Wspólnota mieszkaniowa

Przyjemna sztuka. Absurd i realizm są bardzo dobrze wyważone, a błyskotliwość autora wchodzi w doskonały kontrast z topornością debaty prowadzonej przez bohaterów.

W Polsce "Wspólnota mieszkaniowa" jest wystawiana m.in. na deskach teatrów m.in. w Warszawie i Wrocławiu. Jeśli Czytelnik zobaczy ją na plakatach w swoim mieście, na pewno warto będzie się na nią wybrać.

Przyjemna sztuka. Absurd i realizm są bardzo dobrze wyważone, a błyskotliwość autora wchodzi w doskonały kontrast z topornością debaty prowadzonej przez bohaterów.

W Polsce "Wspólnota mieszkaniowa" jest wystawiana m.in. na deskach teatrów m.in. w Warszawie i Wrocławiu. Jeśli Czytelnik zobaczy ją na plakatach w swoim mieście, na pewno warto będzie się na nią wybrać.

Taka ciekawa historyjka z lekkim przymrużeniem oka. Krzywe zwierciadło na współczesne społeczeństwo z odrobiną humoru. To taka lekka książka do pociągu.

Taka ciekawa historyjka z lekkim przymrużeniem oka. Krzywe zwierciadło na współczesne społeczeństwo z odrobiną humoru. To taka lekka książka do pociągu.

Bardzo zabawne i jednocześnie prawdziwe słuchowisko, dokładnie tak wyglądają zebrania wspólnot. Spory, kłótnie i człowiek, który ciągle mówi, że kiedyś było inaczej ;)

Bardzo zabawne i jednocześnie prawdziwe słuchowisko, dokładnie tak wyglądają zebrania wspólnot. Spory, kłótnie i człowiek, który ciągle mówi, że kiedyś było inaczej ;)

Fajne i dynamiczne wykonanie. Bardzo lubię czeskie spojrzenie na rzeczywistość i podkręcenie jej, czasem aż do granicy absurdu. Słuchając, przypomniało mi się jałowe spotkanie mojej poprzedniej wspólnoty mieszkaniowej, gdy przez 3 godziny dyskutowano o kolorze płotu - do wyboru były czerń i granat, a pierwszeństwo w tej dyskusji wiedli panowie.

Fajne i dynamiczne wykonanie. Bardzo lubię czeskie spojrzenie na rzeczywistość i podkręcenie jej, czasem aż do granicy absurdu. Słuchając, przypomniało mi się jałowe spotkanie mojej poprzedniej wspólnoty mieszkaniowej, gdy przez 3 godziny dyskutowano o kolorze płotu - do wyboru były czerń i granat, a pierwszeństwo w tej dyskusji wiedli panowie.

Niby nic wielkiego, a jednak z każdą minutą wciąga coraz bardziej. Dobre dialogi, choć komediowo nieco przerysowane. Czyli otrzymujemy to, co w czeskich produkcjach lubimy najbardziej.

Niby nic wielkiego, a jednak z każdą minutą wciąga coraz bardziej. Dobre dialogi, choć komediowo nieco przerysowane. Czyli otrzymujemy to, co w czeskich produkcjach lubimy najbardziej.

Poczułam się jak w domu. Wesołe podejście do kontaktów i relacji sąsiedzkich.

Poczułam się jak w domu. Wesołe podejście do kontaktów i relacji sąsiedzkich.

Zastanawiałem się czy za to się zabrać, ale w sumie krótkie to i posłucham. Są zabawne momenty, ale niestety większość czasu czułem mega poirytowanie. Dużo złych emocji, nie lubię się wkurzać słuchając takich rzeczy.
Jakby to powiedział Pilch. Na co dzień jest i tak sporo takich irytacji, żeby jeszcze w wolnym czasie słuchać podobne historie.

Zastanawiałem się czy za to się zabrać, ale w sumie krótkie to i posłucham. Są zabawne momenty, ale niestety większość czasu czułem mega poirytowanie. Dużo złych emocji, nie lubię się wkurzać słuchając takich rzeczy.
Jakby to powiedział Pilch. Na co dzień jest i tak sporo takich irytacji, żeby jeszcze w wolnym czasie słuchać podobne historie.

Satyra na jeden wieczór.

Jerzy Pilch, znakomity polski pisarz, publicysta, felietonista i dramaturg, w „Dzienniku” pisał o tym, że wspólnoty nigdy nie były jego mocną stroną, ale „wiadomo, są takie chwile, kiedy my Polacy chcemy być razem”, by już po chwili wyznać z ulgą, że od tej wspólnoty nieskończoność go dzieli.

Na kilka wieczorów polecam „Dziennik” Jerzego Pilcha.

Satyra na jeden wieczór.

Jerzy Pilch, znakomity polski pisarz, publicysta, felietonista i dramaturg, w „Dzienniku” pisał o tym, że wspólnoty nigdy nie były jego mocną stroną, ale „wiadomo, są takie chwile, kiedy my Polacy chcemy być razem”, by już po chwili wyznać z ulgą, że od tej wspólnoty nieskończoność go dzieli.

Na kilka wieczorów polecam „Dziennik” Jerzego Pilcha.

Należę do wspólnoty mieszkaniowej.
Mojej, prywatnej, polskiej….
Czytałam i myślałam: serio? Autor też należy do mojej wspólnoty? Nie? Jak to nie? To skąd wie, jak to wygląda?
A tak serio: zabawna (tak, że śmiałam się w głos),mega realistyczna i niestety troszkę smutna (gdy wejdziemy na głębszy poziom myślenia i doczytamy do końca).
Króciutka - polecam na chwilkę wytchnienia od codzienności lub na dłuższa podróż pociągiem.

Należę do wspólnoty mieszkaniowej.
Mojej, prywatnej, polskiej….
Czytałam i myślałam: serio? Autor też należy do mojej wspólnoty? Nie? Jak to nie? To skąd wie, jak to wygląda?
A tak serio: zabawna (tak, że śmiałam się w głos),mega realistyczna i niestety troszkę smutna (gdy wejdziemy na głębszy poziom myślenia i doczytamy do końca).
Króciutka - polecam na chwilkę...

Tragikomedia ukazująca problemy z którymi mógł się spotkać każdy mieszkający w wspólnotach.

Tragikomedia ukazująca problemy z którymi mógł się spotkać każdy mieszkający w wspólnotach.