham całym sercem te fantastyczne stworzenia. Tyle, że smoki nie są jedynym atutem tej powieści. Dusza romantyczki będzie przeszczęśliwa czytając tę książkę. W książce poznajemy krainy, które skrywają mnóstwo magii i sekretów. W jednej z nich główna bohaterka Isra zostaje ofiarowana tytułowemu Panu Głębin. Z tym, że stało się coś nieoczekiwanego i trafia w bezpośrednie ręce Aynura. Poznajemy działanie każdej z krain, co łączy je z "Głębinami", nie pogubicie się. O dziwo, smoki ukazały tutaj swoją prawdziwą formę zaledwie kilka razy. Jak dla mnie za mało, dlatego, że było to tak spektakularne i za każdym razem miałam: "Wow"! Nadchodzi kolejna część "Kochankowie Głębin" i mam nadzieję, że tam smoczej formy mi nie zabraknie. Podziemia okazały się być miejscem, które skrywa w sobie piękno, ma swój urok i wcale nie są takie jak przedstawiono je Isrze. Poznajemy bardzo dobrze historię zarówno Aynura jak i Isry, ich przeszłość, rodzinę ale też możemy przyglądać się jak ich relacja się rozwija. A zmierza w kierunku, którego od pierwszego ich spotkania pragnęłam. I to bardzo szybko. Książka sprawdzi się dla osób, które uwielbiają książki: - romantasy z naciskiem na dużą ilość romansu, napięcia między bohaterami - mroczna atmosfera z nutą baśniowej krainy - kochasz smoki - lekka i szybka do czytania Jeśli szukasz romantasy z mrocznym klimatem, motywem smoków i odrobiną baśniowej narracji, „Pan Głębin” będzie idealnym wyborem.

Przyjemna książka rozrywkowa u sprytny pomysł na świat przedstawiony. Jedyne uwagi jakie mam to kilka dziur fabularnych bo o ile pomysł na magiczne książki jest sprytny to autor nie panuje nad nim w stu procentach, co nie zmienia faktu że to bardzo przyjemna rozrywka.