Pies z ulicy Bałamutów

We wspomnieniach Janusza Stannego można wyczytać, że niektóre z jego ilustracji do książek były tworzone za pomocą... gruszki lekarskiej. Dla niewtajemniczonych - to przyrząd, którym niegdyś wysysano dzieciom wydzielinę z nosa;-) Nie wiem, czy w "Malarzu rudym jak cegła" ilustracje powstawały przy użyciu tej techniki czy też innej, ale są cudowne - to klasyka mojego dzieciństwa, nie do podrobienia. Tekst - również autorstwa Stannego - prosty, rymowany, zabawny, opowiada o sile wyobraźni i o mocy kreowania rzeczywistości poprzez sztukę. Bohater - tytułowy Rudy Malarz - jest w stanie wyrysować wszystko, a jego dzieła cudownie się materializują, jak w znanej animacji o zaczarowanym ołówku. Malarz stwarza całą rzeczywistość - począwszy od domku, kanarka, łóżka i różowej wanny, aż do słońca i tęczy na niebie. A gdy już skończył się pracowity dzień twórcy i zapadła malowana noc: "[...] przez ciche poszedł ulice, i gęsim piórem, dla żartu chyba, sny namalował na wszystkich szybach". Poproszę o taki malowany sen!

Bardzo klimatycznie wydana publikacja. Świetne, nastrojowe wiersze i cudowne ilustracje. Ta książka jest taka... nieoczywista i przez to właśnie taka wyjątkowa i jedyna w swoim rodzaju. Mamy wiersze wesołe i rozkosznie zabawne, przewrotne i dziwne. Niektóre teksty są pełne niedopowiedzenia, poruszają wyobraźnię odbiorcy. Część jest wręcz przepełniona magią. Perełka!

Piękna książka poruszająca temat związku ludzi z naturą, szacunku do natury. Osadzona w realiach afrykańskich może być niezrozumiała dla czytelników, którzy nigdy z Afryką nie mieli do czynienia, ale polecam, aby się zapoznać, wejść w kontekst i czytać dzieciom. Nas zawsze wzruszała. Plus za przepiękne ilustracje.

Moje drugie spotkanie z autorem. Zachwycona Ignatkiem, którego czytałam z dzieciakami na okrągło, z wielkimi oczekiwaniami sięgnęłam po Jajuńcia (nie mam pojęcia jak to się odmienia). I niestety jestem z lekka rozczarowana. Historia czwórki braci, którzy uwielbiali muzykować, a trudna sytuacja rodzinna zmusiła ich do odejścia z domu w celu poszukiwania lepszego życia, jakoś nie do końca mnie porwała. Owszem, było wszystko, ciekawy główny bohater, dość ciekawa grafika, walka dobra ze złem, ale nie zrobiło to na mnie wrażenia. Najmniej podobał mi się chyba główny złoczyńca opowieści, nic specjalnie oryginalnego i odkrywczego i w dodatku o imieniu jeszcze dziwniejszym od imion poszczególnych braci-zajęcy. Dzieci straciły zainteresowanie dość szybko, raczej do tego nie wrócimy.

Zbiór przepięknych, przyrodniczych właściwie, wierszyków dla dzieci. Cały zbiorek jest bardzo poetycki, ilustracje dość oszczędne, ale wymowne. Autorzy prowadzą nas przez wszystkie pory roku, oddając bardzo plastycznie emocje przypisane każdej z nich. Rytm i melodia wspaniale się toczą. Książeczka doskonale nadaje się do rozwijania u dzieci poczucia piękna i zmysłu estetycznego.

Całkiem sympatyczna opowieść o hipopotamicy Czekoladzie, która wyrusza do miasta, by zażyć kąpieli w łaźni. W fajny sposób, bez zbędnych morałów mamy tu lekcję na temat "Wszędzie dobrze. ale w domu najlepiej". Czekolada chce poznać miasto i jego atrakcje, dostrzega różnice i niedogodności bycia w mieście. Bogatsza o nowe doświadczenia wraca do domu zadowolona. Fajna książka do rozmowy z dzieckiem o próbowaniu nowości i traktowaniu niedogodności i niepowodzeń jako nauki.

Książka dla dzieci, ale z ogromną przyjemnością po nią sięgnęłam. Opowiada historię wyjątkowej przyjaźni małej Kasi i jej sąsiada, pana Jana. Wspólne karmienie gołębi, rozmowy, żarty bardzo zbliżają ich do siebie. Niestety Kasia widzi i czuje, że coś się zmienia, nie tylko w wyglądzie, ale i w zachowaniu przyjaciela. Od tej pory nic już nie będzie jak dawniej. Ale czy będzie gorzej? Przepiękna, magiczna opowieść o starzeniu się, przemijaniu i odchodzeniu. O tym, w jaki sposób rozmawiać o śmierci z dzieckiem. Jak oswoić coś, co nas samych przeraża i z czym próbujemy się pogodzić. Jestem nią totalnie zachwycona.

Na szczęście nie musimy wysyłać nasze dzieci na wojnę, aby walczyły o wolność Polski. Ale powinno się uczyć dzieci patriotyzmu, pokazując im, ze o Polskę można dbać w inny, też ważny sposób: - dbając o przestrzeń publiczną (naszą wspólną),- nie śmiecąc, - szanując zieleń, lasy, parki - dużo czytając, ucząc się, by Polska była postrzegana jako kraj mądrych ludzi - znając historię Polski, swojego miasta, swojej wsi - idąc głosować itd. - pielęgnując tradycja I o tym m.in. jest ta książka. Fajny punkt wyjścia od rozmów z dziećmi.

To początek niezwykłej pod względem treści i ilustracji książki wydawnictwa EneDueRabe. Akcja rozwija się szybko i niepostrzeżenie. Dorośli mieszkańcy krainy Tu i Tam żyli w konflikcie: kombinowali, obgadywali, paplali, kłócili się, zastraszali swoje dzieci. Ale Ninka z Julkiem jakoś tak mieli się ku sobie. Bo dla Julka obca Ninka "oczy miała takie... takie... Dość!" A Ninka chodziła i i całymi dniami zastanawiała się na ile stwór zza płotu jest groźny. W końcu podjęła de-cy-zję i cmoknęła mocno Julka. Nieskazitelne, zupełnie oddzielne kolory niebieski z żółtym zaczęły się w nich mieszać. Awantura wybuchła oczywiście wielka. To wstyd, hańba, bezczelność, skandal! Rodzice płakali, krzyczeli, radzili się specjalistów, co będzie dalej.W Wielkim Gabinecie ogłoszono w sekrecie: "Zazielenienie? To groźne szalenie! Zblednięcie? Będziemy walczyć z nim zawzięcie!" Dzieci poszły do więzienia, a dorośli walczyli nieporadnie aż do pierwszej krwi. Bo gdy krew się zmieszała, okazało się, że byli tacy sami, że ta sama krew płynęła w ich żyłach. Walczyć dłużej nie było więc sensu. "Dzień, w którym coś takiego się zdarza, trzeba zapisać w kalendarzach". Mieszkańcy zaczęli żyć ze sobą w zgodzie, barwy mieli już pomieszane zielono-niebiesko-żółte. Ale po pewnym czasie na plażę wpłynęła obca czerwona łódka... To książka o uprzedzeniach, które mają dorośli, o chowaniu urazy do innych, o strachu przed obcymi/innymi kulturami, o nietolerancji, zawziętości i uporze, o tym, że w telewizji mówią o blebleble, o urzędach i władaniu dorosłych, o tym jak rodzą się konflikty i jak łatwo zmieniają się w wojnę. To także książka o beztrosce dziecięcej i umiejętności przezwyciężania przez dzieci utartych sterotypów. O tym, że dzieci podejmują samodzielne decyzje. Przekład Michała Rusinka zna-ko-mi-ty. Ilustracje bardzo nietypowe, pełne ekspresji, świetnie oddają klimat całego wydarzenia, pomagają w zrozumieniu nie zawsze łatwych dla dziecka pojęć. Książka mądra, wartościowa, pobudza wyobraźnię, przekazuje mnóstwo znakomitej treści. A dzieci chwytają akcję, rymy, słowa dźwiękonaśladowcze, całe zdania w mig, i stosują je w zabawie. http://madebybibi.blogspot.com/2015/02/do-pioruna-co-grzmi-wszystko-miesza-sie.html

Książka zawiera całkiem ciekawe wiersze Brykczyńskiego poświęcone kolorom. Niektóre z nich są naprawdę fajne i pomysłowe. Książka spodobała się mojemu 22-miesięcznemu synowi. Edit. Po kilku latach wróciliśmy do tej książki. Tym razem z pięciolatkiem i dwulatkiem. Dzieci lubią je czytać. Niektóre bardziej, niektóre mniej - ale warto sięgnąć.

Książka wielowymiarowa. I o tolerancji na inność, otwarciu serca na kogoś odrzuconego od grupy, i o hejcie, zakłamaniu i fałszywych osądach i o egoizmie i zapatrzeniu w siebie, i o tym, czy warto za wszelką cenę się dostosowywać i udawać kogoś, kim się nie jest.O tym,że nawet odstając od grupy można znaleźć prawdziwego przyjaciela. I że ta przyjaźń jest sto razy lepsza bo ...nie szuka poklasku...jest na dobre i na złe.Warto być sobą.

Dziwna książka jak na tytuł przeznaczony dla dzieci i jak na serię OQO od wydawnictwa TAKO. Sam pomysł jest bardzo dobry, język jak najbardziej poprawny, ilustracje też w porządku, ale czegoś mi zabrakło. Może żeby morał bardziej wybrzmiał. Sam nie wiem. Przeczytam jeszcze kilka razy i zobaczymy. Do sprawdzenia.

Lew ma się nie uśmiechać, przeraźliwie ryczeć i nie bawić z zebrami. Tak twierdzi Tata Lew i zmusza Lwiątko, przez nałożenie mu maski, do bycia postrachem sawanny. To przykład toksycznego rodzica, który siłą zmusza dziecko do posłuszeństwa, wpasowania się w wyobrażenie. Obrzydliwe. Ale śmiech ma wielką moc. Jako osoba dorosła — jestem poruszona i jest mi smutno. Serio.

Nieco groteskowe ilustracje mają swój urok, moje 5-latce się podobało niemniej wydaje się niedokończona. Przez całą książkę autor zarówno tekstu jak i ilustracji w w sposób ciekawy bawi się iluzją i realizuje przesłanie książki jakim jest to że każdy chce się czuć potrzebny, i w porównaniu do tego zakończenie wydaje się trochę leniwe

W pewnym lesie zwierzęta wciąż się ze sobą kłóciły. Nie kłócił się tylko Pan zając - był najszybszym zwierzakiem w lesie i nikt w to nie wątpił. aż do czasu, kiedy w lesie pojawiła się sympatyczna panna żółw, która zaczęła uprawiać..... bieganie. Tytułowy zając musi teraz udowodnić mieszkańcom lasu, czy rzeczywiście jest najszybszym biegaczem w lesie - za takiego przecież uchodził (pomagały mu w tym kupione na pchlim targu medale). Książka - mimo, że zawiera sporą "dawkę" dydaktyzmu (typu sport łagodzi obyczaje, mobilizuje do pracy nad sobą, zwycięstwo nie zawsze jest równoznaczne z byciem pierwszym itp) tjest świetna - moja czterolatka "wyłapuje" cały komizm w niej zawarty. Na osobną uwagę zasługują naprawdę świetne ilustracje Pawła Pawlaka - pod względem graficznym jest to jedna z ulubionych książek córki.