Mózg odporny na krytykę. Neuronaukowe i psychologiczne metody radzenia sobie z lękiem przed oceną i hejtem

Czytałam tę książkę długo, ale mam poczucie, że mogłabym zacząć znowu, od początku… tak jest bogata w treści, które warto odkryć i przepracować! Agnieszka Kozak wykorzystuje w niej terapeutyczną moc bajek. Opowiada je w sposób barwny i angażujący emocjonalnie, ale najważniejsze jest to, że obrazuje za ich pomocą wiele różnych problemów, zaburzeń czy rozterek. A ponieważ posługuje się bogatą symboliką, bajki są wielowymiarowe i każdy może w nich odnaleźć siebie. Bo „każdy ma swoją opowieść do odkrycia”! Mamy więc opowieść o ostrydze, gnomie, piłeczce, szafie czy pszczółce i mrówce… Brzmi niewinnie, a może nawet infantylnie, ale w głębi kryją się takie poważne i ważne treści jak: -przemoc i współuzależnienie -narcyzm i perfekcjonizm -nadopiekuńczość i więzienie -wartość i poczucie sensu… Każdą z bajek omawia Autorka, odwołując się do swojej praktyki i przywołując problemy, z którymi zmagali się Jej pacjenci. Czyni to z wyczuwalną empatią. Wyraźnie zależy Jej na tym, by każdy z czytelników „przejrzał na oczy”, czyli zrozumiał siebie, swoję lęki, przekonania czy mechanizmy działania. Chce, by docenił dar życia i umiał wziąć za nie odpowiedzialność. Do każdej z bajek dołączona jest też jej artystyczna i emocjonalna ilustracja w postaci obrazu autorstwa Aleksandry Wagi-Mizery. Ma ona dodatkowy (według mnie bardzo duży) wpływ na interpretację i przeżycie opowieści. Zapraszam! Odkryjcie je dla siebie!💚

„Uwikłani w rodzinne schematy” to mądra, empatyczna i praktyczna książka, która łączy teorię systemową z realnymi wyzwaniami, jakie napotykają współczesne rodziny. Autorzy prowadzą czytelnika przez mechanizmy, które często działają poza naszą świadomością, a które mają ogromny wpływ na funkcjonowanie dzieci i dorosłych. Jednym z największych atutów tej książki jest pokazanie rodziny jako systemu - dynamicznej całości, w której każdy element (rodzic, dziecko, relacje między nimi) wpływa na pozostałe. Autorzy klarownie tłumaczą, jak wzorce funkcjonowania, role i przekazy międzypokoleniowe kształtują postawy oraz zachowania dzieci. To lektura, która uczy widzieć więcej niż pojedyncze zachowania - widzieć ich kontekst i genezę. „Uwikłani w rodzinne schematy” to książka, która łączy ciepło ludzkiego doświadczenia z jasno podaną wiedzą psychologiczną. To lektura zarówno dla rodziców, jak i dla profesjonalistów pracujących z rodziną - terapeuty, pedagoga czy psychologa. Dzięki praktycznym przykładom, uważnemu językowi i konstruktywnym narzędziom, książka pomaga zobaczyć, że zmiana jest możliwa - jeśli najpierw zrozumiemy, co nas kształtuje.

Najlepsza książka Flis. Już nie miałam odczucia, że lanie wody, że mogło być krócej. I tak jak na wstępie można przeczytać na raz dla informacji, a można czytać powoli i robić ćwiczenia. Ja postanowiłam najpierw zaznajomić się z narracją, a niedługo zacznę od początku czytając np rozdział miesięcznie. Polecam bardzo!

Bardzo lekko napisana (z licznymi, czasem może zbyt licznymi podsumowaniami i powtórzeniami treści) książka o schemacie zapętlenia się czy uwikłania w sytuację lęku (według autora: sytuację "uzależnienia od lęku"). Owen O'kane zachęca nas, czytelników do przyjrzenia się źródłom swoich lęków (refleksji: dlaczego tkwi we mnie ta lękowa część?). Wyjaśnia, co się dzieje w naszej głowie w sytuacji lęku i jak reaguje nasze ciało. Dostrzega pewną łatwość "pójścia drogą lęku", unikania, wyparcia, tłumienia, odraczania, neutralizacji, znieczulenia, zakopywania, udawania czy izolacji. . Omawia eskapizm, nadmierne analizowanie, kompulsywność, zapracowanie, nadmierną czujność, poszukiwanie otuchy, gadatliwość, przebodźcowanie, nadkompensację i wyczerpanie. Podaje swoje sposoby na "dezaktywację zagrożenia" i "stworzenie nowej przyjaznej mentalnej przestrzeni". Zaleca oddech, uścisk, wywołanie myśli tak jak przed skokiem z samolotu, że właśnie tego chcemy, że jest to w istocie nie straszne, a ekscytujace;). Zachęca podjęcie konkretnych działań (krok po kroku z równoczesnym notowaniem postępów). Wzbudza nadzieję, uczy, jak nie blokować własnej energii, zachęca do zmiany! Ps. Lęk zawsze towarzyszył ludziom i w istocie jest dobry;) tak jak każda emocja. "Emocje postrzegam [zaznacza autor] jako kanał komunikacyjny, który często informuje o niezaspokojonych potrzebach i sumie wszystkich życiowych doświadczeń. Emocje będą zawsze chciały wam coś przekazać. Są jak drogowskazy ustawiane dla was, nie przeciwko wam. Oczekują i potrzebują waszej uwagi. Dlatego właśnie należy je poczuć, by umożliwić jakąś odpowiedź".

Bardzo interesujące rozmowy na temat tego jak wygląda szkoła, ale też co daje szkoła uczniom. Wnioski oczywiście przygnębiające, ale ja, jako mama mam też pretensje do systemu i do nauczycieli, że ta szkoła tak właśnie wygląda. Z mojej perspektywy, kadra nauczycielska w większości jednak składa się z ludzi o wąskich horyzontach, którzy wybrali ten zawód trochę przypadkiem, a może w ogóle go nie wybrali, tylko tak po prostu wyszło. Książka porusza oczywiście więcej zagadnień, a po jej przeczytaniu pozostaje smutna refleksja nad losem dzieci i brak nadziei na poprawę.

Książka uczy nas, że życie nie kończy się wtedy gdy dostaniemy np. Pozytywny wynik testu na daną chorobę, możemy cieszyć się życiem i zdrowiem póki nie mamy objawów. Gdy ktoś z naszej bliskiej rodziny wie, że jest chory, na chorobę genetyczną to nie oznacza, że my także na pewno będziemy się musieli zmierzyć z tą że chorobą. Nie powinniśmy przyjmować tzw efektu nacebo bo to tylko pogarsza sytuację. Z książki możemy wynieść wiedzę w jaki sposób pomóc sobie w chorobie co robić aby łatwiej było nam przez to przechodzić, co możemy zrobić by np. nasze dzieci nie musimy przechodzić przez to samo.

Kupiłem tę książkę właściwie tylko po to, żeby podbić wartość zamówienia i skorzystać z darmowej dostawy. Innymi słowy, trafiła w moje ręce zupełnie przypadkiem. Pomijając jednak te okoliczności, książka okazała się świetna. Doskonale obrazuje przestymulowane bagno, w jakim funkcjonuje współczesny człowiek. Warto ją przeczytać choćby po to, by lepiej chronić swoje dzieci przed pokusą nadmiernej stymulacji.

Dzień dobry :) Z jaką lekturą zaczęliście/ęłyście luty ? Czy jesteście zadowol/one/eni z dokonanego wyboru :)? ,, Emocje nie są '' babskie ''. Nie są oznaką słabości. Są systemem ostrzegawczym, kompasem i językiem duszy. Jeśli się ich boisz- to znak, że są ci potrzebne. Pamiętaj, że nie od razu zaczniesz czuć wszystko ''. Współpraca z @wydawnictwoliterackie @andrzejgryżewski Bycie mężczyzną w 21 wieku... co to właściwie oznacza? Jaki powinien być prawdziwy mężczyzna? Nie ma jednej i właściwej odpowiedzi na to pytanie. Ponieważ każdy z nas jest inny i to jest piękne. Jedyne co można tutaj dopisać i szczególnie podkreślić to to, że każdy mężczyzna chce być akceptowany i wspierany przez otaczających go ludz - bez względu na to czy jest to rodzina, przyjaciele, czy partnerka. Męskość obejmuje tak wiele i porównywanie współczesnych mężczyzn z ich ojcami czy dziadkami może być co najwyżej szkodliwe. Emocje to ciężki temat. Zwłaszcza, że mówienie o nich wprost nie jest popularne od dawna. Wręcz przeciwnie. Mimo, że coraz więcej się w tym temacie zmienia w społeczeństwie i szeroko pojętej debacie publicznej to w węższych kręgach ( szczególnie w tych męskich niestety, ale i w relacjach damsko męskich nie brakuje kwiatków nad którymi można sporo pracować) nadal stanowi to spory problem. Bądźmy szczerzy. Nas mężczyzn zazwyczaj nikt nie edukował odnośnie emocji, wzruszania się, mówienia komplementów czy zauważania zmian w wyglądzie drugiej połówki ( mam na myśli zmianę koloru włosów czy paznokci). W książce ,, Sztuka obsługi mężczyzny '' @andrzejgryżewski wyjaśni nam m.in jaką rolę pełni ojciec, lub mentor w życiu mężczyzny. Książka jest podzielona na dziedziny, które wchodzą w skład męskości - poruszone zostaną tematy m.in samotności, podejścia do emocji, seksu, pornografii, świata swingu, cuckoldu, pieniędzy, czy bezpiecznego poruszania się w relacjach damsko męskich...i wiele wiele innych :)! Bezpośredni i momentami dowcipny język ułatwia czytanie i zachęca do dalszej lektury. Zachęcam również do robienia notatek w trakcie. To świetna lektura dla Panów by poznać siebie jeszcze bardziej i spojrzeć z perspektywy i dla Pań, by również częściowo zmieniły swoją perspektywę na temat mężczyzn i tego z czym zmagają się często na co dzień.

"Zachmurzenie częściowe, ale życie i tak bez słońca." To najlepsze podsumowanie tej książki, która porusza szeroko pojęty temat internetu. Bezpieczeństwa, zagrożeń, social mediów itd. Czy usunę po niej konta? Nie. Czy na niektóre sprawy spojrzę inaczej? Być może.

Ten informator naukowy (medyczny) jest konkretnym, wyselekcjonowanym zbiorem informacji z zakresu funkcjonowania na podłożu przede wszystkim hormonalnym, niemniej rozpoczynającym się od niezwykle istotnego, ale determinującego jakościowo życie elementu, czyli diety. W przewodniku Czytelnik poczyta o prostych i jasnych zasadach dotyczących prowadzenia oraz utrzymania zdrowej diety, o terapiach i rozwiązaniach hormonalnych dla kobiet i mężczyzn, o innych możliwościach jak ruch, sen oraz odpoczynek w kontekście poprawy jakości swojego życia, oraz co moim osobistym zdaniem najciekawsza część, czyli wskazanie i krótkie omówienie faktycznie istotnych i potrzebnych badań, które realnie przedstawiają problem zdrowotny jednostki.  To książka krótka, troszkę wybiórcza, ponieważ nie wyczerpuje w pełni zagadnień, autor tylko powierzchownie o nie zahacza, punktując niemniej istotne elementy tematu, któremu warto się bliżej przyjrzeć. Więcej wyczerpujących treści można odnaleźć na instagramowym profilu autora, na którym poszerza zakres tematyczny jego medycznych zagadnień.  I tutaj nie ukrywam, że do jego treści przyciąga mnie jego uwrażliwienie na holistyczne spojrzenie na pacjenta, a nie tylko na tabelaryczne wartości ukierunkowane jednotorowo. Holistyczne podejście do pacjenta, jego zdrowia i jego zaburzeń, definiuje postawę Tadeusza Oleszczuka jako doktora, naprawdę, takich ze świecą szukać, z powołaniem. Wydanie tej książki jest wskazówką na to, że doktor wiedzę nie pozostawia dla siebie, a dzieli się nią otwarcie z każdym, kto tego dostępu do wiedzy potrzebuje i pragnie zrozumieć mechanizmy swojego organizmu oraz chce pracować nad jego usprawnieniem i uzdrowieniem.

Książkę stosunkowo szybko się czyta, ponieważ jest tam wiele historii, jak przypuszczam z doświadczenia zawodowego Pani Adwokat. Na pewno przyda się osobą, które zastanawiają się nad zawarciem małżeństwa, a szczególnie przed rozwodem. Niestety sporo jest tam błędów edytorskich (może ja trafiłam na takie wydanie) oraz niektóre historie nie mają puenty, a cała książka w moim subiektywnym odczuciu nie ma zakończenia. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że nie jest to literatura piękna lecz poradnik i Autorka jest praktykiem i jej głównym celem była chęć podzielenia się swoją wiedzą i doświadczeniem. Opisywała ona najczęstsze przypadki, a kto ma lepiej wiedzieć niż ona, kto zgłasza się do sądu rodzinnego. Niestety jednak w moim odczuciu stosunkowo dużo jest tam stereotypów i to nie tylko w kwestii biedniejsza żona czy zdradzającego bogatszy mąż, lecz również sporo jest tam wzmianek w stylu "w dużej aglomeracji jak Warszawa". Ja niestety pomimo, że mieszkam w Warszawie nie odnalazłam się w tej książce.

Książkę czyta się bardzo przyjemnie, choć momentami faktycznie wydaje się nużąca z uwagi na powtarzalność myśli autorki. Opinie na temat tej lektury są podzielone - dla jednych jest ona impulsem do zmian, dla innych zbiorem prawd, które wszystkim nam są już przecież dobrze znane. Ja jednak uważam, że w dobie nadmiaru nowych informacji, warto czasem się zatrzymać i przepracować jeszcze raz to, co już wiemy. Czasem to tylko pozory - wiemy, a jednak rzadko stosujemy. Mel Robbins pozwala przypomnieć o tym, co naprawdę jest istotne w życiu, w tworzeniu relacji i funkcjonowaniu z samym sobą.

Seksualność kobiet od wieków uwięziona jest w kleszczach szkodliwej dychotomii „madonny i dziwki”. Ten archaiczny podział narzuca narrację, w której kobieta może być albo nieskazitelną, aseksualną opiekunką ogniska domowego, albo wyuzdaną kusicielką, pozbawioną głębi emocjonalnej. Wszystko, co znajduje się pomiędzy – autentyczne pożądanie, fantazje, lęki czy fizjologiczna ciekawość – przez dekady spychane było do sfery tabu. Gillian Anderson, która dla wielu stała się ikoną wyzwolenia dzięki roli terapeutki Jean Milburn w serialu Sex Education, postanowiła rozbić ten szklany sufit. Jej książka „Pragnę” to nie tylko zbiór listów; to manifest prawa kobiet do posiadania skomplikowanego, nienasyconego i przede wszystkim własnego życia wewnętrznego. Punktem wyjścia dla Anderson była inspiracja książką Nancy Friday z lat 70. Aktorka ogłosiła w mediach społecznościowych anonimowy nabór na opisy kobiecych fantazji. Odzew był porażający – tysiące kobiet z całego świata zdecydowało się przelać na papier to, czego często nie odważyły się szepnąć nawet własnym partnerom. „Pragnę” to antologia anonimowych listów, które tworzą surowy, nieocenzurowany portret współczesnego pożądania. Anderson nie ocenia, nie redaguje emocji na siłę i nie wybiera jedynie „ładnych” opowieści. Znajdziemy tu pełne spektrum: od delikatnych marzeń o bliskości, przez skomplikowane relacje władzy i uległości, aż po fantazje, które same autorki wprawiają w zakłopotanie. Największą siłą tej publikacji jest to, jak skutecznie rozbraja ona wstyd. Czytając kolejne wyznania, odbiorczyni (i odbiorca) uświadamia sobie, że dychotomia madonna-dziwka to jedynie społeczny konstrukt służący kontroli. W listach zawartych w książce te dwie sfery przenikają się nieustannie. Kobiety opisują, jak rola matki czy profesjonalistki ściera się z dziką potrzebą bycia przedmiotem pożądania lub dominacji. Książka pokazuje, że kobieca seksualność nie jest monolitem. Jest płynna, często sprzeczna i rzadko mieści się w kanonie przedstawianym w filmach pornograficznych czy przesłodzonych romansach. Anderson oddaje głos kobietom w każdym wieku i z różnych kręgów kulturowych, udowadniając, że podziały na „grzeczne” i „niegrzeczne” są po prostu nudne i ograniczające. Książka jest podzielona tematycznie, co pozwala czytelnikowi dawkować emocje. Nie jest to lektura do „pochłonięcia” w jeden wieczór – ciężar autentyczności tych wyznań bywa przytłaczający. Niektóre listy są krótkie, wręcz techniczne, inne to małe arcydzieła literatury intymnej, nasycone metaforami i głębokim smutkiem wynikającym z lat tłumienia potrzeb. Wstęp napisany przez samą Anderson jest osobisty i szczery. Aktorka nie chowa się za autorytetem gwiazdy, ale staje ramię w ramię z autorkami listów, przyznając, że droga do zrozumienia własnego pożądania jest procesem, który trwa całe życie. „Pragnę” to książka rewolucyjna w swojej prostocie. Nie oferuje porad medycznych ani technik seksualnych. Oferuje coś znacznie cenniejszego: lustro, w którym wiele kobiet po raz pierwszy zobaczy swoje pragnienia bez filtra wstydu. To bolesny i fascynujący dowód na to, że kiedy zdejmiemy z kobiet maski madonny i dziwki, ukaże się nam krajobraz niezwykle bogaty, ludzki i domagający się uznania. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, że seksualność to nie tylko ciało, ale przede wszystkim przestrzeń wolności, o którą kobiety wciąż muszą walczyć.

Książka jest napisana na profesjonalnym poziomie, dlatego od początku już zaznaczam, że można po nią sięgnąć ze spokojem i wiarą w to, że dostaniecie tutaj konkretne informacje. Napisała je osoba z ADHA, jednak po wielu rozmowach ze specjalistami wydana została pod sprawdzonym okiem osób, które się znają na neuroróżnorodności. Mamy tutaj spis wszystkiego, czego to zaburzenie dotyczy. Został tutaj zamieszczony, by służyć każdemu, kogo to dotyczy w pośredni lub bezpośredni sposób. Autorka nie nakłania do przeczytania całej książki, tylko zaznacza, że mając różne poziomy świadomości, można przejść bezpośrednio do informacji, które najbardziej nas interesują. Następnie mamy słowniczek pojęć, by opatrznie czegoś nie zrozumieć. W skład treści z książki wchodzi opowieść diagnozy autorki, wszelkie objawy ADHD, jak działa mózg takich osób, z czego mogą wyciągnąć plusy, a co przekłada się na minusy. Emocje jaki odczuwają takie osoby, jak w ogóle sprawdzić, czy ma się to zaburzenie, życie po diagnozie i co dalej? Później wchodzimy na poważniejsze tory jakimi są relacje, co może wspomóc życie, lęk, depresja, złożoność doznań, jedzenie, seksualność, praca, teoria łyżek i inne. Książka została ułożona w sposób luźny, by osoba w każdym wieku odnalazła coś dla siebie. Wiadomo, że sami możemy się zdiagnozować, ale nawet po przeczytaniu takiej książki, i tak będzie potrzebna opieka lekarska, gdyż każdy reaguje na wiadomość o takiej diagnozie inaczej, ma inne symptomy, odruchy i tak naprawdę jest wiele czynników, które mają wpływ na to, że osób z ADHA nie da się sklasyfikować do konkretnych przypadków, gdyż nawet pomimo niewielkich spójności, pojawią inne sfery, które będą wykonywali inaczej. Ta książka to też opowieści innych ludzi, którzy opisywali swoje przypadki, ale i wartościowe porady, by nie przejmować się ,,wyrokiem", jak niektórzy mogą to widzieć, ale myślą, że w pewnych sferach życia taka osoba może być nad wyraz inteligentna. I właśnie na tym należy się wtedy skupić. Czytanie jej jest pomocne, bo nie jest sztywna, nie jest prosta, tylko gdziekolwiek was nie zaprowadzi, to pokazuje wam plusy i jakoby wyciąga rękę do pomocy. Taką wartościową pozycję czuję, że powinnam polecić:-)

Polecam z całego serca, gdyż ta pozycja jest swego rodzaju balsamem dla duszy. Autorka jak dobra ciocia z ciastem i kawą zaprasza nas na imieniny i udziela cennych lekcji dotyczących życia, by się wiodło szczęśliwie rozprawia się z bolączkami ludzi od krytykanctwa, narzekania, złych nawyków i uzależnień do przepisów na radość, równowagę i dobre samopoczucie. Jak dobra wróżka odczaruje zbędne balasty i wyjaśni wprost co ma na myśli bez gryzienia się w język. Po prostu wszystkiego najlepszego!

Po przeczytaniu niejednej książki z zakresu rozwoju osobistego czy motywacji, rzeczą, która od razu rzuciła mi się w oczy w trakcie lektury tej pozycji było to, że jest ona oparta na badaniach naukowych i historiach prawdziwych ludzi. Uważam to za najważniejszą zaletę tej książki, nie jest to standardowy poradnik jakich wielu, a w trakcie lektury można odczuć, że książkę napisała osoba, która przemyślała temat i zebrała wcześniej odpowiednie dane. Czyni to lekturę tej pozycji bardziej wymagającą wysiłku intelektualnego, ale jest to jak najbardziej na plus. Książka omawia temat odkrywania potencjału każdego człowieka, w tym pozwala sobie uświadomić, jak tak naprawdę wygląda rzeczywistość w tym aspekcie, nie koloryzując faktów. W moim osobistym odczuciu książka została utrzymana w dość neutralnym tonie, omawiając badania czy obserwacje samego autora, ale bez naginania rzeczywistości, co pozwala czytelnikowi wyrobić sobie opinię w tym temacie na własną rękę. Książka ta jest zdecydowanie warta przeczytania, w szczególności dla osób, które być może są już zmęczone powszechnie dostępnymi poradnikami z zakresu rozwoju osobistego i poszukują pozycji, która nieco odświeży ich wiedzę i punkt widzenia w temacie odkrywania i rozwijania własnego oraz cudzego potencjału.

Książka ta „przyszła do mnie”, gdy byłam w trakcie dużej zmiany życiowej, więc tym bardziej z ciekawością podeszłam do jej przeczytania. Nie jest to typowy poradnik, choć autor znalazł w niej również miejsce na zestaw konkretnych narzędzi na radzenie sobie z sytuacjami, które wstrząsają naszymi fundamentami. Książka mówi o zmianach w duchu psychologii narracyjnej i to jest jej największy atut. Na tę pozycję składają się dziesiątki historii osób, z którymi autor rozmawiał i które: traciły prace, zmieniały bieg kariery, wychodziły z trudnych relacji czy mierzyły się ze śmiercią bliskich. Mimo, że te historie nieraz są dość ciężkie, czytelnikowi przychodzi na myśl dość pokrzepiająca konstatacja: wszystkich nas dotyczą zawirowania życiowe i najczęściej ludzki duch znajduje po nich drogę ku lepszemu. Zmian nie należy się bać i przyjdą do nas i tak: albo znienacka, albo sami wskoczymy na głęboką wodę życiowych przekształceń. Polecam tę książkę, ma potencjał by wnieść sporo dobrego dla każdego, kto po nią sięgnie.

Książka ma wiele zalet - przede wszystkim obfituje w odwołania do Polski i przykłady z naszego kraju, co czyni ją bardziej przystępną i interesującą. Niektóre zagadnienia zostały opisane w sposób ciekawy i wciągający. Niestety, mam wrażenie, że końcówka została napisana pospiesznie, bez większego przemyślenia. Szkoda, że wiele tematów potraktowano powierzchownie.

Nie lubię poradników, szczególnie tych, w których ktoś się wymądrza i udziela tzw. "złotych rad". Ta książka jest inna. Pokazuje jak odpuścić i sprawić, by nam i innym z nami żyło się po prostu lepiej. Odpuścić to nie znaczy przestać się starać i zabiegać o bliskie nam osoby (np. partnerka, dzieci), ale nie zatracić przy tym siebie i swoich potrzeb. Autorka nie namawia by być "Matką Teresą" dla wszystkich wokół. To rozmowy o tym, że może warto przestać skupiać się na drobiazgach, które nas niszczą, a przy okazji powodują, że tracimy z oczu rzeczy najważniejsze. Ja na przykład jestem jednym z tych, którzy często nie potrafią cieszyć się z drobiazgów i doceniać tego co mam. Uczę się tego i idzie mi to bardzo opornie. Skupiam się bardziej na porażkach niż na tym co mam i co mi w życiu wyszło. Teraz wiem, że zamartwianie się to autoagresja i wyrządza nam długofalowe szkody. Nie będę zdradzał więcej, ale z czystym sumieniem polecam książkę Agnieszki Radomskiej i Ewy Woydyłło każdemu. Na koniec muszę wspomnieć o Magdalenie Kumorek, która swym aksamitnym i pełnym ciepła głosem czytała audiobooka, którego miałem przyjemność wysłuchać. Dla mnie chwile z p. Magdą były jak spotkania z przyjacielem, z którym rozmawiam o życiu. Może powinna zostać terapeutką ? Ja bym się do niej zapisał :)

Ktoś, kto nigdy nie uczęszczał na terapię, faktycznie podczas czytania poradnika dr Julie Smith, może zadać sobie pytanie "Dlaczego nikt mi tego wcześniej nie powiedział?". Dla mnie było to powtórzenie wszystkiego, co przerabiałam podczas terapii, powtórzyły się również ćwiczenia. Nie uważam tego za wadę, ponieważ wiem, jak ważne jest wracanie do informacji zdobytych w czasie terapii. Autorka poruszyła takie tematy, jak radzenie sobie ze stresem, krytyką, żałobą, atakami paniki czy lękami społecznymi.