Profil użytkownika: Szczypta_Kasi

Powieść "Idealni nieznajomi" podzielona jest na części. Jest to w stu procentach właściwy zabieg, gdyż poszczególne części, choć są kolejnymi elementami tej samej fabuły, które płynnie prowadzą nas przez historię Olivii, to jednak są jakby zupełnie różnymi książkami.
I tak mamy tutaj obyczajówkę z elementami erotyki, potem nagle pojawia nam się sensacja jak z hollywoodzkiej produkcji, aby za chwilę zaskoczyć nas szkatułkową budową rodem z "Incepcji".
Brzmi niewiarygodnie? I słusznie. Ja z zaskoczeniem odkrywałam kolejne części i serio nie wiedziałam momentami co o tym myśleć.
W tłumie takich samych romansideł dla kobiet, które tłoczą się na pólkach w księgarni, ta powieść na pewno się wyróżnia. Mi w zasadzie się podobała, choć co do niektórych fragmentów miałam wątpliwości, jednak autorka wszystko tak spięła, że obroniła swoje czasem mocno nierzeczywiste pomysły.

Powieść "Idealni nieznajomi" podzielona jest na części. Jest to w stu procentach właściwy zabieg, gdyż poszczególne części, choć są kolejnymi elementami tej samej fabuły, które płynnie prowadzą nas przez historię Olivii, to jednak są jakby zupełnie różnymi książkami.
I tak mamy tutaj obyczajówkę z elementami erotyki, potem nagle pojawia nam się sensacja jak z...

Na powieść Zbliżenia. Julia trafiłam właściwie przez przypadek. Kierując się przywołaną w książce zasadą, że „przyjaciele moich przyjaciół są moimi przyjaciółmi”, sięgnęłam po tę historię. Co więcej, kilka lat temu miałam okazję spotkać autorkę na jednym z przyjęć; choć nie pamiętam, czy zamieniłyśmy choć jedno zdanie, to właśnie ta pamięć o krótkim, przypadkowym zetknięciu sprawiła, że poczułam potrzebę przyjrzenia się jej debiutowi.

Julia to pierwsza część serii książek o losach trzech przyjaciółek mieszkających i pracujących w Krakowie — mieście, które darzę szczególnym sentymentem jako miejscu moich studiów. Agnieszka, Hania i Julia tworzą barwny, różnorodny zestaw osobowości. Choć tytuł sugerowałby koncentrację na jednej bohaterce, narracja wprowadza nas w świat całej trójki, krok po kroku odkrywając ich nieoczywiste, często bolesne doświadczenia.

A tych nie brakuje: nieudane związki, śmierć matki, niechciana ciąża, samotne macierzyństwo. To zestaw tematów, które w wielu powieściach obyczajowych potrafią szybko popaść w melodramatyzm i nachalną emocjonalność — a to gatunek, po który zazwyczaj niechętnie sięgam. Ku mojemu zaskoczeniu Julia okazuje się jednak czymś zupełnie innym niż typowa „łzawa obyczajówka”.

Autorka prowadzi opowieść z lekkością i wyczuciem. W trudnych momentach nie brak tu humoru, życiowej energii i błyskotliwej obserwacji codzienności. Postaci są wiarygodne i zwyczajnie dają się lubić, a ich dialogi brzmią naturalnie — bez sztuczności i niepotrzebnej egzaltacji. Historia wciąga niepostrzeżenie i pozostawia w czytelniku chęć, by natychmiast sięgnąć po kolejny tom.

Po zakończeniu lektury wiem jedno: moja ocena tej książki nie wynika ani ze „znajomości”, ani ze wspomnienia dawnego spotkania z autorką. To po prostu dobra, ciekawie napisana opowieść, która zasłużyła na uwagę w pełni samodzielnie. Z przyjemnością przeczytam kontynuację

Na powieść Zbliżenia. Julia trafiłam właściwie przez przypadek. Kierując się przywołaną w książce zasadą, że „przyjaciele moich przyjaciół są moimi przyjaciółmi”, sięgnęłam po tę historię. Co więcej, kilka lat temu miałam okazję spotkać autorkę na jednym z przyjęć; choć nie pamiętam, czy zamieniłyśmy choć jedno zdanie, to właśnie ta pamięć o krótkim, przypadkowym zetknięciu...

Książki Rodziewiczówny uwielbiam, więc może nieobiektywnie podchodzę do tej historii. Ale podoba mi się ona w każdym calu.
Dla cyników, realistów i ludzi twardo stąpających po ziemi może ona być zbyt ckliwa, zbyt nierealna, zbyt romansowa, nie mająca wiele wspólnego z prawdziwym życiem.

Ja jednak w powieściach szukam odskoczni, szukam pozytywnych emocji, bohaterów których można podziwiać, uczuć do których należy tęsknić, prawości, uczciwości i dobra.

A gdy do tych wyidealizowanych momentów dochodzimy trochę przez drogę wybojów, życiowych błędów, hulaszczych chwil, to tym lepiej.

Rodziewiczówna to taka pionierka ukochanych obecnie przez wszystkie kobiety romansów. Ale takich ładnie napisanych, zgrabnym, poetyckim językiem, poprawną polszczyzną (teraz coraz trudniej o to), z wątkiem nie tylko miłosnym ale też patriotycznym, tworząca bohaterów do pokochania na zabój.

Polecam wszystkim miłośnikom romansów, którzy poszukują też czegoś napisanego w sposób literacki, czegoś co przetrwało dłużej niż jeden nakład wydawniczy.

Książki Rodziewiczówny uwielbiam, więc może nieobiektywnie podchodzę do tej historii. Ale podoba mi się ona w każdym calu.
Dla cyników, realistów i ludzi twardo stąpających po ziemi może ona być zbyt ckliwa, zbyt nierealna, zbyt romansowa, nie mająca wiele wspólnego z prawdziwym życiem.

Ja jednak w powieściach szukam odskoczni, szukam pozytywnych emocji, bohaterów których...