W 80 dni dookoła świata

W czasach dziecięcych miałam dwie próby podejścia do „Przygód Tomka Sawyera”, obydwie nieudane i zakończone w okolicach malowanego przez Tomka płotu, a tak naprawdę malowanego wcale nie przez niego. Drażnił mnie Tomek niemożebnie. No i jak w takim przypadku sięgnąć po kontynuację, czyli „Przygody Hucka”? Nijak. A jednak sięgnęłam, ale dlatego, że właśnie ta książka Marka Twaina znalazła się na liście norweskiej i wcześniej czy później, stanęłaby na mojej drodze w realizacji celu, którym jest przeczytanie książek z tego norweskiego zestawienia. W dodatku kończył się rok, a ja nie miałam ochoty zabierać się za nic, co wymagałoby nadmiernej koncentracji, więc stało się, zaczęłam słuchać „Przygód…”. I dobrze się stało. Hucka, ciekawego świata, dobrodusznego lekkoducha o wrażliwym na krzywdę innych sercu polubiłam od razu. Mimo trudnych doświadczeń i twardych reguł życia, mimo nieciekawego i zdeprawowanego towarzystwa Huck nie schodzi na złą drogę. Jest wierny swemu wrodzonemu poczuciu sprawiedliwości. A że „Przygody…” to przecież powieść drogi, a nawet rzeki, to wraz z Huckleberrym i Jimem płyniemy w dół Mississipi, a po przybiciu, od czasu do czasu, do jej brzegów, odwiedzamy małe miasteczka i osady, a w nich poznajemy całą gamę ludzkich natur i osobowości oraz XIX-wieczną codzienność mieszkańców stanu Missouri. Nie można też nie wspomnieć o warstwie humorystycznej, komizmie i aluzyjnej ironii, których zadaniem jest równoważyć, występujące w powieści zło i głupotę. No i jest obraz niewolnictwa jeszcze w prawdziwym i nieocenzurowanym kształcie. „Przygodami Hucka” zakończyłam czytelniczy 2024 rok :)

Znakomita książka, znakomita satyra. Zupełnie inaczej odebrałem tę książkę dzisiaj niż przed laty, kiedy była lekturą w szkole podstawowej. "Przygody Tomka Sawyera" to część pierwsza eposu rzeki Missisipi. Zachętą do przeczytania tej książki (a także całego eposu składającego się z trzech książek) będą słowa, które do czytelnika skierował sam autor: "...mam jednak nadzieję, że sięgną po nią bez oporów także dorośli, jako że moim zamiarem było miedzy innymi przypomnieć im w zabawnej formie, jacy byli kiedyś, jak czuli, myśleli, mówili i w jak szalone angażowali się przedsięwzięcia". Czy trzeba coś więcej, żeby sięgnąć po tę wspaniałą lekturę?

Do portowej tawerny melduje się stary podejrzany emerytowany marynarz, który każe wypatrywać pewnego kuternogi synowi właścicieli. Sam szwenda się po nabrzeżu z lunetą i na coś czeka i czegoś się boi. Wkrótce okazuje się, że posiada on mapę do zaginionego skarbu kapitana Flinta, na który chrapkę ma wiele barwnych postaci - w tym jego dawni piraccy przyjaciele, oraz lokalny dziedzic. Na wyprawę rusza też nasz główny bohater Kuba Hawkins jako chłopiec okrętowy. Tak - Kuba - nie Jim. Czytałem e-book Siedmiorogu z tłumaczeniem przedwojennym stąd Kuba i Długi Jan Silver Długi Jan Silver - archetyp pirata z najbardziej znanej książki o nich. Poszczególne motywy z "Wyspy skarbów" były powtarzane w tak niezliczonej ilości innych książek, komiksów i filmów aktorskich i animowanych, że nawet czytając po raz pierwszy miałem wrażenie jakbym wracał do znanej historii. Naprawdę miło wrócić do takiej literatury - piraci, rum, sztormy, zdrady, strzelaniny i walki na szpady, gadające papugi i skarb korsarza, mapa, bezludna wyspa itp. Polecam każdemu kto za młodu lubił klasyczne powieści przygodowa Maya, Szklarskiego czy Londona.

Jako nastolatek zaczytywałem się książkami autora. Ile to pozytywnych wzruszeń przeżyłem śledząc losy jego bohaterów. Jeśli nie należał do moich najulubieńszych autorów, to na pewno był w czołówce. Twórczość autora, bez wątpienia, należy do kanonu literatury młodzieżowej. Jego powieści przygodowe i fantastyczno - naukowe fascynują do dziś, niezależnie od wieku. Należy tutaj wspomnieć, że niektóre fantastyczne pomysły autora stały się rzeczywistością. Był inspiracją dla innych twórców. Twórczość autora jest ponadczasowa. Jego książki były przetłumaczone na wiele języków i są dostępne na całym świecie. Były, są i będą czytane przez kolejne pokolenia. Mam nadzieję, że do nich dołączysz !!! 10 gwiazdek za całokształt twórczości. " Najgorsza " z jego książek uważana jest za literackie arcydzieło. POLECAM !!!

Zabawna (dla współczesnego odbiorcy trochę absurdalna - kurnik Więckowskiej przy szkole?),a równocześnie wspaniale obrazująca los ucznia - "ludu uciśnionego", który musi się uczyć, a nie chce ... Sposób odnaleziony przez uczniów - wspaniały, a relacja z nauczycielem, także dla niego - bezcenna! Książka warta uwagi! (U mnie to także lektura VI klasy).

"Księga dżungli" najbardziej jest kojarzona z historią Mowgliego – są to trzy pierwsze opowiadania (rozdziały). Natomiast całość książki tworzy siedem opowiadań – każde przypada na jeden rozdział. Należą one do literatury fantastycznej. Występują tutaj bardzo upersonifikowane zwierzęta. Książka jest rewelacyjna pod kątem psychologicznym, ponieważ autor pod postacie zwierząt wprowadza ludzkie osobowości. To jest alegoryczny typ dzieła literackiego. Czas akcji lokuję w XIX wieku. Wskazują na to niektóre fragmenty tekstu. Przykładowo są to: istnienie ogrodu zoologicznego wspominane przez panterę Bagheerę, zjawianie się dominatorów ludzkich (przypuszczam, że Anglików) w otoczeniu krajowców z dobrze opaloną skórą (najprawdopodobniej Hindusów),uzbrojenie mieszkańców w postaci strzelb. Domyślam się, że wydarzenia dzieją się w znacznej większości na terenie południowych Indii, a wskazuje na to klimat, słownictwo, system kastowy, waluta (rupie i anny; kiedyś 1 rupia równała się 16 annom). Czwarte opowiadanie (rozdział) zatytułowane "Biała foka" rozgrywa się na terenie polarnym Ziemi pomiędzy Syberią a Alaską. Natomiast z rozdziału "Słudzy Jej Królewskiej Mości" (pierwszoplanowi bohaterowie to wielbłąd, wół, muł, koń i słoń) szczególnie zapada mi w pamięć Dwuogoniasty (ze względu na tylny ogon i przedni ogon-trąbę). Jest to słoń – duży (największy spośród wszystkich występujących tutaj zwierząt),ale strachliwy i delikatny oraz bardzo hałaśliwy. W każdym rozdziale główne role pełnią uosobione zwierzęta. Społeczny system zwierząt jest zorganizowany na ludzki sposób. Oprócz tego wszystkie zwierzęta bez problemu rozmawiają ze sobą i z ludzkim dzieckiem – Mowglim, który jest wychowywany przez watahę wilków. Występują sytuacje nierealne. Ogień nazywany jest przez zwierzęta "szkarłatnym kwieciem". Dla młodzieży końca XIX wieku i pierwszej połowy XX wieku to mogła być interesująca książka, ale teraz jej treść wydaje mi się przestarzała.

Moja ukochana ksiązka z dzieciństwa, czytana wielokrotnie,piękna,ciekawa,wciągająca i otwierająca świat przed czytelnikiem. Swiata tego juz nie ma ale w czasach Verna tylko książki były nośnikami tych treści.Dzisiaj, na starość przeczytałam ponownie i ze zdziwieniem stwierdzam, że podoba mi się tak samo jak kiedyś. Ta ksiazka i wiele innych Verna są ponadczasowe.

Pozornie przygodowa opowieść o rozbitku odwiedzającym fantastyczne krainy, będąca w rzeczywistości jedną z najostrzejszych satyr w historii literatury. Swift punktuje absurdalne wojny, pychę polityków i marność ludzkiej natury, prowadząc bohatera od roli boga wśród liliputów do głębokiej pogardy dla własnego gatunku. To książka kameleon. Zmienia się w zależności od tego, w jakim wieku i z jakim nastawieniem się po nią sięga. Każda podróż to zupełnie inna dynamika i inna lekcja pokory dla bohatera. To brutalne lustro przystawione do twarzy każdego z nas.

❝Ś𝐦𝐢𝐞𝐜𝐡 𝐩𝐫𝐳𝐲𝐩𝐫𝐚𝐰𝐢𝐚ł 𝐠𝐨 𝐨 𝐬𝐳𝐚𝐥𝐞ń𝐬𝐭𝐰𝐨 𝐢 𝐝𝐨𝐩𝐫𝐨𝐰𝐚𝐝𝐳𝐚ł 𝐝𝐨 𝐰ś𝐜𝐢𝐞𝐤ł𝐨ś𝐜𝐢❞ 𝐓𝐲𝐭𝐮ł 𝐤𝐬𝐢ą𝐳𝐤𝐢: Biały Kieł 𝐀𝐮𝐭𝐨𝐫: Jack London 𝐎𝐠ó𝐥𝐧𝐞 𝐰𝐫𝐚ż𝐞𝐧𝐢𝐞: Hm... Miał wrażenie, że książka opiera się głównie na ukazaniu brutalności przyrody oraz nikczemności ludzi (na szczęście nie wszystkich). Sam Biały Kieł jest, jeśli mogę tak to ująć, postacią barwną i nie 😅. Znaczy, jest czymś rodzaju morally gray character (choć to zwierzę),a jednak, takiego życie ulepiło. Było mi go szkoda od samego początku, gdyż żadne zwierzę nie zasługuje na takie traktowanie 😔. 𝐃𝐥𝐚 𝐤𝐨𝐠𝐨: Dla tych, którzy kochają szczegółowe opisy oraz naturę i chcą mieć w nią wgląd poprzez oczy wilka. Miłośnicy bogatego języka będą zadowoleni. 𝐏𝐨𝐝𝐨𝐛𝐚ł𝐨 𝐦𝐢 𝐬𝐢ę: Zakończenie! Zdecydowanie pozytywne i piękne 🤎 𝐍𝐢𝐞 𝐩𝐨𝐝𝐨𝐛𝐚ł𝐨 𝐦𝐢 𝐬𝐢ę: Nie specjalnie dobrze czułam się, gdy czytałam o walkach psów 😓 i jak ludzie traktowali Białego Kła. 𝐓𝐫𝐢𝐠𝐠𝐞𝐫𝐲: Bywają drastyczne sceny polowania, a także zn4cania się zwierzętami. 𝐎𝐜𝐞𝐧𝐚: [7/10 ★] – okej, ale bez szału. Plusy za piękne opisy, dużo mądrych przemyśleń oraz pokazanie północnej natury, zresztą z pierwszej ręki, gdyż London gdzie nie był! 𝐏𝐨𝐝𝐬𝐮𝐦𝐨𝐰𝐚𝐧𝐢𝐞: Historia opowiedziana oczami wilka.

Świetna polska powieść dla dzieci. Sięgnęłam po nią z chęci porównania oryginału z adaptacją z 1970 roku i muszę przyznać, że bardzo pozytywnie mnie ona zaskoczyła. Powieść jest zabawna, ciekawa i zarazem inteligentnie poprowadzona. Nie ma tu jednoznacznie złych postaci, ale są przestępcy i różne strony interesu. Dorośli przedstawieni z perspektywy dzieci nie są zniekształceni, jak to często potrafią zrobić powieści prowadzone z podobnego punktu widzenia, a same dzieci są, cóż, po prostu dziećmi: ciekawskimi i pełnymi wyobraźni, która pakuje je w kłopoty. Żałuję, że nie miałam przyjemności zapoznać się z tą książką w dzieciństwie. Mam jednak nadzieję, że rodzice, którzy mają ku temu okazję z własnej woli, a nie przez wzgląd na wytyczne listy lektur, zachęcą swoje dzieci do sięgnięcia po dzieło Adama Bahdaja, a później zabiorą na wycieczkę do zamku w Niedzicy, gdzie rozgrywa się jej akcja. ;)

Czytałem Króla Maciusia Pierwszego w 2 lub 3 klasie podstawówki. To była pierwsza książka w życiu, która mnie naprawdę pochłonęła i śledziłem przygody Maciusia z zapartym tchem. Posmutniałem, kiedy książka zbliżała się ku końcowi. Zorientowałem się, że są jeszcze dwie kontynuacje i byłem bardzo zawiedziony, że pani nauczycielka nie zadała ich jako lektur. Wtedy nie wiedziałem jeszcze jak działa świat i nie miałem pojęcia, że mogę po prostu pójść do szkolnej biblioteki i wypożyczyć coś, co nie jest lekturą.

Urocza ramotka z lat 60 dziesiątych. Dawne harcerstwo, ,obóz w górach świętokrzyskich - pionierka, własnoręczne przygotowanie namiotów ,latryny, ogniska, warty, gotowanie posiłków. Do tego przygody zastępu czarnych stóp - to wszystko napisane barwnym językiem. Łza się w oku kręci jak to dawniej bywało , dziś współczesnym harcerzom włos tylko może zjeżył się na głowie i raczej nie uwierzą . Polecam w celach poznawczych.

To krótka książka, ale ma w sobie ogromną siłę. Opowieść o psie wyrwanym z bezpiecznego świata i wrzuconym w brutalną rzeczywistość północy pokazuje coś więcej niż tylko walkę o przetrwanie. Historia o instynkcie, o sile, która budzi się wtedy, gdy znika wszystko, co znane i wygodne. O tym, że pod warstwą cywilizacji wciąż jest coś dzikiego, co potrafi się odezwać i że czasem właśnie to prowadzi dalej. Wszystko jest intensywne – i wysiłek, i ból, i momenty, w których pojawia się zaufanie. Relacja między człowiekiem a zwierzęciem jest tu prosta, ale prawdziwa. Czyta się szybko, ale zostaje na dłużej, bo to nie tylko opowieść o Bucku. To też pytanie o człowieka – o to, co w nas zostaje, kiedy przestajemy mieć wybór. Doceniam za surowość i za emocje. Dodatkowo książka jest bardzo ładnie wydana z czarno-białymi grafikami.

Odyseusz wraca spod Troi: walczy z Kikonami, zabija Polifema na wyspie Cyklopów, dzięki podstępowi z nazwaniem siebie "Nikt", przebywa w kraju króla Eola, skąd zabiera worek niepomyślnych wiatrów. Trafia do olbrzymów Lajstrygonów, spotyka czarodziejkę Kirke, która zamienia jego towarzyszy w świnie, zstępuje do królestwa cieni, przepływa przywiązany do masztu obok syren, a potem między Scyllą a Charybdą. Po straszliwej burzy, która zatopiła jego statki, dryfuje po morzu, aż ocala go nimfa Kalipso. Piękna dziewczyna przetrzymuje Odysa na wyspie Ogygii (przez siedem lat!),pragnąc uczynić swym nieśmiertelnym mężem. Z tej miłosnej niewoli bohater wydostaje się na skutek boskiej interwencji (Ateny i Hermesa). Wreszcie, przy pomocy dobrych Feaków (królewna Nauzykaa),odzyskuje siły i dociera do ukochanej Itaki. W domu czeka go jeszcze rozprawa z zalotnikami wiernej Penelopy (przy wsparciu oddanego syna Telemacha). I o tym wszystkim opowiada nam Jan Parandowski. Po czym dorzuca krótką historię oblężenia Troi. Nie wiem, czemu ma służyć zabieg odwrócenia chronologii, nie jest to jednak wadą książki. Jeśli już mówić o mankamentach, są nimi pewne uproszczenia w fabule i koncentracja na samej akcji. Przydałoby się więcej ciekawostek, refleksji, warto było rozwinąć niektóre wątki. Autor wplata w narrację fragmenty poetyckie, chcąc przywołać ducha homeryckich eposów. To urocze, ale zarazem nieco nużące, zwłaszcza dla współczesnego czytelnika. Książeczka napisana jest ad usum Delphini, ma w przystępny sposób przybliżać dzieciom i młodzieży treść Odysei i Iliady. Myślę, że spełnia swe zadanie, chociaż urzeka w mniejszym stopniu niż słynna "Mitologia" tegoż samego autora.

Książka Łysek z pokładu Idy Gustawa Marcinka wpadł mi w ręce już dość dawno temu, ale dopiero teraz przeczytałem. Nie wiedziałem do końca co mogę dostać oprócz tego, że całość będzie miała związek z górnictwem. Zaciekawiony postanowiłem dać jej szansę. Książka Łysek z pokładu Idy jest opowieścią o koniu z czasów, gdy wykorzystywano je do ciągnięcia wagoników kolejki w górnictwie. Tytułowy Łysek zostaje przydzielony do pracy w pokładzie Idy, gdzie wśród górników uczy się nie tylko wykonywania obowiązków, ale staje się jednym z członków pracujących w kopalni. Autor świetnie sobie poradził z ukazaniem trudów i niebezpieczeństw związanych z dawnym górnictwem. Na przykładzie konia i pracujących tam ludzi dostajemy opowieść o zagrożeniu i wzajemnej pomocy. Łysek najpierw nie odnajdujący się z czasem wyrasta na pracownika nie bojącego się niczego, który wykonuje swoje obowiązki z należytą uwagą. Obraz konia zamkniętego pod ziemią wraz z załogą z jaką służy jest świetnie przedstawiony i wciągający wywołując wiele odczuć w czasie czytania. Jego pracę obserwujemy z plastycznych opisów jakie otrzymujemy od autora. Zachowanie jest wynikiem poczucia spełnionego obowiązku, miłego traktowania przez ludzi, przyjaźni jaka rodzi się między nim i jego opiekunem. Jednocześnie dostajemy obraz dawnego górnictwa, w którym konie wykorzystywano do pracy w kopalniach przy ciągnięciu wagoników z urobkiem. Ze wszystkimi zagrożeniami jakie czyhały na górników pracujących pod ziemią. W trudnych warunkach, w brudzie i niebezpieczeństwie jakie pojawiały się codziennie. Jednak postać konia jako główny bohater sprawia, że fabuła na tym wiele zyskuje i możemy wczuć się w jego sytuacje. Autor potrafił z wielką dbałością zarysować Łyska tworząc niebagatelną i niezwykłą postać konia oddanego swojej pracy. Odpłacającego się za dobroć, chociaż sytuacja z jednym z górników pokazuje, że nawet koń może się zdenerwować w takim momencie. Sympatyczny bohater, dający się polubić i podczas czytania wiele razy trzymałem kciuki za niego. Jego losy od początku były nie obce mi i wciągnęła mnie fabuła przygodami jakie śledziłem z uwagą. Otrzymujemy jeszcze z główniejszych postaci Konderle stającym się opiekunem konia, na którym mu zależy. Oprócz tego spotykamy na dalszym planie bohaterów dobrze nakreślonych mających nieraz do odegrania rolę w fabule przewidziana przez autora. Jednocześnie mających głębie i mimo obaw nie okazały się jednowymiarowe. Relacje między górnikami i koniem przedstawiono ciekawie od samego początku. Dlatego wciągnęły mnie i pozostawiły po sobie emocjonujące wrażenie jakie dotychczas na wspomnienie mnie ogarnia. Jeśli chodzi o dialogi są żywe, nieraz pisane z gwarą czego dowiadujemy się na samym początku we wstępie i wykorzystanie potocznej mowy nie przeszkadza w czasie czytania. Dodaje uroku i klimatu fabule opowiadającej o losie konia z pokładu Idy. Książka Łysek z pokładu Idy jest pozycją bardzo dobrą napisaną przez autora, o którym słyszałem i dopiero teraz po niego sięgnąłem. Opowieść o Łysku wykorzystywanym w górnictwie jest historią niezwykłą i emocjonującą. Autor wprowadzając postać konia pracującego w niebezpiecznych warunkach pośród górników, który staje się sympatycznym bohaterem. Łysek staje się nam z każdą przeczytaną stroną bliższy i wiele razy sam trzymałem za niego kciuki kibicując mu w czasie wykonywanej pracy. W finale książki dostajemy emocjonującą scenę dotyczącą konia i jego dalszych losów, która mnie wzruszyła. Książka nie jest strasznie długa i do przeczytania w szybkim tempie, lecz zawiera potraktowanych poważnie tematykę górnictwa i jego ukazania ze wszystkimi wadami i zaletami jakie dostajemy. Akcja szybko poprowadzona z wydarzeniami nie pozwalającymi oderwać się od niej. Napisana przystępnie, plastycznie i przyjemnym stylem jakim posługuje się autor. Skierowana bardziej do młodzieży, ale nawet starszy czytelnik znajdzie tutaj coś dla siebie. Opowieść o Łysku wciąga, nie pozwala się oderwać, wzrusza i wywołuje emocje w czasie czytania. Autor napisał ciekawą książkę ukazującą trudy górnictwa, oddając hołd ludziom tam pracującym w ciężkich warunkach w kopalni na przykładzie historii o koniu Łysku i jego przygodach. Przedstawiając pomoc jaką mogą nieść zwierzęta ludziom. Mająca nawet obecnie swój niepowtarzalny klimat, nie zestarzała się czego obawiałem się przed czytaniem i pełna uroku. Zakończenie dające nadzieje i wywołujące emocje w czasie czytania dopełniło całości obrazu. Sięgając po nią nie spodziewałem się, że dostanę tak dobrą i ciekawie napisaną książkę, która zapewniła mi wiele wrażeń w czasie czytania. Moje spotkaniem z autorem mogę zaliczyć do bardzo udanych i mam ochotę zaznajomić się z innymi jego pozycjami jakie napisał. Na pewno jeszcze kiedyś sięgnę po jakąś jego książkę i przeczytam. Łysek z pokładu Idy okazał się ponadczasową, wciągającą i ciekawą pozycją od autora, który wiele miejsca poświęca w swojej twórczości górnictwu i sprawom Śląska w swojej twórczości.

Posiadam cztery egzemplarze przygód o Robinsonie Kruzoe i każdy ma inne tłumaczenie. Uważam, że najlepszy jest ten, który najwierniej oddaje treść oryginału i jest najobszerniejszy. Mianowicie jest to przekład pod tytułem "Przypadki Robinsona Kruzoe", który pochodzi z Państwowego Instytutu Wydawniczego – mam siódme wydanie z 1986 roku. Składa się z dwóch tomów (brak podziału na rozdziały i nie ma przypisów). Pierwszy tom tłumaczy Józef Birkenmajer w 1949 roku. Drugi tom stanowi anonimowy przekład z XIX wieku, który opracowuje Grzegorz Sinko. Przyznaję siedem gwiazdek (czyli książka jest bardzo dobra). Chyba wszyscy kojarzą Robinsona Kruzoe jako rozbitka, który egzystuje wiele lat na bezludnej wyspie. Morze wyrzuca go na wyspę w ujściu rzeki Orinoko (dziś teren Wenezueli) w miejscu o silnym oddziaływaniu przypływów, odpływów i prądów morskich. Jednak to stanowi akcję tylko z pierwszego tomu powieści. Drugi tom jest pomijany we wszelkich znanych mi tłumaczeniach, oprócz wydania z Państwowego Instytutu Wydawniczego. Daniel Defoe adresuje treść do dorosłego czytelnika. Widać u niego duże obeznanie z geografią świata (morza, wybrzeża kontynentów, miasta, rzeki, nawet Księstwo Moskiewskie, chiński mur, stepy opanowane przez Tatarów – stąd główny bohater powieści zwiedza te wszystkie rejony, nawet w późnej starości jest bardzo ciekawy świata). Dobrze zarysowuje psychologiczną sylwetkę Robinsona Kruzoe – widać to w opracowaniu Józefa Birkenmajera i Grzegorza Sinki. Oprócz tego samotny rozbitek często sięga po Biblię i podejmuje autorozważania religijne. Zapoznaję się z trzema pozostałymi przekładami. "Przypadki Robinsona Kruzoe" z krakowskiego wydawnictwa Zielona Sowa, tłumaczenie Władysława Ludwika Anczyca z 1868 roku; w treści narrator mówi, że powieść jest skierowana do dziesięcioletniego czytelnika. E-book z portalu internetowego Wolne Lektury pod tytułem "Robinson Crusoe. Jego życia losy, doświadczenia i przypadki", tłumaczenie Franciszka Mirandoli z 1924 roku. "Robinson Kruzoe", jako lektura dla szóstej klasy szkoły podstawowej, z wydawnictwa Nasza Księgarnia, według Daniela Defoe tłumaczy Stanisław Stampf'l w 1958 roku. Chociaż każdy z nich różni się językiem, niekiedy zmienionymi wydarzeniami, podziałem na rozdziały i ich odmiennymi tytułami, uproszczeniami fabuły i liczbą stron, to oceniam je tak samo – na pięć gwiazdek (lektury przeciętne).

To chyba nie był dobry pomysł czytać TĘ książkę 3 tygodnie po tym jak odszedł mój ukochany pies😭😭😭 Książka jest piękna i wzruszająca, wzruszy największego twardziela. To historia suczki rasy collie o imieniu Lassie. Przyjaciółki chłopca przede wszystkim. Codziennie czekała na niego przed szkołą. Nastały jednak trudne czasy, ojciec psa sprzedał, bo nie stać go było na jego utrzymanie. Lassie uparcie uciekała i wracała do domu. Wreszcie nowy właściciel wywiózł ją do swojej psiarni do dalekiej Szkocji. Był pewny, że teraz już będzie to jego pies. Ale Lassie zdołała uciec. Przemierzyła trasę ze Szkocji do angielskiego Yorkshire, to w prostej drodze jest 400 mil. A przecież po drodze zdarzały się wypadki, ktoś ją uwięził, inny pobił, pogryzły ją psy. Pogoda też nie zawsze sprzyjała. Ale wierny pies uparcie dążył do celu, na południe, do swojego ukochanego chłopca. Niesamowita historia, pięknie napisana, a ja średnio co 4 kartki miałam kluchę w gardle. Kto nie czytał, oczywiście polecam.

Zajebista książka. To jest wzór jak powinna wyglądać literatura młodzieżowa kierowana do młodych dorastających mężczyzn. Dla dorosłych tez się znajdzie sporo ciekawych rzeczy. To co mi się podobało najbardziej to poruszanie tematów takich jak wychowanie dziecka, honor, szacunek, miłość, obrona rodziny przed wrogiem, braterstwo, przyjaźń, materializm i wiele innych ważnych kwiestii a wszytsko z zachowaniem dobrego smaku w bardzo realistycznym i szczegółowym świecie zwierząt. Czuc prawdziwy geniusz Kiplinga w tej książce bo tylko ktoś bardzo utalentowany jest w stanie poruszać skomplikowane i ważne zagadnienia używając prostych słów zrozumiałych dla każdego. Ps. Nie dla lewaków, dlatego bardzo mi się podobała.

Bardzo zabawna, wielowątkowa powieść detektywistyczna ... o powoli kiełkującym pierwszym uczuciu miłości, o roli przyjaźni, o pomocy i lojalności, troszkę o harcerstwie, a przede wszystkim o tym, jak pokonywać trudności, jak nie poddawać się, jak "walczyć w imię dobra" ... i o tym, w jaki sposób drogą dedukcji dojąć do rozwiązania zagadki ... np. zaginionych drzwi ... Emocje gwarantowane! (U mnie to lektura w VI klasie)

Trąca tu i ówdzie myszką, a dawka słodyczy zwłaszcza w końcowych partiach może przyprawiać o mały zawrót głowy, ale nie o niestrawność jednak, bo cóż, mimo wszystko - wyborna to książka! Ach ci bohaterowie, niby jak z karykatury, ale przecież najprawdziwsi, a język niby tylko przesadny, bo przecież wcale nie; taki jest plastyczny, tak bogaty, barwny i giętki, że kapelusze z głów! Śmiałam się w głos nad tą książką i wzruszałam najszczerzej; czegóż więcej?! (I nie wiem tylko skąd to nagromadzenie wykrzykników, bo po lekturze Makuszyńskiego kropki zbyt są miałkie? Albo mi się udzieliła maniera doktora dziwaka. Coś jest w tej prozie takiego, że zaraża na najprzeróżniejsze sposoby).