Madonna w futrze to melodramat z rozbudowaną analizą psychologiczną głównego bohatera. To historia o miłości, która jednocześnie daje przeogromne szczęście i zarazem potrafi ranić, ale też o samotności i niedopasowaniu do świata.

Główny bohater jest postacią bardzo specyficzną, momentami trudną w odbiorze, ale jednocześnie wiarygodną. Jego zachowania i sposób myślenia tworzą spójną całość, dzięki czemu nawet jeśli nie zawsze da się z nim utożsamić, łatwo zrozumieć, skąd wynikają jego decyzje.

Książka pokazuje też coś bardzo trafnego — jak łatwo oceniamy ludzi na pierwszy rzut oka, szufladkujemy ich i uznajemy za niewartych uwagi, a tymczasem możemy się w naszej ocenie bardzo pomylić.

Mimo że fabuła może wydawać się dość typowa, sama historia nie jest banalna. Dużą rolę odgrywa tu język — spokojny, momentami bardzo ładny — oraz dobrze poprowadzona psychologia bohatera, spójna z jego zachowaniem. Całość jest przemyślana, choć nie obyło się bez kilku drobnych zgrzytów i niejasności.

To książka raczej dla tych, którzy lubią spokojniejsze, bardziej refleksyjne historie niż dynamiczną akcję. Jeśli ktoś szuka emocji i psychologii postaci, może się tu odnaleźć.

Madonna w futrze to melodramat z rozbudowaną analizą psychologiczną głównego bohatera. To historia o miłości, która jednocześnie daje przeogromne szczęście i zarazem potrafi ranić, ale też o samotności i niedopasowaniu do świata.

Główny bohater jest postacią bardzo specyficzną, momentami trudną w odbiorze, ale jednocześnie wiarygodną. Jego zachowania i sposób myślenia...

Sięgnęłam po Paprotniki z nastawieniem na klasyczny kryminał, a dostałam coś trochę innego. Już od początku czuć, że tu nie chodzi tylko o samą zagadkę, ale bardziej o ludzi i ich historie.

Fabuła jest mocno rozbudowana — pojawia się sporo wątków pobocznych, dużo rozmów między bohaterami, relacji rodzinnych i przyjacielskich. To wszystko buduje tło i klimat, ale sprawia też, że na „właściwy” kryminał trzeba chwilę poczekać. Dopiero pod koniec historia wyraźniej skręca w stronę gatunku.
Momentami ten spokojniejszy, obyczajowy rytm mnie wciągał, zwłaszcza gdy robiło się bardziej mrocznie. Innym razem miałam wrażenie, że trochę się to rozciąga i czekam, aż coś ruszy mocniej do przodu.

To dość nietypowy kryminał — bardziej skupiony na emocjach i relacjach niż na samej zbrodni. I choć nie tego się spodziewałam, nie uważam tego za wadę. To po prostu inny sposób opowiadania tej historii.

Sięgnęłam po Paprotniki z nastawieniem na klasyczny kryminał, a dostałam coś trochę innego. Już od początku czuć, że tu nie chodzi tylko o samą zagadkę, ale bardziej o ludzi i ich historie.

Fabuła jest mocno rozbudowana — pojawia się sporo wątków pobocznych, dużo rozmów między bohaterami, relacji rodzinnych i przyjacielskich. To wszystko buduje tło i klimat, ale sprawia...

Drugi tom, „Głodna puszcza”, jest bardzo zbliżony klimatem do pierwszej części, choć mam wrażenie, że wypada od niej odrobinę słabiej. Tym razem Kociołek i jego drużyna do zadań specjalnych wyruszają do tytułowej puszczy, gdzie rozgrywa się większość akcji. Pojawiają się nowi bohaterowie, nowe stworzenia i kolejne elementy świata, które stopniowo go rozbudowują.

Całość nadal czyta się bardzo dobrze, ale klimat jest dla mnie trochę mniej wciągający i mniej zabawny niż w pierwszym tomie. Nie ma już aż takiego efektu świeżości, choć poziom wciąż pozostaje wysoki i historia potrafi zaangażować.

Duży plus za to, że — podobnie jak wcześniej — książka stanowi zamkniętą całość. Nie ma tu urywania wątków czy sztucznego budowania napięcia pod kolejną część. To raczej historia, po której naturalnie chce się sięgnąć dalej, z ciekawości i chęci spędzenia więcej czasu z bohaterami, których w tej części poznajemy trochę lepiej.

Na duże wyróżnienie zasługuje też język. W tej serii naprawdę widać dbałość o poprawną, bogatą polszczyznę i urozmaicone słownictwo, co wcale nie jest dziś oczywiste. Za to autorowi należą się duże brawa.

To bardzo dobra kontynuacja, choć już bez efektu zaskoczenia, który robił pierwszy tom.

Drugi tom, „Głodna puszcza”, jest bardzo zbliżony klimatem do pierwszej części, choć mam wrażenie, że wypada od niej odrobinę słabiej. Tym razem Kociołek i jego drużyna do zadań specjalnych wyruszają do tytułowej puszczy, gdzie rozgrywa się większość akcji. Pojawiają się nowi bohaterowie, nowe stworzenia i kolejne elementy świata, które stopniowo go rozbudowują.

Całość...

Nie jestem fanką smoków, krasnoludów i elfów, a po tę książkę sięgnęłam właściwie w ciemno. Szukałam czegoś na reset, oddechu od kryminałów i zbrodni — i trochę przypadkiem trafiłam dokładnie w to, czego potrzebowałam.

Historia opowiadana jest przez głównego bohatera w stylu gawędziarskim i to naprawdę robi klimat. Rzadko trafia się narrator, który NIE jest „wszystkowiedzący”, tylko prowadzi czytelnika przez wydarzenia ze swojej perspektywy. Tutaj wypada to bardzo naturalnie — jest lekko, momentami zabawnie, ale bez przesady. Słucha się tego (bo trochę tak to brzmi), jak dobrej opowieści przy ognisku. Pozostali bohaterowie też mają w sobie coś, co sprawia, że łatwo ich zapamiętać, nawet jeśli nie są mocno rozbudowani psychologicznie.

Świat jest klasyczny dla fantastyki — smoki, krasnoludy, elfy, magia — ale podany w bardzo przystępny sposób. Opisy są na tyle konkretne, że można sobie wszystko wyobrazić, a jednocześnie nie przytłaczają. Fajnie wypada też balans — obok pięknych miejsc pojawiają się ich mniej idealne strony, co dodaje temu wszystkiemu trochę „życia”.

Duży plus za tempo — akcja praktycznie nie zwalnia, a jednocześnie nie ma wrażenia chaosu. To książka przygodowa w najlepszym znaczeniu tego słowa. I choć całość jest raczej lekka, to nie jest zupełnie „bez konsekwencji” — trudniejsze momenty mają swoją wagę i nie są traktowane po macoszemu.

Najbardziej ujęło mnie zakończenie. Historia jest domknięta, wątki mają swoje miejsce, a całość zostawia po sobie takie przyjemne poczucie satysfakcji. Trochę jak dobrze opowiedziana baśń — kompletna, ale zostawiająca jeszcze odrobinę miejsca na więcej.

To jedna z tych książek, które czyta się z przyjemnością i które idealnie sprawdzają się jako odskocznia od cięższych historii. I chyba właśnie za to lubię ją najbardziej.

Nie jestem fanką smoków, krasnoludów i elfów, a po tę książkę sięgnęłam właściwie w ciemno. Szukałam czegoś na reset, oddechu od kryminałów i zbrodni — i trochę przypadkiem trafiłam dokładnie w to, czego potrzebowałam.

Historia opowiadana jest przez głównego bohatera w stylu gawędziarskim i to naprawdę robi klimat. Rzadko trafia się narrator, który NIE jest...

Na plus można zaliczyć klimat historii i sam pomysł na intrygę. W książce pojawia się kilka ciekawych wątków, a autorka stopniowo odkrywa sekrety z życia zaginionej bohaterki. Widać też próbę połączenia kryminału z elementami obyczajowymi oraz historią z przeszłości, co momentami naprawdę działa i potrafi wciągnąć.

Najbardziej zabrakło mi jednak sensownego domknięcia historii i wszystkich rozpoczętych wątków, zwłaszcza że wygląda to na zakończenie całej serii. Po takim finale pozostaje poczucie niedosytu.

Ostatecznie to całkiem przyzwoity kryminał z ciekawym pomysłem i klimatem, ale nie jest to historia, która szczególnie się wyróżnia.

Na plus można zaliczyć klimat historii i sam pomysł na intrygę. W książce pojawia się kilka ciekawych wątków, a autorka stopniowo odkrywa sekrety z życia zaginionej bohaterki. Widać też próbę połączenia kryminału z elementami obyczajowymi oraz historią z przeszłości, co momentami naprawdę działa i potrafi wciągnąć.

Najbardziej zabrakło mi jednak sensownego domknięcia...

Fabuła łączy kilka wątków — śledztwo w sprawie brutalnych zabójstw, historię starej posiadłości oraz osobiste problemy bohaterki. Carmen jest postacią, która przyciąga uwagę — zmagającą się nie tylko z trudnym śledztwem, ale też z własnymi demonami. Momentami książka naprawdę wciąga, szczególnie gdy autorka buduje tajemniczy klimat domu i jego przeszłości.

Po przeczytaniu kilkunastu większych książek tej autorki widać jednak dużą powtarzalność schematów: trup – problemy osobiste bohaterów – kolejny trup lub dwa – przyspieszenie akcji – urwanie wątku i wyjaśnienia w stylu „miesiąc później”. To trochę odbiera świeżość i sprawia, że historia nie do końca wyróżnia się spośród innych kryminałów autorki.

Fabuła łączy kilka wątków — śledztwo w sprawie brutalnych zabójstw, historię starej posiadłości oraz osobiste problemy bohaterki. Carmen jest postacią, która przyciąga uwagę — zmagającą się nie tylko z trudnym śledztwem, ale też z własnymi demonami. Momentami książka naprawdę wciąga, szczególnie gdy autorka buduje tajemniczy klimat domu i jego przeszłości.

Po przeczytaniu...

Książka zapowiadała się naprawdę interesująco. Tajemnicza legenda pustelnika w Pieninach, zaginięcie grupy młodzieży i mroczny klimat górskich lasów to bardzo dobry punkt wyjścia dla kryminału. Początek rzeczywiście buduje napięcie i daje nadzieję na intrygującą historię.

Z czasem jednak pojawia się problem z nadmiarem wątków. Autorka wprowadza wiele elementów — legendę, wydarzenia z przeszłości, śledztwo, historie bohaterów — ale nie wszystkie zostają wystarczająco rozwinięte. Momentami sprawia to wrażenie chaosu i utrudnia skupienie się na głównej intrydze.

Końcówka mnie rozczarowała. Zamiast budowania napięcia poprzez intrygę i śledztwo pojawia się coraz więcej brutalnych scen, które sprawiają wrażenie przesady. Dla mnie taka eskalacja okrucieństwa nie wzmacnia historii, tylko odbiera jej wiarygodność i przyjemność z czytania.

Szkoda, bo z takiego pomysłu mogła powstać znacznie lepsza historia.

Książka zapowiadała się naprawdę interesująco. Tajemnicza legenda pustelnika w Pieninach, zaginięcie grupy młodzieży i mroczny klimat górskich lasów to bardzo dobry punkt wyjścia dla kryminału. Początek rzeczywiście buduje napięcie i daje nadzieję na intrygującą historię.

Z czasem jednak pojawia się problem z nadmiarem wątków. Autorka wprowadza wiele elementów — legendę,...

Książka zapowiadała się naprawdę dobrze. Historia prywatna hiszpańsko-polskiej profilerki kryminalnej brzmi ciekawie, a początek powoli buduje napięcie i zapowiada intrygującą opowieść. Niestety z czasem okazuje się, że jedyną postacią z jakąkolwiek głębią jest właśnie główna bohaterka. Pozostali bohaterowie pozostają bardzo powierzchowni — właściwie ich nie poznajemy, są jedynie zarysowani. Jedna dobrze napisana postać to zdecydowanie za mało, żeby utrzymać całą historię.

W książce pojawia się też sporo wątków, które są tylko wspomniane i nigdy nie zostają rozwinięte ani zamknięte. Momentami ma się wrażenie sztucznego rozbudowywania treści dodatkowymi historiami, które niewiele wnoszą do fabuły — jak choćby samobójstwo policjanta, depresja prokuratora czy frustracje Borysa.

Największy problem pojawia się jednak przy rozwiązaniu zagadki. Wiele decyzji bohaterów wydaje się nielogicznych. Trudno zrozumieć, dlaczego główna bohaterka działa tak pochopnie, skoro podejrzany wcale nie próbował uciekać ani nie zdradzał oznak, że coś podejrzewa. Również wyjaśnienie wydarzeń na jachcie czy intrygi teściowej sprawia wrażenie mocno naciągniętego.

Szkoda, bo potencjał tej historii był naprawdę duży. Niestety w obecnej formie książka momentami brzmi dość amatorsko.

Książka zapowiadała się naprawdę dobrze. Historia prywatna hiszpańsko-polskiej profilerki kryminalnej brzmi ciekawie, a początek powoli buduje napięcie i zapowiada intrygującą opowieść. Niestety z czasem okazuje się, że jedyną postacią z jakąkolwiek głębią jest właśnie główna bohaterka. Pozostali bohaterowie pozostają bardzo powierzchowni — właściwie ich nie poznajemy, są...

W drugiej części serii o Stelli, autor utrzymuje swój styl mocnej i mrocznej powieści psychologicznej. To, co najbardziej mnie zafascynowało, to końcówka. Decyzja, którą Stella podejmuje pod koniec, na pierwszy rzut oka wydaje się niezrozumiała, ale kiedy odkrywamy jej prawdziwy sens, zaczynamy podziwiać bohaterkę za bystry umysł, zdecydowanie i perfekcyjne wykonanie planu.

Zmusza do refleksji i długo zostaje w pamięci.

W drugiej części serii o Stelli, autor utrzymuje swój styl mocnej i mrocznej powieści psychologicznej. To, co najbardziej mnie zafascynowało, to końcówka. Decyzja, którą Stella podejmuje pod koniec, na pierwszy rzut oka wydaje się niezrozumiała, ale kiedy odkrywamy jej prawdziwy sens, zaczynamy podziwiać bohaterkę za bystry umysł, zdecydowanie i perfekcyjne wykonanie...

Przypominam sobie „Stella. Narodziny psychopatki” prawie rok po przeczytaniu i nadal pamiętam uczucia, które mi towarzyszyły: irytację, odrazę, a czasem wręcz przerażenie. Autor tak dokładnie opisuje psychologiczne aspekty głównej bohaterki, że trudno było mi znieść lekturę, a jednocześnie nie mogłam się od niej oderwać. Dotarłam do końca, choć było to momentami bardzo trudne doświadczenie.

Dziś, po tym czasie, zastanawiam się, czy to, że książka utkwiła mi w pamięci na tak długo, nie świadczy właśnie o tym, że była mocna, dobrze skonstruowana i wciągająca. Chociaż to historia ekstremalna i nie każdemu przypadnie do gustu, dla mnie jest literacko wartościowa i niepokojąco wciągająca.

Przypominam sobie „Stella. Narodziny psychopatki” prawie rok po przeczytaniu i nadal pamiętam uczucia, które mi towarzyszyły: irytację, odrazę, a czasem wręcz przerażenie. Autor tak dokładnie opisuje psychologiczne aspekty głównej bohaterki, że trudno było mi znieść lekturę, a jednocześnie nie mogłam się od niej oderwać. Dotarłam do końca, choć było to momentami bardzo...

Scena finałowa z poprzedniego tomu "Fala" znajduje tu swoje rozwinięcie, co przywraca serii trochę porządku i ciągłości, której wcześniej mi brakowało.

W tej części lepiej poznajemy też kilku bohaterów, dzięki czemu historia nabiera więcej życia, a relacje między postaciami zaczynają mieć większe znaczenie niż tylko tło dla śledztwa. Sama fabuła jest dość zawiła, ale przez to ciekawa, a rozwiązanie nie należy do oczywistych. Momentami książka naprawdę wciąga.

Najbardziej przeszkadzało mi zakończenie w stylu „miesiąc później”. To duże uproszczenie — zamiast stopniowo wyjaśniać wątki, dostajemy ich szybkie podsumowanie. Sprawia to wrażenie, jakby autorce zabrakło już miejsca albo energii na pokazanie, jak śledczy dochodzą do finałowych ustaleń.

Mam też lekkie zmęczenie powtarzalnym schematem: kolejna seria i znowu seryjny morderca. Coraz częściej mam wrażenie, że śledczy nie rozwiązują zagadki dzięki pracy dochodzeniowej, tylko dlatego, że pojawiają się kolejne ofiary. Czasem jedno dobrze poprowadzone „zwykłe” zabójstwo mogłoby być ciekawsze niż następny seryjniak.

Mimo wszystkich wad, książkę czyta się z ciekawością — ale zostaje poczucie, że mogła być znacznie bardziej satysfakcjonująca, gdyby zakończenie zostało dopracowane.

Scena finałowa z poprzedniego tomu "Fala" znajduje tu swoje rozwinięcie, co przywraca serii trochę porządku i ciągłości, której wcześniej mi brakowało.

W tej części lepiej poznajemy też kilku bohaterów, dzięki czemu historia nabiera więcej życia, a relacje między postaciami zaczynają mieć większe znaczenie niż tylko tło dla śledztwa. Sama fabuła jest dość zawiła, ale przez...

Kolejna część serii z Olgą Balicką zaczyna się tak, jakby finał poprzedniego tomu nie miał większego znaczenia. Wypadek samochodowy, który zamykał wcześniejszą historię, zostaje wspomniany dosłownie w kilku zdaniach. Po raz kolejny mam wrażenie, że wątki nie są domykane, co przy czytaniu serii jednym ciągiem potrafi być zwyczajnie frustrujące.

Tym razem równolegle prowadzone są niemal trzy sprawy kryminalne — jedna wynika z drugiej, trzecia wygląda jak zapowiedź kolejnej części. Akcji nie brakuje, dzieje się dużo i dynamicznie, ale przez natłok wydarzeń napięcie momentami się rozprasza zamiast narastać.

Pojawiają się też wątki obyczajowe, które niestety niewiele wnoszą. Nie pogłębiają bohaterów ani nie wzmacniają głównej intrygi, przez co sprawiają wrażenie przerywników, a nie istotnej części historii.

Mam poczucie, że seria zaczyna się rozmywać — tematycznie i emocjonalnie. A szkoda, bo potencjał wciąż jest, tylko coraz trudniej go dostrzec pod warstwą niedomkniętych spraw.

Kolejna część serii z Olgą Balicką zaczyna się tak, jakby finał poprzedniego tomu nie miał większego znaczenia. Wypadek samochodowy, który zamykał wcześniejszą historię, zostaje wspomniany dosłownie w kilku zdaniach. Po raz kolejny mam wrażenie, że wątki nie są domykane, co przy czytaniu serii jednym ciągiem potrafi być zwyczajnie frustrujące.

Tym razem równolegle...

Wątek kryminalny jest tym razem mocno emocjonalny i wyraźnie wysunięty na pierwszy plan. Zamiast drobiazgowych opisów policyjnej procedury dostajemy bardziej dynamiczny, momentami chaotyczny obraz działań funkcjonariuszy. Można to odczytać jako zabieg celowy — podkreślenie napięcia i presji sytuacji — choć chwilami sprawia wrażenie fabularnego niedosytu.

Autorka wprowadza też kilka wątków obyczajowych. Część z nich zostaje sensownie rozwinięta, inne jedynie zasygnalizowane. Brak wyraźnego domknięcia niektórych motywów pozostawia czytelnika w niepewności: czy to zapowiedź dalszego ciągu, czy nie do końca wykorzystany potencjał.

To książka, która budzi emocje i zostawia pytania. Jeśli kolejne tomy przyniosą wyjaśnienia, ten zabieg okaże się mocnym fundamentem pod większą historię. Jeśli nie — może rodzić frustrację.

Wątek kryminalny jest tym razem mocno emocjonalny i wyraźnie wysunięty na pierwszy plan. Zamiast drobiazgowych opisów policyjnej procedury dostajemy bardziej dynamiczny, momentami chaotyczny obraz działań funkcjonariuszy. Można to odczytać jako zabieg celowy — podkreślenie napięcia i presji sytuacji — choć chwilami sprawia wrażenie fabularnego niedosytu.

Autorka wprowadza...

To jedna z tych części, w których główny bohater traci swoją dotychczasową spójność. Próby uzasadnienia jego zachowania traumą i wcześniejszymi doświadczeniami są widoczne, jednak w praktyce Igor Brudny w Fetyszu staje się impulsywny i emocjonalnie niestabilny. Zamiast pogłębienia postaci otrzymujemy zmianę, która osłabia jej wiarygodność. Trudno kibicować komuś, kto reaguje bardziej nerwowo niż racjonalnie, zwłaszcza w sytuacjach wymagających chłodnej analizy.

Wątek fałszywego tropu również nie buduje napięcia tak, jak powinien. Podejrzenia kierowane w stronę jednego z bohaterów są przedstawione w sposób zbyt jednoznaczny, przez co szybko staje się jasne, że to zabieg odwracający uwagę. Brak sprawnej weryfikacji tych podejrzeń przez policjantów dodatkowo osłabia realizm śledztwa.

Zamiast intrygi pojawia się znużenie, a zamiast napięcia — frustracja. W efekcie to najsłabsza część serii, przynajmniej pod względem konstrukcji fabularnej i prowadzenia głównego bohatera.

To jedna z tych części, w których główny bohater traci swoją dotychczasową spójność. Próby uzasadnienia jego zachowania traumą i wcześniejszymi doświadczeniami są widoczne, jednak w praktyce Igor Brudny w Fetyszu staje się impulsywny i emocjonalnie niestabilny. Zamiast pogłębienia postaci otrzymujemy zmianę, która osłabia jej wiarygodność. Trudno kibicować komuś, kto...

Druga część trylogii jest nieco lepsza od pierwszej. Akcja wyraźnie przyspiesza, a mechanizmy rządzące opisanymi światami stają się nieco bardziej zrozumiałe. Bohaterowie są ze sobą lepiej zintegrowani, dzięki czemu wydają się bardziej naturalni.

Jedynym elementem, który irytuje, jest brak wyjaśnienia „dobrych” odpowiedzi dla zadań Parkanina. Nagły powrót do świata człowieka jest tak gwałtowny, że trudno przestawić się z wątków fabularnych — wiele tematów pozostaje rozpoczętych, ale nie w pełni rozwiniętych.

Mimo to książka wciąga. Wymaga jednak skupienia, zarówno przy czytaniu, jak i słuchaniu, bo łatwo pogubić się w nadmiarze terminologii, nazw własnych i przeskokach między wątkami.

Druga część trylogii jest nieco lepsza od pierwszej. Akcja wyraźnie przyspiesza, a mechanizmy rządzące opisanymi światami stają się nieco bardziej zrozumiałe. Bohaterowie są ze sobą lepiej zintegrowani, dzięki czemu wydają się bardziej naturalni.

Jedynym elementem, który irytuje, jest brak wyjaśnienia „dobrych” odpowiedzi dla zadań Parkanina. Nagły powrót do świata...

Bardzo intrygujące jest zjawisko anomalii, choć zostało wyjaśnione w sposób nieco zawiły — być może celowo, aby można je było rozwinąć w kolejnych tomach. Książkę czyta się z zaciekawieniem, choć momentami trudno zrozumieć motywacje bohaterów; brak logicznego wytłumaczenia sprawia wrażenie, jakby ciąg wydarzeń był zbiorem przypadkowych scen opowiadanych przez gawędziarza, a nie starannie zaplanowaną fabułą.

Styl nie jest typowy dla książek, do których przywykłam, ale mimo to da się przebrnąć i cieszyć lekturą. Co ciekawe, najfajniejszą postacią okazał się bohater drugoplanowy — Pieprz.

Bardzo intrygujące jest zjawisko anomalii, choć zostało wyjaśnione w sposób nieco zawiły — być może celowo, aby można je było rozwinąć w kolejnych tomach. Książkę czyta się z zaciekawieniem, choć momentami trudno zrozumieć motywacje bohaterów; brak logicznego wytłumaczenia sprawia wrażenie, jakby ciąg wydarzeń był zbiorem przypadkowych scen opowiadanych przez gawędziarza, a...

Kolejna odsłona serii z Komisarz Łezką. Tym razem historia jest jeszcze bardziej zawiła i wielowątkowa. Fabuła wciąga od początku i, jak zwykle u tego autora, nie jest przewidywalna. Całość czyta się bardzo dobrze, a ciekawe zakończenie sprawia, że z niecierpliwością czeka się na kolejną część.

Kolejna odsłona serii z Komisarz Łezką. Tym razem historia jest jeszcze bardziej zawiła i wielowątkowa. Fabuła wciąga od początku i, jak zwykle u tego autora, nie jest przewidywalna. Całość czyta się bardzo dobrze, a ciekawe zakończenie sprawia, że z niecierpliwością czeka się na kolejną część.

W serii z Inspektor Łezką poznajemy bliżej bohaterkę, którą wcześniej można było zobaczyć w cyklu o Komisarzu Lichym. Okazuje się równie interesującą postacią jak on — doświadczoną przez los, ale właśnie dzięki temu wiarygodną i psychologicznie spójną. Jej przeszłość pozwala lepiej zrozumieć, dlaczego jest taka, a nie inna.

Na uwagę zasługuje jej nieszablonowe podejście do pracy. To bohaterka odważna, inteligentna i wyrazista — taka, której naprawdę chce się kibicować aż do ostatniej strony. Jej partner, początkowo przedstawiony jako zadufany w sobie karierowicz z koneksjami, z czasem okazuje się postacią znacznie bardziej złożoną.

Właściwie każda postać w tej książce ma swoją jasną i ciemną stronę — wszystko zależy od perspektywy i okoliczności. To właśnie sprawia, że historia wciąga. Bohaterowie nie są tłem dla wątku kryminalnego — to raczej intryga kryminalna staje się pretekstem do pokazania ich charakterów i relacji.

W serii z Inspektor Łezką poznajemy bliżej bohaterkę, którą wcześniej można było zobaczyć w cyklu o Komisarzu Lichym. Okazuje się równie interesującą postacią jak on — doświadczoną przez los, ale właśnie dzięki temu wiarygodną i psychologicznie spójną. Jej przeszłość pozwala lepiej zrozumieć, dlaczego jest taka, a nie inna.

Na uwagę zasługuje jej nieszablonowe podejście do...

Ostatnia część trylogii o Komisarzu Lichym przynosi kilka zaskoczeń — szczególnie w wątku relacji między komisarzem a jego odwiecznym przeciwnikiem, komisarzem Cyrą. To właśnie napięcie między tymi bohaterami wysuwa się na pierwszy plan i momentami przyciąga większą uwagę niż sam wątek kryminalny, który ich łączy.

Mimo to historia wciąga od pierwszych stron i utrzymuje napięcie aż do finału. To mocne domknięcie serii, oparte bardziej na emocjach i relacjach niż na samej zagadce.

Ostatnia część trylogii o Komisarzu Lichym przynosi kilka zaskoczeń — szczególnie w wątku relacji między komisarzem a jego odwiecznym przeciwnikiem, komisarzem Cyrą. To właśnie napięcie między tymi bohaterami wysuwa się na pierwszy plan i momentami przyciąga większą uwagę niż sam wątek kryminalny, który ich łączy.

Mimo to historia wciąga od pierwszych stron i utrzymuje...

Kolejna część serii o Komisarzu Lichym. Tym razem akcja przenosi się w góry, w okolice Bielska-Białej. Trudno mi ocenić, na ile autor wiernie odzwierciedla rzeczywistość, ale opisuje miejsca na tyle sugestywnie, że bez problemu można je sobie wyobrazić i wczuć się w lokalny klimat.

Podobnie jak w pierwszym tomie, historia utrzymana jest w mrocznej atmosferze. Autor porusza trudne tematy — nie tylko kryminalne, lecz także psychologiczne, co nadaje fabule większej głębi. Akcja toczy się wystarczająco dynamicznie, by nie nużyć czytelnika, a rozwój wydarzeń nie jest łatwy do przewidzenia.

To kolejna udana odsłona serii i solidna pozycja w swoim gatunku.

Kolejna część serii o Komisarzu Lichym. Tym razem akcja przenosi się w góry, w okolice Bielska-Białej. Trudno mi ocenić, na ile autor wiernie odzwierciedla rzeczywistość, ale opisuje miejsca na tyle sugestywnie, że bez problemu można je sobie wyobrazić i wczuć się w lokalny klimat.

Podobnie jak w pierwszym tomie, historia utrzymana jest w mrocznej atmosferze. Autor porusza...