Zjazdy są najgorsze

Pierwsza część książki była rozwlekła, akcja zaczęła się w jej połowie i wtedy wciągnęła mnie na dobre. Tarrare - antybohater. Wzbudzał jednocześnie litość i pogardę, mam totalnie ambiwalentne podejście do tej postaci. Z jednej strony chciał być przezroczysty, a z drugiej pragnął uwagi tłumu. Ciężkie opisy jego zmagania się z koniecznością ciągłego zabijania głodu i upodlenia się, sprawia iż książka ma ciężki klimat i nie stanowi przyjemnej lektury do poduszki, ale jednocześnie wzbudza w czytelniku nieodpartą chęć poznania dalszej historii "bestii".

Co to była za książka… Słyszałam o niej wcześniej sporo dobrego, ale totalnie nie byłam gotowa na to, jak bardzo mnie pozamiata. Pierwszy raz mam wrażenie, że to nie ja skończyłam książkę - tylko ona skończyła mnie. I najgorsze (albo najlepsze) jest to, że bardzo trudno powiedzieć, o czym ona właściwie jest. Bo niby o czarownictwie - ale wcale nie do końca. O dziewczynach - zdecydowanie. O samotności, strachu, niesprawiedliwości, gniewie… o rzeczach, które bolą głęboko, pod skórą. To jedna z tych historii, które nie tyle się czyta, co przeżywa. Akcja dzieje się w latach 70., w przytułku dla nieletnich dziewcząt w ciąży. Takim miejscu, do którego trafia się nie dlatego, że się chce - tylko dlatego, że “tak trzeba”. Bo wstyd. Bo hańba. Bo sąsiedzi. Dziewczyny rodzą dzieci, które są im odbierane, a one same nie mają nic do powiedzenia. Zero kontroli, zero wsparcia, zero człowieczeństwa. Poznajemy nastoletnią Nevę. I razem z nią trafiamy do świata, w którym dorosłym wolno wszystko, a dziewczynom… właściwie nic. I wtedy pojawia się czarownictwo. Nie jako jakiś bajkowy dodatek, tylko jako coś, co daje im namiastkę sprawczości. W końcu mogą coś zrobić. W końcu mogą oddać. W końcu mogą przestać być tylko ofiarami. Tylko że - jak to zwykle bywa - wszystko ma swoją cenę. Ta książka jest bolesna. Naprawdę bolesna. Kibicowałam tym dziewczynom przez cały czas, rozumiałam ich wściekłość i razem z nimi nienawidziłam świata, który je w to wszystko wepchnął. I to jest chyba jej największa siła - ona sprawia, że czujesz. Nawet jeśli nie do końca chcesz. Grady Hendrix stworzył historię, która jest jednocześnie mroczna i… w dziwny sposób pokrzepiająca. O kobiecej wściekłości, traumie i tej pierwotnej potrzebie bliskości i miłości, która potrafi być silniejsza niż wszystko inne. I naprawdę chciałabym móc dać jej więcej niż 5/5. Ale niestety - skala nie przewidziała takiej opcji. Ocena: 5/5 ⭐️

Książka mnie niestety rozczarowała. Spodziewałam się czegoś innego po tak dobrych ocenach i zachwytach nad nią. " Slewfoot" czyta się bardzo szybko i płynnie" , ale miałam nadzieję na gotyk i mrok a otrzymałam absurdalną historię, ktora była dość przewidywalna.

Tak jak w przypadku poprzednich powieści autora, tak i tutaj Keigo Higashino nie zadowala się klasyczną formą kryminału. Autor nieustająco bawi się z oczekiwaniami czytelnika i utartymi schematami. Poprzednio wiedzieliśmy kto zabił, a nie wiedzieliśmy jak, kolejnym razem wiedzieliśmy kto, a nie wiedzieliśmy dlaczego. Tym razem wiemy kto - ale czy na pewno? Do tego dochodzi nietypowy duet detektywów amatorów - córka ofiary i syn sprawcy, który to wątek stanowi moim zdaniem najjaśniejszy punkt powieści. Jest on wprowadzany stopniowo, bez pośpiechu, co nadaje całości realnego charakteru. Gdyby ta dwójka bohaterów od razu bez żadnego wahania zaczęła ze sobą współpracować, ciężko byłoby czytelnikowi uwierzyć w taką narrację. A tak mamy bardzo ciekawie zarysowana relację, powoli rozwijająca się z rozdziału na rozdział. Mocną stroną powieści Keigo Higashino jest także język i sposób prowadzenia narracji. Jest w tym także spora zasługa świetnego tłumaczenia. Książka wciąga od samego początku. Jak już raz wejdziecie w świat wykreowany przez autora, nie oderwiecie się do ostatniej strony. Z aspektów, które mogą nieco wpłynąć na zaangażowanie czytelnika to nierówne tempo akcji, które jest niewątpliwie związane z eksperymentalnym podejściem autora do formy kryminału. Dość wcześnie na przestrzeni książki łapiemy pierwszego podejrzanego, więc od razu wskakujemy na najwyższe obroty. Potem jednak, zanim zaczniemy podawać w wątpliwość obecne rozwiązanie zagadki, akcja na jakiś czas zwalnia, zanim znowu zacznie przyspieszać, co może powodować lekkie znużenie środkową częścią książki. Im dalej jednak brniemy w fabułę, tym więcej odkrywamy nieścisłości w zeznaniach domniemanego sprawcy i coraz bardziej rośnie w czytelniku niecierpliwość i chęć poznania prawdziwego rozwiązania. Co do samego zakończenia, myślę, że znajdą się wśród czytelników zarówno jego zwolennicy, jak i przeciwnicy. Moim zdaniem jest ono nieco słabsze, niż w przypadku ‘Podejrzanego X’, ale o niebo lepsze, niż w ‘Złej woli’. Wszystko rozbija się o jego wiarygodność i satysfakcję czytelnika w momencie odkrycia sprawcy. Dla mnie było ono wystarczająco satysfakcjonujące, może lekko naciągane, ale byłam w stanie przymknąć na to oko. Po ‘Podejrzanym X’, jest to moja druga ulubiona powieść autora. Na półce czeka na mnie jeszcze ‘Rok zemsty’. Nie mogę doczekać się lektury tej i kolejnych powieści autora! więcej recenzji na IG: @asia_o_azji

Nieprzebrana jest najwyraźniej liczba sposobów, na jakie można pokazać relację matki z córką. Autorka podchodzi do tego tematu z rozmysłem – delikatnie, lecz pewnie, trochę tak, jakby opatrywała się ranę. Polubiłam główną bohaterkę – ma swoje za uszami, ale jej dziwność jakoś zgrała się z moją. Jeśli chodzi o jej przodkinie, to cóż… syreny nie są po to, żeby je lubić. Zakochałam się za to w sposobie, w jaki autorka przedstawia San – jak subtelnie rysuje granicę między legendą a światem rzeczywistym i z jaką wrażliwością ukazuje relacje, które nie muszą być idealne, ale jeśli już się zadzierzgną, sprawiają, że nieco łatwiej jest żyć. Bardzo podobało mi się przedstawienie samych Grzmotów – autorka wytknęła wady polskiej wsi, może nieco stereotypowo, ale dobrze wpisuje się to w historię i nie sprawia wrażenia, jakby atakowała kogokolwiek, raczej uważnie obserwowała rzeczywistość. Wszystko to, co nie podobało mi się w Colette, tutaj jest w punkt – nie jest tak popkulturowa i przez to może trochę mniej przystępna, ale to tylko dodaje jej uroku. A może po prostu jestem prostą dziołszką z Małopolski i taka nieco bardziej ponura narracja lepiej do mnie trafia. Na ten deszczowy, rozmokły marzec pasowała jak ulał – bardzo polecam, może akurat się spodoba.

Mój pierwszy horror przeczytany w 2026 roku. Sięgnęłam po niego z polecajki booktubowej u Zocharett. Z plusów: -bardzo płynny i nieskomplikowany styl autorki -świetnie przestawiona narracja oczami dziecka, jako ktoś, kto pracuje z dziećmi i młodzieżą, uważam, że uczucia Margot były pięknie pokazane -Wczułam się w uczucia bohaterki, które naprzemiennie wzbudzały we mnie litość i lęk -dość bolesne zakończenie (ale to moje osobiste preferencje) Z minusów: -z technicznego punktu widzenia, jest błąd w składzie m.in. w numeracji rozdziałów, więc dla mnie to odejmuje jakości profesjonalnej książki -motywacja głównych antagonistek, trochę mnie boli, że "złole" zostały sprowadzone tylko do jednej roli, co odejmuje im wiarygodności Czuje, że nie będzie to moja ulubiona książka 2026 roku, ale jest to dość ciekawa pozycja, miłośnikom horroru myślę, że przypadnie do gustu.

Nie wiem skąd tyle słabych ocen tej powieści. Mnie podobało się bardzo. Świetny pomysł i bardzo dobrze zrealizowany. Szkockie klimaty, pogranicze jawy i snu, wszechogarniająca groza i okultystyczny artefakt, który nigdy nie powinien trafić w ręce zwykłego śmiertelnika. Podczas czytania wciąż towarzyszyło mi uczucie niepokoju i strachu. Klimaty grozy jakie lubię najmocniej. Samo zakończenie nie do końca w moim stylu, bo wolę epilogi bardziej konkretne, ale i tak nie było źle. Zakończenie pobudza wyobraźnię.

Czytając tę książkę w głowie chodziło mi pytanie jak wiele trzeba aby człowiek mógł kogoś zabić. Oczywiście każda normalna osoba powie, że nigdy by tego nie zrobiła. Problem w tym, że życie jest pełne ponurych niespodzianek i czasem nie mamy na to wpływu. Kierowca samochodu lub pociągu nie zawsze ma wpływ na to kiedy ktoś skoczy mu pod koła i chociaż w takiej sytuacji społeczeństwo nie widzi w nim winy, to nie wiemy co dzieje się w głowie samego kierowcy. Podobna sytuacja może się zdarzyć gdy chcemy komuś pomóc. Widzimy napaść i reagujemy instynktownie odrzucając napastnika, ale nie sposób przewidzieć czy kiedy go odrzucimy ten nagle nie uderzy głową w krawężnik lub w okoliczny kamień. Znów formalnie społeczeństwo nas nie potępi, ale ciężko powiedzieć jak sami na to zareagujemy. Co jednak dzieje się z kimś kto znajduje szczęście i w jednej chwili je traci? Kiedy ktoś się zakocha, zakłada rodzinę i wszystko idzie idealnie ciężko sobie wyobrazić nieszczęście. Nie można go jednak wykluczyć. Możemy wrócić do domu, który kochamy, a w jego wnętrzu znaleźć koszmar. To tworzy oczywiście w człowieku bolesną ranę, ale taką, której nie sposób wyleczyć w zwykły sposób. Nie pomoże tu żadne lekarstwo ani bandaż. Tylko przysłowiowy czas być może zaleczy ranę, ale czy na pewno? Człowiek w takiej sytuacji może popaść w gniew lub rozpacz, a oba uczucia bywają niebezpieczne. Gniew najpewniej będzie chciał ukarania sprawcy, co jest naturalne. Problem w tym, że nawet kiedy już dokonamy jedynej słusznej sprawiedliwości uświadamiamy sobie utratę celu. Szczęście nie wróci w ten sposób, a jedyne co może się pojawić, to krótka satysfakcja. Jeśli jednak sprawca zostaje niezłapany to gniew spada na wszystkich innych. Winna staje się policja, która wciąż nie złapała sprawcy i każdy bliski, który nie był w stanie obronić naszego szczęścia. Wszystko byle znaleźć winnego naszych nieszczęść. Sytuacja w książce bardzo mi się z tym kojarzyła. Widzimy tu człowieka, którego prześladuje ból, którego nic nie jest w stanie złagodzić. Nie ma lekarstw ani nikogo bliskiego aby mu ulżyć. Taki człowiek może popaść w załamanie lub próbować szukać miejsca gdzie ktoś go zrozumie. Nie jest dziwne, że jego kroki kierują go ku religii. Często nawet ludzie pozbawieni wiary idą ku niej kiedy nie wiedzą już co zrobić. Chodzi tu najpewniej o poczucie wspólnoty, której zaczyna coraz bardziej brakować. Niestety problem w tym, że często tacy ludzie są wykorzystywani, a ich ból jest dobrym źródłem finansowym. Nie każda religia ma to na celu, ale niestety w tym wypadku stało się jak stało. Problemem jednak staje się kiedy nowa religia tworzy w tym człowieku nierealną wiarę, a on zaczyna w nią wierzyć. Racjonalna osoba zda sobie sprawę, że to co próbuje osiągnąć mężczyzna jest nierealne, ale nie patrzymy tu z perspektywy normalnej osoby, a człowieka załamanego, który uwierzył w kłamstwa, bo te wydały się zwrócić mu nadzieję. Problem w tym, że jest tak zaślepiony osiągnięciem celu, że nawet nie zdaje sobie sprawy jak okrutną zbrodnie popełnia i ile bólu zadaje w ten sposób innym. W ten sposób widzimy książkę z dwóch perspektyw. Jedna należy do człowieka, który wierzy w coś nierealnego i jest gotowy na wszystko aby to osiągnąć, a z drugiej mamy naturalnie policje próbującą go zatrzymać. Jednak czy tak jest faktycznie? Twórca dawał pewne podpowiedzi o to kim jest sprawca, ale celowo unikał jego nazwiska i pewnie dlatego zawsze w jego fragmentach wszyscy mówią do niego pan. Mnie za to wciąż zastanawiało skąd miał takie pokłady finansowe, że nie pracując był w stanie płacić tak wiele sekcie i przy tym stać go było na wiele innych rzeczy. Gdybym się na tym skupił bardziej być może łatwiej bym się domyślił prawdy. Powiem szczerze, że początkowo planowałem dać ocenę 7, ale właśnie to zakończenie książki mnie kompletnie zamurowało i dlatego podniosłem ocenę. To była naprawdę ciekawa historia, która nakłoniła mnie do wielu przemyśleń, ale jednocześnie wiem, że nie na każdego tak musi podziałać.

Tanzania, czasy bliższe obecnym. Bohaterem jest chłopak Karim jego żona Fuzia oraz Badar. Opowieśc toczy się niespiesznie, dokładnie opisuje wybory i postępowanie bohaterów. Autor skrupulatnie opowiada historię życia przed poznaniem się Karina, Badara i Fuzii. Poznajemy też trochę realia życia w Tanzanii. Długo zastanawiałam się co tak naprawdę jest najistotniejsze w tej historii. Czy historia Badara, doświadczonego przez los ale jednak nie zgorzkniałego. Dobrego chłopaka , który ufa Karimowi, jest wdzięczny i cierpliwy. Czy może Karima, który jest bardzo zdolny i patrzymy jak powoli buduje się w nim pewność siebie ale i duża arogancja. A może Fuzia, cierpliwa, spokojna, mądra, oczytana i bardzo poważna dziewczyna. Jest też Jazzy, angielka , która przewraca ich świat do góry nogami. Tylko czy on nie stał już na głowie? Badar budzi sympatię od samego początku. Właściwie tytułowa kradzież była dla niego wybawieniem. Karima i jego matki niekoniecznie lubiłam. Fuzia to taka stateczna, poważna dziewczyna, która wiedziała czego chce i według mnie podjęła dobrą decyzję. Powolna historia o życiu, ale nie o amerykański śnie, tylko trudach, biedzie i zwykłej codzienności.

Cóż za bogata powieść — właściwie we wszystkim. W barokowym języku, pełnym kwiecistych porównań, w historii o kobietach z katalońskiej rodziny, a także w samej formie narracji, przypominającej strumień świadomości. Na niespełna dwustu stronach autorce udało się zmieścić gęstą, duszną atmosferę, przesiąkniętą katalońskimi legendami i baśniami. W efekcie powstała saga rodzinna inna niż wszystkie — pełna mroku i cierpienia, gdzie granice między tym, co realne, a tym, co nadprzyrodzone, zacierają się z niepokojącą łatwością. Akcja rozpoczyna się od z pozoru zwyczajnego pragnienia — chęci posiadania męża przez jedną z bohaterek. Joana prosi o to Boga, lecz gdy ten pozostaje głuchy na jej modlitwy, za namową wiejskiej czarownicy zwraca się do Tego Drugiego. Po osobliwym obrzędzie i zawarciu paktu otrzymuje towarzysza, którego z czasem nawet zaczyna kochać. Jednak Demon — jak to Demon — żąda zapłaty. Najlepiej duszy. Gdy przychodzi moment rozliczenia, Joana zrywa umowę, twierdząc — nie bez racji — że otrzymała towar wybrakowany. Nie przypuszcza jednak, że jej decyzja odbije się echem i zawiśnie jak fatum nad jej potomkiniami oraz całą rodziną. To proza niezwykle metafizyczna i piękna, choć momentami brutalna. Można by ją zaliczyć do realizmu magicznego, ale w gruncie rzeczy wymyka się prostym klasyfikacjom i gatunkowym ramom. Czytając, miałem poczucie obcowania z czymś wyjątkowym — fascynującym, ale też wymagającym. Szczególnie urzekło mnie to, że jest to przede wszystkim opowieść o kobietach. Pierwiastek żeński nadaje tej historii głębi i wiarygodności, jakby to właśnie on najlepiej współgrał z obecnymi tu elementami niesamowitości. Bo znajdziemy tu wszystko: magię, tajemnicę, zaświaty, duchy dręczące żywych — a czasem nawet sytuacje, w których role się odwracają. No i jest Demon, który upomina się o swoje i przypomina, że z pewnymi siłami lepiej nie igrać. Na koniec warto wspomnieć o okładce — mrocznej, intensywnej, doskonale oddającej klimat tej historii i jej ludowy, niemal pierwotny charakter. Do tego dochodzi tytuł — najlepszy, jaki można było wymyślić dla takiej opowieści. Całość robi piorunujące wrażenie i zdecydowanie zasługuje na uwagę. Polecam.

Klimat włoskiego Scauri (z trupem w tle) Warto sięgnąć po książkę. Jest bardzo nastrojowa, oddaje klimat włoskiej prowincji lat 70 (i późniejszych), tak jak je sobie wyobrażam. Valerio porównuje się z Ferrante, i myślę, że porównanie jest uprawnione. Podobna "kobieca", społeczna tematyka, podobny klimat (południe Włoch, powiew morza, relacje podszyte przemocą i maczyzmem, ale i powiew zmian społecznych, feminizmu). Tu dodatkowo jest wątek kryminalny, którego rozwiązane okazuje się jednak nieco rozczarowujące. Tym niemniej – dla nastroju, dla zagadki – warto.

Różne bywały końce świata, ale ten na warmińskiej ziemi zapowiadają niosące się po polach smętne krowie pieśni. Łukasz Staniszewski mitologizuje Warmię, jako chłopską krainę z pogranicza snu i jawy. Z jednej strony mamy trzeźwo (lub po wizycie w młynie wręcz przeciwnie) myślących gospodarzy ze wsi Skowycze przywiązanych do ciężkiej pracy, z drugiej świat pełen zabobonów, dyduków, diabłów i Jajożera co porywa dzieci. Miejscowy proboszcz Pieczonka marzy o rządzie nad duszami i o atłasowych butach ze złotą nitką. Racjonalistą jest wypoczywający we wsi lekarz Piechowicz, a czarami zajmuje się mieszkająca w lesie Baba. Jednak to na najbogatszym we wsi gospodarzu Bernardzie Wittenie spocznie odpowiedzialność za uratowanie tego mitologicznego świata przed nadchodzącą apokaliptyczną suszą. Witten wcale się nie garnie do roli zbawcy. Wręcz przeciwnie, wszystko i wszystkich ma głęboko w zakamarkach ujścia jelita grubego. On kocha tylko swoje łaciate krowy i dla nich jest gotów zrobić naprawdę wszystko. Bardzo mi się podobał początek książki. Zachwycił mnie ten świat z baśni osadzony w nieokreślonym czasie. Jednak apokaliptyczny chaos rwał całą dotychczasową narrację w strzępki z których trudno mi było poskładać ostateczny sens. Wierzę jednak w misję Bernarda Wittena czyniącego dobro ze złych skłonności. Zawsze to jakieś przesłanie.

I'm not sure how I feel about this book. As everybody's saying it's extremely gruesome, disgusting and terrifying but it actually kind of works in its favour with the way it's written. It is definitely not for everybody, actually, not for most people. With every page you read something even more repulsive than the last page when you already thought it was the absolute maximum. And then you find yourself actually curious about what is going on in Jay and Andrews minds. You realize, with constantly changing pov, you're rooting for either/both the serial killers or their victim, Tran. The ending felt rushed and empty for me, but it also has its purpose and benefits. For me, this ending showcased the fragility of life in a ingenious way. Multiple times thorough this book I thought if I should dnf because but still reading till the end. Whenever I put the book down I found myself actually curious and constantly thinking about it. I wasn't really sure how I would rate this book till the last page and I'm still not sure.

Dzieło przewrotne, wręcz trollujące czytelnika, ze wszech miar meta. Punktująca przywary lewicy, ale tej skrajnej i amerykańskiej (także nie czuję się dotknięty xD). Myślałem nawet o ósemce, bowiem "Odrzucenie" wiele razy skłaniała mnie do przemyśleń, lecz wciąż czuję zniesmaczenie nie tak wcale krótkim fragmentem fantazji seksualnej jednego z bohaterów. Rozumiem zamysł artystyczny, ale nie zmienia to faktu, iż był to moment obrzydliwy. Nie zdziwię się, jeśli wielu czytelników odpadnie przez ten właśnie fragment - ja byłem tego bliski. Mimo to książka warta uwagi. Zwłaszcza dla tych, którzy szukają w literaturze czegoś nieoczywistego. 7+

Opowieści niesamowite, opowieści o duchach mają w Japonii bardzo długą tradycję. W wierzeniach shinto, religii w zasadzie animistycznej, ożywiony jest cały świat przyrody, swoje duchy mają góry, drzewa, skały, źródełka. Demonem stać się może każdy, którego spotka śmierć nagła i gwałtowna, kto umarł nie pogodzony ze sobą. Wierzenia te wypełniają niezliczone opowieści ludowe, baśnie dla dzieci, sztuki no i kabuki, wczesne manga i wiele filmów. Do najbardziej znanych zresztą utworów literackich opartych o niesamowite wierzenia należą nowele – cudzoziemca, Lafcadio Hearna w zbiorze „Kwaidan”. Stał się on naturalizowanych Japończykiem, a jego prace uchodzą za wzór japońskiej powieści grozy opartej na wierzeniach ludowych. Autorzy zbioru opowiadań wydanych przez PIW poszli w inna stronę. Prawie nie ma tu folkloru, a ludowe postaci, takie jak lisy czy tanuki (jenoty) robiące ludziom złośliwe i okrutne figle, tu pojawiają się w postaci mocno przetworzonej. Toteż zbiór powinno się nazwać jakoś inaczej, opowieści z pogranicza snu i jawy, opowieści o różnych stadiach obłędu, opowiadania detektywistyczne, historie odległe od rzeczywistości, surrealistyczne, oniryczne, zwariowane. Ale nie niesamowite. Opowieść niesamowita z natury swojej musi budzić strach, ocierać się o horror. Tego horroru nie sposób w nich dostrzec. Kryteria gatunku spełnia więc tylko kilka najlepszych historii. Przede wszystkim Akutagawa Ryunosuke – „Piekieł wizerunek niezwykły” czy „Niezwykłe spotkanie” czy Tanizaki Jun’ichiro – „Tatuaż”, „Szkaradne oblicze”, a nawet poniekąd „Królestwo w miniaturze”. I te opowiadania są najlepsze, najciekawsze, najbardziej sieją grozę. Inne opowieści, mimo że napisane przez znakomitych autorów, nawet noblistów, co tu dużo mówić – są takie sobie. Lepsze czy gorsze, ale bez suspensu. A suspens w opowieści niesamowitej musi być.

trudno mi coś napisać.. książkę postanowiłam przeczytać za poleceniem pewnego konta z polecajkami na insta. Jeśli chodzi o styl pisania jest dobry i dobrze się ją czytało. Natomiast ogólna historia mnie nie "porwała". Jeśli ktoś by mnie zapytał czy polecam to odpowiem że są inne ciekawsze i wciągające książki

Momentami ciekawa książka ale mam z nią problem. Autor niby miał jakiś pomysł, który objawił się dopiero za połową książki ale mam wrażenie, że go nie dopracował, przez co pierwsza połowa jest nudna, a zakończenia tak naprawdę nie ma. Wększość czasu zastanawiałam się co autor chciał osiągnąć tą książką, ponieważ jest trochę o niczym. Moja ocena jest mimo to trochę naciągana, ponieważ wątek zaświatów uważam, za ciekawy i nawet pojawiło się kilka niegłupich przemyśleń. Natomiast nie wiem czy komuś bym poleciła tę książkę.

Podobnie jak "Wrony", ta książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Wciąż przeraża mnie świadomość, że takie rodziny istnieją naprawdę i że systematycznie niszczą życie własnych dzieci. Dvorakova robi coś, co bardzo cenię: nie epatuje przemocą. Nie pokazuje jej w oczywisty, krzykliwy sposób. Nie ma tu dramatycznych scen "na pokaz", nie ma bohaterów-męczenników ukrywających siniaki pod ubraniem. Ta przemoc jest cicha. Milcząca. Jakby sama próbowała odciąć się od rzeczywistości. I właśnie dlatego działa tak mocno. Bo jako czytelnika nie tyle szokuje, co zaczyna drapać gdzieś pod czaszką. Uświadamia, że takie historie mogą dziać się tuż obok, za ścianą, niezauważone przez nikogo. Uważam, że zarówno "Wrony", jak i "W rany" to książki, które powinien przeczytać każdy rodzic. Bez wyjątku. Bo czasem wystarczy jedno słowo, jeden krzyk, jeden gest, by podciąć dziecku skrzydła. I wtedy, jak ta mała, zziębnięta i ranna wrona - już nigdzie nie odleci. Zostanie w swoim własnym piekle.

Fantastycznie naśladuje prawdziwą historię zaginięcia. Kilkukrotnie sprawdzałam, czy aby powieść nie powstała na kanwie prawdziwej historii. Jest to tak realistyczne, zanurzone w życiu codziennym, społecznym, politycznym, że powieść wydaje się historią true crime.

Niepokojąca i momentami bardzo dziwna opowieść łącząca obraz zmagania się z chorobą psychiczną z buntem przeciwko społecznemu konformizmowi. Autor celowo balansuje na granicy dyskomfortu, a niektóre sceny potrafią wręcz odpychać swoją dosadnością. Mimo tego książka intryguje i skłania do refleksji, pozostawiając po sobie mieszane, lecz intensywne wrażenia. To lektura ciekawa, ale wymagająca ostrożności — przed rozpoczęciem warto sprawdzić ostrzeżenia dotyczące trudnych treści.