Złoto króla

No to jest to,na co czekałem.Już długi xczas,świetna powieść o Templariuszach,.Arabach. Akcja zarówno w Bizancjum,Alpach i Francji. Dużo opisów podróży,ach te dziecki.Rosz i Jeza,sprytne i rezolutne. Mamy,tu też teksty po grecku czy oksytańsku. Mnich Franciszkanin jest bystry.

Jedna z najprzystępniejszych książek tego autora, ale wciąż pękająca od treści, nawiązań itd. Można tu znaleźć wiele - rozważania nad naturą fałszu i prawdy, niesamowite wizje średniowiecznego świata, wciągającą przygodową historię i wspaniały optymizm. Czytając Eco zawsze czuję się głupi, ale tu to uczucie było dużo łagodniejsze niż np w Wahadle czy Wyspie dnia poprzedniego, a przy samej książce trzymała mnie jej przygodowa fasada.

Coraz bardziej interesująca akcja wokół świata religijnego. Odkrywane przez autora działania władców europejskich wręcz nie do uwierzenia. Dzieci budzą sympatię. Bardzo ciekawe opisy średniowiecznych budowli, wciągające sprawy polityczne.Sposób narracji interesujący.

Autor przez 21 lat był korespondentem wojennym: Cypr, Liban, Erytrea, Sahara, Nikaragua, Czad, Libia, Zatoka Perska i wielu innych, gdzie był na pierwszej lini ognia. Dlatego nie powinno dziwić, że w jego powieściach często powtarza się temat bezsensowności i absurdu wojny. Od 1995 r. zakończył karierę dziennikarską i poświęcił się literaturze. Wiele jego książek zostało sfilmowanych, niestety często z miernym skutkiem, krytykowanym również przez autora. Duże wątpliwości miał przed adaptacją " Alatrieste ". Bohater tych powieści zdążył już zawładnąć sercami wielu czytelników i zmienił się w mit całej epoki, Hiszpanii w Złotym Wieku !!! Czy słusznie ? Odpowiedz należy do Ciebie !!! Jeśli lubisz książki A. Dumasa, to odpowiedz znam !!! POLECAM !!!

Im dłużej się czyta, tym jest ciekawiej. Daje wgląd w detale i ciekawostki dotyczące kultury Włoch przedwojennych, faszystowskich zarazem. Pod koniec książki nie brakuje akcji oraz efektownego punktu kuluminacyjnego. Zainspirowała żeby pójść do Romy na musical o Trio Lescano (Aniołki Mussoliniego).

Autor przez 21 lat był korespondentem wojennym: Cypr, Liban, Erytrea, Sahara, Nikaragua, Czad, Libia, Zatoka Perska i wielu innych, gdzie był na pierwszej lini ognia. Dlatego nie powinno dziwić, że w jego powieściach często powtarza się temat bezsensowności i absurdu wojny. Od 1995 r. zakończył karierę dziennikarską i poświęcił się literaturze. Wiele jego książek zostało sfilmowanych, niestety często z miernym skutkiem, krytykowanym również przez autora. Duże wątpliwości miał przed adaptacją " Alatrieste ". Bohater tych powieści zdążył już zawładnąć sercami wielu czytelników i zmienił się w mit całej epoki, Hiszpanii w Złotym Wieku !!! Czy słusznie ? Odpowiedz należy do Ciebie !!! Jeśli lubisz książki A. Dumasa, to odpowiedz znam !!! POLECAM !!!

Monumentalna opowieść o wojnie postu z karnawałem, porządku z rebelią, silnych z bezsilnymi, obsesji z wiarą, a to wszystko skupione w, rozciągniętym na dekady reformacyjnej wrzawy, pojedynku dwóch ludzi - anabaptysty Gerta Wielu Imion i jego życiowego wroga Q, agenta Inkwizycji. "Q. Taniec śmierci" to dzieło o wielkim rozmachu - bogactwo detali, postaci i miejsc sprawia, że XVI-wieczna Europa, szczególnie będące areną fabuły różne zakątki i okolice Świętego Cesarstwa Rzymskiego u schyłku jego potęgi, staje się kontynentem ożywionym w sposób tam precyzyjny i celny, że zasadniczo przypomina pełen kolorytu i życia świat z najlepszych uniwersów fantasy. Nie jest to jednak fantazja, a bardzo realistyczna, immersywna fikcja historyczna. Kolektyw czterech anonimowych włoskich autorów, politycznych radykałów i zdeklarowanych nieprzyjaciół niewoli i niesprawiedliwości, poprzez pryzmat literackiej opowieści o rewolucji anabaptystów, nie tylko spełnia kluczową powinność najwyższej jakości powieści historycznej, a więc bierze pod lupę opowieści o jednostkach wpadających w młyny i maszynerię historii, ale także wyraża jasną, godną uwagi deklarację ideową jednoznacznie sprzeciwiając się przemocy, dyskryminacji i uciemiężeniu. Deklaracja ta, niestety, byłaby aktualna pół tysiąca lat temu, w dobie anabaptystycznych buntowników, jest aktualna dziś i zapewne długo jeszcze pozostanie. "Q" to więc zarazem lektura nie tylko wysokiej próby ideowej i treściowej, ale także formalnej i rzemieślniczej - nakreśloną doskonałym piórem główną osią narracji pozostają wspomnienia wieloimiennego bohatera głównego, bohatera tytułowego poznajemy zaś przez szkatułkową powieść epistolarną przeplatającą się z historią Gerta. Warto też dodać, że jeśli ktoś oczekuje nieustannych fajerwerków i akcji pędzącej na łeb na szyję to musi wiedzieć, że to zły adres. "Q" to swego rodzaju literacki slow-burn z kilkoma punktami kulminacyjnymi, jednak nie o sensację tu chodzi, a finał rozczaruje jej poszukiwaczy - moim zdaniem jest jednak doskonały. Włoski kolektyw potwierdził sentencję swego rodaka o podwójnym, wielokrotnym życiu czytelników książek, "Q. Taniec śmierci" takim właśnie przeżyciem jest - czytana długo, powoli, miesiącami, pozwala zatopić się w inny, pełen okrutnych i pięknych doznań długi żywot głęboko zanurzony w epoce chaosu. To wielkie literackie dokonanie, trzeba będzie sięgnąć do pozostałej twórczości Wu Ming/Luthera Blisseta. Czytanie "Q" było świetnym, inspirującym, poszerzającym horyzonty doświadczeniem i niezwykłą podróżą w czasie i przestrzeni, której drogowskazy i mapy były rzemieślniczo, literacko i intelektualnie niezwykle szlachetne. Wielka literatura.

Przepiękna kontynuacja Małego wielkiego człowieka... Nie rozumiem tych, co twierdzą, że cześć pierwsza jest zdecydowanie lepsza. W moim odczuciu obydwie równie piękne. Czytając ostatnie zdania doprowadziła mnie do łez... Szkoda, że nie ma trzeciej części. Polecam każdemu, kto lubi historię świata, którego już nie ma, opowieść o Indianach i białych Dzikiego Zachodu. Wiele prawdziwych wydarzeń splecionych ze sobą tworzą barwną opowieść życia... A wszystko pisane doskonałym, prostym językiem. Genialna!!!

Czytanie tej książki było jak cofnięcie się w czasie do momentu wojen chrześcijan z wojskami Saladyna o Jerozolimę. Jednak fabuła nie skupia się tylko na konflikcie zbrojnym. Autor opowiada też o zakonach, jak asasyni, templariusze, czy szpitalnicy, których celem jest odnalezienie i odzyskanie najcenniejszej z relikwii- Prawdziwego Krzyża, na którym skonał Jezus Chrystus. Akcja jest wartka, urozmaicana scenami walk. Bohaterowie są dobrze wykreowani, ich dzieje są pełne przygód i niebezpieczeństw. Zwłaszcza postać Morgennesa, pewnego szpitalnika, staje się czytelnikowi coraz bliższa, w miarę poznawania jego historii i motywacji. Fabuła obfituje nie tylko w sceny walk, podróży i pogoni, ale też w cuda, małe i duże. Ogólnie książkę czytało mi się świetnie, to naprawdę fajna powieść przygodowa.

Nie jestem fanem zbeletryzowanych biografii, ale trzeba przyznać, że Graves'owi wychodzi to dobrze. Ciekawe losy bizantyjskiego wodza z czasów Justyniana Wielkiego. Rozmach, dużo wielkiej polityki, spory religijne, barbarzyńcy, stosunki społeczne. Zachodzę w głowę dlaczego ta książka jest tak dużo mniej popularna niż 2 tomy o Klaudiuszu. Gorąco polecam. Czytałem z 10 lat temu.

Solidnych rozmiarów powieść historyczna, niedokończona, bo - jak czytamy na sam koniec - autorowi prace nad książką przerwała zdecydowanie przedwczesna śmierć. Stanowiąca zdecydowanie najbardziej rozpoznawalne dzieło Schulza powieść to biografia Michelangelo Buonarrotiego, czyli Michała Anioła, ale też całego przełomu XV i XVI wieku w Italii. Schulz skacze po wątkach, opisując losy królów, papieży i artystów tego kolorowego okresu. Dość mocno kompleksowe dzieło, choć czyta się nieco topornie.

Pierwszy tom cyklu "Gildia błaznów" to misterny średniowieczny kryminał z komediowym zacięciem. Narratorem i zarazem głównym bohaterem powieści jest błazen Feste, znany z komedii Szekspira "Wieczór Trzech Króli". Zainspirowany tą komedią, autor przedstawia dalsze losy bohaterów Szekspira. Ale nie martwcie się, nie musicie znać "Wieczoru trzech króli", żeby dobrze bawić się z bohaterami "Trzynastej nocy" :-)

Bardzo przyjemny styl i ciekawa fabuła, książkę czyta się szybko - to fajna pozycja na plażę czy jakiś wypad, kiedy chcemy mieć pod ręką coś lekkiego, ale wciągającego. Waham się w ocenie między "przeciętną" a "dobrą", bo jednak główny bohater czasem był boleśnie niedomyślny, a naprawdę dość prędko można się zorientować, kto jest sprawcą :) Nie mniej jednak nasuwające się podejrzenia nie odbierają frajdy z dalszego czytania.

Zbiór króciutkich opowiadań, opartych zwykle na interesującym pomyśle. Raczej brak tu kolorów jasnych. Zwykle mamy jakieś przygnębienie, niepokój, delikatną grozę, niepewność, bezsens, przegraną, cierpienie i śmierć. Autor chętnie posługuje się alegorią, metaforą, niedopowiedzeniem. Niemal każda historia opowiedziana jest w surrealistycznej tonacji absurdu, bywa z groteskowym, gorzkim humorem. Buzzatiego interesują tematy które mieszczą się w zbiorze wspólnym dla kultury, społeczeństwa, życia i śmierci, przemijania, bezsilności wobec świata i losu, jednostki poddanej opresyjnym naciskom. Człowiek zwykle stoi na pozycji przegranej, fatalistycznie zdeterminowanej. Wobec przyrody, nieznanego, społecznej organizacji, samego siebie. Czasem koncept bywa ewidentny od samego początku, puenta nijak wtedy nie zaskakuje, jednak wydaje się, że główną wartością takiego tekstu jest obserwacja zachowania bohatera wobec pajęczej sieci fatum - samooszukiwanie się, próba zachowani twarzy, uświadomienia bezsilności, ostateczne poddanie nieuniknionemu. Człowiek jest zawsze słaby, pętla zawsze się zaciska, a zrozumienie, jeśli nadejdzie, to nieodmiennie najczarniejszy moment. Samo nasuwa się skojarzenie ze stylem Franza Kafki. Proza to liryczna, bez eksplozji, mocno depresyjna. Po lekturze, zwłaszcza w większej dawce, osoby podatne mogą mieć kłopoty emocjonalne. 10/10

Ostatni tom trylogii "Gildia błaznów" to oprócz intrygi osnutej wokół śmierci weneckiego kupca, również udział w wojnie. Na Konstantynopol najeżdżają krzyżowcy. Feste z żoną i pomocnikami musza dokonać rzeczy niemożliwych. Czy im się uda? Jest rok 1203, czwarta krucjata przybywa pod mury...

Rzym. Rok 1683 roku. W pewnej gospodzie w tajemniczych okolicznościach zapada na dziwną chorobę jeden z gości. Trucizna czy dżuma? W obawie przed epidemią podróżni zostają poddani kwarantannie. Jeden z podróżnych opat Melani, wraz z karłowatym posługaczem wszczynają śledztwo. A tymczasem Wiedeń zostaje oblężony przez Turków, i czeka na odsiecz króla Polski Jana III Sobieskiego. Czy powieść mi się podobała? Czy klimat epoki nowożytnej był wyczuwalny? Czy zagadka kryminalna napędzała fabułę powieści? I czy kreacja głównego bohatera przypadła mi do gustu? Chciałbym więc zacząć od otoczki powieści. Bowiem jest wiele do opisania i poruszenia, w tym aspekcie. Mroczna czeluść katakumb. Relikwie niewiadomego pochodzenia. Ciemne podziemia. Strach spotęgowany, groźbą wybuch epidemii dżumy. Wróg u bram, chrześcijańskiego świata. To wszystko powoduje, że czytelnik może odczuć strach i napięcie jakie towarzyszyło gościom gospody. To wszystko jest okraszone atmosferą klaustrofobii…- syndromem zamkniętego pomieszczenia. Grozę potęguje grasujący morderca, który okazuje się nieuchwytny, groźny i diabelnie inteligentny. Ale to co interpretujemy się na pierwszy rzut „poznawczy”, może się jednak okazać mirażem, fałszem i kalumnią. Czytelnik z rozdziału na rozdział dostaje więcej „danych”. Ale zagadka przez to nie okazuje się łatwiejsza do rozwiązania i zinterpretowania. Właśnie motyw zbrodni, w niniejszej powieści jest dość zgrabnie zagrany, wykreowany i wykorzystany. Jest to niewątpliwie zaleta powieści. Chociaż w tej kwestii mam pewne zastrzeżenia. Odbiorca, bowiem zostaje „zalany” informacjami dotyczącymi epoki. Przez co główny wątek zostaje nieco „rozcieńczony” i, w pewnym momencie fabularnym, nie co wieje nudą. Ale z drugiej strony rozumiem ten zabieg wykorzystany w powieści przez autorów. Bowiem poprzez wstawki historyczne, które notabene mogą czasami nużyć i męczyć okazują się nieodłącznym elementem książki. Może to niektórych czytelników, odstraszyć, ale ja to wszystko wziąłem za „dobrą monetę” i zanurzyłem się z przyjemnością w meandry epoki. Niniejsza lektura, to swoiste kompendium wiedzy na temat ówczesnego Rzymu, pontyfikatów głowy apostolskiej, oraz spisków na najwyższym szczeblu władzy. Można zarzucić powieści pewną schematyczność. Wielki wpływ na duet pisarski, miało niewątpliwie dzieło włoskiego erudyty Umberto Eco „Imię Róży”. Ale pomimo tego dość widocznego i trochę przeszkadzającego w czytaniu „faktu”, powieść, a zwłaszcza w późniejszej „fazie” bardzo mi się dobrze czytało. Niewątpliwie mam słabość do takiej tematyki. A co jeśli chodzi o rozwiązanie szarady. W pewnym stopniu może nie okazała się widowiskowa, oszałamiająca ani frapująca, ale na tyle zadowalająca, że powieść całościowo odbieram pozytywnie. Na deser sobie zostawiłem istotę powieści, czyli jej bohaterów. Historia jest opisana z perspektywy karłowatego posługacza, który pomaga rozwikłać zagadkę, kryminalną. Każdy z nas ma plany, marzenia i prawo do szczęścia. Jednak los zazwyczaj spłata nam figla. Ale pomimo wszystko, warto walczyć o swoje , i dążyć do wytyczonego celu. Bowiem to nas definiuje jako istoty myślące, szukające swojej drogi i ścieżki w tym nieprzyjaznym miejscu jakim czasami okazuje się nasze najbliższe otoczenie. I tą właśnie postawę reprezentuje nasz główny narrator. Którego marzeniem jest zostać kronikarzem. Jego dar obserwacji, empatia i wrażliwość to nie tylko atrybuty, które są nieodłącznym elementem przyszłego zawodu, ale również pomagają mu w rozwiązaniu szarady, oraz w zrozumieniu pobudek mordercy. Summa summarum, powieść dobra zwłaszcza, jej druga część. Miałem nieodparte wrażenie, że w pewnym momencie, fabuła złapała drugi oddech, a akcja ruszyła z kopyta. Powieść powinna się spodobać fanom zagadek kryminalnych, o mocno zarysowanym tle historycznym. Ale również tym, czytelnikom, którzy są bardzo dociekliwi, i pragną swoją spostrzegawczość wystawić na duży wysiłek intelektualny. Polecam.

"Mały Wielki Człowiek" to opowieść o białym, niewielkiego wzrostu Jacku Crabbie, wychowanku plemienia Czejenów. Film Arthura Penna z Dustinem Hoffmanem w roli głównej jakoś specjalnie nie utkwił mi w pamięci, choć to solidne kino (cóż, trzeba zrobić powtórkę). Sama książka Thomasa Bergera to inna para kaloszy, a może bardziej mokasynów. Czyta się szybko, nie ma miejsca na nudę. Jest przygoda, walki i bitwy, kobiety, alkohol, hazard i skalpowanie. Ot, proza życia. Sporo tu humoru, ale też i goryczy, ciekawych przemyśleń, przedstawienie obyczajów rdzennych mieszkańców Ameryki Północnej. Pojawiają się autentyczne postacie, jak choćby generał Custer, Wyatt Earp czy Dziki Bill Hickok. "Ten chłopiec nie jest już chłopcem. Jest odważny. Jest drobny fizycznie, ale ma wielkie serce. Będzie się nazywał Mały Wielki Człowiek."

Boston to miasto w którym powstał klub Dantego, klub czterech przyjaciół mających jeden wspólny cel - przetłumaczenie dzieł Dantego z włoskiego na angielski. Jednak szybko się okazuje, że niewinne cotygodniowe spotkania w prywatnym gronie, są dla zewnątrz czymś więcej niż tylko gronem tłumaczeniowców. Jedni im kibicują, jedni twierdzą, że te spotkania nie powinny mieć miejsca, a jeszcze niektórzy - no cóż... W tym samym czasie w Bostonie pojawia się morderca. Sprytny, kreatywny i nieuchwytny zabójca. Zabija w specyficzny sposób, a jednocześnie w zaskakująco różny. Giną "niby" przypadkowe osoby. Nie radzi sobie policja, nie radzą detektywi... Uczeni zaczynają zauważać zależności. I to, że być może to przez nich po mieście grasuje morderca. Ale co ma wspólnego prywatny i zamknięty w czterech ścianach kącik tłumaczeniowy zajmujący się dziełami Dantego, i nieuchwytny morderca? Jak powstrzymać zabójcę by nie zginęło więcej osób? - Mimo średnich ocen i bardzo różnorodnych opinii, postanowiłem, że spróbuję swoich sił w przeczytaniu tej książki. No i... nie jest tak źle jak niektórzy piszą. Prawda, początek był dość nużący - mimo że zaczęliśmy mocno - to większość czasu czytamy rozważania o poezji. Ciężko było mi nawet zapamiętać kto jest kim, bo raz był wymieniany z imienia, a raz z nazwiska. Ale później, wraz z rozwojem wydarzeń akcja przyśpieszyła. Zaczął się wyrównywać czas przeznaczony na filozoficzne czy literackie rozważania, z czasem przeznaczanym na wymagające śledztwo. Przyjemnie, że akcja nie była tylko z jednej perspektywy. Poszlak było mało, więc każdy dorabiał swoje wyjaśnienia. Ciekawe właśnie było to że autor nadał akcji taki bieg, że sprawiał, że każdy zaczynał być w jakiś sposób podejrzany. Powiązanie tego wszystkiego z twórczością Dantego i powolne ale skuteczne rozwikływanie zagadki i motywów też na plus. Fajnie, że została przywołana retrospekcja wspomnień sprzed Bostonu. Nie uznam książki za wybitną ale jest bardzo dobra. Nie byłem też nigdy zaznajomiony z "Boską komedia" więc to też mogło mieć wpływ na moją ocenę.

Całkiem niezła była ta książka. Choć nie porwała mnie zbytnio i łatwo mi było przerwać sobie lekturę. Autor zbudował w miarę intrygującą fabułę, popartą researchem historycznym, umiejętnie połączył rzeczywiste wydarzenia z literacką fikcją. Chętnie po tej pozycji sięgnę po twórczość Poego, gdyż autor zaciekawił mnie przy okazji próby rozwiązywania okoliczności jego śmierci, również twórczością Poego.