Ziemią wypełnisz jej usta

Zupełnie zaskakująca pozycja, bardzo udany „rustykalny” horror z satanicznym twistem, utrzymany w konwencji postapo. Aż zdziwienie ogarnia, że po tak dobrym starcie autorka popadła (przynajmniej w dziedzinie grozy) w twórcze milczenie. Ziemia po Katastrofie. Ludzie żyjąc w oderwanych skupiskach usiłują budować od nowa więzi społeczne. Pewną małą wsią wstrząsa seria niewyjaśnionych śmierci. W polu odnalezione zostaje zmiażdżone ciało rolnika, w rzeczce topi się myśliwy, a w otaczającym wieś lesie grasuje wilkołak. Wszystkie wydarzenia w niewytłumaczony sposób wiążą się z osobą samotnie żyjącej młodej dziewczyny – Doroty, śmierć wybiera osoby jej nieprzychylne. Dorota w stojącym na uboczu wsi, pozornie opuszczonym domu napotyka dziwną postać, przystojnego, tajemniczego mężczyznę. Gdy pewnego dnia w otaczającym wieś lesie znika córka byłej przyjaciółki Doroty, ta, oskarża dziewczynę o spowodowanie tragedii. Dziewczyna wyrusza na poszukiwanie małej. W lesie znajduje dom czarownicy – dziecko mieszka tam, całe i zdrowe, nie zamierza jednak wracać do swych rodziców. + Jak zaznaczyłem na początku, „Śmierciowisko” przebrane jest w kostium postapo. Tak naprawdę jednak jest to baśniowy horror okultystyczny, z Szatanem i czarownicami w rolach głównych. W rezultacie powieści bliżej do filmu „VVitch” niż do opowieści o zniszczonym postapokaliptycznym świecie. ” Śmierciowisko” to powieść bardzo udana, ze świetnym pomysłem głównym, dobrze skonstruowaną, efektownie straszącą, wciągającą akcją i z niebanalnie skrojoną bohaterką. Dorota jest absolutnie niejednoznaczną postacią. Małomówna, trochę na uboczu wiejskiej społeczności, od początku nieco przypomina archetyp czarownicy. Intrygujące są jej zachowania i wybory moralne, zaciekawia historia i przyczyny obecnego zachowania (bardzo zgrabnie wprowadzony wątek lesbijski). Warsztatowo jest poprawnie, choć momentami widać jeszcze surowość stylu i drobne niedoróbki techniczne. Pozostają one jednak zupełnie bez wpływu na wysoką końcową ocenę. Mocne 7/10

Muszę przyznać,że książka wzbudziła już od pierwszych paru stron moje zainteresowanie.Rzeczywistość wykreowana przez autora jest nietuzinkowa,zagmatwana a jednocześnie bardo swojska.Marcin gdzieś pod akcją zawarł wiele pytań o byt,świadomość i przypadkowość istnienia. W wykreowanych przez niego aberracjach można dostrzec absurdalność przypadkowości. Heheh zmusza do pytania czy świadomość może być bytem czy tylko świadomością?Ucieczka od rzeczywistości ,uleganie jej? czy może jednak kreowanie własnej drogi? Język którym jest napisana należy do doświadczonego pisarza a nie debiutanta(ponoć to pierwsza książka?).Sposób narracji i budowanie nieokreślonego napięcia....bohater,postacie 2 planu (ojciec jest świetny :) ) i oczywiście świat pełny własnego życia...swojskiego,obcego czy może nie istniejącego? Polecam tą książkę,aczkolwiek warto w nią się wczytać by odebrać jak najwięcej. Ps.Jeszcze jedno heheh kurcze czy prawda wyzwala?czy na pewno??? :) czy wierzycie w Happy End?

Kłamstwa i intrygi kryją się za każdym rogiem. W Kuala Lumpur nic nie jest takie, jakie mogłoby się wydawać. Owain Llewelyn jest specjalistą od zdobywania trudno dostępnych informacji. Pewnego dnia otrzymuje zlecenie znalezienia haka na Razaliego – jednego z najbardziej wpływowych polityków Malezji. Jednak by wypełnić zadanie Owain musi pomóc Razaliemu odnaleźć legendarny miecz – Taming Sari, malajski odpowiednik Excalibura. Polityk obiecał, że zagra na zasadach zleceniodawcy Owaina, jeśli miecz będzie w jego posiadaniu. Nie będzie to jednak łatwe zadanie, gdyż w grze są także inni gracze: chiński i kuwejcki wywiad, nigeryjskie oraz hinduskie gangi, a także tajne stowarzyszenie. To już nie kolejne, nudne zadanie, ale walka, walka o życie i przyszłość wszystkich mieszkańców Ziemi. Wizja przyszłości w powieści Daniela Nogala jest dość niecodzienna. Europa i USA upadają, a tej sytuacji do władzy dochodzą inne imperia. Główny bohater znajduje się w samym centrum nowego porządku. To pośrednio od niego zależy jaki ten porządek będzie, jednak na początku nie zdaje sobie z tego sprawy. Dopiero wraz z rozwojem wielu wydarzeń orientuje się, że tak naprawdę on jest osobą od której zależy przyszłość całego świata. Na początku wszystko wydaje się jasne i klarowne, jednak nie dajcie się zwieść pozorom. Wszystko w tej książce ma drugie dno, a każdy może oszukać każdego. Bohaterowie powieści są bardzo ciekawi, kontrastujący ze sobą, a jednocześnie z istniejącą między nimi, niemal niezauważalną siecią powiązań. Jedynie chwilami miałam wrażenie, że niektóre postaci były przerysowane, wręcz banalne, jednak jak szybko to wrażenie się pojawiało, tak i w mgnieniu oka znikało. Szczególnie podobał mi się główny bohater: nie był przystojniakiem, lecz chuderlawym facetem z krzywymi zębami. Autor odbiegł od wszystkich schematów i stworzył coś innego, ale na pewno nie gorszego. Tak naprawdę wcześniej nie interesowałam się krajami wschodu. Europa, Ameryka, Afryka: historią tych konkretnie kontynentów byłam zafascynowana. W książce Daniela Nogala znalazłam coś niesamowitego, przeszłość, którą chcę poznać, dowiedzieć się czegoś więcej. Lektura powieści zapewniła mnie, że Malezja jest krajem wartym zainteresowania. Daniel Nogal pokazuje nam jaką kulturę posiada ten kraj, jak daleko sięgają jej korzenie. W tekst wpleciona została także legenda o dwóch braciach i niesamowitym mieczu, pozwalająca nam poznać choć odrobinę dziedzictwo kulturowe tego kraju. W Malajskim Excaliburze znajdziemy także luźne nawiązania do legend arturiańskich (jednak nie ma ich zbyt wiele), w końcu, jak wcześniej wspomniałam, Taming Sari to odpowiednik Excalibura. Spodziewałam się czegoś w stylu okrągłego stołu, walki dobra ze złem i odpowiednika Merlina (choć tym jednak może być pewien szamana voodoo), finalnie zaś dostałam walkę polityków o „stołki”. Czasem książki nie można zaklasyfikować do jednego gatunku, i tak jest w tym przypadku. Malajski Excalibur to połączenie fantastyki, sensacji, thrillera i science fiction. Akcja jest dynamiczna i nie zawala czytelnika niepotrzebnymi informacjami. Została zastosowana tu zasada „Jeżeli coś zostaje pokazane, to będzie wykorzystane.”, czyli wszystko ma swój związek przyczynowo-skutkowy, tak jak w słynnym sformułowaniu Czechowa: „Jeżeli w pierwszym akcie strzelba wisi na ścianie, w drugim lub trzecim ktoś musi koniecznie z niej wystrzelić. Inaczej strzelba nie powinna się tam znajdować”. Książkę czyta się stosunkowo szybko, co na pewno jest dużym plusem. Nie spotykamy tu porównań homeryckich, które tylko zwalniałby dynamiczność akcji. Malajski Excalibur warto przeczytać choćby dla poznania samej kultury Malezji. Znajdziemy tu także ciekawych, choć czasami nieco przerysowanych bohaterów. Idealne połączenie kilku gatunków, a także przystępny język, jakim napisana jest książka sprawia, że powieść czyta się szybko i z przyjemnością. Poszukiwania tajemniczego miecza, zabójstwo kapłana, kobieta stająca w obronie mężczyzny to tylko nieliczne sytuacje z jakimi spotkamy się podczas lektury powieści. Na pewno jest to pozycja obowiązkowa dla wszystkich fanów dobrej przygody, a także ekscytującej walki, bo uwierzcie, że tego tu nie zabraknie.

Książka znaleziona w hotelowej biblioteczce na wyjeździe urlopowym. Nie oczekiwałem niczego specjalnego, a okazała się miłym, pozytywnym zaskoczeniem. Wartka akcja, sporo oryginalnym pomysłów i poczucie humoru. Normalnie wystawiłbym 6-6.5 pkt, ale zaokrąglę w górę za wspomniane miłe zaskoczenie.

Książka podzielona na cztery części i losy trzech osób. Każda z historii ma w sobie tajemniczy wątek i kończy się niedopowiedziana. W ostatnim rozdziale zamiast wyjaśnień pojawia się więcej niedopowiedzeń które pozostawiają pole do interpretacji. Z początku całość wydawała mi się mroczna jednak bardziej pasuje tu określenie ponura i depresyjna. Oczekiwałem jakiegoś "łał" na zakończenie ale zamiast tego dostałem więcej tajemnic.

Początek nowelki jest bardzo klimatyczny, co w przypadku tego gatunku (groza) warto docenić. Historia w umiarkowanym stopniu jest intrygująca, jednak początkowe "efekty" są impulsem do dalszej lektury, choć jej finał nie należy do najciekawszych. Warto jednak w przypadku braku lepszych propozycji zapoznać się z opowieścią w zasadzie klasyczną. Raczej dla czytelników zaznajomionych z grozą, niż rozpoczynających przygodę z gatunkiem.

Alternatywne historie, ciekawe uniwersum, ale już historia nie, służy ona chyba głównie do przedstawienia świata, jego zasad funkcjonowania, specyficznej magii i to uniwersum chyba jest tutaj głównym bohaterem, na tle którego mijamy dużo drugoplanowych postaci, zdecydowanie za szybko się tutaj wszystko dzieje, liniowo, za mało emocji i głębi, ale jak na debiut nie jest źle:)

Książka lekka, śmieszna i przyjemna – idealna pozycja na lato. Fabuła totalnie absurdalna, kompletnie niepoprawna politycznie i szalenie zabawna, ja się przy niej bawiłam wyśmienicie. Mamy tu dużo czarnego niebanalnego humoru i odniesień do polskiej kultury. Kwiecisty styl wypowiedzi jest przeplatany rynsztokowym słownictwem, co tworzy komiczny klimat. Jestem zdecydowanie fanką takich zabiegów, nadaje to kolorytu całości. Główny bohater – Marcin jest nauczycielem historii z przypadku, niezbyt sobie radzi ze sobą i z życiem w ogóle. Jedna to jemu właśnie objawili się wysłannicy nieba i piekła, kiedy Bóg postanowił zrobić sobie wolne od obowiązków, a ludzkości grozi zagłada.

Antologie mają to do siebie, że poziom opowiadań zawartych w nich jest różny. Czasem znajdziemy w nich perełki jak i całkowite gnioty. W Rok po końcu świata tych ostatnich nie ma. Większośc opowiadań jest całkiem dobra. Najbardziej spodobały mi się opowiadania osadzone pod koniec XIX wieku. Post mortem Mileny Wójtowicz, Okno Myszogrodu Anny Kańtoch, Prawie Michała Protasiuka, Miotlarka Stanisława Truchana. Przy tym ostatnim warto dodać, że autor w pewien sposób odnosi się do mojej ulubionej powieść z epoki pozytywizmu - Lalki Bolesława Prusa. Mam na myśli postać profesora Geista. Nie chcę zdradzać szczegółów zapraszam do lektury tego opowiadania. Z opowiadań, które rozgrywają się w drugiej połowie XIX najsłabsze jest opowiadanie Pawła Majki Koniec/ początek wieku. Nie przypadło mi do gustu. Pomysł ciekawy jednak czegoś mi zabrakło. Przypadły mi do gustu dwa opowiadania osadzone w przyszłości ( ¥ b 3 r p µ n |\'7b ! Michała Centrowskiego oraz Dwa do dwóch Joanny Skalskiej. Pierwsze z wymienionych opowiadań jest bardzo pokręcone jednak warto je przeczytać. Drugie natomiast jest trochę pouczające jak mogę się tak wyrazić. Opowiadanie Iskry w wodzie.. Zdecydowanie mi nie weszło. Nie moja bajka. Znudziło mnie. Zwykle się nie czepiam okładek. Jednak tutaj wyjątkowo coś nie pykło. Nawet nie chodzi tu o pana w słoniu i w pilotce. Jest zwyczajnie mdła i mało czytelna. Oceniając całkowicie antologię wydaną przez Powergraph można powiedzieć o niej, że nie jest zła. Na kilka godzin spokojnie zapewni rozrywkę czytelniczą, jednak bez dużych fajerwerków.

Ciekawa sprawa z tą książką - po ponad roku od przeczytania pamiętam dość dobrze jej założenia, tło, bohaterki i nawet sporo poszczególnych scen, ale nie bardzo mogę sobie przypomnieć ogólne przesłanie czy też po prostu puentę. Akcja dzieje się w miejscu specyficznym podwójnie - bo to nie nasz świat ogólnie (tylko jego futurystyczna wersja z klęską żywiołową w tle), a szczegółowo - zakład karny, w którym uwięzione kobiety podlegają osobliwym regułom, z których naczelna brzmi, że w celach resocjalizacyjnych wymazuje się ich pamięć. Główna bohaterka funkcjonuje w tych warunkach najlepiej, jak potrafi, układając się ze współwięźniarkami i próbując dobrze żyć z personelem. Nie dają jej jednak spokoju pytania o własną przeszłość, o to za jaką dokładnie zbrodnię osadzono ją w tym miejscu, a w szerszej perspektywie - kim jest, kim była? Dobra książka, niekoniecznie "must read", ale daje do myślenia.

Przyznam, że nieczęsto zdarza mi się sięgnąć po kobiece SF, mam na myśli to powstałe zupełnie współcześnie. Termin Fantastyka czy SF na dzień dzisiejszy jest dla mnie zbyt pojemny, stał się przystanią dla różnych introwertycznych wynurzeń czy politycznych deklaracji i niestety Panie w tym przodują. Z tym większą i niekłamaną przyjemnością sięgnąłem po zbiór opowiadań "Po Apokalipsie". Zbiór dość rozległy mimo tak wąskiego tematu jakim jest post-apo. Najbardziej podobało mi się w tym zbiorze to, że każde z tych opowiadań dotyka zupełnie innej sfery tego podgatunku. Czuć, że autorka miała pomysł na wszystkie z nich. I z niekłamaną przyjemnością doświadczyłem również tego kobiecego spojrzenia na opisywane apokalipsy. Bez żadnej nachalności czy ideologizowania. Myślę, że takich książek zdecydowanie na rynku brakuje, tym większe brawa dla autorki. Zdecydowanie polecam. A jeśli ktoś tak jak ja, dawno nie spotkał się z dobrą (moim skromnym zdaniem oczywiście) literaturą kobiecą, śmiało może dodać oczko wyżej do mojej oceny. Co prawda książkę czytałem już jakieś 3 lata temu, ale mam nieodpartą ochotę do niej wrócić ponownie.

Rewelacyjna. Brakuje mi takich książek, dowcipnych i zabawnych, przy których można wypocząć i nie mieć wrażenia straconego czasu. Szkoda tylko,że tak szybko się kończy,bo po przeczytaniu ostatniego rozdziału poczułam ukłucie żalu,że więcej już nie ma. Czekam na kolejną książkę i mam nadzieję ,że będzie trzymać poziom.

Widzę, że wiele osób ma bardzo mieszane uczucia w stosunku do tej książki.. Przywołując tu znaną reklamę, mam i ja! Alchemia, magia, diabły, cyrografy - wszystko to uwielbiam. I naprawdę odniesienia do innych "punktów" w czasie by mi nie przeszkadzały, nawet tę końcówkę fabularnie wziętą nie wiem skąd bym przeżyła, ale absolutnie nie jestem w stanie znieść faktu, że.. Tej książki momentami nie potrafiłam czytać! Często musiałam czytać jakieś zdanie po kilka razy żeby się upewnić, czy to ja nie umiem czytać, czy to z tekstem coś jest nie tak.. Ugh. Szkoda, wielka szkoda.

„Opowieści niesamowite” to antologia trzynastu opowiadań, która zdecydowanie potrafi zaskoczyć – i to w najlepszym znaczeniu tego słowa. Ten zbiór, dostępny bezpłatnie na stronie Wydawnictwa Fantazmaty, udowadnia, że polska literatura gatunkowa – zwłaszcza z pogranicza fantastyki, grozy i świata postapokaliptycznego – ma się znakomicie, a autor potrafi tworzyć historie nie tylko klimatyczne, ale też niepokojąco aktualne. Na uwagę zasługuje przede wszystkim różnorodność tematyczna i stylistyczna. Znajdziemy tu zarówno klasyczne motywy fantastyczne, jak i bardziej eksperymentalne podejścia do narracji czy grozy psychologicznej. Jedno z opowiadań przenosi nas do świata po wojnie nuklearnej, w którym ocalała kobieta podąża śladem tajemniczej audycji radiowej – to historia melancholijna, budująca napięcie powoli, ale skutecznie. Innym razem trafiamy do quasi-magicznego uniwersum, gdzie młody mag musi rozwiązać zagadkę dziwnej choroby (lub opętania?) dziewczynki – opowiadanie „Bociani Zagon”, wyraźnie inspirowane estetyką Warhammera, tworzy gęsty, sugestywny klimat i wciąga już od pierwszych akapitów. Szczególne miejsce w sercu każdego fana literatury niesamowitej zajmują teksty inspirowane twórczością H.P. Lovecrafta – i nie inaczej jest w moim przypadku. W zbiorze znajdziemy dwa opowiadania, które zasługują na szczególne wyróżnienie. „Koszmar z Yelland” to historia doskonale oddająca duszną atmosferę, jaką znamy z klasycznych opowieści o mitologii Cthulhu. Autor z wyczuciem nawiązuje do motywów znanych z twórczości Lovecrafta, nie popadając przy tym w pastisz. Mamy tu tajemniczy klasztor i echa pradawnych bóstw – wszystko podane z wyczuciem i grozą, która sączy się między wierszami. Dla miłośników kosmicznego horroru – pozycja obowiązkowa. Drugim opowiadaniem, które zrobiło na mnie duże wrażenie, jest „Pudełko pełne cudów” – pozornie prosty motyw magicznego artefaktu, który spełnia życzenia (lub przynosi szczęście), został tu wykorzystany w sposób świeży i przewrotny. Historia intryguje nie tylko samym pomysłem, ale i jego realizacją – pudełko, które daje, ale jednocześnie wymaga zapłaty, staje się metaforą ludzkich pragnień, egoizmu i ceny za spełnienie marzeń. Podsumowując – czas spędzony z tym zbiorem był absolutnie dobrze wykorzystany. To propozycja nie tylko dla miłośników fantastyki czy grozy, ale też dla tych, którzy lubią krótkie formy niosące ze sobą emocjonalny ładunek, zaskoczenie i coś więcej niż tylko akcję. Fakt, że antologia dostępna jest bezpłatnie, czyni ją tym bardziej wartą uwagi. Polecam z całego serca – „Opowieści niesamowite” to nie tylko rozrywka, ale i podróż przez różne oblicza wyobraźni. Czytajcie!

Niezła książeczka. Choć tom 1 był jednak lepszy. Na tom 2 "Bóg Horror Ojczyzna" składają się dwie nowele. "Wszystko spłonie" - moja ocena 5/10. Zaczęło się dość nudno. Takie SF w stylu Przybyłka i jego "Gamedeca". Potem pojawiają się zombie i to trochę ratuje opowiadanie. "Dzieci mroku" - moja ocena 7/10 To zdecydowanie ta lepsza nowela z tego tomu. Rasowy kryminał w realiach SF z odrobiną horroru. Szkoda, że krótko. Autor zapowiedział w 2013 r. tom trzeci. I chyba go nie napisał bo jakoś nie mogę nic znaleźć. Szkoda bo opowieść została niedokończona.

Zaskakująco dobra książka. Choć oczywiście absolutnie nie jet to horror. Troszkę zapachniało tu rewelacyjną "Jawnogrzesznicą" Rafała Ziemkiewicza (z naciskiem na troszkę). Na tom 1 "Bóg Horror Ojczyzna" składają się dwie nowele: "Złego początki" i "Piękno nie umiera nigdy". "Złego początki" - ocena 8/10 Fajna mieszanka kryminału i SF. Czyta się to bardzo dobrze. Ciekawi bohaterowie z lekkim przymrużeniem oka. Szkoda tylko, że to bardzo krótki tekst. "Piękno nie umiera nigdy" - ocena 6/10 Bardo dobrze napisana nowela. Znów mamy tu mieszankę kryminału i SF. Ocenę obniżam za zbyt wiele obrzydliwości. Ale i tak czyta się to dobrze. Tak tak wiem ... wg pewnego użytkownika LC powinienem się leczyć. Ale kto nie powinien ;) Jakby nie patrzeć wychodzi mi średnia ocena 7/10. I tylko szkoda, że tak krótko.

Lekko, (w miarę) zabawnie, bez fajerwerków (może dlatego, że wtedy ich jeszcze nie wynaleziono), uroczo stylizowany język. Ale czy nazwałabym to komedią? Śmiem wątpić. "Awantura na moście" to historia niezłożona, niewnosząca zbyt wiele do życia czytelnika - ot, czytadło na moment, kiedy nic innego nie ma pod ręką. Jeśli ktoś lubi nawiązania do średniowiecza, znajdzie tu trochę prześmiewczych smaczków i zachowań typowych dla tamtych czasów. Bohaterowie są prości, przaśni, po oczach bije ich IQ na poziomie termosu do herbaty, jednak mamy od tej reguły wyjątek w postaci przebiegłego (on tak myśli) bogoboja, którego życiową misją jest przyciągnięcie do klasztoru jak największej liczby wiernych. Wymyślane przez niego intrygi są poniekąd motorem napędowym całej historii, jest też uwikłany w love story, kilka śmierci i potężnych kłamstw / zatajeń (niepotrzebne skreślić). Na plus według mnie działa motyw słowiańskich bóstw - podoba mi się, że autor nie poszedł od razu w chrześcijaństwo, ale dodał pielęgnowanie wiary w słowiańskich bogów jako wisienkę na torcie rubasznej historyjki. Wprawdzie czuć, że ta wiara chyli się ku upadkowi i wierni pojawiają się w świątyni tylko dzięki przekupstwu lub zastraszaniu, ale daje to do myślenia, że rzeczywiście początki chrześcijaństwa na naszych ziemiach mogły tak wyglądać - wpełzły na miejsce gasnącej rodzimej wiary. Ale dość tej powagi, miała być komedia, tak? No to śmieszą mnie podstarzali rabusiowie i ich planowanie skoku życia.

Trudny to świat. Nie prosty. Nadmierne skomplikowany i ożywiony... wszystkim co możliwe i niemożliwe. Taki rozpasany, rozdęty, pełen potworów realnych i nierzeczywistych. Zakończenie pozytywnie mnie zaskoczyło - za nie dodatkowa gwiazdka. Dużo tu smaczków z legend, podań i nie tylko (mały pułkownik jest tego świetnym przykładem). Ogólnie to polecam bo specyficzna to pozycja. Ps. im dłużej myślę o tej książce, to tym bardziej mi się podoba :)

Pozytywne zaskoczenie. Przed lekturą nie wiedziałam nic o autorze ani o samej książce, nie miałam żadnych oczekiwań. Co dostałam? Niezwykle przyjemną klasyczną opowieść science fiction, która przypomniała mi te wszystkie książki z lat 70. i 80., którymi kiedyś się tak namiętnie zaczytywałam. Temat niby banalny, bo eksploracja nowej planety i pierwszy kontakt, ale jak już odgrzewać kotlety, to właśnie tak. Świetnie trafiła w mój gust i polecam wszystkim, którzy lubią, gdy science fiction dostarcza materiału do rozważań o ludziach i człowieczeństwie.

Jestem pozytywnie zaskoczona tą książką! Spodziewałam się czegoś dziwnego, bo przecież główny bohater gada z kotem i aniołem... A jednak... :) Momentami miałam wrażenie, że styl pisania jest podobny do Malcolma XD, trochę się pośmiałam. Książka przyjemna i szybko w czytaniu. Polecam! :)