Sekret mojego męża

Książka bardzo wciągająca, przedstawia wiele ciekawych dylematów moralnych, na które ciężko jest udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Autorka sprawnie przeplata ze sobą kilka historii, które finalnie łączą się ze sobą w nieoczywisty sposób. Pozycja warta przeczytania i na pewno skłaniająca do głębszych przemyśleń.

Książka bardzo wciągająca, przedstawia wiele ciekawych dylematów moralnych, na które ciężko jest udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Autorka sprawnie przeplata ze sobą kilka historii, które finalnie łączą się ze sobą w nieoczywisty sposób. Pozycja warta przeczytania i na pewno skłaniająca do głębszych przemyśleń.

" Czy jeden uczynek już na zawsze zdefiniuje, to kim jesteśmy? (str.241)

To powieść, która łączy wciągającą fabułę z psychologiczną głębią. Zmusza do zastanowienia się jak dobrze znamy najbliższych i czy jesteśmy gotowi na to by zmierzyć się z prawdą, która może zburzyć nasze uporządkowane życie. I jak wiele jesteśmy w stanie wybaczyć.

Akcja powieści rozgrywa się w ciągu tygodnia w Australii. Rozwinięte zostały trzy wątki rodzinne, które splatają się ze sobą.
Cecilia wiedzie uporządkowane życie. Ma kochającego męża, trzy córki i dobrze prosperującą firmę. Była zorganizowaną i pedantyczną osobą, każdy dzień miała starannie zaplanowany. Pełniła funkcję przewodniczącej komitetu rodzicielskiego, mocno angażując się w życie szkoły. Wszystko się zmieniło, kiedy znalazła list od męża adresowany do niej z informacją, że ma go otworzyć po jego śmierci.

Podjęła decyzję o przeczytaniu listu. Jego treść ją przeraziła. Poznała prawdę o swoim mężu. Jej uporządkowany świat runął. Jej mąż był dobrym człowiekiem. Kochał swoje córki i poświęcał im wiele czasu. Miał jednak przypadłość, że ciągle coś gubił i miewał okresy, że dziwnie się zachowywał.

Rachel była starszą kobietą. Pracowała w szkole jako sekretarka. Żyła w cieniu tragedii sprzed lat śmierci swojej córki Jane, która została zamordowana. Jej życie zostało zdominowane przez ból i żałobę, a także obsesję na punkcie odnalezienia winnego. Jej relacje z wnukiem były dla niej jedynym źródłem radości. Wiadomość o wyjeździe syna z rodziną do Nowego Jorku złamała ją całkowicie.

Małżeństwo Tess i Willi z kuzynka Felicity założyli agencję reklamową, która dobrze prosperowała. Z kuzynką nie rozstawała się od dziecka. Wszystko robiły razem. Tess zmagała się z fobią społeczną. Była bardzo nieśmiała w stosunku do innych ludzi. Było to trudne, gdyż była dyrektorem do spraw kontaktów z klientem. Jej życie legło w gruzach, gdy dowiedziała się, że jej mąż i kuzynka zakochali się w sobie. Zdrada sprawiła, że pod pozorem opieki nad matką uciekła z synem do rodzinnego miasta. Tam ponownie spotkała swoją dawną miłość. Mimo tego co zrobili jej mąż z kuzynką, tęskniła za nimi i za swoim dawnym życiem.

Powieść pokazuje, jak jedna decyzja i ukryta prawda mogą wpłynąć na życie wielu osób. Jednych bohaterów dręczyło poczucie winy z powodu tego co zrobili, innych dlatego, że tego nie zrobili. Obydwie strony miały wyrzuty sumienia. Emocje bohaterów są świetnie ukazane: poczucie winy, żal, miłość, zdrada i strach. Życie z poczuciem zagrożenia. Obsesja zemsty prowadząca do tragedii. Błędy wychowawcze rodziców.

Bohaterowie skrywali tajemnice, niektóre z nich wyszły na jaw, lecz inne nigdy nie zostały ujawnione. Autorka pokazuje, że prawda może być równie niszcząca jak kłamstwo, a uporządkowane życie rodzinne kryło w sobie dramaty i wybory o ogromnych konsekwencjach. Pojawia się również pytanie, czy zemsta i prawda mogą przynieść ukojenie. Czy można odbudować związek po zdradzie?. Bohaterki musiały zmierzyć się z konsekwencjami decyzji mężczyzn i dokonać własnych wyborów, wybierając mniejsze zło.
Przez całą powieść przewija się motyw muru berlińskiego.

" W życiu każdego z nas kryje się tyle sekretów, których nigdy nie będzie nam dane poznać." (str.495)

" Czy jeden uczynek już na zawsze zdefiniuje, to kim jesteśmy? (str.241)

To powieść, która łączy wciągającą fabułę z psychologiczną głębią. Zmusza do zastanowienia się jak dobrze znamy najbliższych i czy jesteśmy gotowi na to by zmierzyć się z prawdą, która może zburzyć nasze uporządkowane życie. I jak wiele jesteśmy w stanie wybaczyć.

Akcja powieści rozgrywa się w...

ciekawie opisana fabuła wokół tego listu, zadaje sobie teraz pytanie czy dobrze że został otwarty? czy byłoby lepiej żeby nikt nigdy go nie przeczytał

ciekawie opisana fabuła wokół tego listu, zadaje sobie teraz pytanie czy dobrze że został otwarty? czy byłoby lepiej żeby nikt nigdy go nie przeczytał

Czytało się przyjemnie, trochę gubiła mnie wielowątkowość ale w sumie to na plus że zostały przedstawione historie kilku rodzin które się ze sobą przeplatały. Ciekawe były "pytania do dyskusji"

Czytało się przyjemnie, trochę gubiła mnie wielowątkowość ale w sumie to na plus że zostały przedstawione historie kilku rodzin które się ze sobą przeplatały. Ciekawe były "pytania do dyskusji"

Splecione ze sobą losy trzech kobiet. Sekret, który wpływa na inne rodziny. Poczucie winy, które przygniata i prawda, która nie zawsze pomaga się uwolnić. Jak zawsze u tej autorki mamy świetne portrety psychologiczne (również postaci drugoplanowych),poczucie humoru i zgrabnie zawiązaną i rozplątaną fabułę.

Splecione ze sobą losy trzech kobiet. Sekret, który wpływa na inne rodziny. Poczucie winy, które przygniata i prawda, która nie zawsze pomaga się uwolnić. Jak zawsze u tej autorki mamy świetne portrety psychologiczne (również postaci drugoplanowych),poczucie humoru i zgrabnie zawiązaną i rozplątaną fabułę.

Już chyba nigdy nie spojrzę na bliższych czy dalszych znajomych bez zastanowienia, czy ich życie jest rzeczywiście takie jak się wydaje…😉 polecam, bo fabuła pozwala na rozwinięcie wyobraźni☺️

Już chyba nigdy nie spojrzę na bliższych czy dalszych znajomych bez zastanowienia, czy ich życie jest rzeczywiście takie jak się wydaje…😉 polecam, bo fabuła pozwala na rozwinięcie wyobraźni☺️

Książka jest ciekawa, natomiast tę historię można by zawrzeć w 150 stronach. Jest w niej bardzo dużo rozmyślań bohaterek, momentami za dużo. Ogólnie czyta się ją lekko i szybko.

Książka jest ciekawa, natomiast tę historię można by zawrzeć w 150 stronach. Jest w niej bardzo dużo rozmyślań bohaterek, momentami za dużo. Ogólnie czyta się ją lekko i szybko.

Liane Moriarty ma talent do opowiadania o skomplikowanych relacjach ludzkich, które pozornie wydają się błahe i trywialne.
To moja trzecia pozycja książkowa tej autorki, a w tle także sfilmowany serial, który tak zafascynował miliony widzów na całym świecie. Mam tu na myśli Małe wielkie kłamstewka.
Tam były kłamstewka bohaterów, a tu mamy do czynienia z przemilczeniami, niedopowiedzenianiami podejrzeniami.
Wszystko to układa się w zaskakująco ciekawy splot wydarzeń z podmiejską Australią w tle.
Czasami, niektóre wątki, sa jak na mój gust zbyt szczegółowo i nudnawo rozwiniete, ale można to przeżyć i nie będąc wytrąconym z równowagi dalej zapuszczać się w tajemniczo, poplątany główny nurt książki.

Liane Moriarty ma talent do opowiadania o skomplikowanych relacjach ludzkich, które pozornie wydają się błahe i trywialne.
To moja trzecia pozycja książkowa tej autorki, a w tle także sfilmowany serial, który tak zafascynował miliony widzów na całym świecie. Mam tu na myśli Małe wielkie kłamstewka.
Tam były kłamstewka bohaterów, a tu mamy do czynienia z przemilczeniami,...

To moja pierwsza w życiu książka ( a przeczytałam ich naprawę dużo ) przy ,której tak się męczyłam . Pierwsze 200 stron ciągnęło się okropnie ,dalej tez nie było lepiej . Jak dla mnie ta książka to chaos , za dużo niepotrzebnych wtrąceń.

To moja pierwsza w życiu książka ( a przeczytałam ich naprawę dużo ) przy ,której tak się męczyłam . Pierwsze 200 stron ciągnęło się okropnie ,dalej tez nie było lepiej . Jak dla mnie ta książka to chaos , za dużo niepotrzebnych wtrąceń.

Jest to książka o winie i przebaczeniu z ciekawą fabułą. Jednak postacie są stworzone jakby na potrzeby poradnika psychologicznego. Ich decyzję, reakcje moim zdaniem są nienaturalne, nieprawdziwe. Szkoda bo historia zpowiadała się naprawdę interesująco..

Jest to książka o winie i przebaczeniu z ciekawą fabułą. Jednak postacie są stworzone jakby na potrzeby poradnika psychologicznego. Ich decyzję, reakcje moim zdaniem są nienaturalne, nieprawdziwe. Szkoda bo historia zpowiadała się naprawdę interesująco..