Zobacz, jak oni kłamią

Czytając opis książki, myślałam że nie będzie mi się podobać, z tego względu, ze główni bohaterowie są studentami. Już dawno wyrosłam z takich książek. Ale... Dałam szansę, bo czemu niee. ;) Bardzo miło się zaskoczyłam, gdyż nie jest to romansidło, tylko zupełnie coś innego. Oczywiście wątek miłosny się odgrywa, jednak najważniejsze jest to kto zabił... Książka bardzo fajnie napisana. Czytało się bardzo lekko i często musiałam zacząć czytać następny rozdział, pomimo tego, ze już miałam zająć się czymś innym. Zakończenie mnie zaskoczyło. Autorka dobrze trzymała w napięciu. Jeśli trafiłaby w moje ręce kolejna książka tej autorki, to chętnie bym ją przeczytała. Polecam. :)

Witam Was moi drodzy w ten wtorkowy i bardzo wietrzny dzień z książką young adult, która z przy okazji wymiany książkowej trafiła w moje rączki. Jest to książka dla młodszych czytelników ale zapewniam, że i dorosły pasjonat lektury też znajdzie w niej coś dla siebie. Historia walki o życie chorej na nowotwór córki, historia obsesji matki by to życie uratować za wszelką cenę bez względu na konsekwencje. Nikt nie pyta o zdanie głównej zainteresowanej, wszystko dzieje się jakby poza nią. Jakież jest jej zdziwienie kiedy budzi się jako w pełni zdrowa nastolatka, jakby choroba to był tylko zły sen. Ale to dopiero początek koszmaru jaki tej młodej osobie zafundowali rodzice. Książkę czyta się jednym tchem, wciąga, dobrze że to tylko fikcja, aż strach pomyśleć co by było gdyby ta historia wydarzyła się naprawdę.

Nadszedł czas na recenzję "Bomby", którą przeczytałam jakiś czas temu. Jest to historia piątki, a właściwie szóstki nastolatków, którzy znajdują się w szkole, gdy zaczynają wybuchać bomby. Każde z nich jest inne i każde przyszło do szkoły z różnych powodów. Początkowo trudno było mi się wgryźć w tę książkę, ale im dalej tym było lepiej, a akcja stawałw się ciekawsza. Największym plusem tej książki są bohaterowie, z których każdy był inny, każdy miał inne problemy i znosił tę sytuację inaczej. Pokazywała ona jak ważna jest współpraca między ludzka, bo bez niej nie zrobiliby zbyt wiele. Ale co najważniejsze pokazywała problemy z akceptacją drugiego człowieka takim, jakim jest oraz to, że niekiedy wrzucamy ludzi do jednego worka. Przykład? Rashid był muzułmaninem, więc po wybuchu bomby to na jego pierwszego padły oskarżenia o jej podłożenie. Z ręką na sercu mogę wam polecić tę książkę, od której ja nie byłam w stanie się oderwać.

Główną bohaterką jest Skye, która rok po śmierci siostry jedzie na obóz terapeutyczny dla nastolatków po przejściach. Na początku wszystko chyli się ku dobremu, aż do momentu gdy dziewczyna otrzymuje wiadomość od zmarłej siostry z numeru o którym wiedzą tylko one. "Kłamstwo minionego lata" to lektura, która trzyma w pewnym stopniu w napięciu. Przez większość lektury fabuła zbyt długo się ciągnie, aż do momentu wątku z tajemniczą wiadomością. Autorka w swej lekturze porusza trudne tematy takie jak żałoba, poczucie winy, strach czy też zdrady jakimi muszą zmierzyć się młodzi ludzie. "Kłamstwo minionego lata" to thriller dla młodzieży. Ja po niego sięgnęłam, gdyż jechałam nad morze i chciałam coś w wakacyjnym, letnim klimacie i koleżanka taką mi pożyczyła. Jest to lektura na jeden wieczór, gdyż tę książkę szybko się czyta, mimo wolno rozwijającej się fabuły.

Mam ambiwalentne odczucia. Z jednej strony nic specjalnego, a z drugiej strony super książka. Dziewczyna z zaburzeniami. Książka depresyjna, bo nie da się pomóc takiej osobie. Żal mi było rodziców, bo ewidentnie ich ta sytuacja przerosła i ja rozumiałem ich ból, niemoc, próby matki by młodsza siostra nie przyjęła narracji siostry, obawę, że zarazi się tym spaczonym myśleniem. Nie podobał mi się wątek feministyczny, choć w pewnym stopniu poruszane problemy były zaskakująco celne. Główna bohaterka była nastawiona bardzo pesymistycznie do znajomych, ale to chyba oddawało realizm, bo jak sama wspominała była dziwadłem. Rozbawiła mnie jedna sytuacja w której myje jednocześnie kilka razy ręce, a później suszy je suszarką, zamiast wytrzeć mokre ręce papierem. Tyle wiedziała o bakteriach, a nikt jej nie wytłumaczył, że na suszarce gromadzi się właśnie od groma bakterii, przez co jej mycie rąk poszło na marne. Smutna historia, przykre, że istnieją tacy ludzie, którzy zamiast czerpać frajdę z życia zafiksowują się i podporządkowują swoje życie jakimś błędnym kodom we własnej głowie. Na plus, że się dobrze kończy.

Wątek wciąga, dobrze napisany thriller młodzieżowy, fajni bohaterowie, a jednak końcówka wszystko psuje i jest trochę z dupy. Jeśli ktoś pyta czy warto to powiem, że szybko się ją czyta i dla samej zabawy warto, bo autorka ma lekkie pióro więc dobrze się to czyta

Neverworld to historia piątki przyjaciół, których czas się zapętlił. Jedna chwila. Zwykła przejażdżka – powrót do domu. Wypadek. Śmierć. Beatrice Hartley od roku nie utrzymuje kontaktu z przyjaciółmi z liceum. Jej życie skupia się teraz na pracy we Wronie – knajpce jej rodziców. Do czasu. Bee za sprawą zaproszenia od Whitley – jednej z ich starej paczki – postanawia wybrać się do jej nadmorskiej rezydencji i dowiedzieć się prawdy o śmierci swojego chłopaka. Rok temu, niedługo przed zakończeniem liceum Jim znika. Dwa dni później jego ciało wyławiają z pobliskiego kamieniołomu. Werdykt? Samobójstwo. Ale Bea wie, że to nieprawda. Jej przyjaciele kłamią... Tęskniłam za książkami, które faktycznie potrafią mnie zaskoczyć. W Neverworld bawiłam się świetnie. Wszystko jest tu dopracowane. Od bohaterów przez świat po fabułę. Autorka konsekwentnie zamyka każdy z rozpoczętych wątków. I szczerze, brakowało mi tego. W ostatnim czasie bardzo dużo książek (jednotomówek!), które miałam okazję czytać tego nie robiły. Autorzy skupiali się na wątku głównym, zapominając o reszcie. No ale przejdźmy do konkretów. Bohaterowie. Są niesamowicie charakterystyczni. Szarzy. Mają swoje wady i zalety. Marisha pokazuje różne ich odsłony w zależności od tego z kim aktualnie wchodzą w interakcję. Możemy obserwować jak każde z nich na siebie oddziałuje. Nawet jeśli na pierwszy rzut oka wydają się klasyczną kalką. Stereotypem. Każde z nich ma swoją ciemną stronę. Bez wyjątku. Moralny kompas grupy może okazać się kimś niebezpiecznym, a ten kto zazwyczaj przejawia wybuchowy charakter będzie 'najczystszy'. Bardzo czesto są nieprzewidywalni. Na przestrzeni tych 360 stron przechodzą niesamowitą przemianę. Odkrywają kolejne karty. Definicja przyjaźni w Neverworld zyskuje nowe znaczenie. Lojalność prowadząca do destrukcji. Strona psychologiczna jest tu naprawdę mocna. Chociaż nie tak jak u Kinga – co minimalnie mnie zawiodło. Zabrakło jego mroku. Mimo to bardzo dobrze obserwowało mi się emocjonalne przejścia bohaterów na przestrzeni wydarzeń. Każdy z nich na własny sposób próbuje przeżyć w Nieświecie. Od początkowego wyparcia zaistniałej sytuacji. Strachu. Do korzystania z życia. Euforii. W końcu do powolnego szaleństwa. Zobojetnienia. Chęci walki. Odkrycia prawdy. Styl Pessel jest lekki, książkę czyta się z z niesamowitą łatwością. A rozwiązania, które stosuje powodują, że Neverworld jest praktycznie nieodkładalna. Pomysł na świat stworzony przez autorkę może i nie jest oryginalny, ale z pewnością konkretny. Wszystko pojawiło się tam z konkretnego powodu. Działa na bezwzględnych zasadach. Książka jest podzielona na trzy części. Pierwsza skupia się na przystosowaniu bohaterów do nowego życia. Poznaniu granic i zasad panujących w Nieświecie. W drugiej rozwija się wątek kryminalny. Poznanie rozwiązania dręczącej każdego z nich sprawy odkrywa rzeczy, które nigdy nie miały wyjść na światło dzienne. Bo wszyscy mają tajemnice, którymi nie chcą się dzielić. Ostatnia część to walka o przetrwanie. O prawdę. I podjęcie najważniejszej decyzji – które z nich zasługuje na dalsze życie. Szansa jest tylko jedna. Carpe Noctem. Chwytaj noc. 4/5☆

Ta książka była czymś innym i właśnie to najbardziej mnie w niej urzekło. Sam motyw i pomysł był naprawdę świetny, świeży i intrygujący. Jeśli chodzi o wykonanie, bywało różnie, momentami coś lekko zgrzytało, ale ogólnie nie było źle. Napięcie towarzyszyło niemal przez cały czas. Do tego dochodzi cała otoczka kontroli rządu i technologii, która nieustannie obserwuje. Uwielbiam ten motyw, trochę przerażający, ale jak najbardziej fascynujący.

Sarah Epstein stworzyła w „Fobii” thriller psychologiczny, który od pierwszej strony wciąga w sieć tajemnic, niedomówień i niepokojących wydarzeń. To historia, która nie tylko intryguje, ale także sprawia, że czytelnik nie jest w stanie się od niej oderwać. Już od początku książka buduje napięcie, które z każdą stroną tylko narasta. Autorka doskonale operuje atmosferą grozy i niepewności, zmuszając czytelnika do ciągłego zadawania pytań – co jest prawdą, a co jedynie wytworem umysłu bohaterów? Narracja jest płynna, dynamiczna, a kolejne zwroty akcji sprawiają, że trudno przerwać lekturę, bo każda strona może przynieść nowe, zaskakujące odkrycie. Bohaterowie są niezwykle autentyczni i wielowymiarowi. Ich lęki i traumy sprawiają, że łatwo się z nimi utożsamić, a ich emocje są niemal namacalne. Epstein świetnie przedstawia złożoność ludzkiej psychiki, zwłaszcza w kontekście strachu i wspomnień z dzieciństwa. Na szczególną pochwałę zasługuje również sposób, w jaki autorka buduje napięcie. Fabuła jest skonstruowana w taki sposób, że nawet kiedy wydaje się, że coś jest oczywiste, nagle pojawia się nowy element układanki, który burzy wcześniejsze przypuszczenia. Dzięki temu książka trzyma w napięciu aż do ostatnich stron, a zakończenie pozostawia czytelnika w osłupieniu. „Fobia” to mistrzowsko skonstruowany thriller, który zachwyci fanów mrocznych tajemnic i psychologicznych zagadek. To lektura, która nie tylko dostarcza emocjonujących wrażeń, ale również zmusza do refleksji nad tym, jak przeszłość i strach mogą kształtować nasze postrzeganie rzeczywistości. Gorąco polecam!

Całkiem dobra powieść. Raczej lekka mimo iż tematyka nieco mroczna, ale czyta się bardzo szybko i mi osobiście nie pozostanie w pamięci na długo. Niezłe zwroty akcji, bardzo podobało mi się że faktycznie autorka potrafiła mnie zaskoczyć i nie był to typowy thriller, w którym na końcu poznajemy rozwiązanie zagadki. Tu poza samym rozwiązaniem i to dużo przed końcem dostajemy dużo tajemnic, pytań, akcja nabiera tempa i przyznaje że czułam przez cały czas to pożądane przy tego typu powieściach napięcie i lekki ucisk w żołądku. Ciekawa i fajnie przedstawiona historia, poleam :)

W West Bridge High School zdarzyła się tragedia. Jeden z uczniów uległ wypadkowi, na skutek którego jest ciężko niepełnosprawny. A że zignorował umieszczone znaki ostrzegawcze, jego rodzinie nie zostanie wypłacone odszkodowanie, a rehabilitacja jest kosztowna. Nie wiadomo, czy Kam będzie chodził, mówił, czy w ogóle będzie w stanie chociażby skupić się na tyle, by wskazać coś ręką i przez jakiś czas jest na ustach wszystkich uczniów, a jego brat, Sef, nagle staje się rozpoznawany i musi radzić sobie ze współczującymi spojrzeniami. Claire wie, jak to jest być w centrum uwagi i mierzyć się z niechcianą uwagą, choć w jej przypadku chodziło o coś o wiele bardziej wstydliwego. Ich drogi krzyżują się, kiedy Sef potrzebuje sprzętu z kołka, do którego uczęszcza Claire. Nie wiedzieć czemu, dziewczyna postanawia mu pomóc w jego projekcie. Mam wrażenie, że najlepsze książki to takie, o których nic nie wiem i nie zdawałam sobie sprawy z ich istnienia, dopóki nie znalazły się na mojej półce. Na tą trafiłam kompletnie przypadkiem - lubię co jakiś czas wpisać randomowe słowo w wyszukiwarkę i zobaczyć, co mi wyskoczy. Po uroczej okładce spodziewałam się ciepłej i lekkiej młodzieżówki i bardziej co do niej pomylić się nie mogłam, ale z czystym sumieniem stwierdzam, że to jedna z lepszych rzeczy, jakie czytałam w tym roku! Miłość jest tu zdecydowanie dodatkiem. Wcale nie taka prosta i urocza historia pierwszej miłości stanowi raczej tło dla wydarzeń. Najważniejsi są tutaj Chłopak Podejmujący Wyzwania i Dziewczyna Mówiąca Prawdę. Za każdym z nich kryje się tak wiele, że ostatecznie ta historia doprowadziła mnie do łez. Płakałam ze wzruszenia, z czułości, poniekąd z radości, bo oboje przeszli naprawdę długą drogę, by pogodzić się ze swoim losem. To przepiękna i emocjonalna opowieść o radzeniu sobie z przeciwnościami, pogodzeniu się z trudną sytuacją. Oboje chowają się za swymi alter ego, ukrywają się przez przyjaciółmi, rodziną, sobą nawzajem, ale przede wszystkim przed sobą samym. Warto też dodać, że książka jest poprowadzona bardzo ciekawie. Początkowo prowadzona z perspektywy Claire dochodzi do kulminacyjnego momentu... i wracamy na sam początek, by poznać tą samą historią z puntu widzenia Sefa. Przyznaję, że przez pierwsze kilkanaście stron byłam zła, bo chciałam wrócić do tamtego punktu, że jak to tak można. Ale wiecie co? To było naprawdę świetne i potrzebne, bo pomogło nam zrozumieć tego szalonego chłopaka i uzupełniło luki w historii. I gdy ich historie ponownie zbiegły się w czasie, dalsza część była już zupełnie inna w odbiorze i zapewne dzięki właśnie temu zabiegowi końcówka okazała się tak emocjonalna. Zaprawdę zastanawiam się, czy jeszcze kiedyś do niej nie wrócić i będę ją polecać z czystym sumieniem.

Fikcyjna historia, która mogła się zdarzyć. Pamiętnik, który mógł kiedyś zostać napisany przez jakąś zagubioną nastolatkę. Błędy dorosłych, tak aktualne- negatywne wzorce przekazywane z pokolenia na pokolenie i tak silna potrzeba akceptacji wśród młodych ludzi jako uniwersalność w przekazie. Cytując poprzedników- tak, jest to specyficzna książka. Czasami wprowadzająca w zakłopotanie ze względu na rozmieszczenie tekstu na stronie, urwane myśli, niedokończone zdania, powtarzające się przez kilka linijek frazy. Z drugiej strony, to właśnie dodaje jej realizmu, który tej historii tak bardzo jest potrzebny. To opowieść o dorastaniu, napisana przez matkę, myślę- nie do dzieci, a do matek, ojców właśnie, by otworzyli oczy, spojrzeli na swoje dzieci tak jak patrzą w lustro. Osobiście naprawdę mi się ta książka podobała. Można ją rozpatrywać w kategorii "coś innego", "coś ciekawego" pośród wielu już takich podobnych publikacji niby dla młodzieży. Polecam.

Do września tego roku nigdy wcześniej nie słyszałam o tej książce. Znalazłam ją przypadkiem na przecenie i wiedziona sympatią do serialu o tym samym tytule (Lost: Zagubieni) postanowiłam ją kupić. Poza wątkiem katastrofy lotniczej serial, o którym wspomniałam, ma niewiele wspólnego z tą historią. Nie odejmuje to jednak wartości książce. Jest to bardzo dobra młodzieżowa powieść przygodowa, napisana bardzo przyjemnym językiem. Fabuła opiera się na próbach odnalezienia cywilizacji przez nastolatków ocalałych z katastrofy. Była całkiem wciągająca, a zarazem spokojna, mimo dość drastycznego głównego wątku. Lektura ta przyniosła mi dużo odpoczynku, uważam ją więc za bardzo udaną. Może i nie jest największym bestsellerem, ale z pewnością warto było przeczytać tę książkę.

" WIDZĘ CIĘ. PRAGNĘ CIĘ. KOCHAM CIĘ." Twitter od zawsze szczyci się ogromną popularnością, może w Polsce nie aż tak bardzo jak w innych krajach, ale coraz więcej osób się do niej przekonuję. Konto na twiterze ułatwia nam kontakt ze sławnymi osobami, oraz do śledzenia ich poczynań. Niestety zdarzają się również osoby, które potrafią zrobić z takimi informacjami złe rzeczy, a to dopiero początek, zwykłe zainteresowanie może zamienić się w natarczywość i prześladowanie. Kto w tych czasach nie ma chociaż jednej znanej osoby, którą podziwia i lubi wiedzieć co ciekawego robi w swoim życiu ? Myślę, że social media stały się w takim stopniu popularne, że nic przed nami nie może się ukryć, zwłaszcza jeżeli dana osoba jest znana i jej poczynania śledzi kilkadziesiąt tysięcy osób. Niestety łatwy dostęp do różnych informacji sprawia, że niektórzy popadają w paranoje i zaczynają prześladować te osoby, kierując się uczuciami, które tak naprawdę przesłaniają nam wszystko. Jestem osobą, która ma konta na wielu możliwych aplikacjach, lubię wiedzieć co się dzieję u znanych osób od których czerpie inspiracje, lub które po prostu podziwiam. Dzięki temu mogę w łatwy sposób poznać cząstkę życia moich idoli, zobaczyć co u nich słychać. Jednak nie raz słyszę historię, kiedy te osoby czują się napastowane, prześladowane i mają dość sławy i rozpoznawalności. „Ktoś mnie obserwuję” to książka, która jest bardzo współczesna i wiele osób na pewno w jakiś sposób będzie mogło się utożsamić z tą powieścią i jej bohaterami. Na początku sądziłam, że będzie to książka w której to dziewczyna i chłopak poznają się Internecie i tak zaczyna się ich przygoda, pojawia się przyjaźń, zrozumienie a potem uczucie i w pewnym stopniu to jest taka powieść, ale nie jest to główny wątek tej historii i to jest chyba w niej najlepsze. Nie jest to książka przewidywalna, czytelnik jest ciągle zaskakiwany , przez co nie będzie się nudził. „Ktoś mnie obserwuję” nie jest książka idealną, ma mało rozwiniętych bohaterów, styl pisania nie jest wysokich lotów, ale jest to książka autentyczna i na tym polega jej oryginalność i to, że chcę się ją czytać. Co do samego wątku miłosnego to jest naprawdę dobrze skonstruowany, nie jest w żaden sposób przesłodzony ani przyśpieszony, wszystko toczy się w tempie w jakim powinno. Autorka wykazała się wielką odwagą pisząc o mediach społecznościowych, ponieważ jest to temat który jest teraz bardzo popularny a i pisanie o tym nie należy do najprostszych. Książkę nie tylko przyjemnie się czyta, ale jest również w jakiś sposób przestrogą i niesie ze sobą pewne przesłanie, które jest potrzebne w dzisiejszych czasach, gdyż pojawia się coraz więcej platform, które umożliwiają poznawanie się w Internecie a nie jest to bezpieczne, bo nigdy tak naprawdę nie mamy stu procentowej pewności, że jest to osoba za która się podaje. Serdecznie polecam wam tą książkę i nie ważne ile macie lat to myślę, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie.

Nie wymyśliłabym, że książka ma wiele autorek bez przeczytania tego na okładce. Ciekawy pomysł, dość zgrabne wykonanie. Książka ładnie przedstawia i mówi o przyjaźni, wsparciu i akceptacji. Porusza kilka trudnych tematów i dalej potrafi rozbawić oraz mieć lekki ton. Początek trochę oschły, ale później już chętnie łapie się za książkę z ciekawości.

„Mroczne kłamstwa Minnow Bly” autorstwa Stephanie Oakes to książka z gatunku obyczajowej z elementem thrillera, dla osób ciekawych mechanizmu działania sekty oraz możliwych skutków uczestniczenia w niej. Historia tytułowej Minnow to historia pełna okrucieństwa, ślepej wiary, płacenia za błędy i decyzje innych osób. Opowiada o młodej dziewczynie, której rodzina postanawia przenieść się do lasów by żyć w sekcie, tworzonej przez Proroka Kevina. Wiara przez niego stworzona uznaje wyższość mężczyzn nad kobietami, wymaga stuprocentowej lojalności wobec społeczności oraz jest bogata w system wymyślnych kar i tortur, za nawet najmniejsze przewinienia. Pośród tego wszystkiego wyłania się postać Minnow, dziewczyny zafascynowanej światem, która mimo strachu łamie zakazy stawiane przez Proroka. Jak się potem okazuje słono za to zapłaci. Historia stworzona przez Stephanie Oakes wywołuje w czytelniku pewien niepokój i smutek. Osoba Minnow to jedna z tych postaci, która rodzi współczucie czytelnika, mimo czynów, które w dalszej części historii popełnia, oraz sprawia że stawia on sobie pytanie jak to możliwe by zaledwie jedna osoba była w stanie rządzić gronem wielu innych, dorosłych osób. Książka pokazuje mechanizm terroru i strachu, dzięki któremu możliwe jest stworzenie ślepych wyznawców danej religii. To co podobało mi się w książce to różne emocje, które towarzyszyły czytaniu – współczucie mieszało się ze złością, były również momenty weselsze. Po przeczytaniu tej historii zdałam sobie sprawę jakie zagrożenia może nieść za sobą każda religia, jeśli zostanie oddana w ręce nieprawidłowego człowieka. Czytając również postawiłam sobie wiele pytań - czy człowiek z natury lubuje się w brutalności i cudzym strachu? Co sprawia że w obliczu jednej, charyzmatycznej i totalitarnej osoby, reszta ludzi staje się fanatykami, przekraczającymi granice ludzkiej godności i najmniejszej empatii? Ciężko odpowiedzieć jednoznacznie. To co również zasługuje na uwagę to dwoistość natury postaci ukazanych w książce – jak to jest, że postaci, które potrafiły zabić drugą osobę w naszych oczach są ofiarami gdy usłyszymy ich historie życia? Czy to sprawiedliwe że osoba, która zabija dla własnej rozrywki, jest często potraktowana tak samo jak osoba, która w akcie gniewu i frustracji zabija własnego oprawcę? Jeśli chodzi o drugą stronę medalu to wymieniłabym wśród wad pewne momenty, gdzie historia była w moim odczuciu nienaturalnie pozytywna i pomyślna dla głównej postaci. Takich momentów było co prawda niewiele Podsumowując, mogę stwierdzić że książka „Mroczne kłamstwa Minnow Bly” jest warta przeczytania ze względu na to, że stawia przed czytelnikiem wiele pytań na które ciężko odpowiedzieć. Historia skłania do refleksji, wzbudza wiele emocji i pokazuje że świat nie jest tylko czarno-biały, a składa się z odcieni szarości, co widać po wielowymiarowych postaciach i ich historiach stworzonych przez autorkę.

To zdarza się tylko w filmach - To nie miało się tak skończyć… 💔🎬 TA KSIĄŻKA ZŁAMAŁA MI SERCE. Serio, nie byłam gotowa na taki finał. Weszłam w tę historię z myślą, że dostanę uroczą opowiastkę o miłości jak z komedii romantycznej… i owszem, było uroczo - ale też boleśnie prawdziwie. Audrey to bohaterka, z którą od razu się zżyłam. Przeżywałam wszystko razem z nią - jej ból po rozpadzie rodziny, niepewność, próby zbudowania siebie na nowo. I nagle pojawia się Harry - czarujący, lekko bezczelny, z obsesją na punkcie kina. Ich relacja wydaje się jak żywcem wyjęta z filmu, tylko że… z biegiem stron coraz bardziej czuć, że to jednak życie - nie scenariusz. Przez książkę się płynie - styl autorki jest lekki, dowcipny, a jednocześnie nie boi się trudnych tematów: rozstania, zdrady, samotności, wykluczających się oczekiwań. To nie tylko historia miłosna, ale i opowieść o dojrzewaniu, o rozczarowaniach i o tym, jak zrozumieć, czego tak naprawdę się chce. To książka, która udaje, że jest „tylko romcomem”, a tymczasem zostaje z czytelnikiem dużo dłużej, niż się wydaje.

Pełna bólu i smutku powieść o walce z samym sobą. Przeczytanie jej zajęło mi dosłownie kilka godzin, pochłonęłam ją bezpowrotnie. Śmierć bliskiej osoby może wywołać nieodwracalne skutki w naszej psychice, doprowadzić to tak głębokiego poczucia winy w stosunku z tym co się stało, co wywoła obłęd jak w tym wypadku. Zaburzenia osobowości są bardzo poważnymi chorobami zdrowia psychicznego. Powieść przepełniona bóle oraz tym jak umysł może doprowadzić do ruiny człowieka.

Ciekawy pomysł na książkę. Mgliście pamiętam film, który oglądałam jakieś dwa lata temu. Sporo scen z filmu nie ukazały się w książce i odwrotnie, co właściwie nie powinno dziwić. Gdzieś w połowie, może trochę wcześniej miałam wrażenie film i książka zupełnie się ze sobą rozminęły. I tylko ogólny wątek, duchy i postaci je łączy. Podsumowując nie żałuję zakupu tej książki. Całkiem w moim klimacie czyli kryminał i paranormal.

Sięgając po “Skrzywdzoną” cieszyłam się na kolejne spotkanie z piórem autorki, która już wcześniej okazała się dla mnie mistrzynią thrillerów YA. I choć poprzednie jej powieści wspominam lepiej, to i tej nie zabrakło oryginalnej i wciągającej fabuły. Ale na co warto zwrócić uwagę, to mało autentyczne i niejednokrotnie przerysowane wątki. W centrum jest brak wspomnień Scarlett sprzed czwartych urodzin, ale nie oszukujmy się - nauka potwierdza to, że nikt z nas nie ma takich wspomnień, jedynie może nam się wydawać, że coś pamiętamy (a zazwyczaj opieramy wspomnienia na zdjęciach czy opowieściach). Drugim istotnym wątkiem jest relacja Scarlett i Noaha, którzy bez pamięci zakochują się w sobie po jakimś tygodniu znajomości i planują wspólne życie. Ale OK - wiem, że mamy tu do czynienia z literaturą dla młodzieży, więc przymykam oko na te aspekty i muszę przyznać, że jeśli chodzi o budowanie napięcia i zwroty akcji, to Natasha Preston nie zawodzi. Atmosfera zagrożenia i niepokoju jest tu stale obecna, autorka sukcesywnie podrzuca kolejne elementy, które budzą ciekawość. To sprawia, że książka ostatecznie się broni i nie sposób jej odłożyć. Tym bardziej, że Natasha Preston pisze w przyjemnym stylu, który sprawia, że kartki przewracają się w ekspresowym tempie. Więc jeśli szukacie czegoś lżejszego, ale wciągającego, co zapewni i napięcie, i trochę dreszczyku, spokojnie możecie sięgnąć po “Skrzywdzoną” Natashy Preston. Ja bawiłam się bardzo dobrze!