99/130/2025
Zaginione skarby, ruskie służby, egzotyczne wyspy, piękne kobiety i podróże po całym świecie czyli Faliński w formie. Bardzo dobre.

99/130/2025
Zaginione skarby, ruskie służby, egzotyczne wyspy, piękne kobiety i podróże po całym świecie czyli Faliński w formie. Bardzo dobre.

98/130/2025
Dobra rzecz. Na okładce "powieść grozy" i faktycznie taka jest. Wiecie, jak te opowieści z XIX wieku, o łomoczących okiennicach, skrzypiących schodach itp. Grozy w tym dla nas dziś nie ma żadnej, ale jest ten staroświecki klimat. Historię opowiadają nam na zmianę babcia z wnuczką. A jest co opowiadać!
Opis na okładce książki moim zdaniem jest bardzo na wyrost. Albo ja do niego nie dorastam intelektualnie. "Historia dziedziczonej traumy"? "Konsekwencje wojny domowej w Hiszpanii"? "Dzieje wyzysku i upokorzeń"? Te elementy pojawiają się w powieści, ale dla mnie to po prostu dobra rozrywka, bez doszukiwania się głębszych znaczeń i siódmego dna. Bardzo polecam.

98/130/2025
Dobra rzecz. Na okładce "powieść grozy" i faktycznie taka jest. Wiecie, jak te opowieści z XIX wieku, o łomoczących okiennicach, skrzypiących schodach itp. Grozy w tym dla nas dziś nie ma żadnej, ale jest ten staroświecki klimat. Historię opowiadają nam na zmianę babc...

Rozwiń

Zwiń

97/130/2025
Powiem wam, że nie wiem, jak ocenić tę książkę. Myślałam, że to powieść będzie, ale nie. To taki jakby reportaż. Myślicielski, bo filozoficznym go nie nazwę. A także propagandowy, ale jak na możliwości sowietów i państw im podległych - całkiem subtelny. A językowo bardzo ładnie napisany.
Pan dziennikarz pod koniec 1959 roku płynie statkiem z Władywostoku na tytułowe Morze Japońskie aby relacjonować badania pogody. Bo statek jest naukowy. Ma na pokładzie różnych specjalistów z dziedzin, których nazwy są bardzo trudne, a oprócz tego będzie z niego wystrzelonych dwadzieścia rakiet, które coś tam w atmosferze pomierzą, prześlą dane, a potem oczywiście utopią się w morzu. Cała książka jest o tym, jak to nauka się rozwija, bo ma bardzo dzielnych naukowców (na pewno wszyscy za młodu byli pionierami) i te superzaste rakiety.
A wielka wojna ojczyźniana nazywana jest w książce Wielką Wojną Narodową.
W każdym razie pozycja jest to zadziwiająca i z tego powodu warto do niej zajrzeć. Tym bardziej, że nie jest długa, 200 stron małego formaciku.
"(...) zapytany, czy będzie deszcz, odpowiadał zawsze: Poczekaj do wieczora, to ci powiem."
"Przecież zwyciężaliśmy zawsze, z wyjątkiem tych wypadków, gdy ponosiliśmy klęskę..."

97/130/2025
Powiem wam, że nie wiem, jak ocenić tę książkę. Myślałam, że to powieść będzie, ale nie. To taki jakby reportaż. Myślicielski, bo filozoficznym go nie nazwę. A także propagandowy, ale jak na możliwości sowietów i państw im podległych - całkiem subtelny. A językowo bardzo ładnie...

Rozwiń

Zwiń

88/130/2025
Jakby to powiedzieć... to nie jest powieść dla mnie. Lubię fabułę, a przynajmniej jakieś jej pozory, a tu mamy zwidy, fantasmagorie, omamy, wywody mniej lub bardziej nietrzeźwych bohaterów... Za to napisana jest pięknie. Więc warto. Tylko nie spodziewajcie się wciągającej akcji, porywającej fabuły, wielowymiarowych postaci i takich tam. Za to rozpoznacie inspirację Biblią, Czarodziejską Górą i zapewne wieloma innymi dziełami. Ja w tej powieści odczuwam atmosferę jak z Mistrza i Małgorzaty (może przez te knajpy...), ale o inspiracji nie może być mowy, bo Cyklop od Mistrza jest odrobinę starszy. Zresztą szukajcie sami.

88/130/2025
Jakby to powiedzieć... to nie jest powieść dla mnie. Lubię fabułę, a przynajmniej jakieś jej pozory, a tu mamy zwidy, fantasmagorie, omamy, wywody mniej lub bardziej nietrzeźwych bohaterów... Za to napisana jest pięknie. Więc warto. Tylko nie spodziewajcie się wciągającej akcji...

Rozwiń

Zwiń

96/130/2025
Wyzwanie LC lipiec 2025 - Lato
Oooo, to je dobre, to je dobre! Ponure, jak to u Sykory, ale naprawdę dobre. I z takim sprawiedliwym zakończeniem, jakie często chyba chcielibyśmy widzieć w przypadku szczególnie okrutnych morderców.
Dochodzenie toczy się wczesną wiosną, ale wszystko to, czego ono dotyczy zdarzyło się w upalnym sierpniu 1987 roku. Dlatego bez żadnych wątpliwości zaliczam tę powieść do lipcowego wyzwania.
Dowiedziałam się, że było takie rumuńskie auto oltcit. Na licencji (a przynajmniej na podobieństwo) citroena. Pojęcia nie miałam, że w Rumunii, poza daciami, robili jeszcze coś innego!
Zbulwersowałam się krytyką czechosłowackiej muzyki z lat 80-tych, dokonaną przez główną bohaterkę, czyli Wielką Sowę. No wiecie! Rozumiem, że Karel Gott i Helena Vondrackowa nie każdemu mogła leżeć (chociaż odpalcie sobie jej duet z Jirim Kornem, piosenkę "Ja pujdu tam a ty tam", koniecznie oficjalny teledysk, a nie koncert, to padniecie! Z zachwytu! Jeśli nie z powodu melodii, to na pewno z powodu rozkosznych pląsów! ), ale żeby się komukolwiek nie podobały "Holky z nasi skolky"? Hańba! Jeszcze jedna taka obelga w czeskiej powieści i będę ich nazywać pepikami! I jeszcze ta babucha obrzydza mi smażony ser! Moja ulubioną potrawę!
Co nie zmienia faktu, że czeskie i słowackie kryminały uwielbiam. Sykora, Klevisova (niestety po polsku wyszły jej dwie powieści, a potem zdechło, psiamać...), Dan (podobnie, polskie wydania padły po czterech lub pięciu), Prochazkova, Brezina i zapewne jeszcze kilku innych, o których akurat nie pamiętam, bo czytałam ich pojedyncze powieści.
Za to zachwyciło mnie określenie "pluszowa". Na :aksamitną rewolucję.
"Rodzona córka go nienawidzi. Nie znosi. (...) Nie miał wątpliwości, że nawet to całe jej lesbijstwo jest tylko kolejnym sposobem, by go pognębić, jedną z wielu szykan wymierzonych pzeciwko niemu i jego wartościom." Takie swojskie klimaty też tam się trafiają. Bardzo polecam!

96/130/2025
Wyzwanie LC lipiec 2025 - Lato
Oooo, to je dobre, to je dobre! Ponure, jak to u Sykory, ale naprawdę dobre. I z takim sprawiedliwym zakończeniem, jakie często chyba chcielibyśmy widzieć w przypadku szczególnie okrutnych morderców.
Dochodzenie toczy się wczesną wiosną, ale wszy...

Rozwiń

Zwiń

95/130/2025
Satyryczne opowiadania o pobycie OSOBISTOŚCI na Litwie. XVIII, XIX i XX wiek. Im dalej, tym bardziej absurdalnie. Car Piotr I w publicznej łaźni (tak, momenty też są), Napoleon grający w kosza (warunki fizyczne miał wszak idealne, przynajmniej w swoim mniemaniu), pijany Lenin w cygańskim taborze, Hitler wcinający rybki, litewskie pochodzenie Hannibala Lectera, zakochany Gorbaczow (nie w Raisie!), a na deser rozbrykana księżniczka Monako Karolina w dzikich wczesnych latach 90-tych. Sama nie wiem, które opowiadanie lepsze. Bardzo polecam.
DO tego spodobała mi się okładka, więc poczytam coś jeszcze z tej serii. A przysłowie o nieosądzaniu książki po okładce to sami wiecie, ile jest warte. W dosłownym znaczeniu i dla mnie - bardzo niewiele.

95/130/2025
Satyryczne opowiadania o pobycie OSOBISTOŚCI na Litwie. XVIII, XIX i XX wiek. Im dalej, tym bardziej absurdalnie. Car Piotr I w publicznej łaźni (tak, momenty też są), Napoleon grający w kosza (warunki fizyczne miał wszak idealne, przynajmniej w swoim mniemaniu), pijany Lenin w...

Rozwiń

Zwiń