Królowie przeklęci. Tom I

Nowe, trzytomowe wydanie sagi Maurice’a Druona zachwyca od pierwszego wejrzenia, przyciągając uwagę niezwykłą dbałością o edytorskie szczegóły, co czyni sam fizyczny kontakt z książką ogromną przyjemnością.
Autor zabiera czytelnika w podróż do Francji z przełomu XIII i XIV stulecia – mocarstwa, które mimo pozornej potęgi militarnej, zmaga się z wewnętrznym rozdarciem. Osią opowieści jest fascynujący i bezwzględny konflikt między królewskim majestatem a potężnym, bajecznie zamożnym zakonem templariuszy. Akcja nabiera szczególnej intensywności w kulminacyjnym momencie procesu o zdradę, który w rzeczywistości stanowi jedynie cyniczną strategię Filipa Pięknego, mającą na celu przejęcie majątku i wpływów zakonu.

Druon z niemal kronikarską precyzją odtwarza realia epoki, nasycając fabułę bogatymi detalami dotyczącymi architektury, strojów oraz ówczesnych obyczajów, dzięki czemu wykreowany świat jest niezwykle wiarygodny. Jakkolwiek gęsta sieć politycznych intryg oraz specyficzny styl narracji wymagały ode mnie zwiększonego skupienia, trud ten zostaje w pełni wynagrodzony.
Głęboko angażująca i perfekcyjnie dopracowana powieść historyczna, która pozostawiła mnie w pełnym napięcia oczekiwaniu na kolejne części tej monumentalnej opowieści....

Nowe, trzytomowe wydanie sagi Maurice’a Druona zachwyca od pierwszego wejrzenia, przyciągając uwagę niezwykłą dbałością o edytorskie szczegóły, co czyni sam fizyczny kontakt z książką ogromną przyjemnością.
Autor zabiera czytelnika w podróż do Francji z przełomu XIII i XIV stulecia – mocarstwa, które mimo pozornej potęgi militarnej, zmaga się z wewnętrznym rozdarciem. Osią...

,,Królowie przeklęci” to cykl, o którym marzyłam od bardzo dawna, nie słyszałam o nim praktycznie żadnych złych opinii. Liczyłam na coś genialnego, na znalezienie kolejnego ulubieńca. Czy moje oczekiwania wygrały z rzeczywistością?

Akcja dzieje się w momencie, gdy król Filip Piękny zatriumfował nad templariuszami i skazał na śmierć Jakuba de Molay. Jednak mężczyzna czuje swój wiek i obawia się o następstwo tronu. Po Francji i okolicach mówi się bowiem, że jego synowe zdradzają swoich mężów z zaufanymi dworzanami.

Bez wątpienia to bardzo dobra książka, aczkolwiek chyba za bardzo rozpaliłam sobie oczekiwania. Bo tak naprawdę nie mam się do czego przyczepić. Może chwilami brakowało mi wątków uczuciowych i codziennego życia bohaterów, ale przecież w podobny sposób są pisane książki Cornwella czy Igguldena, których uwielbiam. Może nie zwróciłam uwagi, że ta pozycja ma już swoje lata i przez chwilę musiałam się przyzwyczajać do innego stylu pisania, ale czytałam wiele bardziej ,,niewspółczesnych” książek. Chyba po prostu za bardzo oczekiwałam, że to będzie arcydzieło arcydzieł, najlepsza książka historyczna, jaką czytałam, a wtedy łatwo się zawieść. Całość napisana jest w sposób bardzo płynny, przenoszący nas w epokę, ale bez przesadnej archaizacji czy patosu. Dialogi i opisy są wyważone w taki sposób, by poczuć klimat średniowiecza. Najbardziej natomiast spodobało mi się podejście do polityki. Bohaterowie są ludźmi swoich czasów, chociaż są tu bardziej sentymentalne osoby, to widać, że nie ma dla nich miejsca w tej rzeczywistości. Relacje są podporządkowane układom i intrygom, dla postaci aranżowane małżeństwa, niewierność czy rezygnacja z marzeń to rzeczy oczywiste do zniesienia w imię sojuszy i chwały królestwa. Jednocześnie nie jest tak, że autor nie wplata tu pewnej wrażliwości, bo chociażby w losach Eudeliny czy Izabeli (której późniejszego małego udziału w fabule bardzo żałuję) widać pewną refleksję nad tym, jak kobiety musiały się dostosować i milczeć w cierpieniu, jeśli chciały przeżyć. Postacie nie są może najbardziej wyraziste, ale każdy ma tu swoje motywacje, każdy popełnia złe czyny, ale też ma swoje dobre momenty i sytuacje, gdy można mu współczuć, co trochę kojarzy mi się z serialem ,,Isabel”. I ten serial trochę kojarzy mi się z tą pozycją, bo też jest mocno polityczny, nieśpieszny, ale jeśli to zaakceptujemy, możemy zobaczyć, z jak dobrym tekstem mamy do czynienia.

Mimo że niektóre momenty mi się dłużyły, to całość czytałam z ogromną przyjemnością i zaangażowaniem. Na pewno sięgnę po kolejne tomy, ale już bez oczekiwania, że to będzie największe arcydzieło na świecie 😉

,, Cechą ludzi silnych nie jest to, że nie znają obaw i wątpliwości, które leżą w naturze człowieka, lecz to, że potrafią je szybciej przezwyciężyć.”

,,Królowie przeklęci” to cykl, o którym marzyłam od bardzo dawna, nie słyszałam o nim praktycznie żadnych złych opinii. Liczyłam na coś genialnego, na znalezienie kolejnego ulubieńca. Czy moje oczekiwania wygrały z rzeczywistością?

Akcja dzieje się w momencie, gdy król Filip Piękny zatriumfował nad templariuszami i skazał na śmierć Jakuba de Molay. Jednak mężczyzna czuje...

Świetnie się czyta tę powieść i następny tom również

Świetnie się czyta tę powieść i następny tom również

Opis książek i opinie właściwie wyczerpują temat.
Dopiszę tylko informację : książki te były wzorem dla " Gry o tron " Martina, tylko bez smoków.
Serial TV bardzo mi się podobał, ale książek, do tej pory nie przeczytałem i pewnie nie przeczytam.
Co innego oglądać efekty specjalne w TV, a co innego wyobrażać sobie coś czytając książkę.
Krótko mówiąc , nie jestem zwolennikiem literatury fantasy i dlatego jestem zachwycony, że znalazłem książki zwalniające mnie z czytania " Gry o tron "
Prawdziwa historia, prawdziwi ludzie, opisani w powieściowej formie.
Napisana przystępnie, czyta się szybko i trudno się od niej oderwać.
Trzy tomy, czyli potrójna przyjemność.
POLECAM !!!

Opis książek i opinie właściwie wyczerpują temat.
Dopiszę tylko informację : książki te były wzorem dla " Gry o tron " Martina, tylko bez smoków.
Serial TV bardzo mi się podobał, ale książek, do tej pory nie przeczytałem i pewnie nie przeczytam.
Co innego oglądać efekty specjalne w TV, a co innego wyobrażać sobie coś czytając książkę.
Krótko mówiąc , nie jestem...

Prawdziwa gratka dla miłośników historii i intryg dworskich. Druon z niezwykłą precyzją i pasją odmalowuje realia XIV-wiecznej Francji, wciągając czytelnika w wir polityki i zdrad. Narracja wciąga od pierwszej strony – to powieść historyczna w najlepszym wydaniu.

Prawdziwa gratka dla miłośników historii i intryg dworskich. Druon z niezwykłą precyzją i pasją odmalowuje realia XIV-wiecznej Francji, wciągając czytelnika w wir polityki i zdrad. Narracja wciąga od pierwszej strony – to powieść historyczna w najlepszym wydaniu.

Gdzie się nie rozejrzeć, to można napotkac wiele porównań, że powieść jest podobna do Gry o Tron. Czytałem, jednak na mnie powieść Marice Druon'a zrobiła wrażenie o wiele większe. Nie ma tu co prawda smoków i czarów, mamy za to mistrzowskie połączenie faktów historycznych i wciągajacej narracji, autor naprawdę potrafi zbudować pełną dramatyzmu i napięcia powieść. Przenosimy się do czternastowiecznej Francji, epoki pełnej zdrad i walk o władzę. Obserwujemy losy monarchów, między innymi Filipa lV Pięknego, jego synów, rodziny oraz całej plejady barwnych, świetnie scharakteryzowanych postaci. Namiętności i słabości, zdrady oraz knucie spisków, często wywołujące wręcz gęsią skórkę ohydne czyny bohaterów, ponure ciężkie czasy - to wszystko sprawia że te opartą na faktach powieść czyta się z zapartym tchem. Myślę że mogę tę serię polecić każdemu, nie tylko miłośnikom historii.

Gdzie się nie rozejrzeć, to można napotkac wiele porównań, że powieść jest podobna do Gry o Tron. Czytałem, jednak na mnie powieść Marice Druon'a zrobiła wrażenie o wiele większe. Nie ma tu co prawda smoków i czarów, mamy za to mistrzowskie połączenie faktów historycznych i wciągajacej narracji, autor naprawdę potrafi zbudować pełną dramatyzmu i napięcia powieść. Przenosimy...

Najlepsza część ze wszystkich, obiecująca. Specyficzna seria, bo to historyczne powieści, ale miewają wtręty wyjaśniające kontekst w taki sposób, jakby to były książki pisane przez historyka albo ewentualnie popularnonaukowe. Pierwsze trzy powieści jednak bardzo ciekawe i utrzymują uwagę. Na bardzo duży plus - obszerne przypisy zdradzające wiedzę autora, przygotowanie i porządne grzebanie w źródłach, rozjaśniają wiele kontekstów historycznych. Język prosty, styl opowieści trochę jak taka powieść historyczna dla młodzieży.

Najlepsza część ze wszystkich, obiecująca. Specyficzna seria, bo to historyczne powieści, ale miewają wtręty wyjaśniające kontekst w taki sposób, jakby to były książki pisane przez historyka albo ewentualnie popularnonaukowe. Pierwsze trzy powieści jednak bardzo ciekawe i utrzymują uwagę. Na bardzo duży plus - obszerne przypisy zdradzające wiedzę autora, przygotowanie i...

Z moją ukochana "Gra o tron nie ma wiele wspólnego" Nie lubię tego typy książek. Coś jakby opis, streszczenie życia historycznych postaci z własną interpretacją i dodatkami. Bohaterowie słabo przedstawieni. Brak emocji, relacji, poprostu nie. Dobrnelam do ponad połowy.

Z moją ukochana "Gra o tron nie ma wiele wspólnego" Nie lubię tego typy książek. Coś jakby opis, streszczenie życia historycznych postaci z własną interpretacją i dodatkami. Bohaterowie słabo przedstawieni. Brak emocji, relacji, poprostu nie. Dobrnelam do ponad połowy.

W »Królach przeklętych« opisujących panowanie Kapetyngów jest wszystko. Królowie z żelaza, zamordowane królowe, bitwy i zdrady, kłamstwa i żądze, oszustwo, rodowe rywalizacje, klątwa templariuszy, podmieniane niemowlęta, wilczyce, grzech i miecze, wielka dynastia skazana na upadek…
Księgi są bardzo nierówne. Pierwszy to zaczyna się niezbyt ciekawie ale akcja w miarę przeczytanych stron rozkręca się, drugi tom jest bardzo ciekawy w całości, natomiast 3 tom jest zdecydowanie najsłabszy, po początkowych ciekawych stronach następuje mało interesująca fabuła i trzeba dużego samozaparcia aby dobrnąć do końca tego tomu.

W »Królach przeklętych« opisujących panowanie Kapetyngów jest wszystko. Królowie z żelaza, zamordowane królowe, bitwy i zdrady, kłamstwa i żądze, oszustwo, rodowe rywalizacje, klątwa templariuszy, podmieniane niemowlęta, wilczyce, grzech i miecze, wielka dynastia skazana na upadek…
Księgi są bardzo nierówne. Pierwszy to zaczyna się niezbyt ciekawie ale akcja w miarę...

Dwór królewski to niegdyś niewyczerpane źródło łask, zaszczytów i pieniędzy dla lojalnych i wiernych poddanych zauszników władcy. Dziś to samo źródło nazywamy wdzięcznie i demokratycznie – korytem.

A że żaden skarbiec sam się nie napełni, o sposobach jego wzbogacania jest między innymi ta lektura. Królem „z żelaza” jest nieustraszony Filip Piękny. Poznajemy go w momencie ostatecznego rozprawiania się z zakonem templariuszy i zapewne rekwizycji na rzecz Francji wszystkich zakonnych bogactw. Skutkiem tego na dom królewski spada klątwa zamęczonego mistrza zakonu, która przynosi straszne skutki. Oprócz zaboru mienia templariuszy, król łupi podatkami i konfiskatami Żydów, lombardzkich bankierów, duchowieństwo, wywala Papieża do Awinionu i trzyma całe królestwo silną ręką, zmieniając istniejące prawa zgodnie z doraźną „racją stanu”.

A królewska rodzina nie jest wolna od intryg, kłopotów i skandali. Chwilę mi zajęło zorientowanie się kto jest czyim krewnym, bo sporą część lektury zajmują dwie siostry, ożenione z dwoma braćmi – królewskimi synami i intrygujące i knujące w imię zdrady małżeńskiej z … dwoma braćmi, również szlachetnie urodzonymi ale niższego stanu. Jak się można domyślać, ten romans nikomu nie przynosi chwały.

Nie ma co kibicować poszczególnym postaciom, bo książka bazuje na prawdziwej historii a nie wytworze wyobraźni i pisarz nie zlituje się nad nikim. Tak jak w życiu, wszyscy są trochę dobrzy i trochę źli. A że stawka jest wysoka – trony, bogactwa i zaszczyty – tego zła jest sporo więcej. Krew leje się strumieniami a obrazowe sceny brutalnych egzekucji długo pozostają w pamięci.

Rekomendując tę książkę, G. Martin sam się prosił o porównania z własną twórczością. Zdania są podzielone – ja, jeśli odsieję od Martina wszystkie te magiczne smoki, maski, wilkory i ludzi lodu, bardzo ładne, lecz wkurzające, uważam, że literacko Martin jest lepszy. Lektura Druona to staroświeckie, rzetelne czytanie, solenne opisy zakulisowych działań, trochę jak zbeletryzowany podręcznik historii. Wszystko na tacy, wyjaśnione jasno, klarownie i … nudnawo. Niech już będzie równowaga między Druonem – za ożywienie ciekawego fragmentu dziejów Europy a Martinem za soczystość, dosadność i trafność języka, docierającego lepiej do współczesnego odbiorcy.

Dwór królewski to niegdyś niewyczerpane źródło łask, zaszczytów i pieniędzy dla lojalnych i wiernych poddanych zauszników władcy. Dziś to samo źródło nazywamy wdzięcznie i demokratycznie – korytem.

A że żaden skarbiec sam się nie napełni, o sposobach jego wzbogacania jest między innymi ta lektura. Królem „z żelaza” jest nieustraszony Filip Piękny. Poznajemy go w momencie...