Człowiek - Nietoperz

„Prawda często jest nieprawdopodobna. To ją nawet wyróżnia.” Bardzo spodobała mi się twórczość Davida Lagercrantza, książki jego pióra, które dotychczas poznałam, sprawiły wiele przyjemności czytelniczej („Człowiek, który wyszedł z mroku”, „Memoria”, „Post mortem”). Z kolei, po odbyciu przygody czytelniczej z „Co nas nie zabije”, czwartego tomu niesamowitej serii „Millennium” ("Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet", "Dziewczyna, która igrała z ogniem", "Zamek z piasku, który runął"),stwierdziłam, że wybór pisarza na kontynuatora serii, okazał się strzałem w dziesiątkę. Udało mu się wpasować nie tylko w profile postaci wykreowane przez Stiega Larssona, konsekwencje scenariusza zdarzeń, sensacyjny klimat, ale też w przesłania płynące z fabuły i styl narracji, chociaż w tym ostatnim w naturalny sposób przemyca też coś od siebie. Powieść trzymała w napięciu, nie tak bardzo jak u Larssona, ale na wysokim poziomie. Wiele się działo od strony dziennikarskiego śledztwa, państwowych agencji, informatycznych przełomów, spiskowych teorii, biznesowych zależności, hakerskiej aktywności, osobistej zemsty i bezwzględnych zabójstw. Okazało się, że można jednocześnie kochać swoją pracę i się jej bać, zwłaszcza jeśli wejdzie się w sferę sztucznej inteligencji, a tym bardziej superinteligencji. Jako, że studiowałam cybernetykę, chętnie wnikałam w zagadnienia sieci neuronowych, entuzjastycznie przyjęłam wstawki o technologicznej osobliwości, hipotetycznym momencie w rozwoju cywilizacji, ogromnym ryzyku dla ludzkości, jeśli nawet nie zagładzie, to kolosalnych zmian gatunku ludzkiego, szykującym się nowym porządku inteligencji i egzystencji. Mogłam śmiało sparafrazować myśl ten, kto nadzoruje naród, w końcu sam znajdzie się pod nadzorem w myśl: ten, kto nadzoruje AI, w końcu sam znajdzie się pod jej nadzorem. Przychylnie przyjęłam pojawienie się postaci z autystycznymi cechami, ejdetyczną pamięcią i ponadprzeciętną umiejętnością dostrzegania szczegółów, owocującymi zadziwiającymi zdolnościami matematycznymi i trójwymiarową perfekcją rysunku. Przedstawienie innej niż zazwyczaj formy wybitnego geniuszu, tym razem z zaburzeniami, mocno ograniczonymi możliwościami poznawczymi, przybliżało do zrozumienia niesamowitych efektów funkcjonowania mózgów sawantów. bookendorfina.pl

Powieść na podstawie scenariusza i taka jest mniej więcej w odbiorze, akcja goni błyskawicznie, strona za stroną właściwie sama się czyta. A nie, nie ma co poszukiwać tu jakiejkolwiek głębi, niemniej jakoś to wyszło, na raz, na szybko. Na pozytywny odbiór w moim przypadku na pewno rzutował obejrzany serial, który zapisał się w czołówce tych, które warto.

Sarah Lund, po dwuletniej banicji w kopenhaskiej policji, zostaje poproszona o pomoc w wyjaśnieniu bestialsko zamordowanej kobiety. Tropy nierozerwalnie łączą się z obecną polityką. Wciąż emocje, choć tutaj trochę dłużej się rozkręcają. Główna bohaterka również tak samo, na przemian niezmiennie irytująca i wzbudzająca podziw. Nadal świetne połączenie świata "wielkiej" polityki ze światem służb wewnętrznych i ich wzajemne przenikanie.

Kolejna książka z serii jo nesbo. Kolejna historia o przygodach Harrego Holla, gdzie przez przypadek przechodzi do jednostki POT, gdzie będzie musiał odpowiedzieć na pytanie kto i po co zamówił najlepszy karabin snajperki, czy jest to zamachowiec czychajacy na wysoko postawione osoby w państwie czy może psychopata który chce zastraszyć społeczeństwo. Między innymi w książce dowiadujemy się jak Harry poznaje Rakel i Olega. Dodatkowo możemy przeczytać o wątku handlarzy bronią, nazywanym księciem (w następnych tomach sprawa handlu bronią zostaje rozwiązana, i to z niezłym hukiem).

„Zemsta jest wielką siłą napędową.” Kolejna porcja mega fantastycznej sensacji w wykonaniu Stiega Larssona. Poprzednie tomy („Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet” i „Dziewczyna, która igrała z ogniem”) rewelacyjnie czytało się. Także trzecia odsłona serii wywarła spore wrażenie. Wyjątkowo solidnie umocowana intryga, pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji, zagadek o kryminalnym podłożu. Mnóstwo pierwszorzędnej zabawy w śledzenie losów postaci, jednych stojących po stronie prawdy i sprawiedliwości, aczkolwiek niekoniecznie prawa, i drugich opowiadających się za mrokiem, zdolnych do czynienia perfidnego zła. Paleta bohaterów przekonująco wykreowana, nie tylko różnorodni i ciekawi, ale również liczni. Nieco straciła na zaskakującym kolorycie kluczowa kobieca postać, ale zrobiła miejsce dla innych kobiet w scenariuszu. Warto notowywać nazwiska i przypisane funkcje, aby nie pogubić się w gąszczu zależności między nimi. Szybkie tempo akcji, prężne i energiczne, powstało uczucie jazdy po fabule z dużą prędkością, ale jednak można było celebrować szczegóły w opisach scen. „Zamek z piasku, który runął” to przykład mega wciągającej przygody czytelniczej, perfekcyjnie zgranej z poprzednimi odsłonami serii, a przy tym wkręcającej we własną przestrzeń zdarzeń. Drobne zastrzeżenia miałam do przebiegu procesu sądowego, ale został na tyle atrakcyjnie przedstawiony, że stał się jednym z kluczowych motorów napędzających przebieg i rytm scenariusza zdarzeń. Kolejny raz, nie przybliżam tego, co działo się w powieści, aby nie psuć smaku poznawania. Gorąco zachęcam do uwzględnienia trylogii pióra Stiega Larssona w planach czytelniczych. Jeśli lubicie spiski, sensację, thriller, kryminał i ich wyjątkowo udaną mieszankę, to zdecydowanie będzie to dla was satysfakcjonująca przygoda, podkręcająca wyobraźnię i wywołująca ekscytujące przeżycia. bookendorfina.pl

Harry Hole tym razem po Australii zostaje wysłany do Bangkoku aby rozwiązać sprawę morderstwa norweskiego dyplomaty. Jak dla mnie druga część jest lepsza od pierwszej, akcja pomimo że nie jest zbyt dynamiczna wciąga, życie w Tajlandii przedstawione jest bardziej dyskretnie, no i bardzo ciekawa postać drugoplanowa. Solidny kryminał.

Moim zdaniem była przeciętna. Do przeczytania i tyle. Żadnej głębi, nauki, inspiracji. W trakcie czytania zastanawiałam się czy autor stworzył tę książkę dla czytelnika, który chciałby identyfikować się z dobrym, mądrym bohaterem na czyim punkcie wariuje zimna inteligentna 20 letnia hackerka z motocyklem i inne inteligentne, bogate kobiety. Czy jest ciekawa? Na tyle o ile lubi się kryminały i zagłusza nieścisłości. Mnie raziło to, że Vangerowie wybrali dziennikarza do badania tej sprawy, a potem w pół roku udaje mu się rozwiązać zagadkę, bo z tonowych dokumentów wybrał akurat jakieś detale. Wszystko szczęśliwie jest też udokumentowane - miejscowa gazeta przetrzymuje wszystkie zdjęcia wykonane 40 lat wstecz (nawet rozmazane),udaje się dotrzeć do kobiety, która akurat tego dnia stała obok Harriet i mogła zrobić zdjęcie okna w które patrzy i oh! akurat trzyma te konkretne zdjęcie w przechowaniu. Koniec też mnie zbija z tropu. Chodzi o decyzję, co zrobić z informacją, decyduje się pozostawić to jako tajemnica przed światem, żeby ochronić jedną skrzywdzoną Harriet. To chyba miał być ten wielki problem ukazujący, że życie nie jest czarno białe i nie zawsze należy mówić prawdę i tylko prawdę.

Po literaturę niemiecką poza Fitzkiem nie sięgam. Po ’’Ptaszydło’’ sięgnęłam przypadkowo, zauroczona okładką i opisem. Niestety po lekturze mam mieszane uczucia. Nils Trojan jest berlińskim komisarzem, który został przydzielony do zbadania sprawy zabójstwa młodej kobiety, którą oszpecono, obcięto jej włosy, a obok ciała pozostawiono oskubanego ptaka. Choć Trojan obecnie niezbyt dobrze radzi sobie sam ze sobą, stara się jak najlepiej poprowadzić śledztwo. Pomaga mu w tym psycholog Jana Michels, do której Nils zaczyna czuć coś więcej. Kiedy morderca zabija kolejną kobietę, komisarz wie, że nie ma czasu do stracenia, ponieważ morderca nie cofnie się przed niczym, by dopaść kolejną ofiarę. Nils to fajny policjant, polubiłam go. Zagadka kryminalna była ciekawa, zakończenia się nie spodziewałam. Mam za to duży problem z tempem fabuły i ogólnie klimatem powieści. Pisarz ma swój styl, dość sztywny, który nie pomagał mi w przyswojeniu powieści. Gdyby nie krótkie rozdziały i dialogi, książkę czytałoby mi się jeszcze oporniej, niż miało to miejsce teraz. Nie uwiodła mnie ta powieść tak bardzo, jak na to liczyłam. Ode mnie 6/10.

Trochę mnie zaskoczyło, że ta książka zebrała aż tak niskie oceny w niektórych opiniach. Jasne, każdy ma swój gust, ale dla mnie to była naprawdę dobra lektura. Historia wciąga, intryga jest dobrze zbudowana, a połączenie wątków kryminalnych i obyczajowych wypada bardzo naturalnie. Czyta się to lekko i z zainteresowaniem. To jedna z tych książek, po których ma się ochotę sięgnąć po kolejne części. Zdecydowanie na plus.

Jakże inna jest ta książka od tych,które wyszły spod pióra Simona. Jednak nie oznacza to,że nie warta uwagi wręcz przeciwnie. Mamy tutaj wszystko piękną Francję,farmę, wzraziste postacie jak i tajemnicę i to nie jedną. Ta książka już zaczyna się inaczej. Narracja prowadzona jest w zaskakujący sposób ponieważ czytelnik poznając pierwszego bohatera nie ma pojęcia czy jest on mordercą czy ofiarą. Możemy z czasem się domyślić kim jest,ale upłynie trochę kartek książki zanim zacznemy sklejąć życie bohatera. Kolejni bohaterowie przynoszą więcej pytań niż odpowiedzi. Ja daję 10 chociażby za same opisy przyrody i otaczającego świata. Czytając czułam sie jakbym sama mieszkała na farmie i przeżywała problemy bohaterów.

Dan Brown to amerykański autor bestsellerowych powieści sensacyjnych, znany przede wszystkim z serii o profesorze Robercie Langdonie. Urodził się w 1964 roku i zdobył światową popularność dzięki książce "Kod Leonarda da Vinci", która stała się międzynarodowym fenomenem wydawniczym i została okrzyknięta "thrillerem wszech czasów". Twórczość Browna charakteryzuje się szybkim tempem akcji, licznymi zwrotami fabularnymi oraz łączeniem zagadek historycznych, religijnych i naukowych z fikcją literacką. Autor często sięga po motywy symboliki, tajnych stowarzyszeń i teorii spiskowych, co sprawia, że jego powieści są jednocześnie rozrywkowe i intrygujące intelektualnie. Do jego najważniejszych książek należą m.in. "Anioły i demony", "Kod Leonarda da Vinci", "Zaginiony symbol" oraz "Inferno". Jego utwory zostały przetłumaczone na dziesiątki języków i wielokrotnie ekranizowane, co ugruntowało jego pozycję jako jednego z najpopularniejszych autorów thrillerów na świecie. "Inferno" to wydany w 2014 roku thriller przygodowy, który stanowi czwarty tom serii, w której głównym bohaterem jest historyk i symbolista Robert Langdon. Książka ukazała się nakładem wydawnictwa Sonia Draga i liczy sobie 688 stron. Światowej sławy specjalista od symboli, Robert Langdon budzi się na szpitalnym łóżku w zupełnie obcym miejscu. Nie pamięta, jak i dlaczego znalazł się w szpitalu. Nie potrafi też wyjaśnić, w jaki sposób wszedł w posiadanie tajemniczego przedmiotu, który znajduje we własnej marynarce. Czasu na rozmyślania nie ma niestety zbyt wiele. Ledwie na dobre odzyskuje przytomność, ktoś próbuje go zabić. W towarzystwie młodej lekarki, Sienny Brooks, Langdon opuszcza w pośpiechu szpital. Ścigany przez nieznanych wrogów przemierza uliczki Florencji, próbując odkryć powody niespodziewanego pościgu. Podąża śladem tajemniczych wskazówek ukrytych w słynnym poemacie Dantego… Czy jego wiedza o tajemnych sekretach, które skrywa historyczna fasada miasta wystarczy, by umknąć nieznanym oprawcom? Czy zdoła rozszyfrować zagadkę i uratować świat przed śmiertelnym zagrożeniem? Powieść "Inferno" autorstwa Dana Browna to kolejna odsłona przygód profesora Roberta Langdona, która — zgodnie z charakterystycznym stylem autora — łączy zagadki historyczne, symbolikę i dynamiczną akcję. To przykład literatury, która niemal natychmiast wciąga czytelnika. Już od pierwszych stron, gdy Langdon budzi się w szpitalu z amnezją i tajemniczym przedmiotem przy sobie, fabuła nabiera zawrotnego tempa. Ta część jest zdecydowanie lepsza od poprzedniczki ("Zaginiony symbol"),ale "Kodu Leonarda da Vinci" nie przebija. Autor bardzo sprawnie łączy elementy kryminału i powieści przygodowej. Z jednej strony mamy śledztwo i zagadkę do rozwiązania (tajemniczy wirus, tropy ukryte w dziełach sztuki),z drugiej – niemal filmową podróż przez Florencję, Wenecję i Stambuł, pełną pościgów i niebezpieczeństw. Ogromną siłą książki jest tempo – krótkie rozdziały, liczne zwroty akcji i ciągłe napięcie sprawiają, że trudno się od niej oderwać. Autor umiejętnie miesza fakty historyczne z fikcją, tworząc klimat teorii spiskowej, który dodatkowo podsyca ciekawość czytelnika. Nie jest to jednak literatura pozbawiona wad. Krytycy często zwracają uwagę na schematyczność konstrukcji i momentami mało prawdopodobne rozwiązania fabularne. Mimo to „Inferno” spełnia swoją podstawową funkcję — dostarcza rozrywki na wysokim poziomie. Książka doczekała się ekranizacji - "Inferno" w reżyserii Rona Howarda, z Tomem Hanksem w roli Langdona, jest stosunkowo luźną adaptacją książki. Podobnie jak powieść, film stawia na szybkie tempo — akcja praktycznie nie zwalnia, a widz jest wrzucany w ciąg wydarzeń pełnych pościgów i zagrożeń. Jednak to, co w książce buduje napięcie i głębię (zagadki, kontekst historyczny),w filmie bywa uproszczone lub pominięte. "Inferno" to wciągający thriller, który od pierwszych stron angażuje czytelnika i sprawnie łączy elementy kryminału z przygodą. Szybkie tempo akcji, liczne zwroty fabularne oraz zagadki oparte na historii i sztuce sprawiają, że książka stanowi atrakcyjną i emocjonującą lekturę. Dla fanów serii.

Zbliżają się święta Bożego Narodzenia, sprzyjające rodzinnym spotkaniom, a może będzie to wyjazd do ośrodka wczasowego z rodziną. Nie zapomnijmy jednak o książce np. Camilli Läckberg „Zamieć śnieżna i woń migdałów". Zgodnie z wolą patriarchy rodu Rubena, członkowie rodziny Liljecronas zbierają się na niewielkiej wyspie Valön. W trakcie kolacji Ruben ogłasza, że postanowił, wydziedziczyć wszystkich zaraz potem ląduje martwy z twarzą w talerzu. Jest z nimi młody policjant Martin Mohlin, który zaczyna śledztwo. Charakterystyka postaci jest wybiórcza. Ich poglądy oraz motywy zachowań poznajemy dopiero w trakcie przesłuchania. „Zamieć śnieżna i woń migdałów" nie jest złą książką, ale nie wyróżnia się też niczym szczególnym. Czytanie jest szybkie, lekkie, nawet chwilami emocjonalne. Jest ona oczywistym ukłonem wobec Agathy Christie (ale tylko ukłonem). Akcja tej mikropowieści toczy się bardzo płynnie, a dzięki małej objętości książki, nie jest nadmiernie rozwleczona. Napięcie utrzymywane jest na stałym poziomie, choć autorka dozuje nam z odpowiednią precyzją i częstotliwością wiele zagadek. Sam kryminał jest o lekkim kalibrze, który będzie świetną rozrywką podczas najbliższych świąt. Jak mi wiadomo, głównym hobby pisarki jest gotowanie. Czy dałbym się zaprosić np. na kolację świąteczną??? Jest to moja pierwsza styczność z twórczością tej autorki, która z pewnością będzie kontynuacją kolejnej czytelniczej przygody.

Mam mieszane uczucia do tej książki. Z jednej strony ciekawa, z drugiej nie do końca podobala mi się tematyką i główny bohater. Podwójna moralność zakończenia książki ostatecznie nie rozwiała moich wątpliwości a wręcz je zwiększyła. Rozumiem koncept pomysłu aby głównego bohatera też ubrać w specyficzne upodobania seksualne. Spokojnie możemy szantazowac bohatera ale końcówka w której bohater tak rozprawia się z morderca aby sobie ułatwić życie i schować swoje tajemnice spowodował niesmak

„Zaginiona dziewczyna” to thriller psychologiczny, w którym napięcie buduje się powoli, by eksplodować w finałowych rozdziałach. Flynn mistrzowsko manipuluje perspektywą narracji, prowadząc czytelnika przez labirynt fałszywych tropów i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Historia z pozoru prosta – zaginięcie Amy – stopniowo odsłania złożoną dynamikę małżeństwa, manipulację i kłamstwa. Flynn nie boi się pokazać ciemnej strony ludzkiej psychiki, co sprawia, że lektura bywa momentami niekomfortowa, ale fascynująca. Bohaterowie są wyraziści, choć często irytujący, co w kontekście historii działa na korzyść fabuły. Autorka świetnie pokazuje, jak pozory mylą i jak łatwo jest uwierzyć w to, co chcemy widzieć. Tempo narracji jest wyważone – spokojnie buduje napięcie, a w finale zaskakuje i zostawia czytelnika z pytaniami o prawdę i moralność. To książka, którą czyta się niemal kompulsywnie – nie ze względu na akcję, ale przez psychologiczną intrygę. Flynn dowodzi, że thriller może być równie niepokojący psychologicznie, co pełen zwrotów akcji.

To nie jest porządna opinia, bardziej notatka dla siebie samej. Z powodów dość losowych sięgnęłam po antologię opowiadań z gatunku, za którym nie przepadam, do którego w ogóle mnie nie ciągnie i nad którego sensem (oraz fenomenem) wciąż się zastanawiam. Zdarzyły się zaskoczenia pozytywne (przynajmniej nie będę na kryminały tak cięta jak przedtem),jak i opowiadania potwierdzające zasadność mojego zdania. Na pewno się trochę doedukowałam i zrozumiałam jak różnorodna jest współczesna literatura kryminalna. Chociaż, prawdę mówiąc, nie wszystkie z opowiadań, zaprezentowanych w zbiorze, bym do kryminałów zaliczyła (jeden z nich jest jawnym science fiction, inny autorską interpretacją fragmentów z życia postaci historycznej). Tyle wstępu (z jakiegoś powodu, potrzebowałam się wytłumaczyć, może przed sobą samą). Przejdę do krótkich notatek: "Spotkanie po latach" (Tove Alsterdal) - pierwsze opowiadanie, jedno z moich ulubionych w całym zbiorze. To ono sprawiło, że podjęłam decyzję, by przeczytać całość. Ciekawie zarysowana psychika bohaterki. Jakby połączenie kryminału z powieścią grozy. Jeśli kiedykolwiek będę chciała kontynuować poszukiwanie sensu tego gatunku, sięgnę po powieści autorki. 7.5/10 "Lubił swoje włosy" (Cilla Borjlind i Rolf Borjlind) - ciekawy styl, ale zawartość ohydna i nie wnosząca nic odkrywczego w moje myśli. Wiem, że na świecie istnieje zło i obsesje, powstało o tym już tyle, że po co powielać tematykę? 4.5/10 "Nigdy w rzeczywistości" (Ake Edwardson) - W sumie to mi się podobało. Szczególnie sposób ujawniania prawdy o relacji pary bohaterów. Ok. 7/10 "I w nasz ciemny dom" (Inger Frimansson) - Też ok, ale, ponieważ nie ma tak ciekawej narracji, ocena niżej. Można przeczytać, dla rozrywki, ale niczym szczególnym nie ciekawi. 6/10 "Ostatnie lato Paula" (Eva Gabrielsson) - to było przyjemne i klimatyczne. Podobał mi się również sposób przedstawienia bohaterów. 7/10 "Pierścień" (Anna Jansson) - podoba mi się wątek dziecka, które myślało, że znalazło pierścień Saurona. Opowieść dość przeciętna. 6.5/10 "Sanie pocztowe" (Asa Larsson) - klimatyczne. Przy okazji, autorka zahacza o problemy w relacjach z bliskimi i ze społeczeństwem w małej, odizolowanej i patriarchalnej miejscowości. 7/10 "Supermózg" (Stieg Larsson) - to jest science fiction. Bardzo dobre i myślę, że nie muszę nic więcej dodawać. Wryło mi się to w myśli dość mocno. Raczej nie zapomnę. 8/10 "Nieprawdopodobne spotkanie" (Henning Mankell i Hakan Nesser) - dwóch fikcyjnych policjantów gra w brydża z autorami (podejrzewam, że, w założeniu, niefikcyjnymi). Przyjemne. 7/10 "Alibi senora Banegasa" (Magnus Montelius) - średniak rasowy. W dodatku nieprzekonujący. 5/10 "Coś w jego oczach" (Dag Ohrlund) - bardzo dobre. Porusza problem samosądów bazowanych na kulturze, różnic kulturowych jako takich, no i braku tolerancji (po trochu z obydwu stron). 7,5/10 "Ty zawsze przy mnie stój" (Malin Persson Giolitto)- wnioski dobre, ale tylko to. Ogólnie jest średnio. 5.5/10 "Multimilioner" (Maj Sjowall i Per Wahloo) - Przyjemne i zabawne. Ale to też raczej nie kryminał. 7/10 "Kalendarz Braun"(Sara Stridsberg) - nie muszę komentować. 7.5/10 "Zemsta Dziewicy" (Johan Theorin)- Klimat przyjemny. Też wydaje się bliskie powieści grozy. 7/10 "Maitreja" (Veronika von Schenck) - sama intryga to średniak, ale główna bohaterka zasługuje na (mały) plusik. 5.5/10 "Późno ocknie się grzesznik" (Katarina Wennstam) - fanatyzm religijny to poważny problem... Tu ukazany kiepsko. 4/10 Podliczając, wychodzi 6,44 zaokrąglone z niedomiarem. Daję więc 6 gwiazdek.

Zanurzenie w historii Sandomierza to ciekaw tło dla wydarzeń. dowiedziałam się sporo o Żydowskich zwyczajach, historii i legendach. Na kryminał trochę za dużo opisów pobocznych: pogody, odczuć, miejsc – to spowalnia akcję. Duży minus za romanse bohatera. Zdaje się, że może mieć każdą, a kolejny raz pojawia się wątek pseudo-romantycznej przygody. Nie unosi to, nie przekonuje i nie ma dla mnie romantycznego wydźwięku, tym bardziej że to powtórka z poprzedniej części. Wyobraźnia bohatera co do stosunków nawet ze starszą przełożoną? Trochę niepotrzebna przesada. Zastanawiam sie czy tak obfite opisy seksualne i prozaiczny wulgaryzm erotyczny występuje też w zagranicznej literaturze kryminału ? Raczej nie… narazie zauważam to tylko w polskiej… Ogólnie solidny kryminał z historią w tle, ale romanse na minus. Ciekawe żaglowanie postaciami i ich przenikanie na plus. Lubie postać prokuratora Szackiego za jego sceptycyzm i przenikliwość

Najbardziej spodobała mi się sama fabuła. Oryginalna, dobrze przemyślana i taka, która od razu wciąga. Do tego bohaterowie nie są papierowi, tylko wyraźni, z charakterem, dzięki czemu łatwo się w tę historię wkręcić. Czytało mi się to naprawdę świetnie i z każdą kolejną stroną byłam coraz bardziej ciekawa, co wydarzy się dalej. Bardzo udana książka i zdecydowanie warta polecenia.

Książka ciekawa, tak naprawdę pierwsza, którą przeczytałam w takiej tematyce. Momentami trzymająca w napięciu, z wieloma fajnymi opisami. Autorka płynnie przechodziła między fabułą, wplatając poboczne wątki. Końcówka książki nieco mnie rozczarowała. Spodziewałam się po niej czegoś bardziej spektakularnego.

Dla mnie Mankell jest połączony ścisłą symbiozą z Wallanderem. Pamiętam, gdy przed laty relacjonując fabułę znajomym zastosowałam oba nazwiska wymiennie, być może podświadomie traktując jako alter ego pisarza. Po tylu książkach cyklu, mniej pamiętam te spoza, jak nawet to, że lektura "Powrotu nauczyciela tańca" już dawno za mną. A u taka niespodzianka! W przypadku "Powrotu nauczyciela.." są nieznani bohaterowie, dość dobrze wykreowani czy to z kręgu policyjnego, czy ci z drugiej strony barykady. I o ile do postaci będących podejrzanymi, ich metod i pobudek działania nie mam obiekcji, bo jest to wszystko umotywowane zdarzeniami mającymi początek podczas II wojny światowej, dodatkowo opatrzone tłem historyczno-społęcznym, co naprawdę zawsze odczytuję jako wartość dodatnią u pisarzy nordyckiej strefy to do postępowania policji mam wiele zastrzeżeń.Są to rzeczy oczywiste, jak samodzielne penetrowanie obszaru zbrodni przez policjanta na urlopie spoza okręgu zajścia, a żeby było ciekawiej podsuwa się mu dowody, przekazuje różne informacje w trakcie czynności prowadzonych przez jednostkę uprawnioną - zdecydowanie podlega sankcjom karalnym. Stefan Lindman dopuszcza się w trakcie postępowania tylu "niewłaściwych zachowań", iż w pewnym momencie następuje wyczekiwanie kiedy i on zostanie na czymś przyłapany. I tu jeden taki wątek wyjątkowo został przez Autora odpuszczony, nie ma kontynuacji. Ale czy na pewno? U Mankella tak to jest, że pewne, te najdrobniejsze elementy układanki, trzeba samemu wpasować zanim zakończy się lekturę, by odczuć pełną satysfakcję, a nie twierdzić uparcie, że coś zostało pominięte, niedopracowane. Zbrodnie na prowincji stają się tłem do zagadnień rasowych, neonazistowskich, sięgają dalekiej przeszłości Szwecji i jej tzw. neutralności w angażowaniu się w działania wojenne. Mankell porusza niewygodną prawdę, pokazując gro szwedzkich obywateli zaangażowanych w sprawę Hitlera, w wyznawanie podobnych przekonań, budowanie organizacji Czysta Szwecja na tych samych założeniach co Hitler Czystą Rasę. Poznając fakty od strony północnych sąsiadów, a tak samo podchodzili do tej kwestii choćby Holendrzy, Duńczycy, zastanawiam się czy ziarno faszyzmu w tamtym czasie nie rozlało się totalnie i nie zakiełkowało w każdym kraju europejskim. Książka przerażająca, a jednocześnie fascynująco napisana. Możliwe, że bardziej dla tych, którzy lubią stopniowo, a wręcz mozolnie odkrywać karty niż ścigać się z przestępcami. Za to napięcie stopniowo budowane utrzymuje miarowe tempo do końca. Do tego jak zawsze i tutaj w małomiasteczkowej społeczności jest mrocznie, a staruszkowie wcale nie są tacy niesprawni jakby na to ich wiek wskazywał. Rozumiem, że książki Henninga Mankella nie służą każdemu. To co dla mnie jest idealnym połączeniem, a mianowicie szeroko opisywane tło historyczne służące do tworzenia wątków zbrodni w czasach obecnych, dla innego czytelnika może być nieatrakcyjne w powieści kryminalnej. Ale gdy lubimy niespiesznie brodzić w brudach przeszłości, odkrywać niewygodne karty np takiej Szwecji, a przy okazji tropić przeszłych i dzisiejszych morderców warto spróbować.

Millennium to już bardzo znany cykl powieści kryminalnych. Co ciekawe, zapoczątkowany przez Stiega Larssona, a po jego śmierci kontynuowany przez innych autorów, dalej z tymi samymi bohaterami. Millennium jest o dziennikarzu Mikaelu Blomkviście, który jest wydawcą magazynu o takim samym tytule i genialnej hakerce Lisbeth Salander. Duet rozwiązuje zagadki i stopniowo pokazuje więcej z życia prywatnego.