Wkp „przez niemal całą powieść głównego tytułowego bohatera nie ma na jej kartach. Co, o dziwo!, wcale nie razi.” Jak w „Cyryl, gdzie jesteś?” lecz oczywiście z Markiem znacznie śmieszniej. Można by pomyśleć, iż Piegus jest przydomkiem czy przezwiskiem, jednak jego rodzice mają takie nazwisko, nie wiadomo czy pozostałe, jak Zdeb czy Bosmann, są nazwiskiem czy ksywą.
Przygody niewiarygodne zatem nie należy rozważać co z tego mogło zaistnieć.
Pierwsza przygoda opowiedziana w pierwszej osobie. Marek próbuje odrobić prace domowe, lecz to zadaniem ponad siły. Co chwila ktoś do niego wpada i przeszkadza. Czemu do niego ? Wpierw jacyś chcą grać w piłkę. Później Grzesiek i Czesiek z pchłami (dłuższa sprawa, trochę przesolili). Następnie Ciocia Dora, przypominająca Ciotkę Paszczaka, lubi wszystkimi rządzić. Niby dla ich dobra. Zemdlała, kiedy pchły ją oblazły. Zaraz po tym jakichś trzech, co trenowali boks. Następnym był znajomy pana Surmy, sublokatora. Wreszcie dwóch z bombą, którą chcieli odpalić (bezskutecznie na szczęście). I jeszcze jakiś wędkarz, co zrobił straszny bałagan. Na koniec pogotowie dla żartu wezwane przez znajomego dla żartu.
Przy pierwszym podejściu ryczałam ze śmiechu. Wszyscy w koło patrzyli pytająco co mi znowu odbiło. Oczywiście powtarzałam na głos w najmniej odpowiedniej chwili najlepsze kawałki („wszyscy jesteście zdechlakami” słowa cioci) tak jak powiedzonka Kapitana z „Wesołego Diabła” (książki) czy Ducha z „Pamiętników Tatusia Muminka”.
Druga przygoda podobna do pierwszej, tym razem w szkole na przerwie. Również w pierwszej osobie. Marek na swe nieszczęście był dyżurnym i miał przygotować salę na urodziny nauczycielki. Zanim zdążył coś zrobić wszedł starszak Zdeb i kazał siebie ogolić, jakby sam nie mógł.
– To golenie należy do obowiązków dyżurnego?
– A co, nie wiedziałeś?
Oczywiście od razu go zaciął.
Tu chyba Pan Edmund przesolił.
Ledwo zacięty wybiegł z klasy, przyszła Buba, siostra bokserów z pierwszej przygody i kazała sobie zrobić manicure, jakby sama nie mogła. Już przy pierwszym podejściu ją skaleczył. Strach pomyśleć co jeszcze by z tego wyszło, na szczęście przyszedł Pumeks i nie po dżentelmeńsku kazał jej iść won.
– Nowy dyżurny?
– Tak jest, proszę kolegi.
– Nie wyglądasz mi zbyt mądrze. Wiesz, kim jestem?
– Ko… kolega jest przerośniętym Pumeksem, wyczynowcem.
– Nieścisłe. Jestem Pumeksem Drugim i w ten sposób odróżniam się od mojego brata, Pumeksa Pierwszego, który zresztą nie dorasta mi do pięt. Powtórz!
Powtórzył.
– Dobrze. Podpowiadać umiesz?
– To podpowiadanie należy do obowiązków dyżurnego?
– A co, nie wiedziałeś? Dotknąć czoła znaczy “jeden”, dotknąć nosa “dwa”, dotknąć brody “trzy”, dotknąć ucha “cztery”, nadąć policzki “pięć”, zrobić ryjek “sześć”, zęby wyszczerzyć “siedem”, język pokazać “osiem”, kaszlnąć “dziewięć”, ziewnąć “zero”, drapać się jedną ręką odjąć, drapać się dwoma rękami “dodać”, pięść pokazać “pomnożyć”, dwie pięści pokazać “podzielić”. A teraz powtórz!
– Zrobić ryjek “sześć”…
– Tylko o ryjku zapamiętałeś, co za cymbał! Uważaj, nadaję sygnał!
Nadął policzki, podrapał się w głowę dwoma rękami, a potem wyszczerzył zęby.
– No, co zrobiłem?
– Małpę.
Ten język migowy przypomina „Tajemny szyfr” („Mikołajek i inne chłopaki”) palec na nosie – to litera „a”, palec na lewym oku – to „b”, palec na prawym oku – to „c” itd. nie służył do podpowiadaia, choć mógł.
Pumeks chyba najbardziej mnie rozbawił. Dalszy ciąg opuszczam. Wszystko obracało się przeciwko Markowi i w końcu zaglądał do lusterka, czy osiwiał.
Trzecia przygoda najdłuższa, opowiedziana w trzeciej osobie. Na tle pozostałych jakby sprawia wrażenie utrzymanej bardziej w granicach prawdopodobieństwa.
Marek będąc na wagarach (nie całkiem dobrowolnie, ale jednak) omyłkowo zamienił tornister z jakimś chłopakiem, zresztą było to winą tamtego. Gdy Marek wracał do domu, widział że śledzi go jakiś okularnik z brodą. W nocy nastąpiło włamanie. Pan Surma zbił szybę rzucając butem we włamywacza.
– Mój but! – jęknął kuzyn Marka – Nie mógł pan rzucić swoim?
– Jak miałem rzucić swoim butem, kiedy go miałem zasznurowanego na nodze?
Nazajutrz chłopcy przy spotkaniu zamienili tornistry znowu. Potniej Marek znikł. Poszukiwania nie dają wyników.
Znany już znajomy pana Surmy sprowadził znajomego detektywa, zresztą byłego, Hipolita Kwasa. Właściwe Hippolitta Kwassa. Od razu odkrył ślady wytrycha w drzwiach, chociaż włamywacz wszedł oknem. Po zapachu detektyw jest w stanie wykryć każdego przestępcę (zna ich wszystkich, gdyż sam był kiedyś jednym z nich, chyba nawiązanie do „ZŁEGO” Tyrmanda). Jaśmin wskazuje na Bogumiła Kadryla, śliwowica na Alberta Flasza, benzyna na Teofila Bosmana zwanego Czarnopalcym, gdyż bezustannie czyści swoje czarne rękawiczki benzyną. Tym razem czuć było walerianę. To mógł być tylko Wieńczysław Nieszczególny. Najgorszy ze wszystkich, działający w pojedynkę.
Pan Surma go zna pod nazwiskiem Remigiusza Kurzyłło.
Czy Kuryłło z „Księgi Strachów” był nazwiązaniem? Tak przypuszczam.
Nocna wyprawa do klubu „Arizona” kończy się inaczej niż można było przypuszczać.
Następnie znika detektyw. Śledztwo przejmuje harcerz Teodor (po grecku Bożydar). Gdzieś od połowy ksiązki jest właściwie głównym bohaterem. Od razu rozwiązuje wszystkie zagadki. Z małą pomocą innych, jak Nudys i Pikolo, robiących głupie żarty, co jakby zapowiadało harcerzy z „Wyspy Złoczyńców”. W przygodach Pana Samochodzika oczywiście brak odpowiednika Teodora i dobrze.
Od detektywa przyszedł list:
Szanowni Państwo!
Jestem na tropie. Przeprowadzam pewną małą inwigilację. Wkrótce
ptaszek zostanie uwięziony, tak jak na to zasłużył.
Nie meldować milicji jeszcze przez dziesięć dni. Od
wczoraj siedzę plackiem. Opróżniłem już całą flaszkę. Studiuję
z nudów szachy, nie ma pod Słońcem lepszej gry.
Łączę pozdrowienia Kwass
Między słowami są odstępy, co przypomina szachownicę. Też lubię szachy, „co zaznaczam, gdyż jest to nieważne” (z piosenki „Nieistniejący bojler” Bronisława Opałko).
Teodor od razu odgaduje, iż skacząc jak konik szachowy można odczytać ukrytą wiadomość „Jestem uwięziony przez flaszkę pod plackiem”.
Przypomina to „Strzeżcie domu” w „Szatanie z 7 klasy” czy „Hudson wszystko powiedział” w „Glorii Scott” lecz bardziej pomysłowo ukryte.
Flaszka oznacza oczywiście Flasza, kłopot sprawia „placek”. Tu pomocą jest inna powieść Makuszyńskiego „O dwóch takich”. Zatem znaczy to „pod Jackiem”. Początkowo Teodor ma na myśli świątynię pod tym wezwaniem, lecz rychło wpada na właściwy trop. Razem z pozostałymi harcerzami odkrywa melinę Flasza i wyzwala detektywa oraz Marka, którego los do tej pory był zagadką.
Co prawda, jakby powiedział Barańczak w „Czytelniku ubezwłasnowolnionym”, ostatnie słowo ma milicjant. Lecz tu z przymrużeniem oka.
Zapodane tu streszczenie może sprawiać wrażenie zawiłego, jednak wyjaśnienie wszystkiego zajęłoby za dużo miejsca. Lepiej przeczytać powieść.
Serial „tradycyjnie” poplątany, zamiast Marka znika Czesiek, zamiast Teodora śledztwo prowadzi … Marek, wbrew zasadniczej myśli książki, że jest pechowcem.
Pan Edmund dwukrotnie wracał do tych bohaterów. W „Klubie Włóczykijów” znów są Kadryl i Nieszczególny, po blisko 40 latach od pierwszego wydania „Przygód Niewiarygodnych” dopisał „Nowe przygody Marka”, znacznie słabsze. A szkoda...
Szukamy ofert...
1668 
858 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Pan Samochodzik i złota rękawica
Pan Samochodzik cóż dodać więcej :) mam wrażenie że tym razem autor na znalezienie złotej rękawicy wpadł pod koniec książki, jak dla mnie samo zdarzenie nastąpiło nagle, od początku pociągniętych zbyt wiele charakterów i osób z którymi w trakcie „żegnamy się” jakoś tak nagle.
Pan Samochodzik cóż dodać więcej :) mam wrażenie że tym razem autor na znalezienie złotej rękawicy wpadł pod koniec książki, jak dla mnie samo zdarzenie nastąpiło nagle, od początku pociągniętych zbyt wiele charakterów i osób z którymi w trakcie „żegnamy się” jakoś tak nagle.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toInteresująca książka przygodowo-historyczna.
Interesująca książka przygodowo-historyczna.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWspominam z sentymentem.
Wspominam z sentymentem.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMiała być opowieśc z morałem a wyszedł wg mnie bałagan jak w Kapitanie Nemo. Pierwotny cel został przykryty kilkoma pobocznymi wątkami. Ktoś się poznaje, ktoś inny bierze ślub, święty, ktoś poznaje kandydatkę na żonę. Sporo się dzieje, ale przez to widać żę autor nie najlepiej operwuje w wielu wątkach i kiedy trzeba zamknąć historię pośpiesznie spina wątki wraca to głównego tematu i koniec. Czytało się przyjemnie, ale ten bałagan oraz pośpiech w zamykaniu wątków trochę mi przeszkadzał.
Miała być opowieśc z morałem a wyszedł wg mnie bałagan jak w Kapitanie Nemo. Pierwotny cel został przykryty kilkoma pobocznymi wątkami. Ktoś się poznaje, ktoś inny bierze ślub, święty, ktoś poznaje kandydatkę na żonę. Sporo się dzieje, ale przez to widać żę autor nie najlepiej operwuje w wielu wątkach i kiedy trzeba zamknąć historię pośpiesznie spina wątki wraca to głównego...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNawet w kontekście literatury młodzieżowej sporo jej brakuje do umiarkowanego standardu.
Na plus trzeba zapisać to, jak oddany został klimat pojezierza mazurskiego, tamtejszych jezior i okolicznych miejscowości. Główny bohater także budzi sympatie chociaż mimo usilnych prób ośmieszenia go przez autora.
Na minus zapamiętałem momenty przepisane jakby żywcem z encyklopedii żeglarstwa. To, co w niewielkiej ilości mogło intrygować zostało sporo przedawkowane.
Na tle całej serii jest jak zwykle przeciętnie ale do tych książek warto podejść jak do wizyty w muzeum - one mają swoją wartość schowaną między wierszami powieści sensacyjnej.
Nawet w kontekście literatury młodzieżowej sporo jej brakuje do umiarkowanego standardu.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNa plus trzeba zapisać to, jak oddany został klimat pojezierza mazurskiego, tamtejszych jezior i okolicznych miejscowości. Główny bohater także budzi sympatie chociaż mimo usilnych prób ośmieszenia go przez autora.
Na minus zapamiętałem momenty przepisane jakby żywcem z encyklopedii...
Wśród wielbicieli Pana Samochodzika ten tom uchodzi za słabszy. Ale ja… zachowuję duży sentyment do „Złotej rękawicy” – na półce nadal mam edycję 1981 wydaną w ramach Klubu Siedmiu Przygód. Może dlatego, że w 1979 roku nikt nie przypuszczał, że będzie to faktyczne pożegnanie Pisarza z Tomaszem N.N. „Człowiek z UFO” był wydany dużo później i odbiegał od całości cyklu. Poza tym tak się złożyło, że miałem sposobność podążania szlakiem bohaterów książki. Spędziłem piękne wakacje w Iławie, poznałem wyspę Wielką Żuławę, przemierzyłem trasę samochodową Siemiany – Zalewo, oczywiście z przystankiem w Jerzwałdzie. Ba, odwiedziłem też „filmowy” pałac w Karnitach. Tak sobie myślę, że na zwieńczenie serii Pan Zbigniew postanowił unieśmiertelnić dobrze sobie znane strony. Doczekał się zresztą tablicy pamiątkowej w Porcie Śródlądowym Iława.
Co do samej fabuły: być może pomysł na wyprawę żeglarską w celu poszukiwania mazurskiego poety nie jest specjalnie fascynujący, zaś zakończenie dowodzi, że tak naprawdę szukamy czegoś innego. Simon Templer w Polsce – zabawne, ekstrawaganckie, acz mało prawdopodobne. I jest to bodaj pierwsza książka, w której załoga Pana Samochodzika ulega rozpadowi mniej więcej w połowie akcji. Inna rzecz, że w obecnych czasach trudno sobie wyobrazić, aby rodzice zgadzali się na wyprawę nieletnich z towarzystwie kompletnie nieznanej osoby. Nie zmieniły się konserwatywne poglądy Pana Tomasza na temat kobiet – dziś byłyby uznane wręcz za oburzające. Natomiast wspomnienia z młodych lat i samą relację z rejsu „Krasulą” (ex-„Szkwał) czyta się przyjemnie; widać, że Autor czerpał radość z żeglowania. Jak dla mnie subiektywne 7/10.
Wśród wielbicieli Pana Samochodzika ten tom uchodzi za słabszy. Ale ja… zachowuję duży sentyment do „Złotej rękawicy” – na półce nadal mam edycję 1981 wydaną w ramach Klubu Siedmiu Przygód. Może dlatego, że w 1979 roku nikt nie przypuszczał, że będzie to faktyczne pożegnanie Pisarza z Tomaszem N.N. „Człowiek z UFO” był wydany dużo później i odbiegał od całości cyklu. Poza...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKażde imperium ma swój początek, rozkwit i upadek. W przypadku Pana Samochodzika to już ewidentnie zmierzch tej serii. Trudno powiedzieć czy Pan Nienacki uwierzył, że jest geniuszem literatury, czy też stwierdził, iż czego nie napisze i tak ludzie to przeczytają, czy też może zabrakło mu weny twórczej. Początek książki jest w miarę sensowy by potem skręcić w kierunku właściwie niewiadomo, czego. Gdybym nie wiedział, że środkową część książki napisał Nienacki to uznałbym, że te, kocopoły pisał jakiś nastolatek, u którego nastąpiła burza hormonów. Fantazje autora w stosunku do płci pięknej widać tu jak na dłoni o ile w poprzednich tomach jeszcze jakoś dało się to przełknąć to tu jest to po prostu nie do zniesienia. Wątki pojawią się ni z gruszki ni z pietruszki. Chciałoby się rzec: czytelniku nie myśl za bardzo czytaj myślenie tylko spowalnia akcję. Gdyby jeszcze ta akcja trzymała się kupy, ale taką dozę absurdu trudno zdzierżyć. Wątki się urywają i pojawiają się nowe na zasadzie, bo tak. Autor nagle z czymś wyskakuje jak Filip z Konopi a czytelnik jest zdezorientowany, bo dany wątek nie pojawił się ani razu i nagle jak grom z jasnego nieba już jest, dlaczego? Po co? Na co? W jakim celu? Bo tak i nie interesuj się i już. Autor zarzyna postać, którą sam stworzył. Naprawdę nie wiem skąd tak wysokie oceny tego tomu przygód Pana Samochodzika. Chyba filtr nostalgii u niektórych oceniających wciąż działa. Naprawdę nie da się podejść do tej odsłony przygód Pana Tomasza z przymrużeniem oka skoro powieść jest pisana na serio, a autor uważa, że czytelnik łyknie wszystko jak pelikan.
Każde imperium ma swój początek, rozkwit i upadek. W przypadku Pana Samochodzika to już ewidentnie zmierzch tej serii. Trudno powiedzieć czy Pan Nienacki uwierzył, że jest geniuszem literatury, czy też stwierdził, iż czego nie napisze i tak ludzie to przeczytają, czy też może zabrakło mu weny twórczej. Początek książki jest w miarę sensowy by potem skręcić w kierunku...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNic tak nie boli fana serii jak to gdy autor wywraca w niej wszystko do góry nogami. Historia z Winnetou mimo iż nie była stricte o poszukiwaniu skarbów kultury, ale i tak była bliżej głównego nurtu serii niż opowieść o złotej rękawicy.
Intrygujący początek książki nie zapowiadał takiej katastrofy. Pan Samochodzik przybliżył nam regionalną poezję Warmii i Mazur, ideę pisania kryminałów oraz krótki kurs żeglugi. Opowiedział historię swojego jachtu - “Krasuli”. Potem nagle fabuła zamieniła się w film sensacyjny, a na koniec autor przypomniał sobie, że musi być jakiś skarb. Wielka szkoda, że wehikuł w tej serii przebywa zamknięty w jakiejś szopie. Pan Samochodzik na jachcie to już nie jest to samo.
Dostajemy przegląd nowych postaci po jasnej i ciemnej strony mocy. Dziwnym zabiegiem jest to, że załoga Pana Tomasza - Kika, Pani Księżyc i psycholog pojawia się tylko na początku, a potem zostaje zapomniana. Waldemar Batura też pasuje tu jak pięść do nosa. Można było zastąpić go innym czarnym charakterem, który miałby większy wpływ na fabułę. Ciekawie przedstawia się ekipa filmowa z Rogerem Moorem na czele wokół, której kręci się druga część historii.
Jak już wspomniałem fabuła opiera się na poszukiwaniu autora “złotej rękawicy” by potem wywrócić wszystko o 180 stopni, a na zakończenie powrócić do idei serii. Jakby autor nie miał pomysłu na zamknięcie tego wszystkiego.
Gdyby ta powieść nie była sygnowana jako część serii o Panu Samochodziku to byłaby to ciekawa historia sensacyjna, jednakże jest więc wyszło słabiutko.
W dzienniku pokładowym jachtu, który kupił Pan Samochodzik znajduje wiersz nieznanego autora. Postanawia on odnaleźć jego twórcę. Zbiera załogę i wyrusza w rejs, który pokazuje, że nie tylko on jest zainteresowany odnalezieniem pisarza.
Nic tak nie boli fana serii jak to gdy autor wywraca w niej wszystko do góry nogami. Historia z Winnetou mimo iż nie była stricte o poszukiwaniu skarbów kultury, ale i tak była bliżej głównego nurtu serii niż opowieść o złotej rękawicy.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toIntrygujący początek książki nie zapowiadał takiej katastrofy. Pan Samochodzik przybliżył nam regionalną poezję Warmii i Mazur, ideę...
Dobra, jak każdy oryginalny "Samochodzik". Wspaniale opisane okolice Ostródy, Iławy, Miłomłyna, Kanał Elbląski. Przyjaźń ze "Świętym" i ogólnie akcja z DD mocno już przesadzona (ponownie zapytam - serio, na jachcie dziewczyna powinna mieć długą spódnicę i haftowaną bluzeczkę, a nie wygodne spodnie, t-shirt i ciepły sweter???),ale to nie ma większego znaczenia. Bardzo ładnie zostały pokazane stosunki w dwóch rodzinach, problemy z dziećmi (relacja Piotruś-mamusia teraz zostałaby chyba określona jako cokolwiek toksyczna: jak to może być, że 13-latek czuje się odpowiedzialny za szczęście matki?).
Te książki się albo kocha mimo ich wad, albo nie ma co się w nich doszukiwać czegoś dobrego.
Dobra, jak każdy oryginalny "Samochodzik". Wspaniale opisane okolice Ostródy, Iławy, Miłomłyna, Kanał Elbląski. Przyjaźń ze "Świętym" i ogólnie akcja z DD mocno już przesadzona (ponownie zapytam - serio, na jachcie dziewczyna powinna mieć długą spódnicę i haftowaną bluzeczkę, a nie wygodne spodnie, t-shirt i ciepły sweter???),ale to nie ma większego znaczenia. Bardzo...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZaskakująco udany powrót do książki z młodości. Choć chyba nie jest to typowa książka o Panu Samochodziku. Mamy tu dość fantastyczny wątek przyjaźni Tomasza z Rogerem Moorem grającym "Świętego", który kręcony jest na Mazurach ;) Choć może bardziej fantastyczny jest wątek, że para która poznała się przypadkowo na Mazurach bierze ślub po kilku tygodniach ;) Sam wątek historyczno-zabytkowy znajduje się na marginesie innych sensacyjnych wydarzeń. Ale czyta się lekko, a i zakończenie jest całkiem obiecujące.
A poza tym osobiście ostatnio miałem okazję być w pałacu w Karnitach i zobaczyć akwedukt na jeziorze Karnickim. Fajnie tak zderzyć książkę z rzeczywistością.
Zaskakująco udany powrót do książki z młodości. Choć chyba nie jest to typowa książka o Panu Samochodziku. Mamy tu dość fantastyczny wątek przyjaźni Tomasza z Rogerem Moorem grającym "Świętego", który kręcony jest na Mazurach ;) Choć może bardziej fantastyczny jest wątek, że para która poznała się przypadkowo na Mazurach bierze ślub po kilku tygodniach ;) Sam wątek...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to