Żegnajcie, zapalenia! Jak zapobiegać chorobom i je leczyć, schudnąć i opóźnić starzenie

Temat kobiecego zdrowia wydaje mi się być tym często zamiatanym pod dywan. Czy to zbywany w gabinetach sloganem “taka pani natura” czy też pomijany gdyż czujemy nieśmiałość i skrępowanie by na te tematy rozmawiać, bo zawsze kojarzyły się z jakimś tabu. Ta książka to wiedza przekazana na wielu życiowych przykładach pokazujących, że dno miednicy zasługuje na uwagę i właściwą troskę. Mamy tu i obrazki pokazujące jak to wszystko jest zbudowane i jak narządy ze sobą współgrają, mamy teorię na temat tego, jak dno miednicy wpływa na różne aspekty zdrowia, przykłady ćwiczeń, a to wszystko przekazane w zrozumiały sposób. To poradnik, który powinna przeczytać każda kobieta, może nawet i partner każdej znać by poznać kobiecie centrum dowodzenia i by przestać unikać tematów, od których zależy nasze zdrowie i komfort. @znakjednymslowem dziękuję za egzemplarz do recenzji #współpracabarterowa

Bardzo lubię historię, dlatego z wielką ciekawością sięgnęłam po reportaż "Polakożerca". To napisana z wielką skrupulatnością historia jednego z większych zbrodniarzy nazistowskich Ludolfa von Alvenslebena. Autor opiera się na materiałach znalezionych w archiwach ale też rozmowach ze świadkami, których pozostało już nie wielu. To opowieść o dojściu Hitlera do władzy i realizacji jego chorego pomysłu stworzenia potęgi Niemiec i eliminacji wszystkich tych, którzy nie pasują do jego kryteriów. Alvensleben zafascynowany tą ideą pnie się po szczeblach kariery w strukturach SS i bezwzględnie niszczy Polaków, którzy wg niego są rasą podludzi. Mąż, ojciec i kat człowiek o dwóch twarzach. Jeden z wielu nazistów, którzy po upadku Rzeszy unikają kary i emigrują do Ameryki Południowej, gdzie żyją przez długie lata. Dla mnie niezrozumiałe jest jak tacy ludzie pomimo okrucieństw jakie wyrządzili mogą spać spokojnie. Jak mogą żyć długie lata w nowy kraju, wychowując dzieci, wnuki i cieszyć się wolnością. Ten reportaż to wspaniała lekcja historii i materiał do zastanowienia się dokąd ten świat zmierza? Bo wojny toczą się wciąż i wybuchają kolejne konflikty. A ludzie nie potrafią uczyć się na błędach.

Daję 9/10 mimo wielu różnych wad tej książki, bo jedna zaleta je wszystkie przyćmiewa. Bardzo brakuje książek, które zdejmują z człowieka terror wymagania od siebie idealności a za to logicznie zachęcają do robienia oczywistych ulepszeń w swoim życiu typu rzucanie palenia. A ta książka... właśnie taka jest :-) Zastrzeżenie: to co piszę nie odnosi się do ludzi z poważnymi zaburzeniami snu. Oni potrzebują dobrego lekarza a nie tej książki.

Hejka! Dziś ma dla was recenzję książki, która jest nietypowa od tego co czytam na co dzień. ,, Przywództwo. Oficjalna instrukcja Armii Amerykańskiej”. ~~~ Współpraca reklamowa @wydawnictwoznakpl Opis pochodzi od wydawcy i znajduję się na kolejnym kafelku. ~~~ Ta książka to pozycja pełna zasad i koncepcji działań stosowanych przez Armię Amerykańską, który zebrał doświadczenia wielu osób. Książka zawiera ponad 380 stron, które przedstawia jasne oraz konkretne zasady, modele czy tez narzędzia, które pokazują jak stawać się liderem w ciężkich czy wymagających sytuacjach. Autorzy, podkreślają, że prawdziwe przywództwo to nie władza ani stanowisko, lecz odpowiedzialność za ludzi, budowanie zaufania i morale zespołu. Książka wyróżnia się czytelnym, praktycznym układem – jest tutaj pełna tabel, schematów i jasno nazwanych procesów, które można zastosować nie tylko w wojsku, ale też w biznesie, zarządzaniu zespołem czy życiu codziennym. Pozycja ta nie do końca jest dla mnie, ale z pewnością dla sympatyków i osób, które interesują się tematyką armii będzie ona fantastyczna. Daje jej 6/10 ✨️ Mari 🤓

Dla mnie rewelacja. Jest chyba wszystko co bym chciała wiedzieć, do tergo przekazane prostym i jasnym językiem. Spisałam sporo knajpek do odwiedzenia, do tego zaspokoiłam swoją ciekawość tamtymi czasami. Książka jest wciągająca, napisana z humorem. Naprawdę nie ma się do czego przyczepić. Polecam!

Z ciężkim sercem wystawiam książce raptem 6. Profesor Dawkins jest dla mnie od przynajmniej 20 lat wzorem przekazu popularno-naukowego. Każda jego dotychczasowa książka była świetnie prowadzona: jasno stawiane, regularnie powtarzane tezy, spójny wywód, precyzyjne wnioski. "Genetyczna księga..." zaś sprawiła na mnie wrażenie chaotycznej i pełnej dygresji raczej, niż konkretnych tez. Przewodni motyw palimpsestu stworzony tak trochę na siłę i niezbyt przekonujący dla mnie. Poza tym, znając dwa opus magnum profesora ("Gen samolubny" i "Opowieść przodka") w tej książce natrafia się praktycznie na same powtórzenia. Jak dla mnie, niestety nie stracilibyśmy za wiele, gdyby nie powstała. Mam wrażenie, że intelekt 80-letniego mesjasza biologii ewolucyjnej już trochę przygasa :/

Przyjemna, osobista i merytorycznie przystępna opowieść o starożytnej Mezopotamii. Sposób prowadzonej przez autorkę narracji pozwala na oswojenie omawianej materii przez absolutnie każdego czytelnika. To również jedna z tych książek, które można czytać absolutnie wszędzie i która - dzięki osobistym wstawkom - nabiera indywidualnego charakteru.

Zastanawialiście się kiedyś, jak to się stało, że Japonia , która jest krajem o tak surowych, tradycyjnych korzeniach stała się globalną stolicą popkultury, mangi i gier wideo? Christopher Harding w książce „Od miecza do mangi. Opowieść o Japonii” zabiera nas w fascynującą podróż przez historię kraju Kwitnącej Wiśni. ​Poznajemy Japonię od mitycznych początków, po przez brutalną epokę szogunów, aż po współczesne neony dzisiejszego Tokio. Harding pisze lekko barwnie i ciekawie, łącząc zabawne anegdoty z dawką wiedzy, nie jest to na pewno nic w stylu nudnego podręcznika od historii. Autor tłumaczy, skąd wzięły się te wszystkie paradoksy, gdzie wojownik za dnia przelewał krew, by nocą przy blasku księżyca pisać subtelne wiersze i grać na flecie. To idealna pigułka wiedzy dla każdego, kto się interesuje kulturą Japonii i chce wyjść poza stereotypy i dowiedzieć się nieco więcej o historii i kulturze tego kraju. Zdecydowanie polecam! Za książkę bardzo dziękuję Wydawnictwo Mando.

Dzień dobry :) Z jaką lekturą zaczęliście/ęłyście luty ? Czy jesteście zadowol/one/eni z dokonanego wyboru :)? ,, Emocje nie są '' babskie ''. Nie są oznaką słabości. Są systemem ostrzegawczym, kompasem i językiem duszy. Jeśli się ich boisz- to znak, że są ci potrzebne. Pamiętaj, że nie od razu zaczniesz czuć wszystko ''. Współpraca z @wydawnictwoliterackie @andrzejgryżewski Bycie mężczyzną w 21 wieku... co to właściwie oznacza? Jaki powinien być prawdziwy mężczyzna? Nie ma jednej i właściwej odpowiedzi na to pytanie. Ponieważ każdy z nas jest inny i to jest piękne. Jedyne co można tutaj dopisać i szczególnie podkreślić to to, że każdy mężczyzna chce być akceptowany i wspierany przez otaczających go ludz - bez względu na to czy jest to rodzina, przyjaciele, czy partnerka. Męskość obejmuje tak wiele i porównywanie współczesnych mężczyzn z ich ojcami czy dziadkami może być co najwyżej szkodliwe. Emocje to ciężki temat. Zwłaszcza, że mówienie o nich wprost nie jest popularne od dawna. Wręcz przeciwnie. Mimo, że coraz więcej się w tym temacie zmienia w społeczeństwie i szeroko pojętej debacie publicznej to w węższych kręgach ( szczególnie w tych męskich niestety, ale i w relacjach damsko męskich nie brakuje kwiatków nad którymi można sporo pracować) nadal stanowi to spory problem. Bądźmy szczerzy. Nas mężczyzn zazwyczaj nikt nie edukował odnośnie emocji, wzruszania się, mówienia komplementów czy zauważania zmian w wyglądzie drugiej połówki ( mam na myśli zmianę koloru włosów czy paznokci). W książce ,, Sztuka obsługi mężczyzny '' @andrzejgryżewski wyjaśni nam m.in jaką rolę pełni ojciec, lub mentor w życiu mężczyzny. Książka jest podzielona na dziedziny, które wchodzą w skład męskości - poruszone zostaną tematy m.in samotności, podejścia do emocji, seksu, pornografii, świata swingu, cuckoldu, pieniędzy, czy bezpiecznego poruszania się w relacjach damsko męskich...i wiele wiele innych :)! Bezpośredni i momentami dowcipny język ułatwia czytanie i zachęca do dalszej lektury. Zachęcam również do robienia notatek w trakcie. To świetna lektura dla Panów by poznać siebie jeszcze bardziej i spojrzeć z perspektywy i dla Pań, by również częściowo zmieniły swoją perspektywę na temat mężczyzn i tego z czym zmagają się często na co dzień.

Philomena Cunk to błyskotliwa (?) dziennikarka znana z programów takich jak "Cunk on Britain" i "Cunk on Earth" (obie na Netflixie i BBC). Jeśli nie znacie Philomeny Cunk, to śpieszę donieść, że jest to osoba fikcyjna, odgrywana przez komiczkę Diane Morgan. Cechą charakterystyczną Cunk jest wybitna umiejętność przekręcania nazw, nazwisk, mieszania faktów, czy jeśli widzieliście któryś z programów Philomeny, to wiecie, że jest wybitna również w zadawaniu szokujących rozmówców pytań. Przyznaję bez bicia, że zabierając się za czytanie „Świat według Cunk” nie znałam tej postaci i dopiero w trakcie czytania książki poznawałam ją, dzięki wyżej wymienionym programom, dopiero wtedy wszystko stało się jasne. W „Świat według Cunk” znajdziecie luźne, bardzo, bardzo luźne podejście do historii świata, przedstawione w sposób nie tyle satyryczny, co, wręcz zakrawający o absurd. Philomena zabiera nas w podróż przez historię, od czasu gdy jaskiniacy (nie, nie jaskiniowcy, tylko jaskiniacy i jaskiniaczki i nawet jaskinioosoby (onu/jenu) wynaleźli zbieranie i polowanie, a nawet rysunki na skale, przez wynalezienie pisma, pieniędzy, podatków (bo skoro są pieniądze to i podatki warto by było płacić, czyż sam Benjamin Franklin nie powiedział, że „pewne są tylko śmierć i podatki”? Ale zanim Franklin to powiedział, od wynalezienia podatków musiało minąć kilka tysięcy lat), ponowne wynalezienie pisma, tylko przez inną cywilizację, wynalezienie podbojów i wojen i oczywiście religii, a potem to już poszło… wynalazek za wynalazkiem, niektóre ułatwiające życie, inne nie bardzo (bo po co komu kolejne wojny? I podatki?!). Książka kończy się w 2024! więc na 294 udało się zawrzeć ponad kilkaset tysięcy lat, co jest nader wybitny wynikiem, biorąc pod uwagę, że w książce znajdziemy również rysunki, co prawda budżetowe, bo wykonane przez samą autorkę, która postanowiła zaoszczędzić na grafiku, ale jednak są :D To nie jest książka historyczna! To książka satyryczna i jako taka powinna być traktowana, chyba że ktoś weźmie sobie do serca m.in. informację, że egipskie piramidy, jeden z siedmiu cudów antycznego świata to tak naprawdę „największy na świecie pomnik bumelanctwa” (dlaczego? Tego oczywiście dowiecie się z książki), Pitagoras wynalazł sposób na budowanie trójkątów z trzech odcinków (próbowałam z większej ilości, ale nie wychodziły trójkąty, ktoś wie dlaczego?), kanapki wynalazł S.Ubway, antyczna Agora była wczesnym X-em, czytanie jest procesem trudnym i nużącym, podobnie jak wczesna metoda drukowania; to wtedy może być problem. Osobiście, za skandal uważam, że instrukcja obsługi książki papierowej została zamieszczona dopiero na stronie 85. Rozumiem, że dopóki Gutenberg nie wymyślił prasy drukarskiej, po prostu nikt książki (drukowanej) nie używał. Ale droga Philomeno, jak mam przeczytać książkę, aż do 85 strony, bez instrukcji użytkowania książki? Ktoś, coś? Jako, że Philomena jest Brytyjką, możemy dowiedzieć się wiele na temat Brytanii, oczywiście, również z przymrużeniem oka. „Świat według Cunk” zdecydowanie jest książką dla dorosłych czytelników, którzy umieją czytać między wierszami i rozumieją podteksty (choć zdarzają się również odniesienia wprost) i którzy potrafią oddzielić fakty historyczne od satyry. Książka w sam raz na poprawienie humoru, którą można czytać „ciągiem” lub wyrywkowo, wybierając interesujące tematy, bądź otwierając książkę na chybił-trafił.

"Mali ludzie. Wielkie emocje" to poradnik, o emocjach, zarówno dorosłych, jak i dzieci. Autorka podkreśla, że aby pomóc dziecku, należy poznać narzędzia, ale równocześnie przepracować pewne kwestie w sobie. To dorosły powinien być regulatorem emocji dziecka, więc możliwie pracować także nad swoimi emocjami, aby poprzez własne wyregulowanie móc regulować dziecko. Brzmi prosto? Na regulację dorosłego wpływają m.in wychowanie, przekonania, aby zmierzyć się z problemem 'dziecka', trzeba mieć świadomość wielu mechanizmów, które wpływają na reakcje rodzica na zachowanie dziecka.  Genialna książka, która nie jest łatwa, na pewno do niej jeszcze wrócę. Znajduje się w niej taka dawka wiedzy i narzędzi, że nie sposób wszystko na raz zapamiętać. Zawiera również cenne strategie radzenia sobie, z emocjami - stresem, które są uniwersalne.

kompendium doskonałe. W pełni zaspokoiło moją ciekawość świadomego zjadacza miodu, pyłku, propolisu i pierzgi. Na uwagę zasługuje piękna oprawa graficzna książki. Jest w niej też dużo ilustracji. Szybko się czyta i ma cudowne walory edukacyjne. Nada się i dla małych i dla dużych ciekawskich. A tak naprawdę warto, żeby przeczytał ją każdy. W kocu dobro pszczół jest w naszym wspólnym interesie.

Podoba mi się to, że na pierwszy rzut oka widać przyjemność, jaką sprawiło autorowi napisanie tej książki. Doceniam to, widząc ile jest książek sprawiających wrażenie, że dla ich autorów wyciskanie z siebie każdego kolejnego zdania jest męką (tak jak dla czytelników ich czytanie). Poruszane tematy są ciekawe, choć opisane bardzo swobodnym językiem. Mimo to nie miałam poczucia chaosu. Ogólnie polecam, szczególnie jako prezent dla nastolatków.

Szeroko pojęta cywilizacja indyjska (podobnie jak egipska czy chińska) zawsze onieśmielała mnie długością trwania czy bogactwem kultury i sztuki, a powierzchowna wiedza o panujących na Dekanie religiach dodatkowo ograniczała możliwość pełniejszego zanurzenia się w ten świat. Potrzeba było książki Williama Dalrymple, abym zrozumiał, z jakim fenomenem mamy do czynienia i co, jako szeroko pojęty Zachód, zawdzięczamy Indiom. Są książki, które zmieniają postrzeganie i burzą stereotypy jak domki z kart, a „Złoty szlak” bezsprzecznie do nich należy. Szkocki pisarz i historyk podjął się dzieła przedstawienia wpływów starożytnych i średniowiecznych (według naszej miary czasu) Indii jako „imperium idei” na tereny od obecnej Hiszpanii po Chiny i Indonezję, a zrobił to tak, że czapki same spadają z głów. Świetna książka, dzięki której zupełnie inaczej będę patrzył na dziedzictwo indyjskiej nauki, literatury, czy sztuki. Osiągnięcia mieszkańców Dekanu przekraczały granice polityczne nie za pomocą miecza, a siłą swoich idei. W okresie między 250 r. p.n.e. do około 1200 r. Indie były „dumnym eksporterem różnorodnych bogactw własnej cywilizacji” – religii, sztuki, muzyki, tańca, włókiennictwa, technologii, astronomii, matematyki, medycyny, mitologii, języka i literatury. Językiem lingua franca dla tej części Azji, niczym łacina dla Europy, stał się sanskryt – „język bogów w świecie ludzi”. To indyjskim kupcom, pokonującym morski szlak przez Ocean Indyjski i Morze Czerwone, nasza część świata, a zwłaszcza starożytny Rzym, zawdzięczała dostęp do unikalnych dóbr, na długo zanim powstał tzw. Jedwabny Szlak. Tutaj powstało pojęcie zera i kształt liczb, które za pośrednictwem Arabów dotarły do Europy. Indyjscy astronomowie doskonale zdawali sobie sprawę z tego, że Ziemia jest kulą i obraca się wokół własnej osi, obliczyli również długość roku słonecznego z precyzją do siedmiu miejsc po przecinku. Złoty Szlak, jak nazywa go autor, spajający Indosferę w kulturową całość, wymaga właściwego uznania swojej doniosłej roli. Trudno nie zgodzić się ze stwierdzeniem autora, że ówczesne Indie były kluczowym filarem ekonomii i motoru cywilizacji, „siłą napędową globalnego handlu i transmisji kulturowej” dla sporej części świata, nawet jeśli Europejczycy nie zdawali sobie do końca sprawy z ich istnienia. Dzięki lekturze poznajemy początki buddyzmu i jego ekspansji na Tybet, Chiny i Azję Południowo-Wschodnią. Zaglądamy m.in. do jawajskiego Borobudur, największego obiektu buddyjskiego kultu na świecie, oraz do kambodżańskiego Angkor Wat – największej świątyni hinduistycznej i największego ówczesnego miasta na globie. Poznajemy buddyjskiego mnicha Xuanzanga – jednego z największych chińskich uczonych i podróżników, jego protektorkę, pierwszą i jedyną w historii Chin kobietę-cesarz Wu Zetian, czy cesarza Aśokę, który wspierał rozprzestrzenianie nauk Buddy. Wybitnych postaci jest więcej, w tym wiele takich, których próżno szukać w europejskich podręcznikach historii. Czy historia na naszych oczach zatacza koło? Indie znowu zaczynają odgrywać rolę łącznika między Wschodem a Zachodem i wcale nie mam tu na myśli bycia potęgą w usługach call center czy outsourcingu. Gospodarka rośnie, indyjscy inżynierowie to marka sama w sobie, a kraj pozostaje otwarty na nowe idee i innowacje. Czy znowu nadchodzi czas Indii? Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Noir Sur Blanc, które wykonało świetną edytorsko robotę – piękna okładka, wyjątkowo przyjemna dla oka czcionka i liczne ilustracje ułatwiające odbiór treści książki. Brawa także za świetny przekład Bereniki Janczarskiej.

Czy da się napisać ciekawą książkę o archeologii bez bzdur i wyssanych z palca teorii? Zdecydowanie da i Agnieszka Krzemińska, na każdej stronie tej pozycji to udowadnia. Autorka zabiera nas przez podróż po pradziejach wybierając pewne aspekty, życia naszych przodków. Korzystając z najnowszych wyników badań burzy stereotypy i systematyzuje wiedzę, konfrontując ją z powszechnymi wyobrażeniami. Pokazuje, że prehistoria nie była tak oczywista i jak potrafi na nas wpływać nawet współcześnie. Zdecydowanie polecam.

W związku z tym, iż dostałem kupon do audioteki postanowiłem nadrobić słuchowiska które się tam znajdują. Na pierwszy ogień poszedł Fechmistrzyni która zainteresowała mnie tematem dziejącym się w okresie I Rzeczpospolitej. Opowieść mnie może nie zachwyciła ale realizacja już tak. Naprawdę piękne głosy i super wykonanie. Jeśli chodzi o samą opowiedź mamy tutaj próbę zemsty która próbuje zrealizować kobieta przebrana za mężczyznę nauczona fechtunku i prubujaca zemscic się na arystokratycznej rodzinie Potockich. Opowieść jakich wiele zemsta po latach. Jak ktoś jednak lubi dobrze zrobione słuchowiska to polecam.

Z twórczością Justyny Żejmo po raz pierwszy spotkałam się gdzieś na Instagramie. Podczas przeglądania postów rzuciła mi się w oczy jej książka: “Mózg odporny na krytykę. Neuronaukowe i psychologiczne metody radzenia sobie z lękiem przed oceną i hejtem”. Powiem Wam, że czytało mi się ją bardzo przyjemnie. Już od samego początku czułam się tak, jakby Justyna wzięła mnie za rękę i zabrała w podróż po tej lekturze. Książka została podzielona na siedem rozdziałów, w których autorka opisuje m.in. czym jest ocena, krytyka i hejt, czym są ruminacja i pamięć emocjonalna, a także pokazuje, jak aktywność fizyczna wpływa na poczucie własnej wartości. To nie wszystko, ponieważ w środku znajdziemy również obrazki, autopauzy i neuropauzy, wskazówki dotyczące tego, co warto spakować do „plecaka życia”. Te wstawki przyciągały moją uwagę i stanowiły ciekawe urozmaicenie tekstu. Są tam też puste miejsca, które można uzupełniać podczas czytania. Przyznam, że najwięcej wyniosłam z fragmentów dotyczących aktywności fizycznej, asertywności i treningu pozytywów, z naciskiem na trening AWE – czyli praktykowanie zachwytu. Czy to przydatna książka? W mojej ocenie tak. Myślę, że naprawdę warto znaleźć chwilę, by się z nią zapoznać.

Bardzo ciekawa pozycja, poruszająca wiele tematów związanych ze śnieniem. Dr Jandial pisze lekko, więc książkę dobrze się czyta. Mój główny zarzut dotyczy niepełnej bibliografii- zdarzają się tu fragmenty w rodzaju "w pewnym badaniu uzyskano wyniki...", ale brak odnośnika do wspomnianych badań.

"Bardzo pozytywne zaskoczenie" - to była pierwsza moja myśl po przeczytaniu tej książki. Natrafiłam na wzmiankę o niej w jednym z magazynów psychologicznych i w ciemno postanowiłam dać jej szansę. Nie spodziewałam się fajerwerków, ale już pierwsze rozdziały okazały się jednocześnie przystępne, jak i merytoryczne. Wynotowałam z niej wiele wartościowych treści, m.in. ma temat zniekształceń poznawczych, stylów przywiązania, stylów wychowawczych czy c-PTSD. Myślę, że dla wielu może być świetnym uzupełnieniem terapii. Naprawdę warto po nią siegnąć.

David Nutt jest entuzjastą substancji, które obecnie są nielegalne, aczkolwiek rząd USA już rozważa wprowadzenie ich w pewnej formie jako leków w niedalekiej przyszłości, na przykład psylocybiny. Okazuje się, że owe substancje mogą być pomocne w leczeniu niektórych zaburzeń psychicznych oraz bólu. Zespół profesora Nutta prowadził badania nad odmiennymi stanami świadomości. Uważa on, że jest to ważna dziedzina nauki. Chodzi o wpływ psychodelików na mózg człowieka. Niegdyś badania nad psychodelikami prowadziło Central Intelligence Agency oraz inne instytucje rządowe przy użyciu nieakceptowalnych metod, często bez zgody „obiektów doświadczalnych”. Środki te, których rozkwit przypadł na słynne „lato miłości” 1967, zostały wpisane na czarną listę, ponieważ zmieniały sposób myślenia w sposób niekontrolowany. Dopiero niedawno odkryto ich potencjalną wartość medyczną. Autor w swojej książce rozwiewa mity o psychodelikach, znanych już od starożytności. Wspomniany w poprzedniej recenzji Albert Hofmann uważał, że ich budowa chemiczna jest zbliżona do budowy neuroprzekaźnika, jakim jest serotonina, dlatego działają, przyczepiając się do odpowiednich receptorów. Można to zaobserwować dzięki nowoczesnym technikom neuroobrazowania. W jaki sposób psychodeliki zmieniają świadomość? Są to zmiany w zakresie zmysłów wzroku i słuchu, ale także postrzegania siebie, doświadczeń duchowych czy rewidowania wspomnień. Niektóre doświadczenia mogą przypominać te z pogranicza śmierci. Autor wymienia i opisuje klasyczne psychodeliki, a także ostrzega przed ich bardziej niebezpieczną, nową generacją. Następnie poznajemy te nieklasyczne. Autor objaśnia w jaki sposób psychonauci wchodzą w świat Minecraft, jak w niedawnym hicie kinowym i dlaczego widzą sześciany w zabawnych kolorach. Psychodeliki mogą być nadzieją psychiatrii w leczeniu depresji opornej na leki, ponieważ niektóre z nich pobudzają neuroplastyczność mózgu. Oczywiście substancje te mogą być niebezpieczne i wywoływać obłęd, dlatego konieczna jest kontrola terapeuty. Mówimy o oficjalnie zatwierdzonych testach, zgodnych z protokołami medycznymi. Psychodeliki zmniejszają lęk przed odchodzeniem, gdyż, jak twierdzą badacze,„rozpuszczają ego”. Mogą też przerywać klasterowe bóle głowy. Autor ocenia potencjał leczniczy tych środków w stosunku do różnych schorzeń w skali 1–10. Nie wszędzie istnieją przekonujące dowody na wartość ich stosowania. Książka stanowi kompendium wiedzy na temat działania psychodelików i pomimo iż autor jest ich gorącym orędownikiem, opisuje także płynące z ich używania zagrożenia. Australia już legalizuje niektóre środki. Jak będzie dalej zobaczymy, ale na pewno należy zachować dystans i ostrożność. Książka przybliża temat osobom, które chcą zrozumieć jak to działa bardziej w teorii niż w praktyce.