Uwięzione

Przyjaźń ponad wszystko . Outliersi autorstwa K. McCreight to jeden z zapomnianych thrillerów młodzieżowych. Przyznaję, że przypomniałam sobie o tej książce podczas ostatniej wizycie w bibliotece. Potem z lubimyczytac.pl dowiedziałam się, że ta pozycja to pierwsza część trylogii. . Wyllie zmaga się z utratą matki i problemami psych1cznymi. Ma przyjaciółkę Cassie, która rzuciła się w wir nał0gów. Cassie znika bez śladu, jej matka zaczyna się martwić. Wyllie dostaje wiadomość od dziewczyny ze wskazówkami, gdzie można ją znaleźć. Okazuje się, że nastolatka jest w dużym niebezpieczeństwie. Wyllie wyrusza w drogę razem z Jasperem, który jest chłopakiem Cassie… . Wciągnęłam się od samego początku i na dodatek utożsamiłam się z Wyllie. Książka zaczyna się zwyczajnie, jednak im dalej w las, tym dziwniej. Od połowy książki nie rozumiałam, co się tam w ogóle dzieje. Zakończenie szokuje i zachęca do sięgnięcia po kolejne tomy. . Na szczęście w mojej bibliotece jest reszta serii. Z pewnością się z nią zapoznam.

Całkiem dobra powieść. Raczej lekka mimo iż tematyka nieco mroczna, ale czyta się bardzo szybko i mi osobiście nie pozostanie w pamięci na długo. Niezłe zwroty akcji, bardzo podobało mi się że faktycznie autorka potrafiła mnie zaskoczyć i nie był to typowy thriller, w którym na końcu poznajemy rozwiązanie zagadki. Tu poza samym rozwiązaniem i to dużo przed końcem dostajemy dużo tajemnic, pytań, akcja nabiera tempa i przyznaje że czułam przez cały czas to pożądane przy tego typu powieściach napięcie i lekki ucisk w żołądku. Ciekawa i fajnie przedstawiona historia, poleam :)

Książka ma na celu pokazać ludziom społeczeństwo, które żyje w kłamstwie. Otwiera Nam, Czytelnikom oczy, przed wadliwym systemu kar, oraz pokazuje manipulację wobec obywatelów. Myślę, że każdy powinien ją przeczytać, by poznać historię młodej dziewczyny, Marthy, która jako jedyna ma odwagę przeciwwstawić się złemu systemowi. Polecam każdemu, ta książka da dużo do myślenia.

" WIDZĘ CIĘ. PRAGNĘ CIĘ. KOCHAM CIĘ." Twitter od zawsze szczyci się ogromną popularnością, może w Polsce nie aż tak bardzo jak w innych krajach, ale coraz więcej osób się do niej przekonuję. Konto na twiterze ułatwia nam kontakt ze sławnymi osobami, oraz do śledzenia ich poczynań. Niestety zdarzają się również osoby, które potrafią zrobić z takimi informacjami złe rzeczy, a to dopiero początek, zwykłe zainteresowanie może zamienić się w natarczywość i prześladowanie. Kto w tych czasach nie ma chociaż jednej znanej osoby, którą podziwia i lubi wiedzieć co ciekawego robi w swoim życiu ? Myślę, że social media stały się w takim stopniu popularne, że nic przed nami nie może się ukryć, zwłaszcza jeżeli dana osoba jest znana i jej poczynania śledzi kilkadziesiąt tysięcy osób. Niestety łatwy dostęp do różnych informacji sprawia, że niektórzy popadają w paranoje i zaczynają prześladować te osoby, kierując się uczuciami, które tak naprawdę przesłaniają nam wszystko. Jestem osobą, która ma konta na wielu możliwych aplikacjach, lubię wiedzieć co się dzieję u znanych osób od których czerpie inspiracje, lub które po prostu podziwiam. Dzięki temu mogę w łatwy sposób poznać cząstkę życia moich idoli, zobaczyć co u nich słychać. Jednak nie raz słyszę historię, kiedy te osoby czują się napastowane, prześladowane i mają dość sławy i rozpoznawalności. „Ktoś mnie obserwuję” to książka, która jest bardzo współczesna i wiele osób na pewno w jakiś sposób będzie mogło się utożsamić z tą powieścią i jej bohaterami. Na początku sądziłam, że będzie to książka w której to dziewczyna i chłopak poznają się Internecie i tak zaczyna się ich przygoda, pojawia się przyjaźń, zrozumienie a potem uczucie i w pewnym stopniu to jest taka powieść, ale nie jest to główny wątek tej historii i to jest chyba w niej najlepsze. Nie jest to książka przewidywalna, czytelnik jest ciągle zaskakiwany , przez co nie będzie się nudził. „Ktoś mnie obserwuję” nie jest książka idealną, ma mało rozwiniętych bohaterów, styl pisania nie jest wysokich lotów, ale jest to książka autentyczna i na tym polega jej oryginalność i to, że chcę się ją czytać. Co do samego wątku miłosnego to jest naprawdę dobrze skonstruowany, nie jest w żaden sposób przesłodzony ani przyśpieszony, wszystko toczy się w tempie w jakim powinno. Autorka wykazała się wielką odwagą pisząc o mediach społecznościowych, ponieważ jest to temat który jest teraz bardzo popularny a i pisanie o tym nie należy do najprostszych. Książkę nie tylko przyjemnie się czyta, ale jest również w jakiś sposób przestrogą i niesie ze sobą pewne przesłanie, które jest potrzebne w dzisiejszych czasach, gdyż pojawia się coraz więcej platform, które umożliwiają poznawanie się w Internecie a nie jest to bezpieczne, bo nigdy tak naprawdę nie mamy stu procentowej pewności, że jest to osoba za która się podaje. Serdecznie polecam wam tą książkę i nie ważne ile macie lat to myślę, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie.

Sięgając po “Skrzywdzoną” cieszyłam się na kolejne spotkanie z piórem autorki, która już wcześniej okazała się dla mnie mistrzynią thrillerów YA. I choć poprzednie jej powieści wspominam lepiej, to i tej nie zabrakło oryginalnej i wciągającej fabuły. Ale na co warto zwrócić uwagę, to mało autentyczne i niejednokrotnie przerysowane wątki. W centrum jest brak wspomnień Scarlett sprzed czwartych urodzin, ale nie oszukujmy się - nauka potwierdza to, że nikt z nas nie ma takich wspomnień, jedynie może nam się wydawać, że coś pamiętamy (a zazwyczaj opieramy wspomnienia na zdjęciach czy opowieściach). Drugim istotnym wątkiem jest relacja Scarlett i Noaha, którzy bez pamięci zakochują się w sobie po jakimś tygodniu znajomości i planują wspólne życie. Ale OK - wiem, że mamy tu do czynienia z literaturą dla młodzieży, więc przymykam oko na te aspekty i muszę przyznać, że jeśli chodzi o budowanie napięcia i zwroty akcji, to Natasha Preston nie zawodzi. Atmosfera zagrożenia i niepokoju jest tu stale obecna, autorka sukcesywnie podrzuca kolejne elementy, które budzą ciekawość. To sprawia, że książka ostatecznie się broni i nie sposób jej odłożyć. Tym bardziej, że Natasha Preston pisze w przyjemnym stylu, który sprawia, że kartki przewracają się w ekspresowym tempie. Więc jeśli szukacie czegoś lżejszego, ale wciągającego, co zapewni i napięcie, i trochę dreszczyku, spokojnie możecie sięgnąć po “Skrzywdzoną” Natashy Preston. Ja bawiłam się bardzo dobrze!

Obawiałam się, że po tak długim czasie od przeczytania pierwszego tomu będzie mi ciężko się wkręcić, ale autorka w nienachalny i niewymuszony sposób przypomniała kilka faktów, więc szybko złapałam haczyk. Drugi tom, mimo że mniej tajemniczy, jest równie dobry, jak pierwszy. Jest w nim miejsce na wielką intrygę i kolejną wielką ucieczkę. Biorąc pod uwagę zakończenie, tom trzeci chyba też skupi się na ucieczce. Co trochę zepsuło mi odbiór, zwłaszcza, że to ten typ kończenia powieści, który niejako wymusza na czytelniku sięgnięcie po kolejny tom, nie z sympatii do bohaterów czy podziwu dla fabuły, ile z prostego faktu, że wciąż nie zna się zakończenia podstawowych wątków. Może sięgnę po kontynuację, bo jestem trochę ciekawa jak to wszystko się rozwiąże.

Fabuła miała ogromny potencjał ale poszła w jakimś niewiadomym kierunku. Szkoda, że autorka nie skoncentrowała się na portrecie psychologicznym. W rezultacie nie potrafię określić o czym była ta książka. Niby lekka i szybko się czyta, jednak po opisie liczyłam na coś zupełnie innego.

Ośrodek psychiatryczny, szpital psychiatryczny, czy klinika, jak zwał tak zwał - to miejsce było straszne, prawie każdy kto tu trafiał, to już nie było powrotu. Nie inaczej było też z mieszkańcami placówki, tak jak Mae, córka właściciela tego przybytku. Była traktowana tak samo jak pacjenci i faszerowana "witaminami ". Była monitorowana, badana i traktowana jak cała reszta. Bez telefonu, internetu, dostępu do czegokolwiek. Wreszcie dowiedziała się, że rodzice ją okłamują. Mae zaczyna zadawać pytania, obserwować, a także wyciągać wnioski. Tylko czy taka nastolatka da radę uratować siebie i matkę? Absolutnie świetna książka. Czytało się bardzo szybko. Dynamiczna akcja, bardzo interesująca fabuła. Ja polecam.

Książka ma potencjał, ale... Czegoś mi brakuje. Mogło to zostać lepiej napisane, chociażby wątki mogłyby być bardziej rozwinięte. Przyjemnie się to czyta, jednak zakończenie jest dosyć słabe. Spodziewałam się książki, w której wątek depresji i ogólnego braku chęci do życia oraz ukrywania swoich emocji będzie ciekawiej rozwinięty, bo obecnie czuję niedosyt. Końcówka trochę mnie rozczarowała i porównując drugą książkę autorki to ta wypada, moim zdaniem, gorzej.

"Będziesz moja" autorstwa Natashy Preston to moja druga ulubiona jej autorstwa książka a jak widać sporo jej książek mam i czytałam 📖 Książka ta opowiada historię Lylah i grupy jej znajomych podczas gdy cała paczka rozmawia w pomieszeniu rozlega się nagle dzwonek🔔 i padają żarty, że ktoś bawi się w anonimowe lisciki do jednego członka z grupy w końcu idą walentynki, żarty kończą się ujrzawszy co na niej widnieje "Twoje serce będzie moje" każda litera wycięta jest z magazynu lub gazety, jedna osoba z grupy znajomych stwierdziła, że to tylko żart do momentu aż Sonny do którego został napisany list znika. Czy się odnajdzie? Kto jest autorem listu? Jak potoczą się dalsze losy innych bohaterów książki? Gwarantuje Wam że nie odgadniecie kto napisał list i kto jest tu mroczną postacią 🤯.

Świetnie się bawiłam na tej książce. Jest kontrowersyjna, daje do myślenia. Co by było, gdybyśmy sami znaleźli się w sytuacji Dantego? Czy postąpili byśmy tak samo czy jednak odezwały by się w nas morale? Nigdy nie wiadomo, gdy do głosu dochodzą pieniądze - coś, co jest traktowane jak bóg. Są oczywiście niezbędne do życia, ale niestety w szybkim tempie potrafią zmienić człowieka w nieczułego i obojętnego na wszystko oprócz siebie osobnika. Sekretna kolacja pozostanie na długo w mojej pamięci i ląduje na półce Ulubione.

Główną bohaterką jest Skye, która rok po śmierci siostry jedzie na obóz terapeutyczny dla nastolatków po przejściach. Na początku wszystko chyli się ku dobremu, aż do momentu gdy dziewczyna otrzymuje wiadomość od zmarłej siostry z numeru o którym wiedzą tylko one. "Kłamstwo minionego lata" to lektura, która trzyma w pewnym stopniu w napięciu. Przez większość lektury fabuła zbyt długo się ciągnie, aż do momentu wątku z tajemniczą wiadomością. Autorka w swej lekturze porusza trudne tematy takie jak żałoba, poczucie winy, strach czy też zdrady jakimi muszą zmierzyć się młodzi ludzie. "Kłamstwo minionego lata" to thriller dla młodzieży. Ja po niego sięgnęłam, gdyż jechałam nad morze i chciałam coś w wakacyjnym, letnim klimacie i koleżanka taką mi pożyczyła. Jest to lektura na jeden wieczór, gdyż tę książkę szybko się czyta, mimo wolno rozwijającej się fabuły.

Ksiazke czyta sie szybko i lekko. Sama akcja jest, hmm nie ma akcji. Sa ukazane dwie perspektywy boheterow - Elsy lezacej w spiaczce i Thibault co pomylil pokoje. Ciagle dzieje sie to samo, a zakonczenie mozna by bylo jeszcze rozwinac. Dziwne bylo tez to ze Thibault z kazda swoja wizyta robil sobie drzemki w jej pokoju a pozniej niespodiewanie sie zakochal w kobiecie ktorej wcale nie zna. Milosc nie wybiera

Ta książka dostarczyła mi wiele emocji. Byłam zła i poirytowana podczas jej czytania. Średnio to było na moje nerwy. Jak można wywnioskować z tytułu czy opisu książki, główna bohaterka Emma zostaje zgwałcona na imprezie. Następnego dnia rano rodzice znajdują ją zakrwawioną, brudną oraz zdezorientowaną przed drzwiami. Okazuje się, że Emma nic nie pamięta z tej felernej nocy, lecz mało kto jej wierzy… Na dodatek paskudne zdjęcia z tej imprezy lądują na Facebooku i każdy wie co się stało… Strasznie złościło mnie, że w tej książce wiele osób uznawało ofiarę za osobę winną samej sobie tego zdarzenia, zarzucali dziewczynie, że sama się prosiła. Na przykład tym, że była skąpo ubrana. Była nawet wypowiedź w tv, że te dziewczyny chodzą skąpo ubrane, wyrozbierane i co się dziwią, że dostają później to czego chciały. To, że dziewczyna/kobieta jest ubrana tak jak chce nie zezwala nikomu na wyrządzenie jej krzywdy, przecież to NIE JEST zaproszenie do przemocy ze strony mężczyzn. Tak samo spożywanie alkoholu albo bycie nie w stanie NIE JEST zezwoleniem by gwałcić czy wykorzystywać kobiety. Nic nie może usprawiedliwić oprawcy. Autorka pokazała jak społeczeństwo dzieli się na dwie drużyny. Jedni wierzą ofierze, a drudzy bronią sprawców tak okropnego czynu. Nie czytało się tego lekko. Jest to smutna i dość dramatyczna książka. Myślę też, że autorce udało się świetnie przedstawić klimat irlandzkiego miasteczka, młodzieży oraz ich życia. Polecam tę książkę, ale miejcie w pamięci sięgając po nią trigger warningi jakimi są nadużywanie alkoholu, substancji odurzających oraz gwałt.

W życiu szczęśliwego małżeństwa Jolene i Dariusa Averych, mieszkających w domu na przedmieściach wraz z kilkuletnią córeczką pojawia się tajemnicza sąsiadka Fig. Początkowa sympatia i podziw jaki Fig okazuje Jolene z czasem przeradza się w obsesyjne naśladownictwo i zmierzające w niepokojącym kierunku manipulacje. I tu autorka zamiast klasycznie poprowadzonej akcji o psychopatycznej naśladowczyni serwuje czytelnikom niespodziankę. Każdy z bohaterów skrywa niepokojące tajemnicę, niektórzy wiedzą więcej niż się spodziewamy, a wiele ich zachowań to misternie przygotowane przedstawienie. Lekturę tego dobrze zapowiadającego się thrillera, z intrygującymi bohaterami i ciekawym twistem, zakończyłam jednak z mieszanymi uczuciami. Misterna, w iągająca początkowo intryga w kolejnych częściach zanika pozostawiając czytelnika z pewnym niedosytem i zbyt szerokim polem na domysły.

Czytając opis książki, myślałam że nie będzie mi się podobać, z tego względu, ze główni bohaterowie są studentami. Już dawno wyrosłam z takich książek. Ale... Dałam szansę, bo czemu niee. ;) Bardzo miło się zaskoczyłam, gdyż nie jest to romansidło, tylko zupełnie coś innego. Oczywiście wątek miłosny się odgrywa, jednak najważniejsze jest to kto zabił... Książka bardzo fajnie napisana. Czytało się bardzo lekko i często musiałam zacząć czytać następny rozdział, pomimo tego, ze już miałam zająć się czymś innym. Zakończenie mnie zaskoczyło. Autorka dobrze trzymała w napięciu. Jeśli trafiłaby w moje ręce kolejna książka tej autorki, to chętnie bym ją przeczytała. Polecam. :)

Jak na literacki debiut - super. Jeśli Cara popracuje nad bardziej treściwym przekazywaniem informacji na temat otoczenia bohaterów, będzie z niej super pisarka. Co do samej książki - mam mieszane uczucia. Historia ciekawa, jednak za bardzo chaotyczna i zaplątana. Bohaterów mogę podzielić na tych, których uwielbiam i tych, których nienawidzę. Zbyt mało realistyczne przedstawienie życia z pozoru normalnej, jednak nietuzinkowej młodzieży. No i - powtórzę się - mega dobry debiut. Czekam na klasyczne "mniej znaczy więcej" od Cary.

Opisana w tej książce problematyka to historia nastoletniej dziewczyny, która ucieka od swoich życiowych problemów w samookaleczanie się. Tematyka jest więc nie tylko ciekawa, ale i bardzo potrzebna, bo przecież taki problem dotyka całej masy dzieciaków - i nie tylko - na całym świecie. Sęk jednak w tym, że moim zdaniem Autorka zupełnie tę opowieść skopała. Główna bohaterka tej powieści, Gabi, boryka się ze stratą swojego ukochanego dziadka. Nie potrafi otworzyć się przed swoimi rodzicami (którzy zdają się zbyt zajęci swoją pracą, niż własnym dzieckiem),nie może dogadać się ze swoją matką (którą oskarża o chłód, jeśli nie wręcz o brak uczuć wobec siebie czy własnego ojca),wstydzi się przyznać do swoich problemów przyjaciołom (którzy co i rusz wyciągają do niej pomocną dłoń). Ja wiem, że można się aż tak zamknąć we własnym cierpieniu i depresji. Ale jeśli Autorka chciała napisać książkę, która mogłaby pomóc dzieciakom, zmagającym się z podobnymi problemami, to powinna chyba swoją bohaterkę skonstruować nieco inaczej. Pojawia się tu całe mnóstwo problemów - depresja poporodowa, alkoholizm, porzucenie przez rodziców. Ale mam wrażenie, że wszystkie te wątki potraktowane zostały bardzo pobieżnie. Aż się prosi o zagłębienie w temacie, o więcej treści. A już samo zakończenie rozwaliło mnie na łopatki. Znaczy - ja rozumiem, że tak wyszło może prawdziwiej, bardziej wiarygodnie. Ale bez postawienia tej finalnej kropki, wydaje mi się, że cała ta opowieść nie spełni swojego celu. Nikogo nie przekona, że warto szukać innych sposobów na radzenie sobie z problemami, niż skorzystanie z żyletki. Szkoda. Książka z potencjałem i bardzo potrzebna. Ale w takiej formie nie spełni swojej funkcji...

Trzynaście minut... byłaś martwa przez prawie kwadrans, a teraz musisz na nowo poskładać życie. Niemalże utonęłaś w lodowatej rzece, co przecież nie przydarza się dziewczynom takim jak Ty – najpopularniejszym w szkole, nadającym rytm wyselekcjonowanej ekipie, zawsze modnie ubranym i trwoniącym pieniądze na zachcianki. Młode kobiety, zawiadujące elitą trójcy Barbie, nie łapią chciwie powietrza w ciągu nocy, przypominając sobie jak gałęzie raniły ich ciało, a rwący nurt próbował porwać je w swoje objęcia na zawsze. Co poszło nie tak? Co pamiętasz? Co naprawdę pamiętasz?! Dlaczego inteligentny strateg i śmiała towarzyska planistka znalazła się porzucona w wodzie niemalże bez życia w samym środku nocy? “Możemy się od siebie różnić - my, trzy przyjaciółki - ale wszystkie kochamy teatr, w życiu i na scenie. Uwielbiamy szkolne przedstawienia. Tam się spełniamy.” Natasha, Jenny i Hayley. Elitarna świta - królowa szkoły i jej dwie przyboczne. Jesteś tą pierwszą, warunkiem sine qua non, przywódcą wciąż wyznaczającym trendy i podejmującym decyzje, choć przez trzynaście minut nie byłaś niczym. Wyłowiona z rzeki w ostatnim momencie, próbujesz przypomnieć sobie, jak w ogóle się tam znalazłaś. Żadnych panicznych kroków - wszak nie wiadomo, kto jest odpowiedzialny za doprowadzenie do niedoszłej zbrodni. Czy w ogóle jakaś była zamierzona? Licealny zamach stanu na kogoś, komu można jedynie zazdrościć? Choć... czy aby na pewno? Będąc zawsze na świeczniku; stojąc nieprzerwanie w świetle reflektorów, obnażającym wszystkie blaski i cienie, wklęśnięcia i wypukłości, piękno oraz brzydotę... również można poczuć się zmęczonym. Zmaltretowanym wieczną grą, ułudą i dostosowywaniem entej wersji siebie do tego co wypada, wolno i ludzie powiedzą. Współczuć nie można zaś komuś, kto sam wybrał a przy tym w znacznej części wykreował swój los... popełniwszy przy tym tylko jeden błąd. Trzynaście minut... “Piękny granat, ale czerń mnie przerażała. Zamknęłam oczy. Ta czerń była jeszcze gorsza - znajdowała się we mnie. W mojej głowie. Zjadała mnie. Trzynaście zakrętów na drodze. Trzynaście minut śmierci.” Pewnego dnia zniknęły Twoje piękne ciemne włosy, rozjaśnione na sztucznie platynowy blond. Wyćwiczyłaś nadprogramowe kilogramy, a posiłki przemieniły się w skubanie sałaty i przesuwanie dawniej lubianego jedzenia po talerzu. Perfekcyjna. Musisz być idealna. W końcu bez Ciebie... szkoła może i dalej by istniała, ale nie miałby kto nadawać jej rytmu i lśnić szczerozłoto jak król. Wszyscy rozstępują się przed trójką Barbie na korytarzu, zupełnie niczym woda przed pewnym biblijnym – o tak, dokładnie tak miało to wyglądać. Na to pracowałaś. Przewodzisz orszakowi, idąc po środku i o krok przed nim. Z tyłu po lewej wizualna kopia numer jeden, Jenny. Trzpiotka chichotka, mentalna idiotka, definitywnie wydymka. Idealny potakiwacz o niezaprzeczalnych walorach aparycyjnych. Cóż, każdy ma choć małą zaletę. Po prawej kroczy druga kalka imieniem Hayley – wybitne osiągnięcia w sporcie, dobre wyniki w nauce, kawałek jeszcze niezepsutego serca. Przeciwwaga tej pierwszej, bo... jako ktoś ponadprzeciętny nie lubisz się nudzić. Świat, nawet twój Barbie-świat, pełna blichtru i plastiku rzeczywistość, nie zniósłby obok siebie dwóch Jenny. Nie zawsze zresztą złożone przez Ciebie trio wyglądało w ten sposób. Dawniej zamiast prawej przybocznej na Twojej orbicie majaczyła jedynie Rebecca – pierwsza prawdziwa przyjaciółka. Taka od piaskownicy, dorastania, blasków z cieniami oraz radościo-słabości. Ta, której pozbyłaś się, jak tylko przestała wizualnie i intelektualnie pasować do kreowanego przez Ciebie obrazka; picture perfect. Becca kochająca jedzenie, swój emo-styl, niewyparzony język, czerń na głowie i niemodny makijaż do bezmetkowej odzieży. Bex, której... postanawiasz w przypływie chwili powierzyć pewną misję. A może tylko ustawić ją znów na szachownicy dokładnie tam, gdzie chciałaś. “Zawsze. To słowo ją prześladowało. Przyjaciółki na zawsze. Zawsze będę Cię kochać. Zawsze okazało się bardzo nietrwałe.” Trzynaście minut... co pamiętasz? Co tak naprawdę pamiętasz z tego czasu, kiedy mokry materiał oblepiał Twoje ciało, a spacerujący z psem mężczyzna cudem na nie natrafił i w ostatniej chwili wezwał odpowiednie służby? Kto wysłał do Ciebie wiadomość o tajemniczym spotkaniu w środku mroźnej nocy i po co to uczynił? Odmawiasz poddania się hipnozie, która mogłaby to wyjaśnić - za bardzo przypomina niedawne tonięcie. Przesłuchania dociekliwej policjantki nie rozjaśniają zaciemnionych zakamarków pamięci. Nie pomagają również sesje u psychologa, jakich wynikiem są jedynie coraz większa irytacja oraz fakt, że zaczynasz prowadzić pamiętnik. Przelewasz swoje uczucia i myśli na papier, próbując uwierzyć, że w ten sposób przypomnisz sobie wszystkie kawałki strzaskanej i prawie na wskroś tragicznej układanki. Uciekałaś przed kimś i wpadłaś do rzeki? Jakaś osoba odurzyła Cię i próbowała zamordować? Przecież dziewczyna taka jak Ty nigdy sama nie chciałby odebrać sobie życia i to w tak mało widowiskowy sposób. Kolejne strony dziennika zapisane eleganckim pismem. Artykuły w gazetach, próbujące dociec, co przydarzyło się złotej Barbie. Przyboczne – z jednej strony pomagające Ci wrócić do codzienności, lecz z drugiej zachowujące się coraz bardziej tajemniczo oraz nerwowo. Czyżby te dwie stworzone przez Ciebie istotki próbowały wybić się na niepodległość? A może to wszystko to ich sprawka? Nie ufasz już absolutnie nikomu, ze sobą samą na czele. Została Ci jedynie wiara w Rebeccę - most łączący przeszłość z teraźniejszością, po którym nigdy nie planowałaś już przejść. Niemy wyrzut sumienia; szkolny odludek, jakiego sama skazałaś na towarzyskie nieistnienie. Czy zwrócenie się do niej z pomocą jest jakkolwiek rozsądne? “Słońce świeciło jasno i (...) po raz pierwszy i ostatni w swoim krótkim, niespełnionym życiu znalazła się w jego blasku jak w świetle reflektora.” Co innego Ci pozostało? Dzienny teatr szkolny; nocny teatr cieni. Trzynaście minut śmierci. Trzynaście małych śmierci. Trzynaście wielkich ciemności zestawionych z ułudą życia. Trzynaście nieszczęsnych szczęść. “Lubię plany. Lubię szczegóły. Nie przepadam za improwizacją. Ale obie gramy w szachy. Jeśli ktoś potrafi zastawić skuteczną pułapkę, to tylko my.” Gdybym miała wskazać jednego autora, będącego moim personalnym guru, ikoną kreacji nieodkładalnych thrillerów, bez ani sekundy wahania wskazałabym pochodzącą z Anglii Sarah Pinborough - pisarkę, która nie ma na koncie ani jednej niewidowiskowej czy nieidealnej książki. Po “Co kryją jej oczy” do dziś zbieram przysłowiową szczękę z podłogi, a klepki z sufitu (piątej dalej brak),choć czytałam ją dwa lata temu. “Insomnia” w minionych 366 dniach otrzymała ode mnie ponadskalowe 12/10 punktów, łącząc w sobie niesamowity klimat, element nadnaturalności i kaskadową piramidę emocjonalną, jaką w thrillerach cenię najbardziej. Recenzowane tym razem “13 minut” rozpoczęło się wręcz zwodniczo spokojnie, zapowiadając opowieść o zbrodni, dotykającej popularną nastolatkę, która przez niespełna kwadrans pozostawała martwa. Podejrzenia względem najbliższego otoczenia, ukazanie perspektywy jej odrzuconej przyjaciółki, wstawki z przesłuchań oraz konsultacji psychologicznych... Próżno znaleźć moment, w jakim Pinborough wrzuca każdy z elementów fabuły do miksera i nastawia go na takie obroty, że po chwili wybuchają one w zupełnie innym kształcie, składającym się w kompletnie niespodziewanie odmienną całość. Podejrzewane na początku rozwiązania okazują się niemożliwe - w głowie czytającego rodzą się więc kolejne, które... też nie do końca pasują. Sarah w sposób mistrzowski gubi i myli kolejne tropy, na domiar wspaniałego szokując jeszcze samym finałem. Prosty w początkowych rozdziałach język zyskuje tajemniczej, mrocznej i poetyckiej barwy, oplatającej dusznymi mackami. Teoretycznie klarowna narracja ewoluuje z kolei w tragiczny teatr cieni. Sztukę życia, przetrwania i umierania, w jakiej próżno szukać szczęśliwych zakończeń. A może przeciwnie - tę, w której każdy dostanie to, na co zasłużył. Tylko względem kogo: pana czerni czy bieli? Pasowałby tu Shakespeare: “Świat jest teatrem – aktorami ludzie, którzy kolejno wchodzą i znikają” - właśnie w tym przekładzie, który jako pierwszy zwrócił moją uwagę nad polonistyczną salą gimnazjalną, na zawsze zapisując się w żyłach. Z całą mocą podtrzymuję: Sarah Pinborough jest mistrzem thrillerów. Niedoścignionym literackim wzorem mrocznych kreacji i tworzenia pełnych suspensu, widowiskowych fabuł. Mogłabym wręcz pokusić się o hasło: chcesz napisać thriller doskonały - zrób to jak Pinborough. 10/10 “Muszę się wziąć w garść. Ja nie popełniam błędów. Jestem i zawsze byłam precyzyjna. Jestem strategiem.” instagram.com/thrillerly

Przerażająco smutna historia o samotności, lęku i marzeniach. Jeden dzień, jedna decyzja i pięćdziesiąt pięć minut zmieniło życie wielu ludzi na zawsze. Ale ów zmiana następowała stopniowo, przez nikogo nie zauważona, drążyła mrok który w końcu wylał się i doprowadził do tragedii. Niesamowicie silnie emocjonalna opowieść.