Zły Kocurek zdaje test

Krótka powieść komediowa, familijna z dodatkiem fantasy dla dużych i małych dzieci . Tematyka - wataha kotów w rodzince na wsi. Format większy. Oprawa twarda , po części lakierowana. Cała okładka upstrzona mini gwiazdeczkami na błysk. Książka składa się z rozdziałów. Czcionka wyrazista czarna, większa. Malunki dość osobliwe w wykonaniu Marty Kurczewskiej, mnie akurat aż tak nie przypadły do gustu, ale dzieciom się podobają. Treść po części niemożliwa , ale bardzo humorystyczna. W pewnej rodzince – tata, mama i synek Krzyś , w wiejskim domostwie wychowują się cztery koty : Pusia, Szara, Kaskader, Wąsal. W Wigilię chłopiec nad rzeczką w szuwarach znajduje trzy malutki kociaki. Jak się domyślacie, dołączają one do kociego grona domowej gromadki: Mruczuś, Czarnuś i Milusia. Od tej pory życie rodziny zmienia się o 180 stopni. Siedem kreatywnych, sprytnych, mądrych kotków, przedsiębiorczych, pomysłowych, umiejących żyć w gromadzie i świetnie się uzupełniających. To nie są zwyczajne koty. Umieją mówić, pisać i czytać, zainteresowane są oglądaniem programów telewizyjnych, doskonale serfują po internecie, mają parcie na szkło, gwiazdorzą , grzeszą osobliwymi talentami itp. Wszystkie pomysły zaciągnięte z telewizji, internetu wprowadzają szybko w czyn. Krzyś ma przez to nie lada kłopoty w domu i szlaban od mamy na różne przyjemności, gdyż jest posądzany o to, co zbroją na większą skalę koty. Przykładowo pod wpływem dokumentalnych filmów o pracy drwali, włączają elektryczne piły ,używając je do pokojowych mebli, ścięcia choinki w domu. Na dworze też umieją je zastosować, po przymiarkach w domu. Jakie jeszcze niespodzianki przygotowały koty rodzince? Czy mama domyśli się w końcu , że za wszystkim nie może stać jej syn? Co się będzie działo jak do rodziny dołączy jeszcze tymczasowo biały perski kot? Czy koty są w stanie się ustatkować? O tym wszystkim przeczytacie sami w książeczce. Czasami można boki zrywać. Polecam! Super.

Ta książeczka jest w sam raz na początek rozmów o dojrzewaniu - krótka, prostym językiem opisuje podstawy podstaw, pokazuje kolejne etapy dojrzewania, nie porusza jeszcze tematów związanych z różnicą płci i seksem. Dla rodziców czy opiekunów mających trudności z zagajeniem rozmowy będzie to całkiem dobra baza, szczególnie, że nawet niechętna czytaniu dziewczynka nie będzie się musiała borykać z treścią ukrytą w nadmiarze tekstu. Pozycja raczej dla dziewczynek 9-11 lat, jeżeli ktoś ma potrzebę rozmawiać wcześniej również się nada.

O tak, wizyta u weterynarza z kotem to zawsze mocne przeżycie! Jestem wtedy podrapana, obsyczana i na koniec muszę jeszcze za wszystko przepraszać :) Serię ze złym Kocurkiem lubię nie tylko za poczucie humoru i dystans autora, ale również za to, że dzieci uczą się z niej zachowań swoich pupili i przede wszystkim uświadamiają sobie, że zwierzę należy obserwować. Nie mówię tu jedynie o stanach chorobowych, ale również o codziennych zachowaniach. Moja córka dobrze wie, że np. machanie ogonem u kota nie oznacza wcale radości. Przeciwnie, zwierzak jest wtedy najczęściej zdenerwowany i jeżeli będzie nadal go osaczać to zaatakuje. Niestety często zdarza się, że dzieci o tym po prostu nie wiedzą. Ba, co tam dzieci! Ostatnio słyszałam jak moje czteroletnie dziecko instruowało w tej dziedzinie swojego bez mała siedemdziesięcioletniego dziadka :) Przy okazji takich właśnie lektur fajnie można z dzieckiem porozmawiać oraz zachęcić do własnych obserwacji i wniosków.

Książka dla najmłodszych, w formie tabletu. Lub bardzo dużego smartfona. Z zaznaczonym poziomem naładowania baterii oraz zasięgiem sieci. O ile nie będziemy zbyt wnikliwie wgłębiać się w to, jak to możliwe, że jest internet, a nie ma nie tylko prądu, lecz nawet ognia, to książeczka okaże się być całkiem sympatyczna. I z przekazem czytelnym nawet dla największych troglodytów - przyjaciele i zabawy z nimi są znacznie lepsze, niż nawet najbardziej bajeranckie sprzęty elektroniczne. Może morał bajeczki zbytnio jest nachalny, ale skoro czasy jaskiniowców, to i wiedzę maczugą trzeba do głowy wbijać. Słownictwo dość proste, zatem samodzielnej lektury ‎może spróbować również początkujący czytelnik. Wesołe ilustracje zdecydowanie są plusem tej historyjki. Polecam. Z niejaką ostrożnością. 

Sempe to autor znanych wszystkim przygód Mikołajka. A teraz na rynku polskim pojawiła się "nowość" wydawnicza z 1969 roku. Marcelek Kamyczek to mały chłopiec, który ma pewną przypadłość. Zawsze się czerwieni. No chyba, że wypada to niestety wtedy wygląda dość blado... Troszkę to go zawstydza. Chłopiec powoli odsuwa się od kolegów, woli bawić się sam. Jednak pewnego dnia słyszy na schodach bloku kichnięcie, potem drugie... i spotyka kolegę. Chłopców zbliża do siebie odmienność. Stają się nierozłączni. Całość historii okraszona jest rysunkami Autora. Znaczy jest tekst i są rysunki. Uzupełniają się, ale nie koniecznie powielają tematycznie. Historia o Marcelku jest cudowna, chłopiec oczarował mnie bardziej niż Mikołajek. Jego przygody chwyciły mnie za serce. Delikatna kreska i humor mnie zachwyciły. A książka jest uniwersalną opowieścią o przyjaźni. Takiej wyjątkowej, na całe życie.

Tomka Łebskiego i jego klasę czeka specjalne zadanie. Pan Pełniczewicz zlecił im wykonanie niezwykłego projektu - stworzenie drzewa genealogicznego własnej rodziny. Potrzebne będą zdjęcia, taśmy, nalepki, kartki, nożyczki, klej i... sporo opowieści różnych członków rodziny. Brzmi ciekawie? Oj tak. Ale nasz bohater przyciąga kłopoty i kłopociki. Zaczyna się od trzeszcząco-pierdzących butów sportowych, potem okazuje się, że Tomek zapomniał przynieść zdjęć do projektu (a takie rzeczy trudno ukryć przed nauczycielem). Przy samym projekcie też nie było łatwo - walka o najlepszą taśmę, problemy z imieniem i jeszcze trzeba było przepytać rodzinę i napisać coś o kumplach. To nasze pierwsze spotkanie z Tomkiem Łebskim. Wybrałam tom, w którym jest dużo rysunków i zwariowanych tekstów, by syn czytałam sam... To się przeliczyłam ;) Książkę przeczytała wybiórczo, zajął się komiksami, a ja czytałam mu Tomka przed snem. Wspólne czytanie była super. Historia jest lekka i zabawna, a Liz Pichon wstawiała pełno dopisków, rysunków i komentarzy Tomka do sytuacji, którą opowiadał. Całość zachwyciła moje dziecko. Chyba wciągnie się w nową serię książkową. Acha, i mój syn zgadza się z Tomkiem - lody miętowe to okropność!

Przeczytałam moim dzieciakom i bardzo im się podobała... ta opowieść o świnkach. Bo dla nich to rzeczywiście opowieść o pewnej kamienicy zamieszkanej przez świnki. Jest tam i miłość, i uczucia dobre, i sporo nienawiści, i niechęci do odmienności. Dzieci swoje przemyślenia miały i to , całe szczęście, w większości bardzo słuszne. A dla mnie? Pod płaszczykiem opowieści o perypetiach świnek kryje się niesamowita historia dla dorosłych. Bo w tej książce nie tylko występują świnki, ale też prosiaczki (słodkie) i... wredne świnie! I najstraszniejsze, i zarazem najprawdziwsze jest to, że każdy z nas zna taką Klarę, zna takiego Lucjusza i niestety zna takich sąsiadów, jakich miała ta dwójka. Sąsiadów pełnych nienawiści, nietolerancji, oceniających i chamskich. No świnie pełną gębą!! Warto przeczytać i przemyśleć.

Kręciłam nosem, widząc, że to wierszowana opowiastka. Ale szybko mi przeszło. Bo historyjka o zmyślonym przyjacielu Ali - niewidzialnym kocie - jest nie tylko zabawna, ale i świetnie napisana (ukłon w stronę tłumaczki). Prosta, rytmiczna konstrukcja (ale bez infantylnych rymów) sprawia, że historyjkę pochłania się piorunem. A lekturze cały czas towarzyszy uśmiech na twarzy. Fajne! Z miłą chęcią sięgnę po kolejne części :)

Książka dla najmłodszych – opowiadanie obyczajowe o dzikich kotach i domowych. Duży format. Twarda oprawa. Lakierowane elementy na okładce. Dobry , grubszy papier. Druk dużą czarną czcionką, niekiedy powiększoną i pogrubioną, na czarnym tle biała czcionka sporadycznie. Tekstu jest niewiele. Zilustrowała sama autorka. Malunki proste same w sobie, przeciętne. Opowiadanie o domowym szarym kotku , który jest malutki , ale postanawia udowodnić dużym dzikim kotom, że jest ,kim jest. W tym celu przeprowadza rozmowy z lwem ,tygrysem , gepardem, panterą, pumą. Zostaje wyśmiany na forum dużych kotów. Nie poddaje się jednak. O czym rozmawiał kotek z dziki kotami? Czy stracił pewność siebie, gdy został zdeklasowany? W jaki sposób przygotował swoją obronę? Książka o udowodnianiu swojej tożsamości, o dodawaniu dziecku właściwej samooceny. Maluch utożsamia się z kotkiem. Nabiera pewności siebie. Chodzi o to aby być pewnym tego co się reprezentuje samym sobą i nie dać się zbić z pantałyku przez innych. Trzeba wyjść ze skorupy nieśmiałości , strachu . Swoją mądrością , własnym zdaniem, którego jest się pewnym przekonać innych ,że ma się rację. Trudna sprawa, szczególnie dla malucha , ale nie niemożliwa. Ta książeczka może mu w tym pomóc. Polecam!

Ta część serii chyba najbardziej spodobała się moim przedszkolakom, bo lubią one powtarzać ćwiczenia, które im pokazuję, także te z jogi. Zaryzykowałabym stwierdzenie, że najfajniejsze były dla nich ostatnie strony z pokazanymi pozycjami jogi z wyjaśnieniem, jak je wykonać. Sam tekst książki, chyba dla trochę starszych dzieci niż moje (6,3).

Historyjki o pomniejszonych światach są najlepsze. Zresztą zobaczcie sami na okładkę i truskawkę, która urasta do rozmiarów indyka w święto dziękczynienia! Stąd też bardzo lubię wszelkie opowieści o gryzoniach (poza tym uwielbiam gryzonie). Trochę jednak szkoda, że "Bajka o mysiej rodzinie" nie wykorzystuje na maksa (!) tego potencjału pomniejszenia - przecież przygód i dziwnych możliwości jest co niemiara, a jednak Bond jest dość zachowawczy. Ale do jednorazowego przeczytania i obrazkowego oglądania może być.

Czym dla dziecka kochającego książki jest księgarnia? Czy regularne odwiedziny w miejscu pełnym książek jest w stanie sprawić, że przywiąże się ono do księgarki tam pracującej? Ta pozycja to urocza historia o małej Milly oraz starszej pani Minty, które połączyła niewielka księgarnia oraz miłość do książek. To opowieść dla dzieci, które kochają czytać i które nie wyobrażają sobie dnia bez lektury. „Zaginiona księgarnia” ujęła mnie swoją prostotą, ciepłem i przesłaniem. Piękne, kolorowe ilustracje idealnie wzbogaciły tekst, przez co lektura wylądowała w moich ulubieńcach. Na pewno kupię sobie własny egzemplarz, aby móc kiedyś wrócić do tej historii.

#Wyzwanie LC czerwiec Idealna dla małych fanów kotów. Książka pokaźnych rozmiarów -448 stron - starczy więc na wiele wieczorów. Zbiór zawiera trzy opowiadania i motywem je łączącym jest schronisko Przytulisko. Drugie z opowiadań z świątecznym bożonarodzeniowym wątkiem przypadło mi do gustu najbardziej W trzecim znalazłam jako dorosły czytelnik trochę niespójności - 8 latki w polskim systemie edukacji nie mają odrębnego nauczyciela matematyki plus kilka uwag do dużej samodzielności 8 letniej bohaterki, ale może się czepiam i w sumie to niuans. Czytałam razem z córką i był to miło spędzony czas. Duże litery i rysunki ułatwiają i umilają czytanie. Twarda oprawa sprawi że książka posłuży na dłużej Polecam

Tytułowy Ryś późnym popołudniem wkradł się do domu. Ojj, gdyby tylko para zamknęła okno na noc, nie doszłoby do tego, ale cóż stało się i teraz ich życie wywróciło się od góry nogami. Ryś jest zwierzęciem bardzo wygłodniałym, najczęściej je w nocy, a gdy nie dostanie posiłku od razu, robi się bardzo zły i wrzeszczy tak, że uszy puchną. Szczególnie nie lubi zupy dyniowej i dosadnie to pokazuje. Inni ludzie z zachwytem go podziwiają, jednak jego zapach często odstrasza! Mimo to para bardzo dba o Rysia. Wychodzą z nim do parku, łaskoczą go i czytają mu książki. Niestety Ryś rośnie w zastraszającym tempie i coraz częściej w ich domu pojawiają się kolejne, obce Rysie. Okazuje się, że ich Ryś nie jest takim ciężkim egzemplarzem. Widać to dopiero na tle innych przedstawicieli gatunku. Oczywiście właściciele tychże osobników uważają, że to oni znają się na Rysiach najlepiej. Czy aby na pewno? Jak myślicie, co się stanie, gdy Ryś dostatecznie sporo urośnie? . Muszę Wam powiedzieć, że ta książka totalnie mnie urzekła! Jest taka ciepła, zabawna i nawet trochę wzruszająca, wywołuje bardzo pozytywne emocje! Jest to książka o miłości, o dorastaniu i o rodzicielstwie. Niesamowicie trafnie i dowcipnie ukazana jest rola dorosłych w pozytywnych i tych trudniejszych momentach. Sprawia, że na twarzy podczas czytania pojawia się uśmiech i ogromne zaciekawienie u młodszych czytelników. Na początku nie wiadomo przecież, kim jest ten tajemniczy Ryś. Dorośli automatycznie przy tej lekturze będą przytakiwać głową z uśmiechem od ucha do ucha. Ilustracje Marie Dorléans są proste, nieprzerysowane a kolory są stonowane. Przeważają w nich niewyszukane wzory, kropki, kreski, kratki czy kółka. Mimo to świetnie uzupełniają treść książki i bardzo przyjemnie się je ogląda. Bardzo zaintrygowała mnie ta książka w zapowiedziach, a nie do końca wiedziałam, o czym będzie opowiadać. Teraz mogę wydawnictwu serdecznie podziękować za egzemplarz, a autorce i ilustratorce za pomysł! Cieszę się, że mamy ten tytuł i mogłam go Wam pokazać. Szczerze zachęcam do przeczytania, rozgrzewa serducha!

Bardzo udana realizacja (wysoki poziom i tradycje komiksu z Quebec nie poszły na marne!): świetne proporcje ilustracji w stosunku do tekstu, który wartko i dobrze się czyta; no po prostu dobra książka rozrywkowa dla kilkulatków. I nie doszukiwałabym się jakiś głębszych filozofii ukrytych jakoby w tej książce (na okładce i wyklejce wydawca silił się na jakieś wychowawczo-kulinarne przesłania),bo przecież śmiech i satysfakcja rodzica i dziecka po wspólnej lekturze to już wystarczające osiągnięcie!