Ziemie. Historie odzyskiwania i utraty

Name: Ziemie. Historie odzyskiwania i utraty
Rating: 7,5 (89 reviews)
Author: Karolina Ćwiek-Rogalska
ISBN: 9788397275102

Okładka książki Ziemie. Historie odzyskiwania i utraty

Karolina Ćwiek-Rogalska

7,5 / 10

89 ocen

14 opinii

Wydawnictwo RN

Wydawnictwo: Wydawnictwo RN nauki społeczne (psychologia, socjologia, itd.)

432 str.

Kategoria:: nauki społeczne (psychologia, socjologia, itd.)
Format:: papier
Data wydania:: 2024-09-01
Data 1. wyd. pol.:: 2024-09-01
Liczba stron:: 432
Czas czytania: 7 godz. 12 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788397275102

W 1945 roku nowy rysunek granic wprawił w ruch miliony. Ogromny obszar kończący się na zachodzie wstęgami Odry i Nysy Łużyckiej stawał się Polską. Gdzie indziej Polskę wymazano, choć nie można było o tym głośno mówić. Na „Ziemiach Odzyskanych” zegarki przestawiono na czas średniowieczny, w centrum ustawiając mit piastowski. Przyjeżdżającym obiecywano dobrobyt i spokój.

Osadnicy i osadniczki na miejscu zastali chaos, budynki z czerwonej cegły i muru pruskiego, napisy w niemieckim gotyku. Jak poczuć się u siebie, gdy dookoła wszystko inne, obce, „poniemieckie”?

Z relacji, dokumentów i pamiętników wyłania się obraz ludzi, którzy próbowali odnaleźć się w nowym miejscu, zbudować Polskę i siebie. Autorka oddaje głos dobrowolnym osadnikom, i tym siłą wysiedlonym ze wschodu, żołnierzom szturmującym Wał Pomorski, urzędnikom, a także Niemcom, dla których te tereny stanowiły Heimat, dom.

To unikalna, doprowadzona aż do współczesności opowieść o wielkiej historii, polityce, propagandzie, układach międzynarodowych, budowie pamięci, mitów i ich dekonstrukcji. A także o codziennych ludzkich wyborach, które trzeba było podejmować w nowej rzeczywistości. O decyzjach trudnych, które wielu przemilczało.

To też osobista opowieść Autorki, wnuczki osadników, urodzonej w przez wieki pogranicznym Wałczu/Deutsch Krone na Pomorzu Środkowym. „Staram się odtworzyć historie możliwie wielu rodzin. Historie innych, które może opowiedzą mi coś o mojej własnej. I opowiedzą coś także czytelniczkom i czytelnikom, których nurtują podobne do moich pytania”.

To książka o korzeniach – zapuszczanych i odciętych, o tożsamości i duchach przeszłości, które nigdy do końca nie znikają.

Chciałam, aby ta książka była nie tylko historią o „Ziemiach Odzyskanych” i o tym, jaki ślad w pamięci i zapominaniu po sobie zostawiły – choć to centralny jej temat – ale by stała się także przewodnikiem po patrzeniu i dostrzeganiu. Gdzie mieszkamy i co widzimy? Dlaczego właśnie w ten sposób widzimy – i kto nas nauczył, by tak patrzeć? Czy są sposoby, dzięki którym możemy to widzenie wyczulić i wyostrzyć?

Średnia ocen

7,5 / 10

14 opinii 89 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Ziemie. Historie odzyskiwania i utraty w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

7,5

Czas zdrady Joanna Nowak

8,7

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Ziemie. Historie odzyskiwania i utraty

Średnia ocen

7,5 / 10

89 ocen

Twoja ocena

0 / 10

9 ocen

16 ocen

21 ocen

25 ocen

10 ocen

2 ocen

4 ocen

1 ocen

0 ocen

1 ocen

Opinia

Chabers

15.08.2025

3 / 10

Na półkach:

Temat obrany przez autorkę jest niezwykle ciekawy, ale niestety książka sama w sobie jest rozczarowująca. Użyta składnia jest w jakiś sposób dziwna, wręcz nieprzyjemna - sprawia wrażenie na siłę pisanego, przeciągniętego wypracowania. W połączeniu z pewnego rodzaju chaosem w przedstawianiu informacji i mieszanym, nierównym stylem pisania, daje pozycję, której lektura męczy.

Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

618 użytkowników ma tytuł Ziemie. Historie odzyskiwania i utraty na półkach głównych

Chcę przeczytać 502
Przeczytane 103
Teraz czytam 13

60 użytkowników ma tytuł Ziemie. Historie odzyskiwania i utraty na półkach dodatkowych

Posiadam 32
Historia 8
2025 7
Chcę w prezencie 4
Do kupienia 4
Reportaż 3
Popularnonaukowe 2

Tagi i tematy do książki Ziemie. Historie odzyskiwania i utraty

Ziemie Odzyskane Szczecin Wałcz XX wiek Wrocław II wojna światowa Reportaż

Inne książki autora

Więcej

8,5

Słowiańska pamięć Karolina Ćwiek-Rogalska, Marcin Filipowicz

6,0

Zapamiętane w krajobrazie. Krajobraz czesko-niemieckiego pogranicza w czasach przemian Karolina Ćwiek-Rogalska

więcej

Karolina Ćwiek-Rogalska

Doktorka habilitowana kulturoznawstwa, antropolożka i bohemistka. Pracuje w Instytucie Slawistyki Polskiej Akademii Nauk. Laureatka Nagrody Naukowej „Polityki” oraz Narodowego Centrum Nauki. Stypendystka Fundacji na rzecz Nauki Polskiej i Programu Fulbrighta, ma za sobą pobyty naukowe m.in. na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles, Uniwersytecie w Cambridge, Imre Kertész Kolleg w Jenie i Uniwersytecie Karola w Pradze. Doktorat napisała o niewielkiej czeskiej gminie na północnym zachodzie Czech, z której Czesi wysiedlili „swoich” Niemców – z badań powstała monografia Zapamiętane w krajobrazie. Od 2022 roku kieruje grantem Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych: wraz z zespołem śledzi powstawanie nowych kultur na terenach post-przesiedleniowych w Polsce, Czechach i Słowacji.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Chrześcijanie pierwszych wieków. Tom I: Wierni, biskupi, eremici

Robert Wiśniewski

Książka systematyzuje wiedzę na temat pierwotnego chrześcijaństwa. Napisana prostym, zrozumiałym językiem, z miejscami pięknymi ilustracjami (dwustronicowy rysunek płaskorzeźb z sarkofagu dogmatycznego, który widziałem w Rzymie, mnie urzekł). Całość czytelnie podzielona na poszczególne zagadnienia takie jak kler czy kult świętych. Nie znajdziemy tu rewolucyjnych tez, raczej nie natrafiłem na nic, czego bym wcześniej nie wiedział, ale właśnie jasno i czytelnie zbiera i systematyzuje wiedzę w tym temacie. Piękna edytorsko, jak zawsze w Radiu Naukowym.

Mariusz Sobkowiak

ocenił na 7 3 miesiące temu

Rowerem wokół Bałtyku 1938. Unikalny dziennik z podróży rowerowej brzegiem Morza Bałtyckiego

Bernard Newman

Kolejna książka Newmana przeczytana przeze mnie. Po dwóch ostatnich, które odbiegały od tematu wycieczki rowerowej i opisywania przez autora swoich przygód, Newman wraca do bardzo ciekawej formy z pierwszych książek. Znowu dobrze i lekko się to czyta, a perspektywa krajów nadbałtyckich i skandynawskich w przeddzień wybuchu II wojny światowej jest niezmiernie ciekawa. Interesujące jest również zakończenie książki, gdzie autor dzieli się z nami przemyśleniami na temat swojej wyprawy w perspektywie trwającego już konfliktu zbrojnego.

Kamil

ocenił na 7 17 dni temu

Szkodniki. O ludziach, drzewach i maszynach w Puszczy Białowieskiej

Dorota Borodaj

W tej książce nie ma chyba niepotrzebnego zdania, świetny „przewodnik” po ostatnich wydarzeniach w największym skarbie naturalnym Polski, który w ostatnich latach jest mocno doświadczany. Mam nadzieję, że autorka w przyszłości opisze też wydarzenia, które następowały po zakończeniu pisania tej książki.

pawel_g

ocenił na 9 7 miesięcy temu

Niedźwiedź szuka domu

Anna Maziuk

Czyta się szybko, a historie opisane przez Maziuk są ciekawe. I to koniec zalet. Całość xiążki nie układa się w żadną spójną i logiczną historię. Mam wrażenie, że Maziuk po prostu zebrała ciekawe informacje na temat niedźwiedzi i tyle. Ocenę obniżają dwie rzeczy, które strasznie mnie irytowały. Po pierwsze Maziuk nadużywa słowa "ursus" w odniesieniu do niedźwiedzi. Po drugie czasami czułem, że autorka żyje w swoim hermetycznym świecie, dość odległym od świata realnego. Pewnie trudno jej byłoby zrozumieć, że świat nie kręci się wokół niedźwiedzi. Dlatego jej naiwne wtręty na temat polityki dodatkowo obniżają ocenę jej xiążki.

The_Core

ocenił na 6 3 miesiące temu

Książę. Biografia Tadeusza Boya-Żeleńskiego

Monika Śliwińska

Okazuje się, że są postaci, o których mógłbym czytać bez końca. Biografia Boya Moniki Śliwińskiej udowadnia dwie kwestie podstawowe: pierwsza to fakt, że o Tadeuszu Żeleńskim zawsze za mało i nigdy za wiele, a druga to taka, że autorkę jego biografii zaliczam do mistrzyń „rozgryzania” skomplikowanych i zakręconych jak droga na Kopiec Kościuszki dusz, charakterów i osobowości polskiego świata kultury. Oczywiście, ktoś powie, żadna to sztuka pisać o kimś, którego życie samo dawało materiały do sześciusetstronicowej biografii. Wystarczyło je pozbierać, skompilować i fajrant. Ale wówczas powstałoby naukowe wypracowanie, raport złożony z dat i wydarzeń. Autorka, choć nie ucieka od podawania szczegółowych danych, sprawiła, że czytanie o karierze i prywatnych sprawach Boya przypomina rejs po Wiśle: im bliżej ujścia do morza tym robi się ciekawiej. No ale dość już tych idiotycznych metafor. Boy, w oczach autorki, to nie tylko literacki rzemieślnik. Udało jej się na literacko-biograficznym portrecie uchwycić Żeleńskiego nie tylko jako człowieka z barykady, niosącego sztandar społecznego postępu i humanizmu, odbrązawiacza i strącającego z piedestałów. Przecież większość „akcji”, jakie podejmował i bitew, które staczał, przegrywał w obliczu naporu nieprzerwanej krytyki. I zdarzają się takie chwile, że Boy zdaje sobie sprawę z pewnego rodzaju porażki – nie poddaje się, to fakt, ale dopada go zwątpienie, rozpływa się w melancholii i zastanawia się czy nie „rzucić wszystkiego w diabły”. „Książę” nie jest laurką w złoto oprawioną. Monice Śliwińskiej nie mogę zarzucić pisania o Boyu z pozycji „na kolanach”. Jest ostrożna w swoich ocenach, zaznacza wątpliwości w życiorysie Żeleńskiego, otwarcie stawia pytania i przyznaje się do niemożności odkrycia szczegółów, które rozjaśniałyby sprawy niejasne. W historię o Żeleńskim-ojcu zgrabnie wplata opowieść o jego synu. Daleko „Księciu” do zbioru śmiechostek i anegdotek. Boy-celebryta się myli, popełnia błędy, kocha się bez opamiętania, zdradza, ociera się o bankructwo, załamuje się pod naporem Historii i brata się (?) z Sowietami. Jest człowiekiem, a „Książę” to doskonała opowieść o człowieku. Polecam.

Marcin Masłowski

ocenił na 7 1 miesiąc temu

Róża Luksemburg. Domem moim jest cały świat

Weronika Kostyrko

„Róża Luksemburg. Domem moim jest cały świat” to książka, która nie tylko wciąga, ale wręcz wywraca myślenie na drugą stronę. Od pierwszych stron czuć, że obcujesz z życiem kogoś, kto nie mieścił się w żadnych ramach – ani geograficznych, ani ideologicznych. To opowieść o kobiecie, która nie godziła się na niesprawiedliwość i miała odwagę mówić głośno to, co inni bali się nawet pomyśleć. Czytając ją, ma się wrażenie, jakby przed oczami rozrastał się cały świat idei, buntów i namiętności. Ta książka realnie poszerza horyzonty – nagle historia ruchów socjalistycznych staje się czymś żywym, bliskim, wręcz osobistym. Nie jest to sucha opowieść o przeszłych wydarzeniach, tylko opowieść o ludziach, którzy wierzyli, że świat można zmienić, choćby z pozoru stali na z góry przegranej pozycji. Najmocniejszy jest jednak wymiar emocjonalny. Róża Luksemburg nie jest tu pomnikiem, ale człowiekiem – wrażliwym, inteligentnym, zadziornym, nieraz rozdartym. I to działa jak paliwo. Nagle w człowieku zaczyna coś kiełkować: poczucie niezgody na niesprawiedliwość, chęć działania, wiara, że każdy ma wpływ na rzeczywistość. Po lekturze zostaje ogromna inspiracja i poczucie, że świat jest większy, bardziej złożony, ale też bardziej nasz. To książka, która nie tylko opowiada o walce, ale sama daje siłę, żeby walczyć – choćby na co dzień, w rzeczach małych i ważnych. Pełna pasji, mądra i potrzebna. Warta każdej godziny spędzonej przy lekturze.

Michal161

ocenił na 10 2 miesiące temu

Łódź. Ziemia wymyślona

Błażej Ciarkowski

Sięgnęłam po tę książkę na fali fascynacji tym miastem, niepodrabialnym klimatem i zapomnianą nieco historią ludzi, którzy stworzyli Łódź. W książce ujęte były liczne historie z różnych epok, wiele opisanych było wspomnień o mieście i jego mieszkańcach. Niestety łatwo się pogubić w tym wszystkim jeśli nie zna się topografii miasta. Na pewno książka byłaby bardziej przystępna, gdyby treść była bardziej czytelnie osadzona w przestrzeni miasta - mapa i więcej zdjęć pokazujących widoczne zmiany z pewnością ułatwiłoby lekturę osobie, która nie pochodzi z Łodzi. Jest to dobra lektura, ale z pewnością bardziej przystępna Łodzianom.

LiliMadlene

ocenił na 6 29 dni temu

Polska według Ryszarda Kai

Beata Szady

„Nie kocha się sztandaru, kocha się pomidorówkę.” Takim mottem można by opatrzyć serię plakatów Ryszarda Kai, pt. Polska, bowiem smaki, zwyczaje i codzienne życie stanowią wg autora kwintesencję kraju. A jego kolekcja to prywatna ojczyzna opowiedziana językiem scenografii teatralnej, czasem banału, bo lubił to słowo. Z wielkim zaciekawieniem sięgnęłam po ten reportaż, bo Ryszard Kaja związany był z moim rodzinnym miastem-Wolsztynem przez ciotkę, siostrę matki Stefanii z domu Patalas, lubił ją odwiedzać, więc naturalnie Wolsztyn musiał kojarzyć mu się dobrze- z parowozami spowitymi parą w kształcie hortensji. Autorka kreśli w reportażu ciekawy portret artysty, z urodzenia poznaniaka, z adresu „łazarskiego łobuza”, po rodzicach- artystę. Jego ojca znał cały Poznań, zaprojektował znak Międzynarodowych Targów Poznańskich. Matka ceramiczka malowała wielkopolskie pejzaże. W Legnicy w Alei Gwiazd Satyrykonu jest jego karykatura z ogromnym papierosem, bo się z nim nie rozstawał, na jego chińskim biurku obok kilku ulubionych filiżanek kawy stały popielniczki. Często malował kawą. Kolekcjonował minione dni, był sentymentalny, jak jego plakaty. Mówił, że jest małomiasteczkowy, bo lubił wolniejsze życie, przywiązanie do tradycji, filiżanki z porcelany. Za to miał zmysł wyłaniania sedna sprawy. Jego seria „Polska” to zjawisko popkulturowe i magiczne. O plakat „Zadupie” i o „Warszafkę”wielu miało pretensje do artysty. Wiele z tych prac może poprawić humor, np. „Wielkopolska” jako pyrlandia w kształcie skarbonki, pare zawisło w gabinetach burmistrzów. Zaś plakat „Sady grójeckie” ukazywał nasze dobro narodowe- jabłka, „Wierzbie”- kraj wierzbami potargany. Są plakaty, którymi Ryszard Kaja oddaje hołd artystom, np. Wielopole-Kantorowi, Lusławice-Pendereckiemu. Autorka przytacza wspomnienia o artyście z perspektywy bliskich mu osób. Zachowuje jednak obiektywizm spojrzenia, porusza tematy tabu, np. reakcje otoczenia na homoseksualizm artysty. Druga część książki to reportaże inspirowane plakatami Kai- ogrom barwnych ciekawostek obyczajowych. Polecam

I_wonka_kulturalna

oceniła na 8 1 rok temu

Inna strona świata. Reporter o punktach zapalnych i miejscach przemilczanych

Wojciech Jagielski

Zbiór reportaży z różnych zakątków świata. Konflikty i wspomniane w tytule punkty zapalne są opisane i podzielone na rozdziały. To moje pierwsze zderzenie z reportażami pana Jagielskiego i zdecydowanie jestem kupiony. Dużo wiedzy i ciekawostek wyniosłem z tej książki.

elmo_krk

ocenił na 7 1 miesiąc temu

Dezorientacje. Biografia Marii Konopnickiej

Magdalena Grzebałkowska

Czyta się bardzo dobrze- język i styl autorki bardzo mi odpowiada. Świetnie oddaje realia czasów, w jakich żyła Konopnicka. Natomiast sama Konopnicka nie jawi mi się jako ciekawa postać. Nie widać, aby czerpała radość i pasję z pisania. Raczej wygląda to tylko na sposób zarabiania pieniędzy. Zadeklarowana antysemitka. Nie widać w niej silnych uczuć matczynych, a przynajmniej nie do wszystkich swoich dzieci. Także Dulębianka to bardziej jak jej opiekunka niż partnerka, do której żywiła uczucia.

Olga

oceniła na 8 4 dni temu

Sosnowiec. Nic śląskiego

Anna Malinowska

jako, że jestem Ślonzokiym, nienawiść do Zagłębia, a przede wszystkim do Sosnowca, wyssałem z mlekiem matki. mogę więc śmiało napisać, że ta nienawiść we mnie, jest wręcz atawistyczna. żeby lepiej zrozumieć i potwierdzić swoje negatywne uczucia do tego chujowego miasta i regionu, postanowiłem sięgnąć po "Sosnowiec nic śląskiego" Anna Malinowska napisała kilkanaście reportaży, które zebrała w całość, a wydawnictwo Czarne wydało w formie książki. tematyczna różnorodność zaciekawiła by niejedną osobę chcącą zgłębić wiedzę nt. tego miasta, mieszkańców oraz miejsc.autorka, moim zdaniem, odpowiedziała na pytanie dlaczego z miasta #Sosnowiec robione są w Polsce podśmiechujki i dlaczego tak często trafia na memy. książka zawiera wiele ciekawych historii np historię Bombera z Zagórza, człowieka, który nienawidził ustroju komunistycznego. Ów bomber usiłował dwa razy wysadzić w powietrze komunistycznych dygnitarzy wizytujących pobliskie kopalnie i fabryki. szkoda, że temu panu, skazanemu na karę śmierci, nie postawiono pomnika. byłby równie popularny co Kiepura. równie ciekawa jest historia mieszkańca, który podobno otruł swoje dzieci talem. po przeczytaniu, zastanawiałem się, jaka korzyść wypłynęła dla mnie z tej książki. Otóż, potwierdziło się, że mieszkańcy Sosnowca czyli Somalii, bo mają SO w tablicach rejestracyjnych samochodów, pochodzą od mało inteligentnych przybyszów ze wschodu. potwierdziło się również, że miasto jest architektonicznie brzydkie i mówią to sami mieszkańcy. przeczytanie tej książki utwierdziło mnie również w przekonaniu, że będę kontynuował swoje postanowienie o nie jeżdżeniu do sosnowca bez przymusu i dalej będę hołdował śląskiemu przekonaniu, że tam się po prostu nie jeździ. #ksiazka dla kulturoznawców, socjologów i badaczy obyczajów. warsztat pisarski autorki, bez zarzutu.

Polubic_czytanie

ocenił na 6 6 dni temu

Końce światów

Ziemowit Szczerek

Wahałem się pomiędzy 7 a 8 ale mam słabość do Szczerka. Pozwalam sobie na taką poufałość wobec autora bo żyję przeświadczeniem, że sam Pan Ziemowit nieswojo by się czuł gdybym uderzał w tromtadracyjne tony. Łotrzykowski eseista powraca z kolejnych wypraw i serwuje nam kapitalna możliwość obcowania z jego wrażeniami z wizyt na końcach światów. Gruzja, Ukraina, Słowacja, Macedonia (wiadomo że Północna). Szczerek spotyka autochtonów, pije z nimi wódkę, przesiaduje w obskurnych barach a później przelewa to na papier w niepodrabialny sposób. Ktoś ostatnio porównał prozę Szczerka do esejów Andrzeja Stasiuka ale ja myślę że to krzywdzące dla obu Panów. Szczęśliwie możemy obcować z wrażliwością Pana Stasiuka i nonszalancja Pana Ziemowita. Świetna uczta

Wodzik

ocenił na 8 2 miesiące temu

Na bulwarach czyhają potwory. Filmowa historia Ameryki

Maciej Jarkowiec

Wciągająca od pierwszych zdań. Bardzo ciekawe, nieszablonowe połączenie historii, filmoznawstwa, socjologii a nawet filozofii. Mnóstwo smaczków i nieznanych detali, z kolei znane historie przedstawione są z innej strony niż zwykle. Podejście do każdego tematu jest naprawdę oryginalne. Niech Cię nie zwiodą tytuły rozdziałów, odpowiadające słynnym filmom – każdy z nich jest przede wszystkim pretekstem do poruszenia dylematu moralnego, który był aktualny w momencie kręcenia filmu i najczęściej pozostał taki do dziś. Z pewnym niedowierzaniem a może nawet przerażeniem czytelnik odkrywa, że lata lecą a społeczeństwo w zasadzie stoi w miejscu. Rasizm, ksenofobia, mizoginia, bezkarność bogatych i potężnych – może i przebrały się w nowe szaty, ale w swoim jądrze pozostały niezmienione. Ciężko czuć się bezpiecznie w świecie, w którym wystarczy iskra, żeby na nowo rozpalić nigdy niewygasłą nienawiść. Może kiedyś ktoś nakręci o tym film – o kolejnym dzieciaku z getta, który przecież nie jest niewolnikiem ale nie jest też wolny. O kolejnej kobiecie, która nie powiedziała „nie” wystarczająco głośno. O kolejnym koncernie kupującym sobie przychylność polityków i mediów, dla których zera na koncie są ważniejsze od cierpienia jakichśtam obcych, biednych ludzi. Póki co napisał o tym Maciej Jarkowiec – i zrobił to z pomysłem, z polotem, z wizją, z wrażliwością. Odważnie, mądrze, miejscami nawet dowcipnie, często ironicznie. Wspaniale spędzony czas. Słuchałam audiobooka – lektor również spisał się świetnie.

SagittariusA

oceniła na 8 2 miesiące temu

Zegar piaskowy

Ryszard Kapuściński

Ryszard Kapuściński ma w naszym kraju statut autora kultowego. Poważanego zarówno przez czytelników, jak i krytyków oraz akademików. A przynajmniej z reguły. Czytanie Kapuścińskiego niezmiennie od lat jest dobrze postrzegane, a jego książki wcale nie odchodzą do lamusa. Jednak wydawały się już zbiorem skończonym, odnawianym, ale jednak zamkniętym. Ale pojawił się Zegar piaskowy, dotąd niepublikowany zbiór zapisków i przemyśleń. W 1984 r. Ryszard Kapuściński (1932–2007),doskonale już znany reportażysta, autor m.in. słynnego „Cesarza”, przygotował do opublikowania tomik krótkich form, któremu nadał tytuł „Zegar piaskowy”. Zawarte w nim spostrzeżenia, refleksje, wiersze, cytaty z wybranych książek ukazują czytelnikowi Kapuścińskiego erudytę i wizjonera, obdarzonego umiejętnością dostrzegania procesów cywilizacyjnych, które trwają i dziś, wpływając na nasze życie. W latach 80. XX wieku „Zegar piaskowy”, niewątpliwie ze względu na cenzurę, nie mógł ukazać się drukiem. Obecnie – po raz pierwszy – do rąk czytelników trafiło to zaskakująco aktualne dzieło. Żeby w pełni czerpać z tej niewielkiej objętościowo książeczki, warto zdać sobie sprawę z czasu jej powstania. Przede wszystkim dlatego, że ten zbiór często dość lapidarnych przemyśleń czy cytatów, w znaczącym stopniu odnosi się do ówczesnych realiów. Nie znaczy to wcale, że bez tej wiedzy lektura będzie zupełnie niezrozumiała, ale z pewnością niepełna. Jest to nietypowa publikacja, której brakuje jasnego porządku, zauważalnego celu, do którego prowadzi narracja. Tak naprawdę to bardzo luźne zapiski, mniej lub bardziej ze sobą powiązane, które pozwalają lepiej poznać autora i jego postrzeganie świata, ale niekoniecznie są stworzone do czytania jak klasyczne non fiction. Mimo że książka ma niewielkie rozmiary, trudno czytać ją od deski do deski. Znacznie lepiej wypada w odbiorze niespiesznym, w izolowanej lekturze poszczególnych zapisków, z czasem na refleksję nad tym, co przeczytaliśmy. Książka z pewnością w pewien sposób pozwala zajrzeć do głowy autora. Można dzięki lekturze doświadczyć erudycji autora i zobaczyć, jak świetnie potrafił formułować krótkie, klarowne przemyślenia, puentować rzeczywistość. Jednocześnie to zbiór bardzo nierówny. Jedne elementy trafią do czytelników mocniej, po innych prześlizgnie się jedynie wzrokiem. Ale naprawdę warto poświęcić na lekturę czas. Tym bardziej że wiele uwag i spostrzeżeń okazuje się zaskakująco aktualnych. I to niestety dość smutna wiadomość.

zaczytASY

ocenił na 6 1 rok temu

Śląsk, którego nie ma

Kamil Iwanicki

Dużo ciekawostek o regionie, nowe przeplatane ze starym. Używana gwara przetłumaczona tak by każdy mógł zrozumieć. Śląsk kocham całym sercem i wiele faktów było mi już wcześniej znanych, natomiast wyniosłam z tej lektury dopełnienia historii, dowiedziałam się też nowych rzeczy.

ajatakanieuczesana

oceniła na 7 2 miesiące temu

Nudne słowo na N

Rafał Żak

Gdy wszedłem tu ocenić tę (tą? ;)) książkę, wyświetliła mi się recenzja: "O niczym". I to prawda. Bo ta książka nie jest o czymś konkretnym, ale o wszystkim po trochu. To nie jest kolejna pozycja popularnonaukowa na jakiś temat. To bardziej rozmowa przy piwie z kumplem zafascynowanym nauką. Warto!

marcin27

ocenił na 8 11 miesięcy temu

Rewolucja nie ma końca. Podróże w krainie buntu i nadziei

Artur Domosławski

Bardzo byłem ciekaw autora bo, pomimo że znany to jakoś tak do tej pory nie stanął na mojej czytelniczej drodze. I niestety po pierwszej lekturze stwierdzam, że znajomość to będzie krótka. Pozytywy? Jako osoba o znikomej wiedzy o Ameryce Łacińskiej pożywiłem się tutaj niemało, na odcinku historii, rasizmu, przyczyn zjawisk wszelakich nią toczących. Negatywy to niestety styl i poglądy autora, które dominują publikacje. Dzielenie włosa na czworo, obiektywna refleksja, poszukiwanie prawdy, która zazwyczaj leży gdzieś pośrodku, to nie tutaj. Dominuje narracja my kontra oni, po prostu. My jesteśmy dobrzy, wspaniali, czasami niedoskonali ale nie róbmy z tego afery. Po drugiej stronie jest podła i okrutna hydra pozbawiona jakichkolwiek pozytywów. Ta książka to głównie relacja z walki dobra ze złem i to by było jeszcze pół biedy gdyby autor potrafił zachwycić piórem, ilorazem i tym podobnymi przymiotami, które zawsze pomagały mi przymykać oko na, jak mawiali prezydenci, plusy ujemne pewnych publikacji. Niestety autor nie zachwycił mnie na tym polu. Źle nie było, niemniej zachwycająco również wcale. Summa summarum wyszło tak trochę średniawo. Ocenę zawyżam za sporą dawkę wiedzy jaką o Ameryce Łacińskiej, dzięki autorowi, przyswoiłem. Dla mnie w przypadku tej książki to niestety tylko tyle.

Skorpio999

ocenił na 6 23 dni temu

Jak zdobywaliśmy Pomorze. Mroczne historie z ,,ziem odzyskanych"

Artur Domosławski Michał Wójcik Magdalena Grzebałkowska Ewa Winnicka Cezary Łazarewicz Marta Grzywacz

W zasadzie większość reportaży traktuje o tych samych osobach, miejscach i czasie, czyli głównie o okolicach Darłowa. Po przeczytaniu po raz drugi i trzeci tego samego ma się ochotę odłożyć książkę. Jednak przeczytałam i mimo minusów reportaże przybliżają realia tego w jaki sposób zasiedliliśmy Pomorze po wojnie, co dla osoby mieszkającej z dziada pradziada w południowo-wschodniej Polsce jest tematem dość ciekawym.

Mey-Mey

ocenił na 6 1 miesiąc temu

Las duchów

Andrzej Dybczak

Początkowo bardzo sie wlecze i nudzi. Z czasem książka , historie napotykanych przez autora ludzi coraz bardziej wciągaja. Jakimś wielkim zaskoczeniem i szokiem kulturowym nie jest przedmiot zainteresowania autora. Traktuje to tylko jako pretekst do zdania relacji z podrozy.

domik

ocenił na 7 2 miesiące temu

Cisza nad stepem. Kazachstan i pamięć o Rosji

Joanna Czeczott

Książka daje mroczny, ciężki klimat szczególnie w pierwszych częściach. Kazachstan był państwem do którego zsyłano całe narody. Kazachstan był państwem, które Rosja chciała zmienić na swoją modłę. Skala zniszczeń kultury rdzennych mieszkańców jest ogromna. Próba przekształcenia narodu koczowniczego na rolników zniszczyła to państwo i mieszkańców. Czarna karta historii nigdy do końca nieopowiedzianej której wszelkie próby wyciągnięcia na światło dzienne przeważnie kończyły się fiaskiem. Te strony historii spisane są milczeniem.

bystry76

ocenił na 7 1 miesiąc temu

Cytaty z książki Ziemie. Historie odzyskiwania i utraty

A to nie ostatnia taka historia i nie ostatni zegar. Inny Janusz, Przymanowski, po wojnie autor Czterech pancernych i psa, w trakcie wojny żołnierz-dziennikarz, pracujący w gazecie 1 Armii Wojska Polskiego. „Zwyciężymy", jak się nazywała, przez chwilę miała swoją siedzibę w Deutsch Krone, a właściwie już w Wałczu. Po zakończeniu walk o Wał Pomorski Przymanowski zajmuje się obowiązkami redaktorskimi, ale zauważa, że szoferzy wożący korespondentów zaszyli się gdzieś w mieście. Więcej, „,że wieczorami odbywają zbiorowe wycieczki po bezludnym mieście i wracają z jakimiś dziwnymi zawiniątkami”. Pierwszą myślą Przymanowskiego jest oczywiście – szaber. Może „znaleźli źródło spirytusu", a może kasę „w piwnicach sklepu jubilerskiego"? Przymanowski prowadzi nas swoim wspomnieniem tak, żebyśmy podzielali jego przypuszczenia. Ze śladową wiedzą o powojniu to nietrudne. Szoferzy na pewno coś knują, tylko co dokładnie? W końcu dziennikarz zaczaja się i widzi, że niosą coś, »przedmiot ciężki, długi, podobny do trumny". Co jest w środku, postanawia sprawdzić, idąc za nimi.

Rozwiń

Karolina Ćwiek-Rogalska Ziemie. Historie odzyskiwania i utraty Zobacz więcej

Więcej