Złe sny

Zmora, zwana też marą — istota półdemoniczna, dusza człowieka żyjącego lub zmarłego, która nocą męczyła śpiących. Jedno jest pewne: nawet jeśli nie wszystko było dla mnie jasne i nie wszystko zrozumiałem, ten komiks skłonił mnie do refleksji i nie pozostawił obojętnym — czego dowodem jest ten komentarz. To raczej obszar do zwiedzania niż zwarta fabuła. Tajemnica stanowi klucz do interpretacji tej historii, a łączenie pozornie niepasujących elementów oraz przestrzeń między nimi budują jej sens. Ten komiks wytrąca ze strefy komfortu i nie oferuje łatwej rozrywki — i to jest jego największa zaleta, choć dla niektórych może być to również wada. A kto powiedział, że ten komiks zbudowany jest z cytatów? To raczej gra ze schematami opowiadania, myślenia, a hermetyczność wydaje się zamierzona – to w końcu obcy świat. Od nas zależy, czy dostrzeżemy w nim pustkę, czy ciekawą przestrzeń do zapełnienia tym, co do niej przynosimy ze sobą. Zwierciadło. A jak pustka – to pustka albo wampir.

Szczególny przypadek. Nie chcę polecać wszystkim "Miotacza śmierci", a jednocześnie chciałbym poznać ludzi którym komiks się podobał. To muszą być dziwni ludzie. Sam do nich należę. Pamiętacie taki komediowy serial (komediowy, dobre sobie) "Flight of the Conchords"? Z tym humorem, w którym nie są jasno wskazywane pointy dowcipów (dowcipów, dobre sobie). Kluczę, ale chciałbym wyjaśnić precyzyjnie, jak bardzo specyficzny jest nastrój w "Miotaczu śmierci", komiksie który pachnie undergroundem, alternatywą, starą piwnicą, kwaśnym superbohaterstwem. "Miotacz śmierci" napisał i narysował Daniel Clowes. To spod jego ręki wyszedł nietuzinkowy "Wilson", o którym już na blogu pisałem. To on, Daniel Clowes, jest odpowiedzialny za "Ghost World". Nie czytałem, ale widziałem świetną filmową adaptację w reżyserii Terry'ego Zwigoffa. Zwigoff współpracował raz jeszcze z Clowesem przy okazji filmu "Akademia tajemniczych sztuk pięknych" (film również polecam), ale to już zupełnie inna historia. Zatem "Miotacz śmierci" to pewnego rodzaju dekonstrukcja mitów. Tak, mitów, bo na warsztat autor nie bierze tylko superbohaterów. Motyw dojrzewania, przyjaźni, wieku średniego, wszystko jest tu przedstawiane szczerze i uczciwie. Więc dlaczego wciąż piszę o osobliwej atmosferze? Wydaje mi się, że Clowes pisze w sposób, o którym wielu myśli że tak nie przystoi. Wyciąga na wierzch rzeczy wstydliwe i takie, o których niektórzy oczywiście myślą, ale z wieloma pragnieniami czy spostrzeżeniami się nie uzewnętrzniają. A Clowes właśnie to robi. Dlatego jego w teorii cichy i spokojny komiks zawieszony w jakimś niezależnym stylu, bez akcji, wybuchów, jest tak naprawdę komiksem wywrotowym, punkowym. To tutaj tkwi cała siła Miotacza śmierci, w podejściu autora do życia. Ten rodzaj maniery artystycznej poznałem w "Wilsonie". I podejrzewam, że tak samo jest i przy innych utworach Clowesa. "Miotacz śmierci" to w dużym skrócie pewnego rodzaju urealnianie fantazji nastolatka. Takiego nastolatka, co ważne, w którym buzują wszystkie emocje związane z przekraczaniem progów. Chłopak rośnie, w środku panuje szaleńczy rajd hormonów, ciało zachowuje się dziwnie. Jest na marginesie, tak się nastolatkowi wydaje. Clowes dał temu swojemu chłopakowi pełną wolność i nastolatek z tego korzysta. Dostaje ogromną moc, w momencie gdy zaciąga się papierosem. Czyli źródłem siły jest nikotyna, jak bardzo jest to wywrotowe? Trzeba dodać do tego tytułowy miotacz śmierci, spadek po ojcu. Ta broń może zmienić obraz wszechświata, ale zmienia tylko obraz najbliższego otoczenia. Jest tu więc zestawiona banalna codzienność z fantazjami wieku dojrzewania. W efekcie dostajemy specyficzny rodzaj humoru, tak zabawny jak i ponury. Niecodzienna mieszanka. Ilustracyjnie to pastisz, retro stylistyka i prosta kreska. Barwy są niejako wyblakłe, przygaszone. Dodaje to atmosfery nostalgii, całość "udaje" materiał zakorzeniony w latach 70. Cały album zresztą przypomina coś, co zostało odnalezione w kapsule czasu. Nieco szmatławy, na pewno niezależny, przy pobieżnym wertowaniu nie prezentuje nic ciekawego. To efekt zamierzony. Polecam bardzo.

Kristo - krótko. Shenzen to co prawda nie jest Korea Północna, ale i tak Chiny to niezrozumiałe dla człowieka Zachodu państwo totalitane, na poły fascynujące liczbami, na poły przerażajace. Delisle trzyma poziom. Ten komiks to dobra odtrutka dla bezkrytycznych fanów Chin.

Prosta historia młodego chłopaka dorabiającego w czasie wakacji w fabryce papieru. Ciekawy sposób rysowania komiksu. Do całości autor używa tylko bieli oraz odcieni czerni, szarości i koloru pomarańczowego. Właśnie w tym ostatnim są przedstawione wszelkie dymy i opary oraz koszulka, którą nosi przez cały czas główny bohater. Polecam.

Książkę dostałam na urodziny z racji, że lubię czytać mangi i ktoś pomyślał, że ta pozycja mi się spodoba. Powiem szczerze, mimo dziwacznej treści, czytało się naprawdę fajnie. Książka jest tak pięknie wydana, że każdą kolejną stronę przewracałam z ciekawością, jaka nowa grafika się pojawi mi przed oczami. Zgadzam się z innymi recenzjami pod tym tytułem: początek książki wciągał swoją nieszablonowością i kolorowymi stronicami, jednak w połowie miałam zastój i to na parę długich miesięcy nie mogłam się przemóc żeby wrócić do czytania. Ostatnio postanowiłam dać jej szansę i po połowie znów zaczęło być ciekawie, ale do pewnego stopnia - te wszystkie nazwiska premierów i innych politycznych postaci były totalnie nie do spamiętania. Mimo to uważam, że przedstawienie polityki w formie satyrycznych komiksów to świetna sprawa żeby zrozumieć co się dzieje na świecie. Jednak czasem długość danego komiksu nużyła. Dla osoby, która nic a nic nie wie o Singapurze (to ja), poznanie problemów tego społeczeństwa na przestrzeni kilku dziesięcioleci poprzez grafikę i krótkie teksty sprawiało, że byłam ciekawa co się dalej będzie działo. Końcówka wyszła trochę nijak, czuję, że brakowało tam czegoś. Co najbardziej mnie zaskoczyło to to, że Charlie Chan Hock Chye to zmyślona postać, a przez całą książkę byłam przekonana, że przeglądam prace i poznaję życie prawdziwego człowieka. Teraz jak znam prawdę to czuję się oszukana i mam taką myśl "no i po co ja to w ogóle czytałam i się zachwycałam pracami kogoś, kto nie istnieje." Strata czasu zamieszczać w książce "prace autorskie", które się nie sprzedały - po co tracić czas czytelnika na takie głupoty, przez które właśnie miałam zastój. Niby fajny pomysł i podziwiam, ale z drugiej głupie to. W życiu sama z siebie bym tej książki nie kupiła, ale jako prezent to spoko.

Ładnie narysowany. Opowiadania, zwłaszcza te pierwsze, mają wspaniały klimat i dowcip słowno-językowo-sytuacyjny, który przypomina mi pomysły z KOC (Komiczny Odcinek Cykliczny, który leciał na TVP2). Oczywiście, tutaj bez cenzury. Podoba mi się ten zacofany zaścianek z szalonymi przygodami.

Jak to miło spędzić czas w dobrym towarzystwie, czyli Wandy Hagedorn. Dla mnie jako feministki (nie wiem, której fali), treść komiksu to oczywiście nic zaskakującego. Poglądy mamy takie same. No może nie będę sprzeciwiać się botoksowi, bo nie robię go dla przyjemności innych, ale dla samozadowolenia ze swojej twarzy. Kupiłam od autorki dwa nowe pojęcia: „ukobiecanie” i „krzyk retrospektywny” Przeżyłam i jedno, i drugie. Oczywiście nie znoszę patriarchatu, mizoginii, seksizmu, mansplainingu (mężczyźni objaśniają mi świat), wszystkich starych, białych facetów zasiadających w konserwatywnych rządach, ale też młodych, białych facetów przestraszonych niezależnością kobiet. Czytanie komiksu było dla mnie samą przyjemnością, trochę na zasadzie grupy wsparcia – tak myślących kobiet, podobnie spostrzegających swoje miejsce w świecie i otwarcie wyrażających niezgodę na to, co mamy robić ze swoimi ciałami i zamykanie nam ust, jest już bardzo dużo. Oczywiście oprócz „służebnic patriarchatu”. Tych nie zrozumiem chyba nigdy.

Ciepła, pełna nostalgii graficzna opowieść o pewnej hiszpańskiej rodzinie; o czasie, przemijaniu i pamięci. Rok po śmierci seniora rodu trójka dorosłych już dzieci, ustabilizowanych życiowo, Vincente, Jose i Carla, odwiedza dom na wsi i musi podjąć decyzję co z nim zrobić. Pierwszym pomysłem jest sprzedaż. Ale odżywają wspomnienia o rodzicach, wspólnej pracy przy budowie i urządzaniu domu. Młodzi przywołują w pamięci weekendowe wyjazdy, pobyty wakacyjne, letnie zabawy. Także niekoniecznie lubiane zajęcia. Ich ojciec kochał wiejską siedzibę, nie umiał żyć bezczynnie, pracował bez wytchnienia, angażując do pomocy żonę i dzieci. Majsterkował, uprawiał ogród, pucował samochód. „Praca to było jego jedyne hobby”. Odwiedzając teraz dom na wsi rodzina widzi jak ważne jest dla nich to miejsce. Oczywiście, nie obywa się bez sporów między rodzeństwem, ale stopniowo czują się razem coraz lepiej, miło spędzają czas, pracując i biesiadując. Od sąsiada dowiadują się także o ostatnich latach ojca, który na emeryturze zamieszkał tam na stałe. Zanosi się na to, że dom jednak zostanie w rodzinie; będzie służył jako miejsce spotkań i wspomnień. To wzruszająca książka autobiograficzna. O normalnym życiu i awansie społecznym. Czyta się dobrze: grafika jest przyjemna, bogata w detale, kolorystyka stonowana, postaci dobrze zróżnicowane, plany czasowe także. Fajna, ciepła lektura

To swoiste komiksowe "Osiem i pół". Nie brak tu onirycznego klimatu, bólu tworzenia. Jest też portret rodziny, której do końca nie można polubić i być może to jest główna bolączka tego komiksu. Ma serce po właściwej stronie ale gdzieś po drodze zgubiono ducha. Graficznie jednak to najwyższa półka.

"Śmiech i Śmierć" to w zasadzie zbiór kilku różnych historii, które mogą być zabawane lub poważne. Dla mnie to był dobry komiks w podróży. Można poczytać przeczytać jedną historyjkę i sobie kontemplować życie patrząc w okno. Kreska mi przypomina stare amerykańskie komiksy, które by mogły się pojawiać w ramach jakiejś gazety czy czasopisma. Jest lekka, minimalistczna i to nadaje dziełu również spokojny charakter. To nie jest jakieś wybitne dzieło ale z pewnością dobry kompan podróży. 👍

O trudnych relacjach w rodzinie. Starszej matce i babce, która nigdy nie jest zadowolona oraz nie szczędzi ostrych słów. Mamie nieobecnej ciałem oraz duchem. Ojcu, o którym zna się jedynie plotki. Presji rówieśniczej i zagubieniu w świecie młodego chłopca. Chłopca, który zdaje się nigdzie nie czuć dobrze. Jest w tym duża ciężkość, ale „Koniec lata" to historia, która zmierza donikąd. Nie ma jasnego zakończenia, nie ma puenty, nie ma nic konkretnego. Zamiast kropki ma wielokropek. Dobre, ale zbyt mgliste akurat dla mnie.

Najbardziej wyjątkowy komiks, jaki czytałem. Niezwykła fabuła dotykająca kluczowych problemów człowieka narysowana w zupełnie szalony i awangardowy sposób. Bardzo zabawna ale też dająca do myślenia. Gorąco polecam! Chętnie przeczytam więcej prac tej artystki.

Toni Fejzula, rysownik z Barcelony, urodzony w byłej Jugosławii, rzuca wyzwanie wojnom bratobójczym, skłóconym narodom, rzezi dokonywanej w imię zasad wyznawców danej ideologii. Komiks przedstawia polityczny fanatyzm, w imię którego giną kolejni bohaterowie, rodziny tracą swoich bliskich, gdzie obok nienawiści kiełkuje mimo wszystko miłość i przyjaźń. Bojówkarze ETA terroryzują społeczność, walki rozprzestrzeniają się w nieznane rejony i macki przemocy oplatają kolejne pokolenia. Komiks bardzo pesymistyczny, z uwagi na temat, ale jednocześnie intrygujący. Kreska odpowiada uczuciu osaczenia, depresji, mozolnie oddaje klimat tej niechlubnej historii. Jest i wybaczenie, które nie zapomni doznanych krzywd. „I winy za to należy się doszukiwać w apogeum ożywienia radykalnych ruchów narodowych. Bez ich istnienia wszystko byłoby dużo łatwiejsze. Wciąż jednak trudno mi uwierzyć, że tak wielu ludzi dało się porwać temu dzikiemu nurtowi.”

Przede wszystkim świetna cartoonowa krecha, 10/10 w swojej kategorii lekką ręką. Fabularnie - fajny koncept i spoko pomysły na poszczególne wątki, ale mam wrażenie, że choć puzzle na koniec się łączą, to obrazek, który powstaje, nie ukazuje nic szczególnie satysfakcjonującego. Tak czy siak jednak warto sprawdzić, bo ciekawy to eksperyment (zastanawiam się nawet, czy nie lepiej by się sprawdziła całość jako komiks niemy, bez tej narracji - trochę więcej by pozostało czytelnikowi do domysłów i interpretacji, i może by to wyszło historii na dobre). https://www.instagram.com/michaljachimek/

#tydzieńturecki w ramach #azjatyckimiesiąc Zaliczam też do akcji Krysi z kanału o książkach czyli #czytamszeroko Po pierwsze to było coś wyjątkowego - komiks, który opiera się tylko na obrazach, nie ma tekstu. Po drugie motywem głównym tej konkretnej historii jest zakazana miłość chłopaka i dziewczyny, czyli romans - motyw główny akcji na luty i marzec Bardzo osobliwa karykaturalna kreska i gra kolorem. Komiks jest czarną kreską narysowany ale miejscami pojawia się czerwony - miałam wrażenie że wszędzie tam gdzie jest motyw Turcji, symboli związanych z tradycją, konserwatyzmem, państwowością ? W pewnym momencie pojawia się też niebieski który zinterpretowałam jako kolor związany z duchowością, Absolutem, czymś niematerialnym Czy te moje interpretacje są właściwe nie wiem Nie jest to komiks który bym szczególnie polecała, ale było to ciekawe doświadczenie - książka, którą nie tyle się czyta co ogląda. Choć wydaje mi się że takim komiksem jest też Loteria na podstawie opowiadania Shirley Jackson

Goliat autorstwa Tom Gaulda to komiks zaskakująco cichy, oszczędny i bardzo inteligentny. Zamiast epickiej opowieści o walce dostajemy historię o samotności, absurdzie wojny i roli, w którą czasem zostajemy wciśnięci wbrew sobie. Gauld odwraca dobrze znany mit i pokazuje go z perspektywy przegranego jeszcze zanim padnie pierwszy cios. Minimalistyczna kreska i chłodna narracja działają tu na ogromną korzyść – każdy kadr jest przemyślany, a humor dyskretny, suchy, często gorzki. To komiks, który nie krzyczy, ale zostaje w głowie na długo. Zmusza do refleksji nad mechanizmami władzy, heroizmem i tym, jak łatwo historia upraszcza los jednostki. Krótka forma, ale treściwa – Goliat udowadnia, że komiks nie potrzebuje fajerwerków, by opowiedzieć historię ważną, mądrą i poruszającą. Świetna lektura dla tych, którzy cenią literackość, ironię i nieoczywiste spojrzenie na znane opowieści.

Wyjątkowo Roca mnie nie porwał. Historia poruszająca i niezwykła, ale wykonanie nieszczególnie przypadło mi do gustu, mam wrażenie, że jest dość schematyczne i zabrakło tego "czegoś", co tak cenię w jego komiksach. Gdy przeczytałam, że tylko Hiszpanie nie mieli gdzie wrócić, to trochę jednak przewróciłam oczami, bo myślę, że niektórzy, chociażby nasz naród, miałby też sporo do powiedzenia w tym zakresie. Zaskakująco sporo literówek i błędów.

Pewna historia należy do rodzaju komiksów ambitnych, o których nie do końca wiem, co sądzić. Jeśli ktoś wciąż jeszcze myśli, że komiks jako medium, to głupiutkie i proste historyjki obrazkowe, niech spróbuje zmierzyć się z tym albumem Gipiego. Sięgnęłam po niego w bibliotece spontanicznie. Nie znałam autora, nic nie słyszałam o tytule. Postanowiłam spróbować i niewątpliwie trafiłam na coś innego. Pewna historia to opowieść o pisarzu z problemami, który ostatecznie ląduje w szpitalu psychiatrycznym po jakiejś zapaści związanej z niedookreślonym kryzysem emocjonalnym. Niewiele tu wiadomo na pewno. Opowieść wyłania się z poszarpanych migawek – chwili obecnej i retrospekcji. Najwięcej jest wyobrażeń głównego bohatera i wspomnień wojennych jego dziadka, które są powiązane z listami jakie wysyłał do rodziny z frontu, a którymi pisarz się fascynował. Są także punkty widzenia innych osób dookoła – lekarzy w szpitalu, czy jego córki. 🌌 Forma a treść Autor używa kilku stylów rysunku, żeby opowiedzieć te fragmenty. Niektóre momenty wykonane są niechlujnymi szkicami, a niektóre wyglądają na namalowane akwarelami. W efekcie komiks jest jednocześnie i ładny i brzydki. I taki ma w sumie być, ma zadawać pytania, zmuszać do zastanowienia, a nie olśniewać kreską. Forma jest tu głównym środkiem do wywarcia wrażenia na czytelniku i zmuszenia go do zastanowienia. Ja zadaję sobie jednak pytanie, czy to nie jest jednak jej przerost nad treścią. Jak na mój gust, Gipi daje za dużo powietrza i przestrzeni czytelnikowi. Za dużo tu puzzli w kolorze nieba, za mało kształtów, których można się chwycić. Opowieść przez to traci na wyrazistości. Ma niby skupiać uwagę na dramatycznych doświadczeniach wojennych dziadka, nadawać im największą wagę w kształtowaniu problemów psychicznych wnuka. Wizja to jednak rozmyta i zagmatwana. A jednak pewna historia jest komiksem na tyle innym, że mimo wszystko warto po niego sięgnąć. Najlepiej wyrobić sobie własne zdanie na temat tej opowieści i sposobów użytych przez autora do prowadzenia narracji. Mi one nie do końca podeszły, ale niewątpliwie autor miał na to swój pomysł.

Andromeda to przede wszyskim doskonale narysowany komiks. Autor głównie posługuje się tu obrazem przedstawiając w niemy sposób historię nomada czyli głównego bohatera. Jest to opowiadanie o podróży, której cel nie jest do końca znany. Czytelnik towarzyszy głównemu bohaterowi w tej podróży obserwując trud wędrówki oraz dziwność otaczającego świata. Towarzysząc nomadowi w jego surrealistycznej podróży niejako odkrywamy ten świat. Podróżnikowi przyszło przemieszczać się po świecie pięknym a jednocześnie surrealistycznym i brutalnym. Komiks zawiera nawiązania do starożytności. Nasz bohater kilkukrotnie znajduje się w centrum akcji a co jakiś czas pojawiają się pełne symboliki "wizje", które sprawiają, że można się zagubić w tym wszystkim. Fabułą jest w zasadzie wędrówka a to co się dzieje w trakcie nie jest nam do końca wytłumaczone i mam wrażenie, że jest to celowy zabieg twórcy. Niestety dowolność interpretacji pewnych zdarzeń może wywołać w czytelniku wrażenie chaosu i ostatecznie nie być satysfakcjonujące. To co sprawia, że sięgnę po Andromedę ponownie to właśnie świetne rysunki Ze Burnaya. Oglądanie rysunków autora gdzie widzimy głownie obrazy świata postapokaliptycznynego, w którym naturalne bogactwo flory i fauny łączy się z czymś dziwnym i obcym stanowi prawdziwą ucztę dla oka. Lubię kartkować sobie ten komiks gdyż praktycznie na każdej stronie można natknąć się na rysunek zwierząt lub pejzaż, który wygląda jak pełne szczegółów dzieło sztuki. Fabuła: 6/10 Kompozycja: 8/10 Ilustracje: 9/10 Wydanie: 8/10 + rysunki - niejasna fabuła i dosyć zagadkowa symbolika

Świetnie narysowany, klimatyczny komiks oraz meandrujący styl opowiadania przeplatający autobiografię, wątki rodzinne i historie twórców literatury amerykańskiej. Wszystko do siebie pasuje i świetnie się uzupełnia tym razem łącząc temat pasji sportowych, a na głębszym poziomie budowania tożsamości przez różne dekady życia.