Tak. Umberto Eco napisała kolejną książkę.
I podobnie jak w przypadku choćby Baudolino czy Wahadła Foucaulta nie jest to książka dla wszystkich. I ten rozdźwięk widać choćby w gwiazdkach jej przydzielanych. Nie ma średniej ilości gwiazdek. Jest rewelacyjnie, bądź beznadziejnie.
Szczerze mówiąc, wydaje mi się, że to książka dla bardzo wąskiego grona odbiorców. Moli książkowych, którzy po prostu miłują wszystko, co czarne na białym; poddanych urokowi frazy i erudycji Eco; miłośników historii np. XIX w. A takich ludzi jest mało. Wątpię, żeby w naszym kraju zapełnili choćby średniej wielkości stadion piłkarski. I wątpię przy okazji, by ktokolwiek z nich wzniósł na stadion ów, racę albo rozpętał burdy wykrzykując antysemickie hasła :)
A książka ta jest głównie o antysemityzmie właśnie, a jeszcze bardziej o spiskach, które rządziły i rządzą umysłami ludzi zwykłych jak i wykształconych. I Umberto Eco, jak zawsze, trafnie przedstawia mechanizmy powstawania i szerzenia wielkich idei, które niczym iskra zapalają ogień w serca ludzkich, gdy grunt jest na to najbardziej podatny.
I wydawałoby się po zakończeniu lektury, jakże infantylne były te spiski, na jak niskich uczuciach grały arię nienawiści. Lecz obejrzyjmy się wokół. Czy coś się zmieniło? Czy antysemityzm oglądamy dziś tylko z muzeum? Czy nie słyszymy o kondominiach pod zarządami powierniczymi? Czy nie mamy wrażenia, że długowłosi, karo odziani, zakolczykowani chłopcy palą koty na cmentarzach, choć czasami, na Halloween? ( :) )
To historia z tezą, którą z resztą wygłosił sam Umberto Eco w jednym z wykładów. Człowiek, jako jednostka, ale jeszcze bardziej człowiek, jako społeczność, potrzebuje wroga. Najlepiej silniejszego, sprytniejszego, ukrytego i klinem godzącego w wartości krystalicznej społeczności. Wroga podłego i niższego kulturą, wroga, który ma na sumieniu straszne zbrodnie. Nic tak bardzo, jak wspólny język i wyznanie, nie spajają żadnej społeczności jak robi to nienawiść do wroga. Los i pokrętne dzieje historii i mitologii zechciały, że Żydzi zawsze na tego wroga nadawali się najlepiej.
P.S. Książka unosiła mnie kilka centymetrów nad ziemie a ryciny były wisienką na torcie. Cudowna pozycja. Polecam.

Tak. Umberto Eco napisała kolejną książkę.
I podobnie jak w przypadku choćby Baudolino czy Wahadła Foucaulta nie jest to książka dla wszystkich. I ten rozdźwięk widać choćby w gwiazdkach jej przydzielanych. Nie ma średniej ilości gwiazdek. Jest rewelacyjnie, bądź beznadziejnie.
Szczerze mówiąc, wydaje mi się, że to książka dla bardzo wąskiego grona odbiorców. Moli...

Często mam tę nieprzyjemność obejrzeć ekranizację powieści przed przeczytaniem jej. Podobnie było w przypadku "Ojca Chrzestnego". Ale łatwo to wybaczyć. Ten film to arcydzieło światowego kina, okraszone niezapomnianymi kreacjami Marlona Brando i Ala Pacino oraz wyjątkową muzyką Nino Roty.
Miałem złe doświadczenia z książkami, których treść znam z wielkiego ekranu. Zwykle w odczuwaniu przyjemności z czytania przeszkadzała mi znajomość fabuły.
Ale nie tym razem.
Mario Puzo stworzył surową, klarowną i bezceremonialną powieść, która jako całość, musi stanowić absolutne arcydzieło literatury. Styl, jakim została napisana książka, jest nadzwyczajny, gdyż zagłębia czytelnika w nastrój i krajobraz fabuły, osadzonej w bardzo specyficznym świecie, rządzonym prawami, które mamy poznać i albo je odrzucić albo oddać się im bezkrytycznie.
Ja oddałem się tej książce każdą częścią jaźni. Udałem się w podróż, która zadziałała jak najsilniejszy narkotyk. Odurzyła umysł i spaczyła go, by rozumiał prawo i zasady włoskiej mafii, podziwiając je.
Sama historia opowiada retrospektywnie życie Vita Corleone i jego dojście do wielkiej władzy i pieniędzy. Jednak osią fabuły, jest zmiana pokolenia w sycylijskiej rodzinie i świt nowego Dona, jakim stał się najmłodszy syna Vita - Michael Corleone.
To książka o inteligentnych ludziach, o strasznych zbrodniach, o honorze oraz prawie, które jest zupełnie inne, od tego, które znamy z kodeksów. Stoi właściwie w opozycji do niego, ale myślę, że autorowi udało się udowodnić, że może być ono nawet bardziej pociągające, jako mechanizm zaprowadzenia pokoju oraz ładu w świecie przemocy.
Skarbnica kapitalnej frazy, zbiornik niezwykłych cytatów, obiekt przyjemności ekstatycznej z kolumn akapitów. Książka, od której bije pewnym niedoścignionym archetypem; książka, która powinna inspirować pisarzy i rozwijać intelektualnie i emocjonalnie każdego czytelnika.

Często mam tę nieprzyjemność obejrzeć ekranizację powieści przed przeczytaniem jej. Podobnie było w przypadku "Ojca Chrzestnego". Ale łatwo to wybaczyć. Ten film to arcydzieło światowego kina, okraszone niezapomnianymi kreacjami Marlona Brando i Ala Pacino oraz wyjątkową muzyką Nino Roty.
Miałem złe doświadczenia z książkami, których treść znam z wielkiego ekranu. Zwykle w...

Po Nawałnicy Mieczy wydaje się, że widziałem już wszystko, Westeros nie ma dla mnie tajemnic a autor nie może już nic nowatorskiego zaproponować.
Ależ może! Może napisać książkę, która (z powodów nadmiernej liczby zgonów głównych bohaterów) zostaje wzbogacona o grono postaci, które albo widzimy pierwszy raz, albo prawie nic wcześniej o nich nie wiedzieliśmy. Poznajemy zupełnie nowe krainy w świecie Pieśni Lodu i Ognia. Otwiera się przed nami ten sam świat, który jednak uciemiężony wydarzeniami z trzech poprzednich tomów, nie jest już taki sam. Ci, którzy do tej pory mieli być pionkami, nagle spiskują, debatują, analizują i włączają się do Gry o Tron.
Wszystko wydaje się być ciekawym pomysłem. Niestety, jeśli z książki na książkę pozbywamy się na długość około 1000 stron najważniejszych bohaterów, takich jak Tyrion, Daenerys lub Davos i robimy sobie od nich wolne, cała magia tego, co za nami, znika. I tak właśnie Uczta dla Wron stała się niezamierzenie zbiorem nudnych didascaliów, których nie ratuje nawet Cersei ani Jaime. Mam niepokojące wrażenie, że autor popadł w niebezpieczna chorobę literatów -grafomanię.
Jednak w tym przypadku jest to o tyle znośne o ile ten autor ciągle umie pisać :)

Po Nawałnicy Mieczy wydaje się, że widziałem już wszystko, Westeros nie ma dla mnie tajemnic a autor nie może już nic nowatorskiego zaproponować.
Ależ może! Może napisać książkę, która (z powodów nadmiernej liczby zgonów głównych bohaterów) zostaje wzbogacona o grono postaci, które albo widzimy pierwszy raz, albo prawie nic wcześniej o nich nie wiedzieliśmy. Poznajemy...

Nawałnica Mieczy udowodniła jedną ważną rzecz. W świecie, który z pozoru wydaje się wyposażony w honor, dumę i szlachetność władców, lordów i rycerzy, panoszy się nikczemność, brutalność i ambicja każąca dążyć po trupach do celu.
Ciężko przyzwyczaić się do kolejnych królów, którzy są obalani lub mordowani. A autorowi powoli zaczyna brakować postaci z perspektywy, których można pisać rozdział. Na szczęście ciągle jest ich wielu, bo cała saga imponuje ilością bohaterów. Często nie są w najlepszej formie, często przeżyli okropne rzeczy i za wiele widzieli już wojny, czasem nie wyszli z niej w jednym kawałku. Jednak życie toczy się dalej a Grę o Tron wygrają najsprytniejsi i najprzebieglejsi.

Nawałnica Mieczy udowodniła jedną ważną rzecz. W świecie, który z pozoru wydaje się wyposażony w honor, dumę i szlachetność władców, lordów i rycerzy, panoszy się nikczemność, brutalność i ambicja każąca dążyć po trupach do celu.
Ciężko przyzwyczaić się do kolejnych królów, którzy są obalani lub mordowani. A autorowi powoli zaczyna brakować postaci z perspektywy, których...

Valar Morghulis. Te słowa właśnie brzmią w mojej głowie kiedy kolejni bohaterowie umierają.
Trzecia część Pieśni Lodu i Ognia zaznajomiła mnie z Westeros wyśmienicie i nie potrzebuje spoglądać na mapę, odnajdując kierunek migracji głównych bohaterów. Jest to też część, w której śmierć zbiera wyjątkowo obfite żniwo, poprzez zdrady, spiski i różnice interesów.
Jednak w mojej ocenie sam autor jest rozgrzeszony, gdyż wcale nie pozwolił na wyjątkowe polubienie bohaterów, który uśmierca. Pewnie poniekąd sposób narracji, ale też również fakt, że każdy ma coś na swoim sumieniu, powoduje, że łatwiej się z nimi pożegnać.

Valar Morghulis. Te słowa właśnie brzmią w mojej głowie kiedy kolejni bohaterowie umierają.
Trzecia część Pieśni Lodu i Ognia zaznajomiła mnie z Westeros wyśmienicie i nie potrzebuje spoglądać na mapę, odnajdując kierunek migracji głównych bohaterów. Jest to też część, w której śmierć zbiera wyjątkowo obfite żniwo, poprzez zdrady, spiski i różnice interesów.
Jednak w mojej...

Czyli o tym jak George R.R. Martin rękami i ustami Tyriona Lannistera zasiada w swoim fotelu w samotni namiestnika Siedmiu Królestw i rozpuszcza swoje umiejętności intryganta oraz siewcy nastrojów i emocji i prowadzi nas przez niespokojne czasy królestwa, które ma kilku królów.
Biorąc pod uwagę bardzo oryginalny sposób narracji, charakteryzujący całą Pieśń Lodu i Ognia, zakładający w rozdziale miejsce dla wydarzeń widzianych z punktu widzenia danego bohatera, "Starcie Królów", osadzone na wielu równoznacznych sobie dworach i kilku frontach bitew, nie pozwala od siebie odpocząć. Książka jest okropnie wciągająca a błyskotliwe dialogi (głównie pomiędzy Tyrionem a jego siostrą, królową Cercei) masują ośrodki mózgu odpowiedzialne za przyjemność i ekstazy.
Nie zapominam też o tym, że Gra o Tron jest brutalna i bezlitosna i po za odczuwaniem wzniosłych uczuć, martwiły mnie losy bohaterów podążających ku śmierci lub już przez tą śmierć spotkanych.
Książka dawkuje jednak emocje na tyle bezpiecznie by chciało się ją postawić na reprezentatywnej półce w domu i z dumą stwierdzić, że te 1000 stron zajęło tylko dwa dni :)

Czyli o tym jak George R.R. Martin rękami i ustami Tyriona Lannistera zasiada w swoim fotelu w samotni namiestnika Siedmiu Królestw i rozpuszcza swoje umiejętności intryganta oraz siewcy nastrojów i emocji i prowadzi nas przez niespokojne czasy królestwa, które ma kilku królów.
Biorąc pod uwagę bardzo oryginalny sposób narracji, charakteryzujący całą Pieśń Lodu i Ognia,...

Gdy sięgałem po tę pozycję, tytuł ów miał już swoją historię. Historię najpopularniejszego opery mydlanej wyprodukowanej od czasów "Przyjaciół". Mając świadomość, że serial oparty jest na motywach literackich, nie sposób było nie sięgnąć do źródła.
George R.R. Martin otwiera przed czytelnikiem kolejną krainę "Dawno, Dawno temu, za górami, za lasami". Prawa nią rządzone i zasady według, których poruszają się bohaterowie są wyciągnięte rodem z wielkich wieków średniowiecznej Europy, jak to zwykle bywa w przypadku fantasy. Co z tej książce zatem fantastycznego? Otóż (jakże oryginalnie) głównie smoki! Właściwie opowieści o nich z dawnych dni wielkiej i nieprzejednanej krainy w jakiej ustaliła się akcja - Westeros. Ale opowieści to dobrze udokumentowane i nie poddające się wątpliwości. A to nie wszystko, bowiem mimo, że od ponad 150 lat nikt nie widział smoków w siedmiu królestwach, nikt nie jest pewny czy w jakiś sposób nie przetrwały i właśnie nie czekają na swoja matkę, która powoła je do życia.
Ale to nie smoków boją się ludzie na kontynencie, a tego, co czai się za murem. Zima nadciąga i nienazwany lęk obudził się daleko na północy i wraz z chłodem i zamiecią, zamierza nawiedzić kraina zbyt długiego już lata.
To, co mnie jednak urzekło w pierwszym tomie Pieśni Lodu i Ognia to narracja i dynamika zdarzeń. Naszpikowana nagłymi i nieintuicyjnymi zwrotami, wyrzeźbiona błyskotliwymi dialogami, które prowadzą fabułę rozgrzewając krew czytelnika i w końcu wyszlifowana postaciami, które są wyjątkowe, oryginalne i nadają całości wyjątkowy charakter.
I scena pojmania Tyriona Lannistera przez Lady Catelyn Stark. Wisienka na torcie.

Gdy sięgałem po tę pozycję, tytuł ów miał już swoją historię. Historię najpopularniejszego opery mydlanej wyprodukowanej od czasów "Przyjaciół". Mając świadomość, że serial oparty jest na motywach literackich, nie sposób było nie sięgnąć do źródła.
George R.R. Martin otwiera przed czytelnikiem kolejną krainę "Dawno, Dawno temu, za górami, za lasami". Prawa nią rządzone i...