Profil użytkownika: Gavran

“Małpi Król. Zamieszanie w Niebiańskim Pałacu. Tom 1” to komiksowa adaptacja jednej z najsłynniejszych chińskich opowieści przygodowo fantastycznych. Komiks ukazał się nakładem Wydawnictwa Egmont.

“Małpi Król” swoją fabułę opiera luźno na chińskiej powieści “Wędrówka na Zachód” Wu Cheng’ena. Na wyspie zwanej Górą Kwiatów i Owoców, wprost ze skały, rodzi się mała małpka. Jest niewielka, ale już od chwili narodzin ma ogromne aspiracje. Marzy o nieśmiertelności oraz chwale i nie waha się sięgnąć po spełnienie swoich pragnień. Napierw zostaje Wspaniałym Królem Małp, następnie wyrusza na nauki do wielkiego mistrza, który nadaje mu imię Sun Wukong, by ostatecznie trafić do Niebiańskiego Pałacu i rzucić wyzwanie samemu Nefrytowemu Cesarzowi.

“Małpi Król” to komiks, który w całości wyszedł spod jednej ręki. Za scenariusz i rysunki odpowiada Chaiko, znany między innymi z graficznych adaptacji powieści Agathy Christie. Autor zabiera czytelnika w fantastyczny świat pełen przygód, niebezpieczeństw oraz wyzwań, na okrasę doprawionych humorem.

Wukong jest zarozumiały i pyszałkowaty, ale jednocześnie troskliwy wobec swoich poddanych. To ten rodzaj bohatera, któremu wszystko się udaje, przez co bywa jednocześnie irytujący i fascynujący. Chaiko sprawnie wzbudza w odbiorcy całą gamę emocji, zrzucając na bohatera kolejne wyzwania. Fabuła toczy się dynamicznie już od pierwszych stron, całość zmieszczono na osiemdziesięciu stronach, więc nie ma miejsca na nudę i zbędne wypełniacze. Historia jest wciągająca, a kolejne strony budzą ciekawość finału. Ten tom oczywiście kończy się klasycznym cliffhangerem – czy główny bohater da radę wykaraskać się z tarapatów, w które popadł?

Podobał mi się styl rysunków. “Małpi Król” składa się z grafik utrzymanych w lekko przybrudzonej, pastelowej kolorystyce. Klimatu dodają im delikatne rozmycie i matowy papier, którego użyto do druku. Twarda, tłoczna oprawa jest, moim zdaniem, dodatkowym atutem wydania.

“Małpi Król” to ciekawa propozycja, szczególnie dla czytelników lubiących historie w azjatyckich klimatach oraz takich, którym nie przeszkadza antropomorfizacja bohaterów. Czekam na kolejny tom, by móc przekonać się, czym jeszcze zabawi mnie Sun Wukong.

Recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Egmont

“Małpi Król. Zamieszanie w Niebiańskim Pałacu. Tom 1” to komiksowa adaptacja jednej z najsłynniejszych chińskich opowieści przygodowo fantastycznych. Komiks ukazał się nakładem Wydawnictwa Egmont.

“Małpi Król” swoją fabułę opiera luźno na chińskiej powieści “Wędrówka na Zachód” Wu Cheng’e...

Rozwiń

Zwiń

“Lady Baltimore. Królowe Czarownic. Tom 1” jest kolejnym komiksem grozy od Mike’a Mignola i Christophera Goldena. Za publikację odpowiada Wydawnictwo Egmont.

Lord Baltimore odszedł, ale walkę z ciemnością przejęła Sofia Baltimore, niegdyś Valk. Nad Europą i światem wisi widmo wojny. Wspierani przez mroczne wiedźmy naziści coraz śmielej poczynają sobie na międzynarodowej arenie. Przeciwstawić temu próbuje się temu tytułowa bohaterka wraz ze swoimi sojusznikami i przyjaciółmi.

Przyznaję, że jest to moje pierwsze spotkanie zarówno z komiksową twórczością Mignoli, jak i samą Lady Baltimore, co w przypadku tej serii nie do końca jest najlepszym rozwiązaniem. Wyraźnie mogłam odczuć, iż trafiłam poniekąd w środek historii i pewne elementy oraz wątki bez wątpienia mi umykają. Jednocześnie nie jest tak, że fabuła zawarta w tym tomie była dla mnie niezrozumiała. Dostajemy do ręki oddzielną historię, która kontynuuje walkę ze złem już kiedyś rozpoczętą.

Akcja komiksu przenosi czytelnika do 1938 roku. Nad Europą rozciąga się widmo wojny, a wrogie oddziały zajmują kolejne kraje. Wiedźmy z Hexenkorps służą wsparciem niemieckiej armii i jeśli uda im się zdobyć moc ukrytą w okolicach czeskiego Krumlova, dla świata nie będzie już ratunku. Najpierw musiałyby jednak pokonać golema wiedźmobójcę stojącego na straży miasteczka, zaś plotki głoszą, że w pobliżu widziano również ducha Lorda Baltimore’a.

“Lady Baltimore. Królowe Czarownic” to komiksy, w którym już od pierwszych stron jest dynamicznie i mrocznie. Trafiamy w sam środek walki dobra ze złem, a szale zwycięstwa nie przechylają się znacząco ku żadnej ze stron. Sofia wraz ze swoimi sojusznikami wiernie trwa przy misji, jaką pełnij jej zmarły mąż, jednakże także ją dopadają wątpliwości. Nie tylko te związane z wojną, ale też z własnymi uczuciami. Sofia to bohaterka, która jednocześnie wzbudzała we mnie sympatię, podziw i współczucie. Natomiast przedstawicielki Hexenkorps zdecydowani są tymi, które przyprawiają o obrzydzenie. Nie tylko z powodu makabrycznego wyglądu rodem z horroru, ale w szczególności ze względu na ich nikczemne zachowanie.

Jak już wspomniałam, historia jest mroczna i brutalna. “Lady Baltimore. Królowe Czarownic” obfituje w sceny przelewu krwi i zbrodni. Całość ma jednoznaczny klimat wojny i niebezpieczeństwa podtrzymywany przez wykorzystaną przez rysowniczkę kolorystykę grafik.

Choć akcja komiksu “Lady Baltimore. Królowe Czarownic” osadzona jest w okresie początków II wojny światowej i jej motyw jest głównym kołem napędowym fabuły, to ze względu na dodatek horroru i fantastyki nie należy się spodziewać jej wiernego zilustrowania. Jak dla mnie nie było to najmniejszym problemem, wszak już niejednokrotnie wykorzystywano tę tragedię w różnego rodzaju alternatywnych wersjach.

“Lady Baltimore. Królowe Czarownic” zaintrygowało mnie na tyle, że z chęcią sięgnę po kolejne tomy. Z pewnością jest to komiks, który powinien znaleźć się na półce fanów twórczości Mignoli. Bardzo podobał mi się dodatek szkiców i opisów postaci umieszony na końcu historii, który pozwalał zajrzeć nieco w proces tworzenia opowieści.

Recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Egmont

“Lady Baltimore. Królowe Czarownic. Tom 1” jest kolejnym komiksem grozy od Mike’a Mignola i Christophera Goldena. Za publikację odpowiada Wydawnictwo Egmont.

Lord Baltimore odszedł, ale walkę z ciemnością przejęła Sofia Baltimore, niegdyś Valk. Nad Europą i światem wisi widmo wojny. Wspie...

Rozwiń

Zwiń

“Codex Minor” to najnowsza książka Karo M. Nowak. Powieść ukazała się nakładem wydawnictwa Spisek Pisarzy.

Karo M. Nowak potrafi stworzyć historie, które zostają z czytelnikiem na dłużej, tak więc, gdy na horyzoncie pojawiła się zapowiedź kolejnej powieści autorki wiedziałam, że muszę ją przeczytać. Dzięki wydawnictwu Spisek Pisarzy mogłam szybko po premierze zrealizować ten zamiar. I nie zawiodłam się, oj nie.

Jest rok około 1219. Pan Her­mann von Ra­den­berg und Wa­chau i jego giermek Sděslav Ol­drich, zwany po­wszech­nie Zde­sla­vem, wyruszają do dalekiego Egiptu, by tam odnaleźć Formułę dającą nieśmiertelność. Udaje im się, ale i cena jest wysoka i nie tak łatwo zyskać wieczne życie. Trzeba stworzyć księgę ksiąg, Codex Gigas, następnie wpisać w nią własną historię – Codex Minor. A wszystko tak, aby zadowolić starożytną Ammut, gdyż bez jej aprobaty, jedyne co można spotkać to śmierć. Gdy mija pewien czas, a Zdeslav jest już dorosłym sytuowanym mężczyzną, odnajduje pióro, które spisze jego księgę. Jest nim młodziutki Ondrášek, na co dzień zwany Ondrą.

“Codex Minor” jest historią dosadnie pokazującą, jak w średniowiecznych czasach liczyło się pochodzenie. Można było urodzić się głupcem, byle w zamożnej, szlacheckiej rodzinie, a cały świat leżał u twych stóp. Lub geniuszem, lecz w chłopskiej chacie i jedynym, na co mogłeś liczyć była pańska łaska, pod warunkiem, że okazałeś się przydatny. Taką właśnie relację między Zdeslavem a Ondrą wykreowała w swojej powieści Karo M. Nowak.

Na kanwę swojej historii autorka wybrała prawdziwy wątek Codex Gigas, ze względu na zawarty rysunek zwany Biblią Diabła, największy zachowany średniowieczny manuskrypt na świecie, powstały w XIII wieku w Czechach, w klasztorze benedyktynów w Podlažicach. Bardzo lubię, gdy powieści łączą w sobie fikcję literacką z motywami historycznymi, więc dla mnie jest to dodatkowy atut “Codex Minor”.

Jeżeli znacie wcześniejszą twórczość Karo M. Nowak, wiecie, że nie tworzy książek łatwych emocjonalnie. Nie inaczej jest w przypadku “Codex Minor”. Losy Ondry, który na swoje nieszczęście trafia pod kuratelę Zdeslava, przez co życie chłopaka zamienia się w piekło, nie pozostają obojętne nawet dla kogoś, kogo trudno poruszyć. To historia cierpienia – psychicznego i fizycznego, zdrady i bycia wykorzystywanym do granic możliwości. Jednym z najbardziej, moim zdaniem, okrutnych elementów, jakie pojawiają się na kartach powieści są wdzięczność i uległość Ondry. Niezależnie od tego, jak karze go jego pan (a uwierzcie, są to zdecydowanie tortury) w skrybie nie ma sprzeciwu ani buntu, jedynie uznanie takiego losu, bo przecież przez swoje pochodzenie uważa się za gorszego. Naprawdę ciężko czytało mi się te fragmenty i miałam nadzieję, że Zdeslava spotka podobny los. Choć w ostatecznym rozrachunku, to, co otrzymał, było zdecydowanie bardziej satysfakcjonujące.

“Codex Minor” zawiera w sobie wątki fantastyczno-magiczne, ale są one jedynie drobnym dodatkiem do całości. Tak naprawdę książka stanowi pełną emocji opowieść o życiu Ondry, który miał nieszczęście zostać wybranym na rękę spisującą Codex Gigas. Co prawda nie jest to historia, w której akcja galopuje w zawrotnym tempie, a mimo wszystko wciąga w treść mocniej niż ruchome piaski.

Tym, czego nie można odmówić “Codex Minor”, jest dopracowanie szczegółów. Karo M. Nowak poświęciła z pewnością dużo czasu i energii na research. Przygotowanie detali związanych z tworzeniem manuskryptów w średniowieczu i ogólnie życiem, zwłaszcza klasztornym, w tamtych czasach jest na naprawdę wysokim poziomie. Powiem wręcz, że wielu autorów mogłoby brać przykład z autorki, jak prawidłowo zadbać o elementy historyczne w tworzonych przez siebie powieściach.

“Codex Minor” to kolejna z książek Karo M. Nowak, która zostanie w mojej pamięci na długo. Ten rodzaj historii drapie i w duszę, i w sumienie. Dodatkowo pozostawia pytanie, czy wieczność rzeczywiście byłaby nagrodą, zwłaszcza, gdy trzeba poświęcić dla niej tak wiele. Jeśli szukacie czegoś naprawdę mocnego, ta powieść zdecydowanie będzie dla Was.

Recenzja powstała w ramach współpracy z wydawnictwem Spisek Pisarzy.

“Codex Minor” to najnowsza książka Karo M. Nowak. Powieść ukazała się nakładem wydawnictwa Spisek Pisarzy.

Karo M. Nowak potrafi stworzyć historie, które zostają z czytelnikiem na dłużej, tak więc, gdy na horyzoncie pojawiła się zapowiedź kolejnej powieści autorki wiedziałam, że muszę ją ...

Rozwiń

Zwiń

Słońce Londynu"  to finał historii, którą poznaliśmy w "Imperium Kolibra". Za książkę odpowiadają Żaneta Siemsia-Pindur oraz wydawnictwo Spisek Pisarzy.

“Słońce Londynu” to ponowne spotkanie z Eztlim i Toltecatlem, a jednocześnie zamknięcie dylogii rozpoczętej przez “Imperium Kolibra”. Wracamy do zimowego, mrocznego Londynu, nad którym unoszą się dymy fabryk, a przebudzony bóg czeka na swoją ofiarę. Coraz wyraźniej widać, że rytuał nie jest wyłącznie religijnym spektaklem - słońce na coraz krócej pojawia się na niebie, co budzi niepokój nie tylko w kapłanach.

“Słońce Londynu” jest bezpośrednią kontynuacją pierwszego tomu, co oznacza, że najpierw musicie sięgnąć po “Imperium Kolibra”, aby bez problemu zrozumieć zawartą w powieści historię. Od oryginalnej premiery poprzedniej części minęły dwa lata, ale bez obaw, jeśli Wasza pamięć zatarła szczegóły. Autorka zadbała o streszczenie umieszczone we wstępie swojej najnowszej książki, tak więc najważniejsze szczegóły zostały przypomniane czytelnikom.

W recenzji “Imperium Kolibra” napisałam, że książka jest mroczna i brutalna. Ale to był dopiero wstęp do tego, co serwuje nam “Słońce Londynu”. Sprawujący władzę Aztekowie nie należą do ludu, który puszcza płazem jakiekolwiek, choćby najmniejsze próby buntu. Karzą je z całą surowością, bez względu na to, czy ofiarą będzie dorosły, czy dziecko.

Ta część stworzonej przez Żanetę Siemsia-Pindur historii jest zdecydowanie bardziej dynamiczna niż poprzedniczka. Wydarzenia następują po sobie szybciej oraz z większą intensywnością. Nie brakuje zaskoczeń i zwrotów akcji, które mają znaczący wpływ na losy bohaterów.

Jeśli zaś o nich mowa, zarówno Toltecatl jak i Eztli próbują ochronić swoje rodziny przed gniewem sprawujących władzę. Ten pierwszy dodatkowo stara się grać w narzuconą przez przełożonych grę, spełnić wolę boga i uratować bliskich swojego przyjaciela. Natomiast Eztli zaczyna rozumieć i akceptować rolę, jaka przypadła mu w całej tej sytuacji. Przyznaję, że jeden i drugi wzbudzał we mnie współczucie. Tak naprawdę niewiele zależało od ich własnych pragnień, a decyzje narzucane były przez innych.

Jednak znalazłam też pewien minus najnowszej powieści spod pióra Żanety Siemsia-Pindur. W całej fabule, która za bazę ma alternatywną wersję losów Azteków zabrakło mi trochę więcej samej historii tychże. Ich kultury, wierzeń czy samego pokonania konkwistadorów. Nie obraziłabym się, gdyby autorka rozbudowała bardziej elementy mówiące o innych częściach świata. Co prawda nie pominięto tego wątku całkowicie, ale najbardziej skupiono się na Londynie, a mnie naprawdę ciekawi, co z resztą ludzkości.

“Słońce Londynu” to dobre zakończenie stworzonej przez Żanetę Siemsia-Pindur opowieści. Ma swoje drobne wady, lecz, moim zdaniem zalety przeważają. Finał nie rozczarowuje, wręcz zaskakuje i wbrew pozorom pasuje do całości. Jeśli lubicie historie osadzone w brutalnym świecie, to lektura dla Was.

Recenzja powstała w ramach współpracy z wydawnictwem Spisek Pisarzy

Słońce Londynu"  to finał historii, którą poznaliśmy w "Imperium Kolibra". Za książkę odpowiadają Żaneta Siemsia-Pindur oraz wydawnictwo Spisek Pisarzy.

“Słońce Londynu” to ponowne spotkanie z Eztlim i Toltecatlem, a jednocześnie zamknięcie dylogii rozpoczętej przez “Imperium Kolibra”. Wr...

Rozwiń

Zwiń

"Imperium Kolibra" to pierwszy tom historii, której autorką jest Żaneta Siemsia-Pindur. Książka ukazała się nakładem wydawnictwa Spisek Pisarzy.

“Imperium Kolibra” jest alternatywną wersją znanej nam z podręczników historii. W wizji autorki to nie Aztekowie zostali podbici, ale sami wyruszyli na podbój świata statkami skonfiskowanymi konkwistadorom. Opowieść, przenosząca nas do Londynu, skupia się na dwóch przyjaciołach - Tol­te­catlu Tec­ciz­te­catlu, który właśnie ma zostać kapłanem oraz inżynierze Eztlim de Gar­lan­de. Znają się od dzieciństwa i łączy ich niełatwa przeszłość. Wiele lat temu dziecięca ciekawość zamieniła się w tragedię, której konsekwencje pozostają z nimi już na zawsze. Gdy przychodzi moment, w którym Tol­te­catl ma złożyć swoją pierwszą ofiarę, by udobruchać boga i zapobiec końcu świata, okazuje się, że rzeczywistość robi zwrot o sto osiemdziesiąt stopni i życie młodych mężczyzn ulega zmianom bez powrotu.

We współczesnej fantastyce dostępnej na polskim rynku wydawniczym motyw krajów i wierzeń Ameryki Południowej nie jest zbyt popularny. Czasem pojawia się jako dodatek na dalszym planie, ale dopiero w książce Żanety Siemsia-Pindur znalazłam go jako główny i przewodni wątek wykreowanej historii. Rodzimi autorzy najczęściej skupiają się na znanej nam mitologii słowiańskiej, tak więc z chęcią sięgnęłam po coś nowego.

“Imperium Kolibra” to nie jest cosy opowieść która otula człowieka niczym ciepły kocyk. Wręcz przeciwnie, jest zimno, mrocznie i brutalnie. Autorka zabiera nas do świata, w którym bogowie oczekują krwawych ofiar z ludzi, a nawet odpowiednie pochodzenie nie jest w stanie uchronić przed więzieniem i śmiercią. Jak nietrudno się domyślić, takie traktowanie obywateli prędzej czy później wzbudzi chęć buntu, szczególnie wśród rodowitych Europejczyków mających już dość życia pod butem najeźdźcy. Również ten element znajdziemy w “Imperium Kolibra”.

Stworzona przez Żanetę Siemsia-Pindur fabuła jasno pokazuje jak religia może stać się narzędziem ucisku i kontroli. W opierającym się na hierarchii i wyraźnych podziałach świecie każdy błąd, zachowanie czy nieodpowiednio wypowiedziane słowo może okazać się tym ostatnim. Bohaterowie rozdarci są między przyjaźnią oraz rodziną a powinnością wobec władzy. Muszą podejmować wybory łamiące nie tylko serce, ale też duszę. W skomplikowanym świecie intryg i układów zmuszeni są lawirować niczym linoskoczek nad przepaścią.

“Imperium Kolibra” złożone jest z ciekawych bohaterów. Autorka poświęciła czas, by każdego z nich przedstawić w indywidualny i głęboki sposób. Nie są wyłącznie papierowymi marionetkami ani cieniami na kartach powieści. Mają swoje pragnienia, lęki, marzenia. Los nie szczędzi im trudności, z którymi radzą sobie najlepiej jak w danej chwili potrafią. Niektórzy już od pierwszej chwili wzbudzają sympatię, innym od razu życzy się wzajemności.

Przyznaję, że początkowo miałam pewien problem z wejściem w historię, którego głównym powodem był zapis imion i nazw związanych z kulturą Azteków. Na szczęście Żaneta Siemsia-Pindur zadbała, by uzupełnić swoją książkę o słowniczek, który wyjaśnia najważniejsze pojęcia, ale też pokazuje prawidłowy sposób ich wymowy. To według mnie miły dodatek ułatwiający lekturę.

“Imperium Kolibra” to ciekawe otwarcie dwuczęściowej historii. Jest brutalnie, nie brakuje bólu czy cierpienia, ale też całość zmusza do refleksji nad tym, co w życiu najważniejsze. Czas spędzony z książką uznaję za satysfakcjonujący.

Recenzja powstała w ramach współpracy z wydawnictwem Spisek Pisarzy

"Imperium Kolibra" to pierwszy tom historii, której autorką jest Żaneta Siemsia-Pindur. Książka ukazała się nakładem wydawnictwa Spisek Pisarzy.

“Imperium Kolibra” jest alternatywną wersją znanej nam z podręczników historii. W wizji autorki to nie Aztekowie zostali podbici, ale sami wyrus...

Rozwiń

Zwiń

“Zakon” autorstwa Pauliny Hendel to ponowna podróż do Kolonii. Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Mięta.

Redaktor “Kuriera Północnego”, Filip Kuna, popełnia samobójstwo. A przynajmniej jego śmierć na takie ma wyglądać. Jednak rozpoczęte przez Pokojową Wartę dochodzenie dość szybko zaczyna pokazywać, że przebieg wypadków mógł wyglądać całkiem inaczej. Problem tylko w tym, iż dowody przemawiają na niekorzyść lokalnych stróżów prawa. Jakby Kilian Sztorm miał jeszcze za mało kłopotów, ogry popadają w szaleństwo, a po ulicach rzekomo grasuje unohora, popełniając zbrodnie rodem z zakazanych baśni.

Paulina Hendel ponownie zabiera czytelników do Liberii – miejsca, które nie słynie z łaskawości dla mieszkańców, ale, które, gdy już nauczysz się żyć wedle jego zasad, może okazać się całkiem ciekawym wyborem. Tym razem Pokojowa Warta musi zmierzyć się ze śmiercią lokalnego redaktora oraz innymi niepokojami szerzącymi się w społeczeństwie. Sytuacja staje się na tyle nieprzychylna, iż niemal wszyscy zaczynają patrzeć na siebie przysłowiowym wilkiem i rzucać, nie do końca bezpodstawne, podejrzenia.

Pierwszy tom stworzonego przez Paulinę Hendel cyklu, “Wzgarda”, bardzo mi się podobał, więc bez wahania sięgnęłam po jego kontynuację. Główną zaletą historii trafiającą w moje gusta jest fakt, że autorka nie waha się igrać z emocjami odbiorcy oraz nie szczędzi swoim bohaterom kłód rzucanych pod nogi. Tu nie jest cukierkowo, mieszkańcom Kolonii dzieje się krzywda i umierają. Przed ostatecznym lub przynajmniej bolesnym losem nie chroni nawet bycie jedną z głównych postaci książki. Można by rzec – ostrożnie z sympatiami, bo na końcu historii może się okazać, że Wasz ulubieniec nie dotrwał do następnego tomu.

“Zakon”, mimo że jest osobną powieścią z nowym wątkiem głównym, równocześnie kontynuuje te rozpoczęte w tomie poprzednim. Zakon Wzgardy Płomienia nie odszedł w niepamięć, a wcześniejsze wydarzenia mają znaczący wpływ na przebieg fabuły najnowszego tomu.

Paulina Hendel zadbała, by nie było nudno. Akcja wciąga już od pierwszych stron, a jej tempo jest odpowiednio wyważone. Nie brakuje niespodzianek i zwrotów akcji, zaś to, co na początku wydawało się oczywiste i bezsprzeczne, okazuje się mieć drugie dno.

Tak jak w poprzedniej odsłonie, również tym razem historię poznajemy z perspektywy więcej niż jednego bohatera. Z jednej strony przez wydarzenia prowadzi nas Sztorm i jego ekipa, z innej natomiast narratorem zostaje młody ogr Argi, który przybywa do Liberii w poszukiwaniu nowego miejsca na świecie.

Paulina Hendel ma talent do tworzenia ciekawych i różnorodnych bohaterów. Nie są kryształowo czyści lub do cna źli. Każdy z nich niesie swój bagaż doświadczeń, który ukształtował go lub ją w dany sposób i wpływa na obecne zachowanie. Dzięki takiej mieszance elementów charakteru są, moim zdaniem, zdecydowanie bardziej naturalni i podobni zwykłym ludziom.

Podoba mi się również, jak tworząc “Wzgardę” i “Zakon” autorka wykorzystała znane nam baśnie braci Grimm. Co prawda w jej wersji noszą one nazwę “Baśni sióstr Morose”, jednak nietrudno dopatrzeć się inspiracji. Paulina Hendel sprawnie wplotła je w wykreowaną przez siebie historię i dała poniekąd nowe życie. Prócz tych nawiązań, “Zakon” ma w sobie dawkę popkulturowych i memicznych odneisień, a próby ich wychwycenia mogą być dobrą zabawą.

Ten tom pozwala czytelnikom zagłębić się trochę bardziej w przeszłość bohaterów. Dotychczas była ona okryta tajemnicą i niewiele wiedzieliśmy na temat tego, jak wcześniej toczyły się ich losy. Paulina Hendel postanowiła uchylić nieco rąbka tajemnicy dając nam wgląd w młodość Kiliana czy Margo.

“Zakon” to w moim odczuciu udana kontynuacja przygód mieszkańców Liberii. Nie zabrakło w niej wszelkiej maści emocji, zagadek i trzymających w napięciu momentów. Mam nadzieję, że nie będzie to ostatnie słowo autorki w kwestii tego cyklu i Pokojowa Warta jeszcze nie raz ruszy do boju.

Recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Mięta

“Zakon” autorstwa Pauliny Hendel to ponowna podróż do Kolonii. Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Mięta.

Redaktor “Kuriera Północnego”, Filip Kuna, popełnia samobójstwo. A przynajmniej jego śmierć na takie ma wyglądać. Jednak rozpoczęte przez Pokojową Wartę dochodzenie dość szybko z...

Rozwiń

Zwiń

„Bogowie otchłani” to pierwszy tom nowego cyklu autorstwa Andrei Stewart. Książka ukazała się nakładem wydawnictwa Fabryka Słów.

Ludzie zniszczyli świat. Wycięli święte drzewa, a gdy nie zostało im już nic zaczęli błagać bogów o pomoc, lecz ci nie chcieli słuchać. Prócz jednego, Kluehnna. Jednak nie ma nic za darmo, a ceną poniesioną przez ludzkość miała być Odnowa, łaskawa wyłącznie dla wybranych.

Poprzedni cykl Andrei Stewart, który ukazał się na polskim rynku wydawniczym – „Tonące cesarstwo” – bardzo przypadł mi do gustu, więc gdy tylko pojawiła się zapowiedź nowej książki autorki, nie mogłam oprzeć się chęci jej przeczytania. I nie zawiodłam się. Stewart zabiera czytelnika do brutalnego świata, w którym życie znaczy bardzo niewiele i wystarczy tylko chwila, by je stracić lub nawet gorzej.

Nie lubię, gdy bohaterowie mają zbyt łatwo w życiu. Im więcej przeciwności los rzuca im pod nogi, tym fabuła, przynajmniej dla mnie ciekawsza, a szansa na dynamiczną akcję wzrasta. Na szczęście właśnie te elementy znalazłam w książce „Bogowie otchłani”. Jak już wspomniałam, świat, do którego zabiera odbiorcę autorka to nieszczególnie przyjazne miejsce i łatwo w nim spotkać śmierć. Tym, co na pewno jest ogromnym plusem, jest jego złożoność, która nie idzie w parze z chaosem. Wszystko jest logiczne i konsekwentnie wynika z przedstawionych faktów. Magia, bogowie, magiczne kamienie, wędrówki w głąb ziemi, liczne walki i zwrotów akcji są składnikami, z których sporządzono najnowszą powieść Andrei Stewart.

„Bogowie otchłani” to powieść, którą poznajemy z perspektywy kilkorga bohaterów. Początkowo głównymi bohaterkami są siostry Hakara i Rasha. Gdy nadciąga Odnowa muszą uciekać ze swojego miejsca, lecz w trakcie zostają brutalnie rozdzielone. Hakara trafia do kopalni bożych kamieni, zaś Rasha… Kojarzycie ten wątek z filmów o Avengersach, w którym Thanos pstryka palcami i połowa żyjącej w danym miejscu populacji znika? Andrea Stewart poszła o krok dalej. W stworzonym przez nią uniwersum mieszkańcy mają trzy opcje, gdy już nadciągnie Odnowa – przeżyć bez szwanku, stać się nawozem dla nowego świata lub przemienić się w istotę niepodobną już ludziom. Rashy przytrafiło się to ostatnie i tylko dzięki pomocy sobie podobnym była w stanie przeżyć kolejne lata.

Mamy też Sheuan, należącą do koronnego klanu, której ród jednak popadł w niełaskę i teraz młoda kobieta musi zrobić wszystko, by odzyskać przychylność suwerena. Gdy próby wkupienia się w łaski dworzan kończą się umiarkowanym powodzeniem, Sheuan posuwa się do czynu, który zadecyduje o życiu nie tylko niej samej, ale całego rodu.

Ale wykreowany przez Stewart świat to miejsce, w którym nie tylko ludzie nie mogą spać spokojnie. Kluehnn nie lubi konkurencji i jest żądny krwi, zwłaszcza boskiej. Wysyłani przez boga siepacze są skuteczni w swym fachu, co sprawia, że pozostałe przy życiu bóstwa muszą ukrywać się i uważać na każdym kroku.

Jeśli już znacie twórczość Andrei Stewart, to łatwo możecie się domyślić, że mnogość bohaterów, wokół których kręci się fabuła powieści nie jest przypadkowa i prędzej czy później ich losy zaczną się ze sobą łączyć. Nie inaczej było w tym przypadku, ale część z tych spotkań wypadła inaczej, niż życzyliby sobie tego bohaterowie, natomiast kolejne przyniosły nieoczekiwane skutki.

„Bogowie otchłani” to książka, która dobrze gra na emocjach już od pierwszej strony. Mamy tu różne rodzaje miłości – od siostrzanej przez rodzicielską po romantyczną, strach wywołany różnego rodzaju czynnikami, poczucie odrzucenia, nadzieję na lepsze jutro, żałobę po utracie ukochanych, ale również upór w dążeniu do celu czy wewnętrzne przemiany zachodzące w bohaterach. Stewart, mimo brutalności stworzonego przez siebie świata, nie poskąpiła też humoru. Hakara jest pyskata i często pakuje się w tarapaty prowadzące czasem do nieoczekiwanych sytuacji. Andrea Stewart po raz kolejny wprowadziła do swojej powieści wątki LGBT+. Autorka robi to subtelnie i naturalnie, nie czuć, by były one wepchnięte na siłę.

„Bogowie otchłani” są w mojej ocenie intrygującym otwarciem nowego cyklu. Złożony świat, ciekawi bohaterowie i zakończenie, które sprawia, że od razu chcesz sięgnąć po kolejny tom. Mam nadzieję, że wkrótce będę mogła go przeczytać.

Recenzja powstała w ramach współpracy z wydawnictwem Fabryka Słów

„Bogowie otchłani” to pierwszy tom nowego cyklu autorstwa Andrei Stewart. Książka ukazała się nakładem wydawnictwa Fabryka Słów.

Ludzie zniszczyli świat. Wycięli święte drzewa, a gdy nie zostało im już nic zaczęli błagać bogów o pomoc, lecz ci nie chcieli słuchać. Prócz jednego, Kluehnna....

Rozwiń

Zwiń

"Wampir z Woźnickich Dołów" to kolejny kryminał autorstwa  Konrada Chęcińskiego. Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Mova.

Początek listopada. W lokalnej bibliotece szkolnej odnalezione zostają zwłoki 52-letniej Haliny Madej, pracownicy placówki. Śledztwo prowadzi inspektor Ni­ki­for Po­ra­dec­ki. Szybko okazuje się, że źródła zbrodni sięgają dalekiej przeszłości. 

Historie kryminalne osadzone w małych miejscowościach zazwyczaj są interesujące. Zamknięta społeczność, w której każdy zna każdego, a jednocześnie nikt nic nie wie i nie widział stanowi nie lada wyzwanie dla policji, gdy już potrzeba jej interwencji. Śledczy krok po kroku wyciąga na światło dzienne lokalne brudy i muszą wyłuskać z nich prawdę. 

Nie inaczej sprawa ma się w książce “Wampir z Woźnickich Dołów”. Inspektor Poradecki wraz ze swoją ekipą stopniowo zagłębia się w motywy zabójstwa, poznając przeszłość nie tylko samej zamordowanej, ale też jej otoczenia, znajomych czy przyjaciół. Lubię kreowane w ten sposób dochodzenia, zwłaszcza, gdy motywy zbrodni sięgają odległej przeszłości, tak jak w przypadku najnowszej powieści Konrada Chęcińskiego. 

Przyznaję, że to moje pierwsze spotkanie z twórczością autora. Jednak dla fanów kryminałów Chęcińskiego to już trzecia sprawa z Ni­ki­forem Po­ra­dec­kim. Ale, na własnym przykładzie, mogę Was zapewnić, że bez problemu możecie czytać tę książkę bez znajomości wcześniejszych śledztw inspektora. To osobna, zamknięta historia i nawet jeśli pojawiły się w niej nawiązania do poprzednich tomów, ja ich nie zauważyłam. 

Tym, co według mnie stanowi atut powieści Konrada Chęcińskiego jest brak epatowania brutalnością. Ostatnimi laty coraz częściej trafiam na kryminalne historie, w których autorzy niemal prześcigają się w nieludzkim okrucieństwie wywołującym nie tyle strach lub współczucie dla ofiar, co obrzydzenie. “Wampir z Woźnickich Dołów” wolny jest od tego typu makabrycznych wizji. Konrad Chęciński postawił na skrupulatną pracę śledczych, swoim rytmem zmierzających do schwytania sprawcy. 

Jeżeli już mowa o rytmie, to książka napisana jest w sposób, który wciąga od pierwszych stron i mimo że akcja nie cwałuje niczym koń na wyścigach, ciężko oderwać się od lektury. Autor ma lekki, przyjemny styl i wykreowani przez niego bohaterowie oraz sytuacje należą do kategorii tych, które mogłyby istnieć naprawdę. 

Konrad Chęciński stworzył naturalne postacie. Jego bohaterowie są ludzcy, dzięki czemu zyskują wiarygodność. Mają swoje słabości, przeszłość, marzenia i obawy. Policjanci to nie serialowa Morgan i potrzebują więcej niż jeden rzut oka, by odkryć, kto był mordercą. Ale wykonują swoją pracę skrupulatnie oraz rzetelnie, tak, jak (mam nadzieję) wygląda to w prawdziwym życiu.

Także Halina Madej, ofiara, okazuje się być złożoną postacią. Choć uważana za ekscentryczną, pozornie jest lubiana przez mieszkańców miasteczka. Jednak im głębiej zanurzamy się w tajemnice Woźnickich Dołów, tym bardziej oczywiste staje się, iż było wielu, którzy nie życzyli bibliotekarce dobrze.

“Wampir z Woźnickich Dołów” okazał się być dobrze spędzonym czasem. Wątek kryminalny, bohaterowie, fabuła i małomiasteczkowa atmosfera przypadły mi do gustu i skłoniły do sięgnięcia po poprzednie książki autorstwa Konrada Chęcińskiego.

Recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Mova

"Wampir z Woźnickich Dołów" to kolejny kryminał autorstwa  Konrada Chęcińskiego. Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Mova.

Początek listopada. W lokalnej bibliotece szkolnej odnalezione zostają zwłoki 52-letniej Haliny Madej, pracownicy placówki. Śledztwo prowadzi inspektor...

Rozwiń

Zwiń

"Kajko i Kokosz. Rogata heca" to specjalne wydanie komiksu Janusza Christy przełożone na gwarę warszawską. Publikacja ukazała się nakładem Wydawnictwa Egmont.

“Rogata heca” swoją oryginalną premierę miała w 1976 roku. To właśnie wtedy światło dzienne ujrzał “Wielki turniej” opowiadający o perypetiach dzielnych wojów z Mirmiłowa.

Kasztelan Mirmił nie ma łatwego życia. Ani nie może się w spokoju wyspać, ani ryb połowić, a tu jeszcze trzeba wysłać barana na turniej. Problem tylko w tym, że w grodzie nie ma żadnego tryka odpowiedniego, by stanąć do walki o chwałę i zwycięstwo. Dlatego też Kajko i Kokosz oddelegowani zostają z misją znalezienia rogacizny, która będzie godnie reprezentować Mirmiłowo w zawodach.

Nigdy nie byłam wielką fanką Kajka i Kokosza, ale od dziecka jestem fanką wszelkiego rodzaju gwary. Tak więc gdy na horyzoncie pojawił się komiks pisany po warszawsku, nie mogłam przejść obojętnie obok takiej historii.

Oczywiście “Rogata heca” zawiera dokładnie te same grafiki, jakie lata temu pierwotnie stworzył Janusz Christa. Charakterystyczna kreska i kolorystyka (choć w czeluściach domowej biblioteczki znalazłabym jeszcze oryginalne pierwsze rysowane czarnym tuszem i drukowane na żółtym papierze wydania komiksów Christy) są elementami, po których najłatwiej rozpoznać przygody dzielnych wojów. Jednak dialogi i opisy to już inna sprawa. Dzięki Januszowi Dziano i Sylwii Węglowskiej możemy przekonać się, jak mówiliby bohaterowie, gdyby przyszli na świat w przedwojennej Warszawie. Charakterystyczna wymowa niektórych głosek oraz specyficzne określenia, które wciąż funkcjonują we współczesnym języku, mimo że często nawet nie mamy pojęcia, skąd się wywodzą, są czymś, co Czytelnik znajdzie w komiksie “Rogata heca”. Dla przykładu, by nie być gołosłowną, wspomnę, że np. Zbójcerzy stali się Grandziarzami.

“Rogata heca” to pełne przygód, niebezpieczeństw, radości i humoru perypetie Kajka i Kokosza. Po raz kolejny na próbę wystawione zostaje ich dobre serce, dzięki któremu bohaterowie przekonują się, iż nie wszystko można kupić za pieniądze, a najsłabsze ogniwo może okazać się czarnym koniem turnieju. W tej historii jasno wiadomo, kto jest dobry, a kto zły oraz komu należy kibicować.

“Rogata heca” stanowi interesujący kąsek dla fanów Mirmiłowa, gwary oraz kolekcjonerów komiksów o Kajku i Kokoszu. Po wydanie można sięgnąć bez obaw o nie zrozumienie treści. Jeśli nawet nie będziecie znać jakiegoś słowa, sam kontekst sytuacyjny podpowie, co potrzeba. Ale jak już wspomniałam, słownictwo gwary warszawskiej funkcjonuje w codziennym języku różnych części kraju. Lektura “Rogatej hecy” była dla mnie przyjemnie spędzonym czasem.

Recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Egmont

"Kajko i Kokosz. Rogata heca" to specjalne wydanie komiksu Janusza Christy przełożone na gwarę warszawską. Publikacja ukazała się nakładem Wydawnictwa Egmont.

“Rogata heca” swoją oryginalną premierę miała w 1976 roku. To właśnie wtedy światło dzienne ujrzał “Wielki turniej” opowiadający o...

Rozwiń

Zwiń

“Wyspa doktora Moreau” to kolejna odsłona komiksowych adaptacji klasyków literatury. Za publikację odpowiada Wydawnictwo Egmont.

Powieść Herberta G. Wellsa to klasyka literatury science fiction, będąca zarazem mroczną przypowieścią filozoficzną mówiącą o granicach nauki, naturze człowieczeństwa i okrucieństwie ukrytych pod pozorami cywilizacji. Komiksowa wersja powieści wyszła spod ręki Oliviera Dobremela, francuskiego scenarzysty występującego pod pseudonimem Dobbs, oraz włoskiego artysty grafika Fabrizio Fiorentino.

Historia opowiada o uratowanym z katastrofy morskiej rozbitku Edwardzie Prendicku, który trafia na tytułową, odizolowaną od świata wyspę doktora Moreau. To, co tam znajduje budzi w bohaterze grozę gorszą niż czyhająca śmierć. Naukowiec prowadzi bowiem eksperymenty na zwierzętach, przekształcając je w istoty przypominające ludzi, Zwierzoludzi.

Przyznaję od razu, że jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością H. G. Wellsa i mam pewną świadomość, iż sięgając po powieść graficzną pozbawiam się pewnych ważnych dla całości elementów opowieści. Jednak Dobbs i Fiorentino bardzo sprawnie oddali mroczną, duszną i przerażającą atmosferę wyspy szalonego naukowca, któremu zamarzyła się zabawa w Boga. Autorzy stworzyli budzący grozę klimat miejsca pełnego wrogości i, mimo że całość umieszczona została na niespełna sześćdziesięciu stronach, to mocno zapada w pamięć. Kolorystyka i styl rysunków nie pozwalają ani przez chwilę zapomnieć, że dostajemy do ręki historię daleką od optymizmu.

“Wyspę doktora Moreau” nazwać można nie tylko powieścią science fiction, lecz wręcz horrorem naukowym . W oryginale autor zmusza Czytelnika do zastanowienia się , czym jest człowieczeństwo i z czego ono wynika. Historia skłania do refleksji nad granicą pomiędzy postępem a okrucieństwem.

Choć powieść Wellsa powstała w końcu XIX wieku, poruszone w niej problemy aktualne są po dziś dzień. Powiedziałabym nawet, że zwłaszcza dzisiaj, w czasach, gdy ludzkość posuwa się do coraz dalej idących eksperymentów genetycznych, które, przynajmniej w teorii, mają służyć postępowi. Jednak granica między etyką a nauką z dnia na dzień staje się coraz cieńsza. Lekturę adaptacji “Wyspy doktora Moreau” uważam za pouczającą i zmuszającą do przemyśleń.

Recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Egmont

“Wyspa doktora Moreau” to kolejna odsłona komiksowych adaptacji klasyków literatury. Za publikację odpowiada Wydawnictwo Egmont.

Powieść Herberta G. Wellsa to klasyka literatury science fiction, będąca zarazem mroczną przypowieścią filozoficzną mówiącą o granicach nauki, naturze człowiecz...

Rozwiń

Zwiń