Żarłok

Co to była za książka… Słyszałam o niej wcześniej sporo dobrego, ale totalnie nie byłam gotowa na to, jak bardzo mnie pozamiata. Pierwszy raz mam wrażenie, że to nie ja skończyłam książkę - tylko ona skończyła mnie. I najgorsze (albo najlepsze) jest to, że bardzo trudno powiedzieć, o czym ona właściwie jest. Bo niby o czarownictwie - ale wcale nie do końca. O dziewczynach - zdecydowanie. O samotności, strachu, niesprawiedliwości, gniewie… o rzeczach, które bolą głęboko, pod skórą. To jedna z tych historii, które nie tyle się czyta, co przeżywa. Akcja dzieje się w latach 70., w przytułku dla nieletnich dziewcząt w ciąży. Takim miejscu, do którego trafia się nie dlatego, że się chce - tylko dlatego, że “tak trzeba”. Bo wstyd. Bo hańba. Bo sąsiedzi. Dziewczyny rodzą dzieci, które są im odbierane, a one same nie mają nic do powiedzenia. Zero kontroli, zero wsparcia, zero człowieczeństwa. Poznajemy nastoletnią Nevę. I razem z nią trafiamy do świata, w którym dorosłym wolno wszystko, a dziewczynom… właściwie nic. I wtedy pojawia się czarownictwo. Nie jako jakiś bajkowy dodatek, tylko jako coś, co daje im namiastkę sprawczości. W końcu mogą coś zrobić. W końcu mogą oddać. W końcu mogą przestać być tylko ofiarami. Tylko że - jak to zwykle bywa - wszystko ma swoją cenę. Ta książka jest bolesna. Naprawdę bolesna. Kibicowałam tym dziewczynom przez cały czas, rozumiałam ich wściekłość i razem z nimi nienawidziłam świata, który je w to wszystko wepchnął. I to jest chyba jej największa siła - ona sprawia, że czujesz. Nawet jeśli nie do końca chcesz. Grady Hendrix stworzył historię, która jest jednocześnie mroczna i… w dziwny sposób pokrzepiająca. O kobiecej wściekłości, traumie i tej pierwotnej potrzebie bliskości i miłości, która potrafi być silniejsza niż wszystko inne. I naprawdę chciałabym móc dać jej więcej niż 5/5. Ale niestety - skala nie przewidziała takiej opcji. Ocena: 5/5 ⭐️

Bardzo podobała mi się narracja - to był świetny pomysł, by powieść zbudować na nocnej rozmowie dwójki nieznajomych. Głównie mówiła ona, wtrącenia mężczyzny bywały raczej opisowe, co w moim odczuciu świetnie zagrało. Historia poruszająca i jednocześnie dająca wgląd w życie w małym norweskim miasteczku w czasach powojennych - powszechna bieda, bezrobocie, strach o przyszłość. Wybory bohaterki nie zawsze były dla mnie zrozumiałe, ale z drugiej strony to właśnie wzbudzało emocje i chyba o to chodzi. Mimo to było mi jej szkoda. Nocna rozmowa wprowadzała fajny nastrój intymności, czuć było również niepokój dziewczyny, jej rozterki. Zakończenie również mi się podobało.

Kolonialna Nowa Anglia, mała purytańska wioska. Czasy, w których kobiety nie powinny zabierać głosu podczas rozmów między mężczyznami. Nie można również ich kusić swymi urokami, podczas niedzielnych nabożeństw trzeba pilnować, aby żaden loczek nie wydostał się spod czepka oraz żeby czasami nie pokazać kawałka nogi! Dla źle zachowujących się osób czekają dyby, niestety przez większość czasu zapełnione, ale dla rozrywki można rzucać w zakute osoby, końskim łajnem. W takim miejscu, poznajemy młodą kobietę - Abithę, która próbuje się dopasować do purytańskich realiów. Było by łatwiej gdyby nie fakt, że kobiety z jej rodziny, od pokoleń zajmują się wytwarzaniem amuletów oraz leków, a jak wiadomo - są to diabelskie umiejętności. Nie zabraknie tu również prawdziwej magii, w mrocznym lesie, budzi się do życia "Ojciec" - Kozłonogi. Czy jest on prawdziwym Diabłem? Jaki jest jego cel? Bardzo lubię książki osadzone w czasach pionierskiej ameryki. Duszny klimat, walka z naturą o przetrwanie i próba ułożenia sobie życia. Brakowało mi tu jednak większej ilości opisów mieszkańców i ich życia. Za krótka książka to była, chcę więcej! :P Historia i klimat jednak jak najbardziej na plus. Polecam ;)

Mój pierwszy horror przeczytany w 2026 roku. Sięgnęłam po niego z polecajki booktubowej u Zocharett. Z plusów: -bardzo płynny i nieskomplikowany styl autorki -świetnie przestawiona narracja oczami dziecka, jako ktoś, kto pracuje z dziećmi i młodzieżą, uważam, że uczucia Margot były pięknie pokazane -Wczułam się w uczucia bohaterki, które naprzemiennie wzbudzały we mnie litość i lęk -dość bolesne zakończenie (ale to moje osobiste preferencje) Z minusów: -z technicznego punktu widzenia, jest błąd w składzie m.in. w numeracji rozdziałów, więc dla mnie to odejmuje jakości profesjonalnej książki -motywacja głównych antagonistek, trochę mnie boli, że "złole" zostały sprowadzone tylko do jednej roli, co odejmuje im wiarygodności Czuje, że nie będzie to moja ulubiona książka 2026 roku, ale jest to dość ciekawa pozycja, miłośnikom horroru myślę, że przypadnie do gustu.

Nadprzyrodzone. Śledztwo w sprawie duchów. Will Storr To taka książka, po której lekturze zostaje lekki chaos w głowie, gdyż zmusza do zakwestionowania swojej wizji reportażu. Tylko jak tu kwestionować temat, który tak naprawdę sam w sobie budzi sprzeciw gdy mówimy o logice i twardych faktach? Autor odwiedził wiele miejsc związanych z działalnością medium, seansów spirytystycznych, satan.istycznych kółek wzajemnej adoracji. Podróżując po Stanach spotyka sceptyków i głęboko wierzących w ideę zdarzeń paranormalnych. Nie próbuje przekonać, ale zaprezentować temat, który wywołuje tak szeroki wachlarz poglądów, w szczególności wśród fanów tego typu publikacji. To, co przebija się przez ten reportaż to wpływ jaki mają te spotkania na autora i jego perspektywę, która zaczyna gibać się w zależności od miejsca, czasu i ludzi. Można powiedzieć, że nie do końca to profesjonalne, ale zapytam znowu, czy temat taki może być potraktowany czysto zdroworozsądkowo i pozbawiony subiektywnej opinii? Daleko mi od ferowania wyroków. Przeczytałem ten reportaż bardziej z ciekawości niż pogłębienia konkretnej wiedzy. To, co mnie zastanowiło to wizja Ameryki, która po raz kolejny pokazuje się w mocy swojej eklektyczności. Typowo, gdy ci się wydaje, że coś wiesz, tak naprawdę nie wiesz nic. A może to po prostu natura ludzka, wszędzie i w każdym miejscu rządzi się swoimi, nieprzewidywalnymi prawami. Trzeba samemu przeczytać i wyrobić sobie opinię. Mnie niektóre sceny przeraziły a inne rozbawiły. Chociaż też przyznam, że odkładam książkę z pewnego rodzaju niedosytem ale i świadomością, że wydarzenia paranormalne nigdy nie będą do końca wyjaśnione. Taka to już ich magia. Współpraca barterowa z Wydawnictwem Czarne

"Kradzież" Gurnaha należy rozumieć nie dosłownie, jakby sugerował tytuł. Przyznam, że trochę mi zajęło rozszyfrowanie znaczenia tytułu. Ma on znaczenie symboliczne dla treści. Tu pozornie niewiele się dzieje, a jak już się dzieje, to niespiesznie, jakby bohaterowie żyli w świecie zupełnie obcym nam, Europejczykom. Ale to jest Tanzania. Inna mentalność, niepojęty chwilami poziom "handlowania" czyimś losem, kłamstwa, obyczajowość islamska i kulturowa, a wszystko w klimacie, jakby tak właśnie musiało być. Nie jest to powieść dla szukających rozrywki, to rzecz wielka, ku refleksji nad kondycją moralną mieszkańców regionu przedstawionego przez Gurnaha. Na pewno jest to wybitna proza. Niby nie wciąga, a oderwać się nie można. Do totalnej kontemplacji.

Fantastycznie naśladuje prawdziwą historię zaginięcia. Kilkukrotnie sprawdzałam, czy aby powieść nie powstała na kanwie prawdziwej historii. Jest to tak realistyczne, zanurzone w życiu codziennym, społecznym, politycznym, że powieść wydaje się historią true crime.

Wobec takiego piekna przyrody zawartego w powieści nie sposób przejść obojętnie. Książka zapisuje się w sercu i pamięci. Historia budzi spore emocje, z pewnością przypadnie do gustu wrazliwemu czytelnikowi. Idealnie nadaje sięna ekranizację - urok wyspy mógłby być doskonałym polem do popsiu dla filmowców. Do ostatniej strony nie mogłam sie oderwać, a co za tym idzie dolaczam do grona zachwycony czytelników.

Zdziwiłam się, kiedy kupując tę książkę zobaczyłam naklejkę "tylko dla dorosłych". Cóż, nie chodzi raczej o "sceny", tylko że świat wykreowany przez Michaela Crummeya - znowu na Nowej Fundlandii, w czasach dawnych, bliżej nieokreślonych - jest wyjątkowo brutalny, pełen przemocy, okrucieństwa i niesprawiedliwości takiej, że "nóż w kieszeni się otwiera". Z pewnością autor stworzył jednego z najbardziej odrażających bohaterów w literaturze, choć i cała społeczność jest mocno patologiczna moim zdaniem. Historia ta mocno przypominała mi inną fabułę, z podobnież odrażającym typem: "Bękarta" Idy Jessen.

Cóż za bogata powieść — właściwie we wszystkim. W barokowym języku, pełnym kwiecistych porównań, w historii o kobietach z katalońskiej rodziny, a także w samej formie narracji, przypominającej strumień świadomości. Na niespełna dwustu stronach autorce udało się zmieścić gęstą, duszną atmosferę, przesiąkniętą katalońskimi legendami i baśniami. W efekcie powstała saga rodzinna inna niż wszystkie — pełna mroku i cierpienia, gdzie granice między tym, co realne, a tym, co nadprzyrodzone, zacierają się z niepokojącą łatwością. Akcja rozpoczyna się od z pozoru zwyczajnego pragnienia — chęci posiadania męża przez jedną z bohaterek. Joana prosi o to Boga, lecz gdy ten pozostaje głuchy na jej modlitwy, za namową wiejskiej czarownicy zwraca się do Tego Drugiego. Po osobliwym obrzędzie i zawarciu paktu otrzymuje towarzysza, którego z czasem nawet zaczyna kochać. Jednak Demon — jak to Demon — żąda zapłaty. Najlepiej duszy. Gdy przychodzi moment rozliczenia, Joana zrywa umowę, twierdząc — nie bez racji — że otrzymała towar wybrakowany. Nie przypuszcza jednak, że jej decyzja odbije się echem i zawiśnie jak fatum nad jej potomkiniami oraz całą rodziną. To proza niezwykle metafizyczna i piękna, choć momentami brutalna. Można by ją zaliczyć do realizmu magicznego, ale w gruncie rzeczy wymyka się prostym klasyfikacjom i gatunkowym ramom. Czytając, miałem poczucie obcowania z czymś wyjątkowym — fascynującym, ale też wymagającym. Szczególnie urzekło mnie to, że jest to przede wszystkim opowieść o kobietach. Pierwiastek żeński nadaje tej historii głębi i wiarygodności, jakby to właśnie on najlepiej współgrał z obecnymi tu elementami niesamowitości. Bo znajdziemy tu wszystko: magię, tajemnicę, zaświaty, duchy dręczące żywych — a czasem nawet sytuacje, w których role się odwracają. No i jest Demon, który upomina się o swoje i przypomina, że z pewnymi siłami lepiej nie igrać. Na koniec warto wspomnieć o okładce — mrocznej, intensywnej, doskonale oddającej klimat tej historii i jej ludowy, niemal pierwotny charakter. Do tego dochodzi tytuł — najlepszy, jaki można było wymyślić dla takiej opowieści. Całość robi piorunujące wrażenie i zdecydowanie zasługuje na uwagę. Polecam.

Tak jak w przypadku poprzednich powieści autora, tak i tutaj Keigo Higashino nie zadowala się klasyczną formą kryminału. Autor nieustająco bawi się z oczekiwaniami czytelnika i utartymi schematami. Poprzednio wiedzieliśmy kto zabił, a nie wiedzieliśmy jak, kolejnym razem wiedzieliśmy kto, a nie wiedzieliśmy dlaczego. Tym razem wiemy kto - ale czy na pewno? Do tego dochodzi nietypowy duet detektywów amatorów - córka ofiary i syn sprawcy, który to wątek stanowi moim zdaniem najjaśniejszy punkt powieści. Jest on wprowadzany stopniowo, bez pośpiechu, co nadaje całości realnego charakteru. Gdyby ta dwójka bohaterów od razu bez żadnego wahania zaczęła ze sobą współpracować, ciężko byłoby czytelnikowi uwierzyć w taką narrację. A tak mamy bardzo ciekawie zarysowana relację, powoli rozwijająca się z rozdziału na rozdział. Mocną stroną powieści Keigo Higashino jest także język i sposób prowadzenia narracji. Jest w tym także spora zasługa świetnego tłumaczenia. Książka wciąga od samego początku. Jak już raz wejdziecie w świat wykreowany przez autora, nie oderwiecie się do ostatniej strony. Z aspektów, które mogą nieco wpłynąć na zaangażowanie czytelnika to nierówne tempo akcji, które jest niewątpliwie związane z eksperymentalnym podejściem autora do formy kryminału. Dość wcześnie na przestrzeni książki łapiemy pierwszego podejrzanego, więc od razu wskakujemy na najwyższe obroty. Potem jednak, zanim zaczniemy podawać w wątpliwość obecne rozwiązanie zagadki, akcja na jakiś czas zwalnia, zanim znowu zacznie przyspieszać, co może powodować lekkie znużenie środkową częścią książki. Im dalej jednak brniemy w fabułę, tym więcej odkrywamy nieścisłości w zeznaniach domniemanego sprawcy i coraz bardziej rośnie w czytelniku niecierpliwość i chęć poznania prawdziwego rozwiązania. Co do samego zakończenia, myślę, że znajdą się wśród czytelników zarówno jego zwolennicy, jak i przeciwnicy. Moim zdaniem jest ono nieco słabsze, niż w przypadku ‘Podejrzanego X’, ale o niebo lepsze, niż w ‘Złej woli’. Wszystko rozbija się o jego wiarygodność i satysfakcję czytelnika w momencie odkrycia sprawcy. Dla mnie było ono wystarczająco satysfakcjonujące, może lekko naciągane, ale byłam w stanie przymknąć na to oko. Po ‘Podejrzanym X’, jest to moja druga ulubiona powieść autora. Na półce czeka na mnie jeszcze ‘Rok zemsty’. Nie mogę doczekać się lektury tej i kolejnych powieści autora! więcej recenzji na IG: @asia_o_azji

Ujmując rzecz obrazowo, śmiem napisać, że HURYSKA to wielki "kocioł" literackiej, gęstej, strawy, przy tym tak jednostajnej, iż trudno z niej wyłowić jakikolwiek konkret pozwalający na chwile odetchnąć od głównego wątku, a w zasadzie jedynego. A jest nim następstwo wojny domowej w Algierii, przez pryzmat której autor Kamel Daoud ukazuje nie tylko bezmyślność opresji religijnej, fanatyzmu opętanych religią mężczyzn (Algiero nie jest tu wyjątkiem, takie zakusy miewa wielu polityków w różnych częściach świata, nie wyłączając nas), ale przede wszystkim następstwa wynikające z tego dla kobiet. Tej książki nie da się opowiedzieć, bo to wewnętrzny dialog matki z nienarodzonym dzieckiem, co z literackiego punktu widzenia okazuje się być w tym przypadku zabiegiem trafionym. Mimo, że nie ma tu zwrotów akcji, akcji jako takiej w ogóle, to napięcie utrzymuje się na wysokim poziomie. Mogą chwilami drażnić liczne powtórzenia, wracanie do wątku już kilka razy opowiedzianego, ale i to chyba zabieg celowy, by o pewnych bolesnych sprawach przypominać po wielokroć, by ocalić od zapomnienia. Podziw może tez budzić drobiazgowość, z jaka autor odtwarza czas wojny domowej i miejsca, w których zostawiała swe piętno. To potrzebna i mądra książka. Nie dla rozrywki pisana, a ku refleksji nad kondycją etyczną współczesnych, zwłaszcza opętanych religijnie. Polecam.

Nie wiem skąd tyle słabych ocen tej powieści. Mnie podobało się bardzo. Świetny pomysł i bardzo dobrze zrealizowany. Szkockie klimaty, pogranicze jawy i snu, wszechogarniająca groza i okultystyczny artefakt, który nigdy nie powinien trafić w ręce zwykłego śmiertelnika. Podczas czytania wciąż towarzyszyło mi uczucie niepokoju i strachu. Klimaty grozy jakie lubię najmocniej. Samo zakończenie nie do końca w moim stylu, bo wolę epilogi bardziej konkretne, ale i tak nie było źle. Zakończenie pobudza wyobraźnię.

Książka Lutego w Klubie Czułej Czytelniczki. Powieść historyczna z wątkiem kryminalnym i główna bohaterka, która wymyka się schematom. Martha Ballard jest fantastyczną, niestereotypową postacią, która nie obawia się głośno wyrażać swojego zdania w czasach, gdy kobiety nie mogą nawet same zeznawać przed sądem. Do tego “Rzeka” to doskonała książka na lutowe wieczory - autorka przejmująco pisze o przeszywającym mrozie i maluje realistyczne zimowego krajobrazy. Czytając o skutej lodem rzece Kennebec coraz ciaśniej zawijałam się w gruby koc! Sceny, które zapamiętam: - zeznania Rebecci Foster przed sądem - jedną z ostatnich scen, w której Marta odważnie zrobiła BARDZO zaskakującą rzecz - wytapianie świec i każdą scenę z pisaniem dziennika <3

Ta książka na pewno utkwi w mojej pamięci. Podobało mi się ułożenie głównych postaci co do których miałam różne emocje. Od irytacji po sympatię. Wątek pokazał też przemianę głównej bohaterki oraz rzeczywistość w których dorastało tamto pokolenie. Nie przepadam za romansami oraz wplataniem historii o II wojnie światowej. Jednak tutaj całość współgrała i książkę przeczytałam w dwa dni. Polecam

„Urwany ślad” to książka, którą trafiłam w idealnym momencie. Ostatnio jakoś bardziej ciągnie mnie do reportaży – fikcja schodzi na dalszy plan, choć wciąż mam słabość do azjatyckiej literatury. Prawdziwe historie działają jakoś mocniej, dłużej się w głowie kotłują. A jeśli chodzi o te mocno tajemnicze, niewyjaśnione sprawy, to już w ogóle trudno przejść obojętnie. Liczyłam, że ta książka przyniesie coś wyjątkowego, bo mowa o zniknięciach, których... mimo dużych nakładów pracy, nikt jak na razie nie rozwiązał. I właśnie to dostałam – wciągające śledztwo, trochę niepokojący klimat i takie myśli, które gdzieś zostają, nawet długo po zamknięciu ostatniej strony. Autor zabiera nas na amerykańskie tereny parków narodowych – miejsca kojarzące się z dziką, piękną przyrodą, wielkimi przestrzeniami i wolnością. A właśnie tam, na przestrzeni lat, ludzi po prostu znikało bez śladu. „Urwany ślad” to próba poskładania tych historii w całość – autor rozkłada na części pierwsze konkretne przypadki, zestawia fakty, słowa świadków, działania służb i takie elementy, które zupełnie nie pasują do oficjalnych wersji. Książka ma charakter reportażu, ale czyta się ją jak solidny thriller non fiction. Co naprawdę rzuca się w oczy, to jak autor się angażuje w temat. Nie jest to zimny, bezosobowy wyciąg faktów. Wręcz przeciwnie – naprawdę czuć, że sporo czasu, energii i emocji włożył w tę pracę. Widać, że nie tylko chce opowiedzieć tę historię, ale też zrozumieć bohaterów, oddać sprawiedliwość rodzinom, a przy okazji wykazać się dociekliwością. Ta pasja aż przebija się przez tekst i dzięki temu czytelnik szybko wciąga się w opowieść. No, ale muszę uprzedzić – nie oszczędza nam szczegółów. Miejscami jest ich wręcz za dużo: opisy, daty, nazwiska, procedury, mapki terenu. Dla jednych będzie to plus, ale są i tacy, którym te detale mogą ciążyć. Zwłaszcza, że co chwilę mamy dość gwałtowne przeskoki między wątkami i łatwo się pogubić, więc czasami trzeba zwolnić i sobie wszystko ułożyć w głowie. Ta mieszanka – sporo detali i pełne zaangażowanie autora – sprawia, że u mnie wywołała mieszane uczucia. Z jednej strony, jak już się zaczęło, trudno było się odrywać, kolejny rozdział wciągał jeszcze bardziej. Z drugiej zaś, czasem miałam ochotę odkładać książkę, bo wiedziałam, że nastąpi intensywna i, powiedzmy, wymagająca lektura. Momentami to już prawie przytłaczający napływ informacji. Ciekawostką jest też to, że książka nie skupia się tylko na samych zaginięciach. Autor podejmuje temat poboczny, ale ważny – kompetencje służb, procedury, komunikację, a także zarządzanie parkami narodowymi. Dzięki temu „Urwany ślad” to nie tylko zestaw niewyjaśnionych historii, ale swoista analiza całego systemu. Wiedzy jest tu sporo, ale na szczęście autor potrafi o tym opowiadać tak, że nie gubi się czytelnik. Jasno, ciekawie i bez zbytniego nudzenia. Gdybym miała wskazać coś, co mi trochę przeszkadzało, to właśnie ten ogrom detali – przydałoby się trochę ostrzejsze cięcie redakcyjne. Ale to już raczej kwestia tego, jak kto lubi czytać, a nie prawdziwa wada. Podsumowując – „Urwany ślad” to taki reportaż, który mocno wciąga i zostawia po sobie pewien niepokój. Zmusza do myślenia, trochę jednak burzy poczucie bezpieczeństwa i pokazuje, jak często... no właśnie, ile tak naprawdę nie wiemy, nawet tam, gdzie nam się wydaje, że wszystko jest jasne.

Dzieło przewrotne, wręcz trollujące czytelnika, ze wszech miar meta. Punktująca przywary lewicy, ale tej skrajnej i amerykańskiej (także nie czuję się dotknięty xD). Myślałem nawet o ósemce, bowiem "Odrzucenie" wiele razy skłaniała mnie do przemyśleń, lecz wciąż czuję zniesmaczenie nie tak wcale krótkim fragmentem fantazji seksualnej jednego z bohaterów. Rozumiem zamysł artystyczny, ale nie zmienia to faktu, iż był to moment obrzydliwy. Nie zdziwię się, jeśli wielu czytelników odpadnie przez ten właśnie fragment - ja byłem tego bliski. Mimo to książka warta uwagi. Zwłaszcza dla tych, którzy szukają w literaturze czegoś nieoczywistego. 7+

Jak dla mnie książka może i subtelna, ale mnie totalnie nie wzruszyła. Początkowo robiło się ciekawie. W głowie roiło się kilka różnych "wizji" dalszego ciągu książki. Ale potem zupełnie w zasadzie nic się nie działo. Może przeczytanie książki to nie jest strata czasu, bo napisana jest przystępnie no i nie ma wiele stron. Ale dzieło to za wielkie to. to nie jest. W wolnych chwilach można przeczytać. Mnie skłonić opis książki - jednak te miliony sprzedanych egzemplarzy do mnie nie dotarły.

Pytanie o tożsamość, o to kim jesteśmy, jest jednym z najważniejszych pytań filozofii i psychologii. Jacqueline Harpman, pod figurą retoryczną, jaką staje się tytułowa ♀️♂️ORLANDA ♂️♀️ …zadaje pytanie, z czego ulepiony jest posąg ludzkiej tożsamości. Prowadzi nas eleganckim, nieco elektryzującym stylem do miejsca, gdzie tożsamość okazuje się płynna, a znane staje się obce. Choć powieść Virginii Woolf stanowi zasadnicze tło interpretacyjne tej książki, Harpman sięga znacznie szerzej. W swojej bohaterce, Aline, buduje silny, napominający głos matki, który przywodzi na myśl Drugą płeć Simone de Beauvoir, rozważającą kobiecość jako „inność” i źródło społecznych ograniczeń. Z kolei Lucien, młody chłopak niespodziewanie zyskujący element kobiecości, odstraszający bliskich zmianą dotychczasowych zachowań, przywołuje na myśl kafkowską Przemianę. Orlanda to także dialog z dwoistością bytu jak w Doktorze Jekyllu i panu Hyde’ie Stevensona oraz z platońską ideą androgynicznej jaźni. Podobnie jak w powieści Ja, która nie poznała mężczyzn, podczas lektury towarzyszyła mi subtelna dezorientacja, która rodziła w mojej głowie kolejne pytania. To olśniewająca, niezwykle refleksyjna opowieść o duszy przekraczającej granice ciała. 📝 FABUŁA 📝 Aline Berger, wykładowczyni literatury, prowadzi uporządkowane życie na przedmieściach Paryża. Pewnego dnia, podczas wizyty w kawiarni i ponownej lektury Orlanda Virginii Woolf, część jej świadomości nagle i bez ostrzeżenia uwalnia się, by przeniknąć w ciało młodego mężczyzny, Luciena Lefrène’a. W ten sposób Aline przeistacza się w tytułową Orlandę. Śledząc trajektorię losów swoich bohaterów, Harpman roztacza przed czytelnikiem wizję człowieka, w którym kształtują się i ścierają sprzeczne tożsamości. 🙋🏻‍♀️DLA KOGO 🙋🏻‍♂️ Uważam, że książka spodoba się zarówno tym, którzy już pokochali prozę Harpman, jak i czytelnikom, których poprzednia powieść autorki nie do końca przekonała. 🙃 Magda

Jeżeli zależy wam na bardzo mocnym balansie między rzeczywistością a światem zaburzeń psychicznych to jest to bardzo dobry wybór. Skrupulatnie zaplanowana akcja. Perfekcyjne przygotowanie. Tajemnica niczym z innego świata. „Odkupienie Morgan Bright” – tutaj te trzy elementy tworzą bardzo przenikliwą, spójną i trzymająca w napięciu całość. W końcu niecodziennie ktoś wpada na pomysł, żeby dostać się do szpitala psychiatrycznego i osobiście dowiedzieć się prawdy o mroku jaki skrywa. Horror i psychologia to moje dwa ulubione elementy, które można ze sobą połączyć. Fabuła momentami była nieco przesadzona, ale wciąż uważam całokształt za wart uwagi. Tempo mogłoby być nieco szybsze jednak ma to swój plus w budowaniu ciekawości czytelnika. Jeśli lubisz nietuzinkowe historie, zawiłe, czasami wręcz niesmaczne, trzymające w napięciu to warto sięgnąć po ten tytuł. Myślę, że na dobre 7/10 zasługuje. Lekturę czyta się naprawdę szybko. Dziękuję za egzemplarz do recenzji.