Bo to, co do ciebie czuję, jest
silniejsze niż wszystko, co kiedykolwiek sprawiło ci ból.

Bo to, co do ciebie czuję, jest
silniejsze niż wszystko, co kiedykolwiek sprawiło ci ból.

Jesteś jak światło, Rav — szepnął. — Jak oślepiająca strużka światła, do której chcę iść, by zobaczyć coś więcej niż pochłaniającą mnie ciemność.

Jesteś jak światło, Rav — szepnął. — Jak oślepiająca strużka światła, do której chcę iść, by zobaczyć coś więcej niż pochłaniającą mnie ciemność.

— Nie jesteś bałaganem — odparłam równie cicho. — A nawet gdybyś
był… Jestem ewenementem, bo naprawdę lubię sprzątać. Tak samo jak
kocham smutne piosenki. — Odsunęłam się od niego na odległość ramion i
wyciągnęłam dłoń, by zetrzeć łzę z jego policzka. — A ty jesteś moją ulubioną
smutną piosenką, Evren.

— Nie jesteś bałaganem — odparłam równie cicho. — A nawet gdybyś
był… Jestem ewenementem, bo naprawdę lubię sprzątać. Tak samo jak
kocham smutne piosenki. — Odsunęłam się od niego na odległość ramion i
wyciągnęłam dłoń, by zetrzeć łzę z jego policzka. — A ty jesteś moją ulubioną
smutną piosenką, Evren.

– Nie ucie­kam tylko przed tobą.
– Tro­chę mi le­piej z tą wie­dzą. – Uśmie­cham się cie­pło. – Ale dla­cze­go w takim razie wie­jesz przed wszyst­ki­mi?
Od­wra­ca się i za­pa­tru­je w coś.
– Bo pla­nu­ję wy­pro­wadz­kę z De­nver. – Wraca do mnie uwagą. – Dla­cze­go mia­ła­bym na­wią­zy­wać nowe zna­jo­mo­ści, skoro i tak stąd wy­ja­dę?
Wy­je­dzie, po­wta­rzam w duchu. Wy­je­dzie.
– Dokąd? – pytam zdła­wio­nym tonem.
Ha­riett przy­gry­za wnę­trze po­licz­ka.
– Da­le­ko.
– Kiedy?
– Za kilka mie­się­cy. Gdy­by­śmy się za­przy­jaź­ni­li, by­ło­by ci pew­nie smut­no po moim wy­jeź­dzie. Dla­te­go nie je­stem do­brym ma­te­ria­łem na ko­le­żan­kę.

– Nie ucie­kam tylko przed tobą.
– Tro­chę mi le­piej z tą wie­dzą. – Uśmie­cham się cie­pło. – Ale dla­cze­go w takim razie wie­jesz przed wszyst­ki­mi?
Od­wra­ca się i za­pa­tru­je w coś.
– Bo pla­nu­ję wy­pro­wadz­kę z De­nver. – Wraca do mnie uwagą. – Dla­cze­go mia­ła­bym na­wią­zy­wać nowe zna­jo­mo­ści, skoro i tak stąd wy­ja­dę?
Wy­je­dzie, po­wt...

– Prze­pra­szam. To był błąd… – mam­ro­czę prze­ra­żo­na. Zro­bi­łam z sie­bie idiot­kę. Znowu. – Ty i ja – gadam jak po­tłu­czo­na – to nie po­win­no się wy­da­rzyć.
Wy­mi­jam go, ru­sza­jąc w stro­nę domu. Już nigdy nie spoj­rzę Vic­to­ro­wi w oczy. Co on sobie o mnie po­my­ślał? Dałam jasno do zro­zu­mie­nia, że nie ru­szy­łam dalej. Nie mogę o nim za­po­mnieć.
A on naj­wy­raź­niej po­go­dził się z na­szym roz­sta­niem, bo mój dotyk nie zro­bił na nim wra­że­nia. Żad­ne­go.
– W takim razie je­steś moim ulu­bio­nym błę­dem. I je­dy­nym, który po­peł­nił­bym drugi raz. – Sły­szę za ple­ca­mi, ale nawet się nie za­trzy­mu­ję. Nie wiem, co to dla niego ozna­cza.

– Prze­pra­szam. To był błąd… – mam­ro­czę prze­ra­żo­na. Zro­bi­łam z sie­bie idiot­kę. Znowu. – Ty i ja – gadam jak po­tłu­czo­na – to nie po­win­no się wy­da­rzyć.
Wy­mi­jam go, ru­sza­jąc w stro­nę domu. Już nigdy nie spoj­rzę Vic­to­ro­wi w oczy. Co on sobie o mnie po­my­ślał? Dałam jasno do zro­zu­mie­nia, że nie ru­szy­łam dalej. Nie mogę o nim za­po­mnieć.
A...