Tao gospodyni domowej

"Zmierzch lubieżnego dziada. Felietony po MeToo" to drugi zbiór felietonów pani Pauliny Młynarskiej, po "Okrutnej jak Polka", który przeczytałem. I była to duża przyjemność. Tematyka, wbrew tytułowi wykracza często poza prawa kobiet i ruch MeToo. Jest o jodze i praktykach duchowych i związanych z tym hochsztaplerach, chcących się po prostu dorobić czy wzmocnić swoje nabrzmiałe ego. Jest o depresji, sytuacji osób niepełnosprawnych, a także osób starszych w Polsce. Jest o filmie braci Siekielskich "Tylko nie mów nikomu", o Kościele, o samopodpaleniu w akcie protestu przeciwko łamaniu w Polsce demokracji (pamięta to ktoś jeszcze w ogóle..),o braku empatii, głupocie kolorowej kobiecej prasy, o nagannych zachowaniach obu stron politycznej barykady itd. itp. Dziennikarka ta jest uważną i wrażliwą obserwatorką polskiej rzeczywistości i świata w ogóle. Jej teksty otwierają głowę i uwrażliwiają na wiele ważnych kwestii. Z chęcią sięgnę po nowy zbiór, jeśli takowy powstanie. Polecam gorąco! Szkoda jedynie, że nieprzekonani, i ci którzy naprawdę powinni przeczytać tę książkę, tego nie zrobią, nie oddadzą się autorefleksji i pozostaną nieprzekonani.

Dobre eseje, ale w połowie książki zaczęłam coraz to mocniej nie zgadzać się z autorką, co jest normalne. Jednak wciąż towarzyszyło mi uczucie, że eseje specjalnie są skonstruowane tak, żeby na początek czytelniczki i czytelników zwabić ogólniakami, uwagami z którymi zgodzi się każdy demokrata, a później, od połowy książki wprowadzać niepotrzebnie ostre zagrania, żeby na sam koniec znowu podsłodzić, zostawiając dobry aftertaste. Roxane, zdecyduj się proszę, czy jesteś za wolnością pisania, żeby każdy mógł się wypowiedzieć i fikcja nas wybawi, czy jednak kto powiedział białym, że mogą pisać na "czarne tematy"? Dużo niespójności, w wielu kwestiach mocno się nie zgadzam z powszechnie znaną feministką. Czy powinnam przez to też uznać siebie za złą feministkę?

Książka jest zbiorem wywiadów, które ukazywały się w magazynie "Replika" w latach 2005-2020. Poprzez rozmowy przybliża ona sylwetki rozmaitych osób kryjących się za literkami LGBT+. Są tutaj aktywiści, społecznicy, pisarze, aktorzy, dziennikarze, ale także lekarze, sołtysi, blogerzy, paraolimpijka, niepełnosprawny tancerz, prawnik, wykładowca, fryzjer, wykładowca, fotografka, były ksiądz, rodzice wychowujący dzieci, osoby wspierające i chcące coś zmienić, itd. Zwyczajni, niezwyczajni, którzy żyją wokół nas. Czytając kolejne wywiady czułam się podbudowana, że tak wiele osób chce rozmawiać i działać. Jest ich coraz więcej. Wartością dodaną książki są niesamowicie ostre i celne felietony Bartosza Żurawieckiego. Na szczególną uwagę zasługuje ten zatytułowany "Jestem sojusznikiem hetero". Za podsumowanie niech posłuży cytat z jednego z felietonów : "(...) nie tylko wolność jest ważna. Ważne są też równość, braterstwo, sprawiedliwość, solidarność..." ("Tych lat nie odda nikt").

"Seks tak, seksizm nie" to chyba najsłabiej zrozumiałe z naszych haseł, a zarazem jedno z najważniejszych. Agresja, przemoc, władza i seks występują w naszej kulturze w pakiecie, który trudno rozpakować - ale rozpakować go trzeba." Czytajcie ludzie! Uświadamiajcie się! Rozpakowujcie!

książka pisana z perspektywy osoby żyjącej swoją filozofią - autobiograficzne wątki z dziennika rodzajowego i seksualnego odmieńca dopełniają rozdziały zawierające analizy i opinie o płci, rynku, pornografii i technologiach tworzenia. Świeża perspektywa na pewno daje dużo do myślenia, chociaż niektóre wnioski mogą być postrzegane jako bardzo radykalne.

Czytanie Brach-Czainy nie zmusza, ale zachęca do głębokiego namysłu nad światem i rzeczami. Często nad światem, który ignorujemy: prania, roślin, posiłków. Mamy obecnie w kulturze i pop-psychologii zwrot medytacyjny, zwrot w "uważność", ale jeśli ktoś nie znajduje w nim ratunku dla siebie, może spróbować oglądania świata przy pomocy Błon umysłu.

Książeczka dotyczy głównie tzw. "świadomego macierzyństwa", czyli regulacji urodzeń. Autor punktuje obłudę zwolenników niekontrolowanego rozmnażania się w imię "polityki populacyjnej". Trudno nie zauważyć, że część esejów z tego zbioru można by z powodzeniem przedrukować i dzisiaj (tak samo jak w przypadku "Dziewic konsystorskich" i "Piekła kobiet"). Wprawdzie kwestia antykoncepcji już dawno przestała szokować opinię publiczną, to nadal pojawiają się czasem głosy jej przeciwne, jakby wyjęte rodem sprzed stu lat.

Zebrane, już publikowane felietony, a także posty zamieszczone w social mediach mogą uchodzić za przebrzmiałe – strajk kobiet, pandemia, sprawa Polańskiego i Weinsteina, mobbing i przemoc w Łódzkiej Filmówce, ustawa aborcyjna to tematy z 2020 -2021 roku. Choć ich roztrząsanie może wydawać się nużące czy nieaktualne, warto poznać opinie nonkonformistki, nawet gdy ma się odmienne stanowisko wobec poruszanego tematu. Jedno jest pewne i wartościowe – należy obnażyć dulszczyznę, rozprawić się z patriarchatem i walczyć o prawa kobiet, a przede wszystkim powstrzymać się od pouczeń moralnych w ich prywatne wybory, ferowania wyroków sądu plotkarskiego i prób przemeblowania czyjegoś życia. Do przemyślenia autorka pozostawia słowa Mahatmy Gandhiego "Bądź zmianą , którą chcesz zobaczyć w świecie". Gdyby tylko zastosowano się do tego życzenia. O ileż świat byłby piękniejszy.

“W 1982 roku, po spotkaniu w manhattańskim ratuszu poświęconym wsparciu dla polskiego związku zawodowego +Solidarność+, podczas którego Susan nazwała komunizm odmianą faszyzmu, zaskoczyła ją gwałtowność, z jaką została zaatakowana” - ten cytat najlepiej charakteryzuje bezkompromisowość Susan Sontag, nieortodoksyjnej feministki, pisarki, eseistki, aktywistki. To moja druga książka Autorki po “Przyjacielu” i muszę przyznać, że tamta była jednak bardziej interesująca i mocniej do mnie trafiła. Sam jestem nieco zaskoczony taką konkluzją, ale tak to odebrałem. Dodatkowo mam wrażenie, że zaglądamy tu głęboko w prywatność Susan. Wprawdzie nie ma tu jakichś jaskrawych naruszeń w tym względzie, niemniej jednak czasami czułem się trochę jak nie mimowolny podglądacz. Rozumiem, że takie nastały czasy, iż mówi się (trzeba powiedzieć?) niemal wszystko, ale jednak mam wątpliwości. A portret Sontag co najmniej uproszczony, by nie powiedzieć pobieżny. Cóż, może oczekiwałem po prostu, a może właśnie nie po prostu, czegoś więcej o niej samej, niż opinie, które mogą świadczyć, że Autorce zależało głównie na pokazaniu tzw. zwykłego dnia z niełatwym geniuszem spędzanym (z ekspozycją samej siebie w tle). A chodzi o codzienność z matką jej chłopaka, bo cała trójka razem mieszkała przez jakiś czas w nowojorskim penthousie Sontag. Na szczęście zerwanie z jej synem i z nią samą opisane dosyć powściągliwie (dziś pewnie nie wypadałoby przemilczeć mocnych szczegółów). “– David mówi, że chcesz się wyprowadzić, i to z mojego powodu. (...) Nie przemyślałaś tego porządnie. Nie można nagle z pary mieszkającej razem stać się parą mieszkającą osobno. “I tak byśmy zerwali. Ale na pewno zostalibyśmy z sobą dłużej. Ale ostatecznie i tak by nam nie wyszło. Susan mogłaby mieszkać na Księżycu, a mnie i Davidowi by się nie układało”. Na szczęście jest nieco cytatów do przytoczenia. “Wspominała swoje dzieciństwo jako czas absolutnej nudy i dodawała, że nie mogła się doczekać się jego końca”. “Jej matka stała się postacią wręcz legendarną: zimną, samolubną, narcystyczną, okrutną kobietą, która nigdy nie okazywała czułości, nigdy nie wspierała utalentowanej córki i chyba w ogóle nie zauważyła, że ma tak zdolne dziecko”. “Była feministką, ale często krytycznie podchodziła do innych feministek, tak również traktowała większość feministycznej retoryki, uważając ją za naiwną, sentymentalną i antyintelektualną”. “Z irytacją stwierdzała, że towarzystwo nawet bardzo inteligentnych kobiet nie jest zwykle równie interesujące, jak towarzystwo inteligentnych mężczyzn”. “Potrafiła być wroga wobec tych, którzy narzekali, że kobiety są niedoreprezentowane w świecie sztuki czy wyganiane z kanonu, niedelikatnie przypominając wówczas, że kanon (podobnie jak sztuka, geniusz, talent czy literatura) nie jest pracodawcą zachowującym parytety”. “Ekscytowała ją za to twórczość Europejczyków, takich jak Italo Calvino, Bohumil Hrabal, Peter Handke czy Stanisław Lem”. “Nie wolno traktować samego siebie zbyt poważnie, bez względu na to, kim jesteś, w tych, który tak robią, jest coś komicznego a nawet żenującego.(...) Ale traktowała siebie bardzo poważnie”. “Jedna książka dziennie to wcale nie za wysokie wymagania”. “Bardzo niechętnie przechodziła od płyt winylowych do kompaktowych. Była sceptyczna wobec nowoczesnych gadżetów i urządzeń elektronicznych. Odczuwała dumę, że nie testuje nowych technologii”. “Twierdziła, że pisarza nie powinny obchodzić recenzje – ani pozytywne, ani negatywne”. “Jej zdaniem, sen, podobnie jak dzieciństwo, to strata czasu”. “Często narzekała też na pary: bez względu na to, jak interesujące były dwie osoby oddzielnie, to gdy spotykało się je wspólnie, zawsze okazywały się nudne”. “Jeśli rozpłaczesz się raz, ludzie będą ci współczuć. Ale jeśli będziesz płakać codziennie, ludzie uznają cię za histeryczkę”. “Często wspominała, jak bardzo uwielbia przepraszać. – Zawsze później czuję się wspaniale. Ale nigdy nie słyszałam, by przepraszała albo wyrażała żal z powodu swoich wybuchów złości”. “Ludzi należało karcić. Ale ona karciła ich w niemiły sposób i również w obecności innych. Była masochistką i sadystką. Jej zachowanie w restauracjach uważałam za bardzo lekkomyślne. Nie słyszała nigdy o zemście kelnera?”. “Chyba myślała, że ma prawo ganić ludzi. Mężczyzna, który zachowywałby się tak jak Susan, nauczyłby się już dawno temu, zapewne z pomocą pięści innego mężczyzny, co nieco na temat szacunku dla ludzi”. “Nazywała siebie melancholiczką, ale to zbyt blade i mizerne słowo, by opisać, co jej doskwierało”. “Susan była koszmarną malkontentką”. “Była rozgoryczona. Była pełna gniewu. Była wściekła na świat. Była Joem Louisem, który chciał zrobić komuś krzywdę. (...) “Była gotowa zrobić cokolwiek. Chciała robić wszystko”.

Czytałam tę książkę parę miesięcy po własnej diagnozie ZSA. Po kilku pierwszych stronach miałam myśl: "o boże, to dosłownie książka o mnie" (z dokładnością do życiowych szczegółów). Polecam każdej dziewczynie* w spektrum - autorka porusza różne problemy, które napotykamy w życiu. Mam wrażenie, że zostawiła mnie z większą ilością pytań niż odpowiedzi, co uważam za ogromny plus, bo są to pytania, których wcześniej sobie nie stawiałam. Polecam też każdej osobie, która chce zrozumieć osoby autystyczne, którym przypisano płeć żeńską przy urodzeniu.

Audre po pierwsze pięknie pisze, rzeczywiście jej słowa mają w sobie poetyzm. Najsmutniejsze jest to, jak wiele spraw pozostało aktualnych. Chociażby to jak mężczyźni źle traktują kobiety i wykorzystują ich darmową pracę, zarazem kultywując pogardę do wszystkiego, co kobiece. Jej rozważania o erotyzmie w opozycji do pornografii, były niezwykle inspirujące. Podoba mi się to, jak ona walczy o kultywację zdrowej kobiecej siły. Zarazem zaciekawił mnie dyskurs o tym, jak prześladowca udaje, że chce się edukować, zarazem zwala całą edukację na uciskanych, a potem dziwi się, że nikt nie chce tego robić za darmo. To jest jeszcze bardziej widoczne w naszych czasach, gdy trolle udają niewiedzę i proszą o edukacje. Warto pamiętać, że nauka jest czymś o co, sami musimy walczyć i czego sami pragniemy, nie zrzucać odpowiedzialności edukowania nas na innych. Lorde zachęca do zwykłego słuchania innych grup i porzucania własnych przekonań. Ja będę jeszcze uważniej sprawdzać jak, słucham innych i szukania różnorodnych grup, by wzbogacać swój obraz świata, natchniona tą książką. Wspaniałe.

Felietony napisane przez uosobienie złośliwej feministycznej zajadłości jak uroczo opisała Kingę Dunin pewna dziennikarka. Zamieszczone w "Zadymie" teksty można było przeczytać w Wysokich Obcasach w latach 2002-2006. A jaki jest cel i sens wydawania artykułów raz już opublikowanych? Aby przedłużyć krótki żywot wycinka w gazecie? Zarobić przy tym? A może po to, by pokazać te artykuły sprzed lat i pogrozić palcem- latka lecą, a moim tekstom nie minął termin przydatności? Czytelniku, pochyl się nad nimi i zastanów, czy faktycznie coś się zmieniło w naszej rzeczywistości? Co z zalewaniem świeckiego skądinąd państwa religią? Co z dyskryminacją kobiet? Co z mniejszościami wszelakimi? Odpowiem, niewiele się zmieniło, stąd z lekkim rozgoryczeniem czytam niektóre z tekstów. Kinga Dunin świetnie nas prowokuje, świetnie pokazuje tę drugą stronę. Momentami bawi, momentami straszy. Celnie wychwytuje wycieranie się (pseudo) religią przez polityków, gdzie kandydaci na rozmaite stanowiska reklamowali nam się lub byli reklamowani jako katolicy od stu pokoleń. Okazywali się liczbą dzieci, a także pasem, którym ich lano, by wyrośli na porządnych Polaków. Ech... Nawet jeśli nie zgadzam się ze wszystkimi jej postulatami i przekonaniami, nawet jeśli jedne felietony są słabsze od innych- warto po nie sięgnąć. Chętnie przytoczyłabym tutaj kilka felietonów w całości. Między innymi Tylko kurczaczki?, zwłaszcza, że coraz bliżej do Wielkanocy, a tak czy inaczej, Wielkanoc jest dobrym momentem na to, aby ludzie wierzący przez chwilę pomyśleli o swoich ateistycznych bliźnich, przekonanych, że umrą całkiem. Jak jest naprawdę dowiemy się lub nie dowiemy po śmierci. Prawda!

Zdecydowałam się na przeczytanie tej książki, aby poznać sens codzienności, dostrzeżenia dużego znaczenia w rzeczach małych. Ta książka jest właśnie o tym. I pomimo, że jest ciężka do czytania, to zostaje ze mną to, że uważność na codzienność, w czasach gdy szybkość życia przyspiesza, jest pewnym ratunkiem.

Bardzo ciekawa książka, w całości oddaje głos osobom LGBT+ bez oceniania i próby ujęcia życia problematyki nieheteronormatywności w jakieś ramy czy schematy. Biorąc pod uwagę ciężar w sensie dosłownym, przeczytanie całej książki od deski do deski mogłoby być dość trudnym zadaniem, ale na początku książki mamy mapę tematyczną, dzięki której można się zorientować, w których historiach pojawia się biseksualność, w których transpłciowość, w których doświadczenie przemocy, a w których np. nieodwzajemniona miłość do osoby heteroseksualnej. W książce nie brakuje trudnych doświadczeń (do jednego z nich odnosi się już sam tytuł książki),w jednej z historii jest nawet wątek zabójstwa w bliskim otoczeniu, ale widać też, jak bohaterowie stopniowo wychodzą na prostą i odnajdują samych siebie. Szczególnie przemówiła do mnie historia panseksualnego chłopaka, który już w dzieciństwie widział, że nie pasuje do tradycyjnych wzorców męskości. Chociaż jestem kobietą, to częściowo odnalazłam się w tej historii. Historie są tak różnorodne, że chyba każda lub prawie każda osoba nieheteronormatywna odnajdzie w tej książce część siebie.

Lubię książki które zapraszają mnie do refleksji, przemyślenia a może i nawet rewizji moich własnych poglądów i taka właśnie jest dla mnie książka Solnit. Może nie trafić do antyfeministycznych osob ale zawsze warto poszerzać horyzonty. Do mnie trafiła, choc uważam sie za kogoś bez zbędnych skrajności.

Na pewno podobała mi się bardziej niż "Mężczyźni objaśniają mi świat". Pierwsza połowa podobała mi się zdecydowanie bardziej, druga nużyła. Może dlatego, że tym razem Solnit odnosi wszystko do siebie, to nie byłoby to aż tak agresywne ze strony autorki (tylko mój punkt widzenia jest poprawny i koniec kropka)

Czytając tę książkę musiałam walczyć z ambiwalentnymi odczuciami. Z jednej strony wadziła mi wszechobecna narracja 'zaprawdę powiadam Wam, że tak jest'. Niektóre z teorii nie były dla mnie przekonywujące, a książka traktowała je bez wyjątku jako niepodważalne prawdy. A z drugiej strony mam świadomość i silne przekonanie, że to pozycja absolutnie rewolucyjna, która rzuca kompletnie inne światło na zrozumienie patriarchatu i jego ofiar. Zgłębienie istoty patriarchatu jako systemu który warunkuje tożsamość mężczyzn bez ich wyboru, a nie jest tożsamy z męskim 'ja' i zrozumienie że de facto krzywdzi on samych mężczyzn od wczesnych lat życia – bardzo cenna lekcja. Tym bardziej cenna, że wydana była 20 lat temu kiedy świat jeszcze trochę inaczej wyglądał i taki głos był w nim bardzo potrzebny. Czytając miałam pewne zastrzeżenia, ale po skończeniu, kiedy przewertowałam raz jeszcze strony z zagiętymi rogami, to zdałam sobie sprawę jak wiele było tam ciekawych myśli i rozwijających lekcji feminizmu. Myślę że książka pięknie rozwija nadzieję na feministyczną przyszłość w której nasze relacje oparte są na miłości, akceptacji własnego ja, gdzie mężczyźni i chłopcy są wspierani i włączeni społecznie, a ich emocjonalność ma prawo się rozwijać w niepatriarchalny sposób.

To druga książka Kingi Dunin, którą przeczytałam. I ta podobała mi się zdecydowanie bardziej. Tak jak poprzednio - nie ze wszystkimi poglądami autorki się zgadzam, ale z większością tak. Bardzo podoba mi się styl pisania p. Kingi - nie jest agresywna, ma rozumowe argumenty, nie ma tu emocji czy impulsywności, choć wiele razy jej felietony (gdyż ta książka jest właśnie zbiorem felietonów z dodatkowymi komentarzami) są odpowiedzią na dosyć agresywne i niemiłe, a czasem wręcz krzywdzące, dla kobiet artykuły czy wypowiedzi panów polityków/pisarzy. Tematyka szeroka - od samej roli kobiety w społeczeństwie, możliwości, które przed nią stoją, wolności wyboru, wolności do decydowania o zapobieganiu ciąży czy aborcji, przez związki małżeńskie, partnerskie czy jednopłciowe, aż do sytuacji w BigBrother (końcowe felietony) i jego wpływu na moralność i postrzeganie kobiet. Generalnie to książka, która baaaardzo rozszerza horyzonty! Rzeczowe argumenty spinające się w logiczny wywód, a jednocześnie - choć tematy bywają kontrowersyjne - to bez nadmiernych emocji.

🟢⚖️ Jedna sprawa — a robi się ruch ⚖️🟢 🎭 Gatunek: reportaż / śledztwo + portret kobiet, które umiały przepchnąć temat przez mur „nie da się” 🌡️ Nastrój: wstrząs bez taniej sensacji + podziw (bo widać tu sprawczość) 🎧 Tryb czytania: najlepiej ciurkiem — bo to idzie jak thriller sądowy, tylko że bez fikcyjnej poduszki bezpieczeństwa ⭐ Ocena: 7/10 — bardzo dobre: przystępne, konkretne, zostawia w głowie „jak to w ogóle było możliwe?” 🧠 Sedno 🧠 To książka o tym, jak z jednego poronienia w szpitalu robi się „zabójstwo” i wyrok, a potem — jak z jednej skrzywdzonej kobiety robi się symbol, którego nie da się już zamieść pod dywan. Najmocniejsze jest to, że Correa pokazuje mechanizm bez moralizowania: instytucje, język, wstyd, strach, klasowość — a przeciwko temu konsekwencję i siostrzaną logistykę. 🧷 Migawka, która zostaje 🧷 Belén nie chce być twarzą plakatu — chce być zwykłą kobietą, nie „potworem z nagłówka”. A jednocześnie jej historia zaczyna pracować w debacie publicznej jak dźwignia: ktoś ją podniósł i już nie da się jej opuścić bez hałasu. 👏 Dlaczego „brawo dziewczyny” 👏 Bo tu widać coś rzadkiego: przechył nie z komentarzy, tylko z realnej roboty. Prawnicy, aktywistki, media, presja ulicy, upór i cierpliwość — i nagle temat, który miał być „niewypowiadalny”, staje się sprawą państwa. I to nie w trybie manifestu, tylko w trybie: konkret, dowód, nazwisko, odpowiedzialność. 🌀 Zgrzyt (jeśli ktoś szuka „czystej literatury”) 🌀 To reportaż z misją — momentami bardziej „linia zdarzeń i konsekwencji” niż pogłębiona psychologia. Ale tu akurat misja ma sens: ta historia ma działać, nie tylko pięknie brzmieć. 🎯 Clue 🎯 Po tej książce trudniej mówić: „to tylko ideologia”. Bo tu ideologia ma kajdanki, salę sądową i szpitalny korytarz. 🎭 Teraz czas na spektakl na deskach teatru.

Autorka opisuje kilka komun, które powstały na świecie w poprzednim stuleciu i zdobyły dużą popularność wśród ludzi. Przede wszystkim autorka dobrze i logicznie podzieliła książkę. Poczynając od wytłumaczenia, czym dokładnie są komuny, by następnie przejść do opisu kilku przypadków. Autorka ma też przyjemny w odbiorze styl i potrafi dobitnie, ale subtelnie, podkreślać niektóre, szczególnie istotne fragmenty. Po przeczytaniu książki pojawia się oczywisty wniosek - nie da się stworzyć dużej wspólnoty, gdzie każdy miałby decydować o wszystkim, zaś komuny "dyktatorskie" prędzej, czy później upadną. Ponadto nie da się stworzyć społeczności odizolowanej od reszty świata, bo świat prędzej, czy później się o nią upomni. Przerażające w tej książce było to, jak bardzo można omamić ludzi - fragment, gdzie wyznawca Otto Muehla twiedzi, że "m o ż e rzeczywiście był złym człowiekiem" był szokujący. Książka warta przeczytania.