Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Żywot człowieka rozbrojonego

Okładka książki Żywot człowieka rozbrojonego autora Sergiusz Piasecki, 9788375657180
Okładka książki Żywot człowieka rozbrojonego
Sergiusz Piasecki
8,4 / 10
LTW
Wydawnictwo: LTW literatura piękna
264 str. 4 godz. 24 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Data wydania:
2022-01-01
Data 1. wyd. pol.:
2022-01-01
Liczba stron:
264
Czas czytania
4 godz. 24 min.
Język:
polski
ISBN:
9788375657180
Średnia ocen
8,4 8,4 / 10
4 opinii 10 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Żywot człowieka rozbrojonego w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki Żywot człowieka rozbrojonego

Średnia ocen
8,4 / 10
10 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
1 ocen
9
3 ocen
8
5 ocen
7
1 ocen
6
0 ocen
5
0 ocen
4
0 ocen
3
0 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

Opinia

avatar
294
272
justynazwanaruda
25.01.2026
9 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Po okresie zmian życiowych, które wprowadziły nieco zamętu i dezorganizacji rutyny codziennej, w końcu mogę wrócić do czytania. Kiedy pojawił się wreszcie czas na lekturę, sięgnęłam po rozpoczętą już jakiś czas temu książkę Sergiusza Piaseckiego pt. "Żywot człowieka rozbrojonego". Przyznaję przy tym, że o autorze usłyszałam stosunkowo niedawno. A do zgłębienia jego życiorysu (arcyciekawy!) oraz twórczości (nie mniej!) zachęcił fakt, że jest to jeden z wybranych przez Sejm RP patronów roku 2026. Doskonała okazja do nadrobienia zaległości.

"Żywot człowieka rozbrojonego" zawiera w sobie wątki autobiograficzne. Powiedzieć bowiem, że Piasecki z niejednego pieca jadł chleb, to jak nie powiedzieć nic. Były żołnierz, który uczestniczył w wojnie z bolszewikami; człowiek, który wpadł z konflikt z prawem i poznał więzienną dolę. Imał się rozmaitych zajęć - także tych z kategorii kontrowersyjnych. Bez powodu za kratki nie trafiał. A potem wywiadowca i żołnierz Armii Krajowej. Gdyby każdy z tych wątków rozdzielić między kilkoma osobami, ich biogramy już byłyby interesujące. Tu wszystkie skupiły się w życiu jednego człowieka. Wszystkie sytuacje, których Piasecki był uczestnikiem, pozostawiły po sobie liczne i jak widać warte przekazania innym doświadczenia. A pomimo dość buńczucznego charakteru, Piasecki pisze refleksyjnie, z wrażliwością i wyczuciem spraw ludzkich, które pokazują, jak często człowiek staje na rozdrożu - czasem dochodzi do tego momentu sam, innym razem z powodu okoliczności.

W "Żywocie człowieka rozbrojonego" autor skupia się na życiu młodego żołnierza, który po wojnie z bolszewikami zostaje pozostawiony sam sobie. Nie interesuje się nim państwo, choć ten cierpliwie stara się uzyskać od niego pomoc na start w nowe, niewojenne życie. Skazany na nędzę spotyka po drodze ludzi w równie trudnej sytuacji lub takich, którzy nigdy w błocie nigdy nie zanurzyli trzewika. To daje przestrzeń do przemyśleń na temat kondycji ludzkiej. Czy faktycznie sami decydujemy o tym, jak potoczy się nasze życie, kiedy nieustannie zderzamy się ze ścianą odmowy i poniżenia? Autor nie usprawiedliwia jednoznacznie wyborów głównego bohatera. Kolejne decyzje, jakie podejmuje Michał Łubień, są krytykowane nawet przez niego samego. To człowiek rozdarty. Testuje życie i możliwości. Daje się uwieść pieniądzom i wystawnemu życiu, jednocześnie gardząc sobą. Ma okazję przyjrzeć się też innym - pretendującym do miana lepszych, ale niekoniecznie w istocie swojej takimi będących. Poznaje jednak także tych, którzy mimo sytuacji i popełnianych błędów, w momentach krytycznych wnoszą się na wyżyny.

Wzruszyła mnie ta opowieść. Zawiera się w niej głęboka refleksja o człowieku. Jest brudno, ale jest i nadzieja...

https://www.instagram.com/p/DJymM2AtfeB/
https://www.facebook.com/JustynaCzytuje/

Po okresie zmian życiowych, które wprowadziły nieco zamętu i dezorganizacji rutyny codziennej, w końcu mogę wrócić do czytania. Kiedy pojawił się wreszcie czas na lekturę, sięgnęłam po rozpoczętą już jakiś czas temu książkę Sergiusza Piaseckiego pt. "Żywot człowieka rozbrojonego". Przyznaję przy tym, że o autorze usłyszałam stosunkowo niedawno. A do zgłębienia jego...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

761 użytkowników ma tytuł Żywot człowieka rozbrojonego na półkach głównych
  • 406
  • 351
  • 4
108 użytkowników ma tytuł Żywot człowieka rozbrojonego na półkach dodatkowych
  • 77
  • 13
  • 5
  • 4
  • 3
  • 3
  • 3

Inne książki autora

Więcej
więcej
Sergiusz Piasecki
Sergiusz Piasecki
Polski pisarz i publicysta. Urodził się i spędził młodość na terenie dzisiejszej Białorusi. Jako młody chłopak obracał się w środowisku drobnych złodziei i włamywaczy. W niepodległej Polsce Piasecki pracował dla wywiadu RP, nie porzucając wszakże działalności kryminalnej. Szybko wpadł też w nałóg narkotyczny, co pociągnęło za sobą kolejne napady rozbójnicze w celu zdobycia pieniędzy na zakup kokainy. Takie życie musiało doprowadzić go za kratki. Został skazany na 15 lat więzienia, "odsiedział" 11 lat, z czego 2 lata w izolatce. Został ułaskawiony wskutek zabiegań znanych polskich pisarzy, którzy docenili jego twórczość literacką. Dopiero podczas odbywania tej kary nauczył się literackiej polszczyzny czytając Biblię i tygodnik "Wiadomości literackie". W 1937 roku prezydent RP, Ignacy Mościcki ułaskawił Sergiusza Piaseckiego. W czasie II wojny światowej działał w AK. Po wojnie wyjechał z Polski. Najpierw przybył do Włoch. Ostatecznie osiedlił się w Anglii. Zmarł w Londynie. Wybrane dzieła autora: "Piąty etap" (Towarzystwo Wydawnicze "Rój", 1938), "Trylogia złodziejska": "Jabłuszko", "Spojrzę ja w okno...", "Nikt nie da nam zbawienia..." (pierwsze wydanie: Instytut Literacki w Rzymie, 1946-1947), "Zapiski oficera Armii Czerwonej" (Gryf Publications, 1957), "Wieża Babel" (I-II tom, Polska Fundacja Kulturalna 1964). Żona: Jadwiga Waszkiewicz (1942-12.09.1964, jego śmierć), syn Władysław (ur. 17.06.1944).
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Kondotierzy Rafał Gan-Ganowicz
Kondotierzy
Rafał Gan-Ganowicz
Na postać Rafała Gan-Ganowicza natrafiłem zupełnie przypadkiem, zainteresowałem się nim na tyle, iż po obejrzeniu filmu "Pistolet do wynajęcia [...]", zapragnąłem więcej i książka ulżyła mój głód. Wewnątrz zawierają się w głównej mierze dwa rozdziały: Kongo i Jemen. Autor nie tylko opisał tu swoje przygody w owych miejscach, ale i również zarysował obecną tam sytuację polityczną oraz kulturę lokalnych ludów, przez książkę przewija się wiele innych, równie ciekawych person, dzielących zawód z Rafałem. Wszystko to opisane jest w przyjemny i przejrzysty sposób, ma się czasem wrażenie jakby siedziało się przy ognisku i słuchało opowieści o "Polskim Rambo". Jedyne do czego mogę się przyczepić, to brak jednolitej ciągłości, niektóre historie i wątki urywają się lub zaczynają już w trakcie akcji, po prostu ma się pewien niedosyt "Co było dalej?".
Ridziu Ridziowski - awatar Ridziu Ridziowski
ocenił na 8 1 rok temu
Życiorys własny przestępcy Urke Nachalnik
Życiorys własny przestępcy
Urke Nachalnik
URKA BURKA KRÓL PODWÓRKA Bardzo prosta i w tym tkwi jej urkowska siła. Trochę jakbym czytał Sergiusza Piaseckiego, ale to tylko pozory, Sergiusz jednak nie był tak prosty, co absolutnie nie jest wadą Nachalnika. Ale zanim sięgnąłem po Życiorys własny, przeczytałem o tragicznym końcu naszego autora w "Spowiedzi" Caleka Perechodnika. I fakt jak i dlaczego zginął mocno wpłynął na odbiór całej powieści mając z tyłu głowy jak się skończył ten życiorys własny wówczas już tylko człowieka z przestępczą przeszłością. Warto odwiedzić Otwock i przejść się śladami getta ze względu na tych dwóch pisarzy, Urke i Caleka.
Grozypoetyckie - awatar Grozypoetyckie
ocenił na 9 17 dni temu
Lenin Antoni Ferdynand Ossendowski
Lenin
Antoni Ferdynand Ossendowski
Dobrze czytało mi się tę książkę, z racji tego że interesuję się Rosją Sowiecką. W tej pozycji doceniam to, że autor prowadzi narrację z perspektywy Lenina, próbując wejść w głowę ojca rewolucji. Idziemy więc od najmłodszych lat, poprzez lata które spędził na emigracji aż do obalenia caratu, a w końcu śmierci. Najbardziej uderzył mnie fragment konfrontacji Lenina z Dzierżyńskim w katowni Czeka, w której zorientował się, że cała machina terroru oraz słowa w imię których codziennie masowo mordowani są ludzie, zostały wypowiedziane przez niego ! Książka została wydana jeszcze przed wojną, a pokolenie naszych dziadków/ pradziadków już wtedy się w tym zaczytywało. Polecam obejrzeć wydanie przedwojenne (1930) i porównać jak kiedyś wydawano książki. Obwolutę do tego wydania (niezwykle rzadką w handlu antykwarycznym zaprojektował Tadeusz Różanowski.
michalgryf - awatar michalgryf
ocenił na 8 2 miesiące temu
Bogom nocy równi Sergiusz Piasecki
Bogom nocy równi
Sergiusz Piasecki
Niemalże powieść sensacyjna z początku lat dwudziestych XX wieku, tuż po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Bohater, agent polskiego wywiadu, zbiera informacje wywiadowcze o Związku Radzieckim, działając na terytorium obcego państwa, zmagając się równocześnie z kolejami dnia powszedniego, doznając szczęścia, uniesień, ale również bólu, przygnębienia i zagubienia. Zapomniana, aczkolwiek wartościowa lektura autorstwa Sergiusza Piaseckiego, którego szczątki sprowadzono kilka miesięcy temu z Wielkiej Brytanii do Polski. Dobrze, że Polska pamięta o "swoich" ludziach.
Krzysztof1993 - awatar Krzysztof1993
ocenił na 6 3 miesiące temu
Droga donikąd Józef Mackiewicz
Droga donikąd
Józef Mackiewicz
Józef Mackiewicz to dziennikarz, pisarz, radykalny antykomunista, którego książki w PRL-u były objęte cenzurą. Książka „Droga donikąd” ukazuje tragedię ludzi zamieszkujących Litwę w latach 1940-1941 pod okupacją radziecką, ich strach przed aresztowaniem, niepewność następnego dnia. Autor opisał czystki robione przez sowietów, aresztowania bez konkretnych powodów, zabieranie ludzi z ich domów i wywożenie w głąb Związku Radzieckiego. „Brama była otwarta na oścież. Drzwi do domu uchylone. Pusto. … Wrażenie tego domu przytłoczyło ich wyobraźnię: oto człowiek otworzył bramę w ciemną noc i zostawił tyle dobra za nic; powiedział: bierzcie!” Książka uświadamia, że ci ludzie, prześladowani, żyjący w wiecznym strachu, byli w sytuacji bez wyjścia, uciekając nie mieli bezpiecznego miejsca docelowego, a uciekali zostawiając cały swój dobytek. Warto dodać, że niektóre wątki książki są oparte na prawdziwych wydarzeniach; chociażby główny bohater, który podobnie, jak autor książki, był dziennikarzem, a w czasie sowieckiej okupacji pracował jako furman.
AnnaDe - awatar AnnaDe
ocenił na 7 19 dni temu
Spojrzę ja w okno... Sergiusz Piasecki
Spojrzę ja w okno...
Sergiusz Piasecki
Pierwszy był film " Przemytnicy "z 1984 r.nakręcony na podstawie książki autora " Kochanek Wielkiej Niedźwiedzicy ", film taki sobie. Przez przypadek w jakiejś małej księgarni zobaczyłem tę książkę i w sumie mało do niej przekonany, ale ją kupiłem. Po przyjściu do domu od razu zacząłem czytać. Skończyłem. Wybiegłem z domu, pobiegłem do księgarni i wykupiłem wszystkie inne książki tego autora. Wiedziałem, to jest już " mój " pisarz !!! Autor skazany na wieloletnie więzienie za rabunek i zabójstwo kupców żydowskich, zaczyna pisać w więzieniu. Jego talent literacki odkrywa M. Wańkowicz, który doprowadza do jego ułaskawienia. Podczas rewolucji październikowej przebywa w Moskwie, gdzie jest świadkiem śmierci swoich przyjaciół. Uczestniczył w obronie Warszawy w 1920r. Oficer polskiego wywiadu. Dla zysku zajął się przemytem. Żołnierz AK. Zostaje w okresie międzywojennym poczytnym pisarzem. Bohaterska karta podczas II wojny światowej, jako jeden z pierwszych zostaje przemycony na zachód. Niesamowity człowiek !!! Niesamowite książki !!! Właściwie wszystkie jego dzieła to ewenement w polskiej literaturze. Nie do wiary, że jego książki to wspomnienia autora, prawie jego pamiętnik. Był bezkompromisowym wrogiem ustroju komunistycznego i jego współpracowników !!! Wielokrotnie pisałem o pisarzu i jego książkach. Parę dni temu Pan Prezydent Karol Nawrocki z okazji sprowadzenia Jego prochów do Polski wygłosił wzruszające przemówienie. Sejm RP X kadencji ustanowił rok 2026 " ROKIEM SERGIUSZA PIASECKIEGO " i...tylko za to ( !!! ),chwała mu. POLECAM !!!
ando - awatar ando
ocenił na 10 4 miesiące temu
Nie trzeba głośno mówić Józef Mackiewicz
Nie trzeba głośno mówić
Józef Mackiewicz
Jestem lekko rozczarowana, zwłaszcza będąc po genialnej Drodze Donikąd. Może przez to, że oczekiwania po poprzedniej lekturze były ogromne, a dostałam coś w rodzaju... reportażu?!, beletrystyki?! pamiętnika?! Wyglądało to tak, jakby autor sam nie wiedział, czy chce pisać pracę naukową, czy jednak powieść. Niemniej, książka jest bardzo ważna. To sprawozdanie z nastrojów na kresach pod obiema okupacjami, pokaz naiwności dowództwa AK, jak i polskiego rządu oraz ślepa miłość polskich komunistów do Bolszewików, którym "jeszcze wchodziliśmy w dupę, a oni robili z nas gówno". Zawsze przykro mnie się czyta o Polsce w czasie IIWŚ, bo mam nieodparte wrażenie, że gdzie wszyscy kierowali się pragmatyzmem, to my stawialiśmy na romantyzm (czy. głupotę), z której dodatkowo jesteśmy do dziś dumni...
Stefania Cipcińska - awatar Stefania Cipcińska
oceniła na 6 27 dni temu
Nadberezyńcy Florian Czarnyszewicz
Nadberezyńcy
Florian Czarnyszewicz
Nie będę się rozpisywał o fabule i języku - natomiast ta epopea idealnie pokazuje dlaczego ten okres (i miejsce) w historii Polski jest tak zapomniane. To po prostu pokazuje dlaczego jest ona tak skomplikowana i trudna do wytłumaczenia ludziom sformatowanym w PRL i tzn 3RP. Choć w obecnych czasach już przestaje być aż tak odległa. ps Kolejny kandydat do lektury obowiązkowej - jeśli nie dla wszystkich( jest jednak "za długoa" na dzisiejsze "standardy") to przynajmniej dla tych którzy podają się za humanistów.
mihal - awatar mihal
ocenił na 9 1 miesiąc temu
Zwierzęta, ludzie, bogowie Antoni Ferdynand Ossendowski
Zwierzęta, ludzie, bogowie
Antoni Ferdynand Ossendowski
Początek świetny, książka trzyma w napięciu i czuć “klimat” rewolucji. Końcówka dla mnie jednak troszkę nudna. Jeżdżenie w kółko po Mongolii i opowieści dziwnej treści o wierzeniach lamów. Fabuła mam wrażenie, że od pewnego momentu stanęła w miejscu z przerwami na opowieści o Krwawym Baronie.
Jarsson - awatar Jarsson
ocenił na 7 2 miesiące temu
Żołnierze wyklęci Jerzy Ślaski
Żołnierze wyklęci
Jerzy Ślaski
Określenie „Żołnierze Wyklęci„ używane w stosunku do żołnierzy drugiej konspiracji - podziemia antykomunistycznego w latach 1944-63, po raz pierwszy zostało użyte przy okazji wystawy „Żołnierze Wyklęci – antykomunistyczne podziemie zbrojne po 1944 r.„ zorganizowanej na Uniwersytecie Warszawskim przez Ligę Republikańską w 1993 r. Termin ten upowszechnił Jerzy Ślaski swoją książką wydaną po raz pierwszy w 1996 r., opowiadającą o oddziale partyzantki antykomunistycznej mjr Mariana Bernaciaka ”Orlika”. Opowieść Jerzego Ślaskiego zatytułowana Żołnierze Wyklęci wprowadza Czytelników w nieistniejący już świat walki z bronią w ręku o wolność jednostki, niepodległość kraju a często tylko o godną śmierć. We współczesnych czasach trudno zrozumieć, że mając przysłowiowy chleb i pracę, można było zwrócić swój gniew i oręż przeciwko sowieckim oraz komunistycznym okupantom. Dziś wiemy, że bez pomocy radzieckich bagnetów i czołgów polscy komuniści nie utrzymali by zbyt długo władzy w powojennej Polsce. Gdyby wybory roku 1947 nie zostały sfałszowane (z pomocą sowieckich doradców), komuniści przegraliby je z kretesem. Autor opowiadając trudne czasy okupacji i walki, stwierdza, że teraz są inne problemy i inne zainteresowania młodych. Recenzowana książka napisana została żywym językiem, bardzo dobry styl autora sprawia, że nie można nudzić się podczas czytania. Dodatkowe „wycieczki„ historyczne i ogólnopolskie sprawiają, że poznajemy dawną historię regionu gdzie walczył ”Orlik” oraz walkę o niepodległość w skali całego kraju. Pracę uzupełnia indeks nazwisk i pseudonimów, bardzo potrzebny przy tego typu publikacjach. Książka Jerzego Ślaskiego jest bez wątpienia lekturą obowiązkową dla każdego pragnącego poznać odkłamaną po 1989 r. historię Polski. Każdy, kto zechciałby zagłębić się w dzieje powojennych walk o niepodległość Polki i poznać losy Wyklętych, może zacząć lekturę od tej właśnie pozycji książkowej. (https://historia.org.pl/2014/04/13/zolnierze-wykleci-j-slaski-recenzja/)
Szymon Nowak - awatar Szymon Nowak
ocenił na 9 1 rok temu
Jeden dzień Iwana Denisowicza Aleksandr Sołżenicyn
Jeden dzień Iwana Denisowicza
Aleksandr Sołżenicyn
Sam nie wiem, jak to się stało, że zaraz po wstrząsającym „Królu szczurów” sięgnąłem po kolejne wspomnienia obozowe. Trudno jednak o lepsze dopełnienie tematu niż „Jeden dzień Iwana Denisowicza”. Sołżenicyn, podobnie jak Clavell, doświadczył nieludzkich warunków zniewolenia. W obu przypadkach system postawił sobie jeden cel: odebrać człowiekowi resztki człowieczeństwa. Autor, który przeżył własny wyrok Aleksandr Sołżenicyn w lutym 1945 roku, będąc kapitanem na froncie, został aresztowany za krytykę Stalina w prywatnym liście. Wyrok: osiem lat łagru. Doświadczenia z obozu w Ekibastuz stały się fundamentem jego debiutu, który pisał w tajemnicy. W 1970 roku otrzymał literacką Nagrodę Nobla, a cztery lata później, po publikacji „Archipelagu GUŁag”, został wydalony z ZSRR. Do ojczyzny wrócił dopiero po dwudziestu latach. O czym jest „Jeden dzień Iwana Denisowicza”? Historia publikacji tej książki jest niemal tak fascynująca jak jej treść. W 1962 roku, za osobistą zgodą Chruszczowa, nowela ukazała się w miesięczniku „Nowyj Mir”, wywołując wstrząs w całym bloku wschodnim. Tytuł mówi wszystko: to kronikarski zapis jednej doby z życia Iwana Denisowicza Szuchowa. Szuchow to prosty chłop, były żołnierz Armii Czerwonej, który trafił do niemieckiej niewoli, a po powrocie do własnej ojczyzny został oskarżony o szpiegostwo. „A ja za co siedzę? Za to, że się w czterdziestym pierwszym nasi nie przygotowali do wojny, tak?” – pyta retorycznie bohater. Poznajemy jego dzień od przebudzenia o świcie, przez apel, katorżniczą pracę na syberyjskim mrozie, aż po wieczorny powrót. To walka o każdy gram chleba, każdą chwilę ciepła i każdy okruch godności. Moje wrażenia – Jeden dzień. Trzy tysiące przed nim. Od lat zbierałem się do „Archipelagu GUŁag”, ale ta „skrócona” wersja losów łagiernika uświadomiła mi potęgę pióra Sołżenicyna. Autor operuje stylem skupionym, niemal beznamiętnym, unikając łzawych wzruszeń. Ta chłodna, kronikarska relacja jest o wiele bardziej piorunująca niż najmocniejsze przymiotniki. Sołżenicyn analizuje człowieczeństwo w warunkach, gdzie liczy się tylko siła i cwaniactwo. Ale to nie jest książka wyłącznie o brutalności. To opowieść o tym, czego system nie jest w stanie zabrać: o małych rytuałach dających sens i o dumie rzemieślnika. Scena, w której Iwan Denisowicz kładzie blok muru idealnie prosto – mimo że buduje własne więzienie – jest jednym z najmocniejszych literackich dowodów na triumf ducha nad materią. Podsumowanie – Lekcja wolności Ta książka to nie jest lektura do herbaty. Po niej inaczej patrzy się na własną wolność, na pajdę chleba i na możliwość mówienia tego, co się myśli, bez strachu przed wyrokiem w kieszeni. Sołżenicyn udowodnił, że nawet w sercu nieludzkiego systemu można zachować twarz. Zakończenie książki poraża: „W jego wyroku było takich dni od gwizdka do gwizdka trzy tysiące sześćset sześćdziesiąt trzy. Z powodu lat przestępnych doszły trzy dni dodatkowe”. I zapada cisza. Ocena: 9/10 ⭐⭐
Piotr - awatar Piotr
ocenił na 9 1 dzień temu
Ochotnik. O rotmistrzu Witoldzie Pileckim Marco Patricelli
Ochotnik. O rotmistrzu Witoldzie Pileckim
Marco Patricelli
Trochę wymęczona lektura, przede wszystkim ze względu na pewnego przebierającego się za nietoperza dziwoląga z Gotham, który ostatnimi czasy zawładnął moim życiem literackim i rozrywkowym ;) Muszę jednak na początku zaznaczyć, że włoskiemu autorowi książki należą się ukłony za podjęcie problematyki znanej raczej Polakom. Jak podaje Wikipedia, ta praca jest pierwszą pełną monografią o Witoldzie Pileckim, wliczając w to polską historiografię. Czapki z głów, panie Patricelli. Do dobrych stron tego opracowania zaliczyłbym: rzetelnie przedstawione tło historycznie (szczególnie czasy II RP i pierwszych lat stalinizmu w powojennej Polsce), chronologicznie uporządkowany wywód, zamieszczanie w głównym tekście fragmentów źródeł, liczne zdjęcia, słowniczek niemieckich wyrażeń obozowych oraz zestawienie skrótów organizacji występujących w książce. Do gustu nie przypadły mi przypisy zamieszczone w aneksie książki - zdecydowanie wolę model odwołań znajdujących się na końcu strony, na której występuje dany przypis. Książkę "męczyłem" pewnie też dlatego, że narracja jest prowadzona w sposób niekonsekwentny. Czas przeszły często przeplatany jest z czasem teraźniejszym. Autor powinien zdecydować się na jeden wariant i trzymać się go konsekwentnie od początku do końca książki - to elementarz warsztatu pracy historyka. Książkę mimo wszystko z czystym sumieniem mogę polecić czytelnikom, którzy chcą nabyć szczegółową wiedzę o Witoldzie Pileckim, szczególnie z czasów jego pobytu w obozie Auschwitz-Birkenau oraz z lat powojennych.
Dominik Sobczyk - awatar Dominik Sobczyk
ocenił na 6 2 lata temu
Łuny w Bieszczadach Jan Gerhard
Łuny w Bieszczadach
Jan Gerhard
Nie bylo latwo uzyskac te ksiazke, pomimo olbrzymich w czasach PRL nakladow /11 wydan, od 1949 r./, powiesc Luny w Bieszczadach zniknela z wielu wypozyczalni na fali czystek dekomunizacyjnych. Kiedys lektura szkolna, dzis traktowana jako relikt minionej epoki, falsz historyczny. A szkoda, bo czyta sie to swietnie, a opisy taktyki wojskowej oraz zycia zolnierskiego widac, ze pisane sa z pierwszej reki. Rowniez postac autora, powstanca antyfaszystowskiego w Vichy, potem zolnierza AK, nastepnie oficera AL, wreszcie prominentnego dzialacza partyjnego, brutalnie zamordowanego na poczatku epoki gierkowskiej jest fascynujaca sama w sobie. Po odcedzeniu warstwy propagandowej, zreszta nie nazbyt nachalnej, po zweryfikowaniu pewnych faktow historycznych, jest to po prostu kawal mocnej, meskiej prozy. Polecam!
excess - awatar excess
ocenił na 6 2 lata temu
Jeden dzień Iwana Denisowicza i inne opowiadania Aleksandr Sołżenicyn
Jeden dzień Iwana Denisowicza i inne opowiadania
Aleksandr Sołżenicyn
Pierwsza przeczytana książka Sołżenicyna. Na „Archipelag Gułag” nie wiem, czy kiedyś się odważę a chciałem poznać jego pióro. Nie zawiodłem się. Trzy bardzo dobre opowiadania. „Jeden dzień” - przypomniał mi trochę czasy zaczytywania się w Grzesiuku i jego „Pięciu latach Kacetu”, „Matrona” - przywodziła mi na myśl delikatność pióra Małeckiego i „Przypadek” choć może najmniej mnie poruszył, bardzo ładnie domknął lekturę. Bardzo zachęcił mnie Sołżenicyn i przekonał, że warto sięgać. Na pewno nie jest to moja ostatnia z nim przygoda.
Damian Kulec - awatar Damian Kulec
ocenił na 8 2 miesiące temu
Dolina Nicości Bronisław Wildstein
Dolina Nicości
Bronisław Wildstein
„Dolina Nicości” to książka wymagająca i drażniąca — dlatego wielu ją odrzuca. Jednak właśnie dzięki temu pozostaje ważna. To nie jest opowieść o przeszłości, lecz ostrzeżenie, że państwo bez moralnego fundamentu prędzej czy później płaci wysoką cenę. Literatura rzadko bywa tak niekomfortowo uczciwa.
Tomasz Weśniuk - awatar Tomasz Weśniuk
ocenił na 6 2 miesiące temu
Myśl w obcęgach. Studia nad psychologią społeczeństwa Sowietów Stanisław Cat-Mackiewicz
Myśl w obcęgach. Studia nad psychologią społeczeństwa Sowietów
Stanisław Cat-Mackiewicz
Autor był człowiekiem głęboko oczytanym w tematyce Rosji; jej historii, kultury, ustroju. Co więcej, miał okazję spędzić kilkanaście dni w Zwiazku Republik Sowieckich, odbywając podróż, która pozostawiła w nim silne wrażenie. (przed 1930 rokiem). Była to wyprawa nie tylko geopolityczna, ale przede wszystkim intelektualna i psychologiczna. To dzięki niej mógł dogłębnie przyjrzeć się mechanizmom rządzącym sowieckim społeczeństwem. Sam przyznaje: • „znałem nieźle historię, literaturę, byt przedwojennej Rosji (…) konstytucję ZSRR umiałem omal nie na pamięć.(…)” Zanim wyruszył zadał sobie kilka fundamentalnych pytań, na które próbował odpowiedzieć w tej książce: 1. „Czy w razie wojny ościennej w Rosji obudzi się patriotyzm państwowy, który zacznie pomagać rządowi sowieckiemu w walce z wrogiem, cudzoziemcem, czy też przeciwnie, wybuch wijny wywoła kontrrewolucję w Rosji? 2. Czy w walce pomiędzy rosyjsko-bolszewickim centralizmem a siłami decentralistyczno-nacjonalistycznymi, zwycięży pierwszy czy też drugi? 3. Jak się przedstawiają wpływy Azji na bolszewicką Rosję? 4. Jak wygląda ra młodzież, która jest wychowana „bez żadnej moralności”, urabiania w pojęciu, że religijność jest jakimś objawem patologicznym w rodzaju histerii płciowej? 5. Jak się przedstawia sprawa rosyjskiego „palimpsestu”?” Wyruszając, postawił sobie jasny cel: • „(…) szukałem rzeczy trwałych, stałych, niezmiennych w Bolszewii.” Tymczasem, podczas podróży, odkrył, że w tym państwie: • „Wszystko jest płynne, wszystko jest względne, wszystko ulega prądowi walki rewolucyjnej, która płynie naprzód, jak rzeka podczas powodzi.” W jego oczach Związek Sowiecki był państwem pozbawionym fundamentów prawnych, jakie znała Europa: • „W państwie sowieckim nie istnieje żadna norma jurydyczna w naszym europejskim pojęciu „istnienia”, działania normy, (…) prawa cywilnego, (…) karnego i konstytucyjnego.” Zderzenie dwóch światów zachodniego i wschodniego, opisał w sposób niezwykle obrazowy: • ”Nasz świat jest światem wypoczynku, światem zabawy w politykę i tenis, światem chleba i kultury – ich świat to świat histerii, okrzyków, haseł i szamotania się z pracą.” Warto zaznaczyć, że książka po raz pierwszy została wydana w 1931 roku. Nie jest to agitka ani manifest, lecz chłodna, choć poruszająca analiza rzeczywistości. Autor miał nieprzeciętny dar trafnej obserwacji. Nie ukrywał swoich przekonań, silnych zasad monarchicznych i rzymskokatolickich. W rej książce, dążył do uczciwości i intelektualnej bezstronności. Podchodził do tematu z psychologicznego punktu widzenia. Próbował uchwycić skutek jaki wywarl eksperyment na rosyjskim narodzie. Pisał wprost: • „Jest to wielki kocioł, wrzacy rewolucją.” Na końcu książki znajduje się krótka nota, autorstwa Andrzeja Nowaka, komentarz do Pamimpsestu Stanislawa Mackiewicza. Nowak zauważa, że Mackiewicz uznawał dwa najważniejsze nieszczęścia, jakie dotknęły ludzkość; jedno to rewolucja rosyjska, a drugie – Sobór Watykański II.
lenonek - awatar lenonek
ocenił na 9 6 miesięcy temu
Historia Polski od 11 listopada 1918 do 17 września 1939 Stanisław Cat-Mackiewicz
Historia Polski od 11 listopada 1918 do 17 września 1939
Stanisław Cat-Mackiewicz
Bardzo ciekawy przebieg po kluczowych postaciach i wydarzeniach XX-lecia międzywojennego w Polsce. Co ważne, Cat-Mackiewicz nie kryje się tu ze swoimi sympatiami i pomysłami politycznymi, ale pochwały i nagany formułuje raczej obiektywnie, a nie tylko na podstawie emocji.
Piotrek - awatar Piotrek
ocenił na 7 9 dni temu
Tajne państwo. Opowieść o polskim Podziemiu Jan Karski
Tajne państwo. Opowieść o polskim Podziemiu
Jan Karski
Czytałem wcześniej pojedyncze rozdziały, gdy były mi potrzebne. Niektóre kilkakrotnie. Ale dopiero teraz zebrałem się w sobie, aby przeczytać tę książkę. Nie wiem czy miałem kiedyś w rękach dzieło bardziej nasycone patriotyzmem niż to. Jeśli istnieje styl pisania męża stanu, to ta książka powinna być jednym z wyznaczników tegoż. Bije z niej taka klasa, ogląda i jednocześnie pewność i oddanie sprawie, że możemy mówić o dziele epokowym. Karski jest dosadny, ale jednocześnie wybiera słowa z wielką precyzją, poetycką wręcz. Nie ma w tej książce ani jednego zbędnego wątku, nie brakuje jej też niczego. Jest to szczera relacja z życia w piekle, którym była okupowana Polska. Przy czym autor wielokrotnie wchodził do głębszych kręgów tego piekła. I całe to doświadczenie wywiózł ze sobą i poinformował świat. Czytając książkę wielokrotnie dziękowałem za to, że Karski wyszedł z tego cało. Jak ubogi byłby świat bez jego relacji? A może było więcej takich Karskich, o których już nigdy się nie dowiemy? Lektura obowiązkowa dla Polaka, ale i każdego kto chce zrozumieć zbrodnie niemieckie z czasów drugiej wojny światowej, a także jak niesamowitym i unikatowym zjawiskiem było polskie podziemie.
Albert Wierzbicki - awatar Albert Wierzbicki
ocenił na 9 1 miesiąc temu
C.K. Dezerterzy Kazimierz Sejda
C.K. Dezerterzy
Kazimierz Sejda
Przeczytana w 80-latach, zaraz po obejrzeniu filmu w kinie. Ekranizacja jest znakomitą komedią, ale książka bije go na głowę. Czytając nie mogłem powstrzymać się od śmiechu… Domownicy dziwnie mi się przyglądali dopóki sami nie sięgnęli do książki, z wiadomym efektem…
Alan - awatar Alan
ocenił na 9 5 miesięcy temu
Opowiadania kołymskie Warłam Szałamow
Opowiadania kołymskie
Warłam Szałamow
Książka ważna, trudna, nużąca, przegadana. Jeśli ktoś chce się zainteresować literaturą łagrową to z pewnością nie jest to książka godna na start. Polecam sięgnąć po Grudzińskiego, Gajdzińskiego, po Szałamowa gdzieś pod koniec bym polecił. Jest to zbiór kilkudziesięciu historii, anegdot, które jedna po drugiej nie mają często związku. Autor często nie informuje w jakich latach obecne opowiadanie będzie, często w następnych występuje pod różnymi nazwiskami co ciężko się połapać czy jest to historia autobiograficzna czy zasłyszana. Czasem w niektórych historie są już powtarzane ale ze zmienionymi nazwiskami bohaterów co trochę przeszkadza. Książka pierwotnie wyszła w samizdacie w 3 częściach, to wydanie zawiera wszystkie 3. Rozumiem, że autor spędził w tym kołymskim piekle 17 lat co odbiło się też na stylu pisania, który jest chaotyczny jak i chaotyczna jest cała książka. Ważne źródło o życiu łagrowym, z perspektywy cierpienia fizycznego ale dosyć nużące i męczące patrząc na długość.
Asder - awatar Asder
ocenił na 6 1 miesiąc temu

Cytaty z książki Żywot człowieka rozbrojonego

Więcej
Sergiusz Piasecki Żywot człowieka rozbrojonego Zobacz więcej
Sergiusz Piasecki Żywot człowieka rozbrojonego Zobacz więcej
Sergiusz Piasecki Żywot człowieka rozbrojonego Zobacz więcej
Więcej