Zegarmistrz z Everton

„Maska Dimitriosa” autora Erica Amblera. Charles Latimer zdał sobie sprawę, że jego obsesja zaczęła się w Istambule. Tam po raz pierwszy usłyszał o Dimitriosie. Tam też po raz pierwszy go zobaczył. A właściwie jego martwe ciało…właśnie wyłowione z Bosforu. Znalezione zwłoki, najprawdopodobniej ofiara przestępczych porachunków. W przeciwieństwie do policjantów Latimer nie traktował Dimitriosa jak śmiecia i chciał się o nim dowiedzieć jak najwięcej. Tym bardziej że sam był naukowcem i pisarzem kryminałów. Trafia wreszcie na demonicznego pana Petersa, który mami go pół-informacjami, wysyła do polskiego dobrze poinformowanego szpiega, a na koniec zachęca do uczestnictwa w przestępstwie. Ale ta wiedza może bardzo drogo kosztować, nawet życie… A czy ten kryminał jest nudny i przegadany pozostawiam do waszej oceny.

Książka Z dowodem w zębach jest moim trzecim spotkaniem z autorką Dorothy Leigh Sayers, której dotychczasowe dwa zbiory opowiadań spodobały mi się. Z najnowszym wiązałem również nadzieje na ciekawe opowiadania kryminalne jakie pragnąłem dostać. Z dowodem w zębach – w pierwszym opowiadaniu spotykamy Lorda Petera Wimseya, który zafascynowany makabryczną zbrodnią pragnie przyjrzeć się jej od początku. Autorka dobrze radzi sobie z prowadzeniem akcji, twistów i poszlak mogących przynieść odpowiedzi. Opowiadanie napisane ciekawie i motywy z zębami mają swoja rolę do odegrania. Bohater z wyższych sfer jako detektyw mający przyjaciół w Scotland Yardzie wypada bardzo dobrze. Wszystko sprawiło, że rozwiązanie zagadki spodobało mi się. Dylemat – opowiadanie o morderstwie dziewczyny i próby dowiedzenia się co stało się. Opowieść o dylemacie jaki ma bohater i jego konsekwencji wyborów jakich dokonuje w czasie rozwiązywanie zagadki kryminalnej. Ciekawie poprowadzonej z poszlakami po drodze i ze zwrotami akcji jaką czyta się przyjemnie. Pan Budd wpada na pomysł – opowiadanie o poszukiwaniu przestępcy, który składa wizytę w zakładzie fryzjerskim prowadzonym przez pana Buddę mającego niezwykły pomysł. Przewrotna opowieść o próbie schwytania mordercy za wszelka cenę i wymierzeniu mu sprawiedliwości. Nie brakuje zwrotów akcji, tropów i poszlak jakie wychodzą na światło dzienne. Zakończenie bardzo dobre i ciekawie poprowadzone potrafiące lekko zaskoczyć nawet pod koniec. Podejrzenie – kryminalna zagadka tajemniczych śmierci i pan Mummery próbujący odkryć prawdę natrafia na coś niebezpiecznego. Kolejne opowiadanie jest osadzone w rezydencji pośród służby i mieszkańców domu, który skrywają sekrety. Bardzo dobrze poprowadzone od samego początku, wciąga i zawiązana intryga jest ciekawa. Zakończenie nie takie oczywiste do końca i pod koniec potrafiło mnie zaskoczyć. Pani z lampartami – ostatnie opowiadanie ze zbioru, które dotyczy bohatera dostającego przedziwną wiadomość skierowaną do niego i chcącego odkryć co za tym kryje się. Kryminalna zagadka jest ciekawa i świetnie poprowadzona. Występujące zwroty akcji i ukazanie działalności tajemniczej firmy plus retrospekcje w domu przynoszą zagadkę do rozwiązania. Dobrze napisana z interesującą intrygą i zakończeniem jakie dostajemy. Książka Z dowodem w zębach Dorothy Leigh Sayers jest trzecim moim spotkaniem z autorką, która w zbiorze opowiadań prezentuje przekrój różnych kryminalnych opowiadań. W pierwszym nawet spotykamy Lorda Wimseya rozwiązującego zagadkę makabrycznej zbrodni w jakie kluczową role odgrywają zęby. W kolejnych bohaterowie zostają uwikłani w różne kryminalne sprawy jakie dostajemy w czasie czytania. Każde napisane lekko, wciągająco i z pewną dozą angielskiego humoru jaki pojawia się w nich. Skupia się autorka też na tle obyczajowym i relacjach pomiędzy bohaterami co przynosi bardzo dobre rezultaty. Łączenie z kryminalnymi wątkami tworzy razem jedną całość i wciąga od razu. Intryga prowadzona jest umiejętnie i potrafi zaciekawić. Postacie jakie dostajemy są stworzone dobrze i nie dostałem papierowych. Każde z nich na pierwszym, drugim lub dalszym planie wypadają ciekawie posiadając własną osobowość. Relacje pomiędzy nimi są przedstawione wraz z dialogami bardzo dobrze. Z dowodem w zębach jest kolejnym zbiorem opowiadań od autorki, która umie połączyć zagadkę kryminalną, tło obyczajowe i intrygę wraz z wyskakującymi poszlakami oraz zakończeniami jakie potrafią nieraz zaskoczyć. Sięgając po książkę miło zaskoczyłem się kolejny raz i spędziłem z nią dobrze czas. Opowiadania były interesujące, nieraz potraktowane angielskim humorem, ale bardzo dobrze poprowadzone. Nie do końca autorka stawiała na klasyczne zagadki, lecz łącząc warstwę obyczajową, relację międzyludzkie, skrywane tajemnice i przewrotność stworzyła opowiadanie potrafiące wciągnąć i trzymać w napięciu do samego końca. Dla miłośników starych kryminałów, gdzie kryminalny wątek wraz z warstwą obyczajową i lekkim humorem tworzy całość. Dlatego cieszę się z przeczytania opowiadań przy jakich bawiłem się świetnie i na pewno jeszcze kiedyś jak będzie okazja skuszę się jeszcze na inne jej pozycje książkowe jak dostanę w swoje ręce.

Kilka lat temu oglądałem film – „Nieznajomi z pociągu” i nawet nie wiedziałem , że film powstał na podstawie książki i , gdy w końcu książka trafiła w moje ręce postanowiłem przeczytać i powiem szczerze , że ogólnie historia jest dobra , ale jednak film jakoś bardziej przypadł mi do gustu. W książce zabrakło tego klimatu , który miał film

Tak naprawdę najbardziej sprawiedliwą oceną byłoby 6,5/10. Sama książka nie jest aż tak ciekawa, ale nie jest zła. Dopiero pierwszy raz spotkałam się z komisarzem Maigret - przypomina mi trochę porucznika Jappa z serii o Herculesie Poirot. Dam mu jeszcze szansę z innymi powieściami, ale póki co - bez większego polotu.

Sięgając po tę pozycję byłem pełen nadziei, bowiem Hammett uznawany jest za prekursora czarnego kryminału. To on jest również autorem znakomitego klasyka "Sokół maltański". A że uwielbiam kino noir, to byłem ciekaw jak zaprezentuje się takie opowiadanie na kartach powieści. No i powalić mnie nie powaliło. Debiutanckie dzieło Hammetta opowiada o bezimiennym detektywie, który przyjeżdża do fikcyjnego miasta Personville (ironicznie zwanym Poisonville) w celu rozwiązania morderstwa. Tam wpada w sam środek przegniłego bagna. W miasteczku gangi, skorumpowani gliniarze, różna masa rzezimieszków to chleb powszedni, a i nasz bohater nie jest świętym. Na papierze wygląda to świetnie, w praktyce nie do końca. Przede wszystkim zabrakło mi jakiegokolwiek zarysowania postaci, nawet o detektywie niewiele wiemy. Treść książki ograniczona jest do niezbędnego minimum, ciągle się coś dzieje, pada dużo nazwisk, więc łatwo się też pogubić. Trudno się z kimkolwiek utożsamić, kimś się przejąć, bo to bardzo papierowe postacie. Dobre są natomiast dialogi, przesycone ironią, cynizmem i stosownymi one-linerami. Ale cóż, tyle mi nie wystarczyło, im dłużej się czytało, tym większa obojętność losami Personville. Nie skreślam jednak Hammetta i po literackiego "Sokoła maltańskiego" z pewnością sięgnę. Liczę też, że styl Raymonda Chandlera bardziej mi podejdzie, jeśli mowa o legendarnych autorach czarnego kryminału.

Przypadkowy bar, przypadkowa rozmowa, przypadkowy spacer, przypadkowy hotel i przypadkowe uczucie. Tak zaczyna się historia rozwiedzionego aktora Francois i tajemniczej Kay. Oboje samotni, pozostawieni sami sobie. Nie bez kozery ich historia ma miejsce w Nowym Jorku. Jest on symbolem samotności w tłumie, ale i nadzieją na drugą czy trzecią szansę. Od pierwszych słów Kay traktuje Francois'a jak kogoś, kogo zna od zawsze, bez skrępowania opowiada mu o swoim życiu. Francois chłonie każde jej słowo i staje się... zazdrosny! Miota się między zachwytem i obrzydzeniem, między czułością i agresją. Jedyne czego zdaje się być pewny, to to że się zakochał. Czy ta desperacka znajomość ma szansę przerodzić się w coś więcej, czy wystarczy czy potrzebuje czegoś bardziej namacalnego? Czas pokaże... Simenon stworzył postać mężczyzny w średnim wieku, którego cała psychika ma postać kliniczną. Jest klinicznie zazdrosny, klinicznie uczuciowy, klinicznie fałszywy, agresywny, bezradny. Możemy łatwo uwierzyć, że samotność tego człowieka powoli zabija, a mimo tego trudno wykrzesać dla niego odrobinę współczucia. Kay natomiast to postać jednowymiarowa – choć w dobrym tego słowa znaczeniu. Jest od początku do końca tajemnicza, oniryczna wręcz, mogłaby być jedynie przydługim snem Francois'a. To jedna z nielicznych powieści Siemenon'a, którą trzeba przyjąć taką jaką jest – bez próby analizy i zrozumienia. Ale to dobra powieść.

Lata 20-te. USA. San Francisco. Do biura dwóch prywatnych detektywów wchodzi tajemnicza femme fatale ze zleceniem... Po zapoznaniu się z całą serią przygód Marlowe'a Chandlera od jakiegoś czasu czułem potrzebę przeczytania jakiegoś kryminału noir. Takiego - wiecie - klasycznego z twardymi gośćmi z byczymi karkami, szerokimi szczękami z cygarem między zębami i rewolwerem w kieszeni obszernej marynarki rzucających ironicznymi dowcipasami gdy ktoś do nich mierzy ze spluwy. No i akurat na Legimi w abonamencie jest nowy przekład "Sokoła maltańskiego" gdzie bohaterem jest Sam Spade. Dostałem to czego chciałem - to jest książka, która mogłaby posłużyć jako wzorzec noir jak metr z Sevres. Wszystkie klisze i motywy są tutaj. Mamy wartką akcję, fabułę klejoną na ślinę, brak rozbudowanych opisów psychologii postaci - wszyscy próbują wykiwać resztę frajerów w pogoni za bogactwem a bohater musi udowodnić, że nie da sobie dmuchać w kaszę. Rozmach jest niewielki - wręcz mam wrażenie jakby to był scenariusz dla teatru telewizji - akcja dzieję się praktycznie tylko we wnętrzach budynków - ale to nie przeszkadza. Miód jest w dialogach i innych interakcjach postaci. Także polecam jeśli ktoś czuje chęć na takie klimaty. P.S. Tłumaczenie momentami jest zabawne - zamiast pasztetowej mamy leberkę, a gdy jeden z policjantów odpowiada w złości na wywody bohaterów "Horsefeathers!" co oznacza bzdury/nonsens jest to przetłumaczone jako "Bujajcie słonia!" xD Aż ściągnąłem na komórkę e-booka po angielsku z projektu Gutenberg żeby porównywać co bardziej zastanawiające zwroty.

Rasowy czarny kryminał. Gdybym nie wiedział kto napisał Sprawę Galtona, to dałbym sobie rękę uciąć, że to dzieło Raymonda Chandlera i ... bym teraz nie miał ręki. Nawet główny bohater Galtona, Lew Archer, to wykapany chandlerowski Marlowe, tyle, że parę lat młodszy i jeszcze nie do końca zdążył zgorzknieć. Sama akcja jest wciągająca, intryga wzorowo przeprowadzona i obfitująca w zwroty fabularne, ale bez taniego efekciarstwa znanego z dzisiejszych kryminałów, postacie zaś, chociaż dość stereotypowe są dobrze napisane (do pełni szczęścia brakuje tylko klasycznej fame fatale). Fabułę, jak to w czarnych kryminałach, pchają do przodu dialogi, Archer chodzi i węszy, pyta, przesłuchuje, przekupuje, perswaduje i dostaje po ryju. Jak to w czarnych kryminałach, narracja prowadzona jest pierwszoosobowo i, jak to w czarnych kryminałach, nie brakuje klimatu, wisielczego humoru i ironii. nakanapie.pl 29.07.21

Kolejny łup antykwariatowy. Minizbiorek pięciu miniopowiadań kryminalnych, wybranych z dwóch zbiorów angielskich. Wbrew adnotacji na LC żadne nie ma nic wspólnego z Peterem Wimsey, w dwóch za to bohaterem/detektywem-amatorem jest poczciwy komiwojażer Montague Egg. Z tych dwóch "Fałszywy ciężarek" jest chyba najsłabszy, z dosyć miałką intrygą opartą na technikaliach słabo zrozumiałych dla kogoś, kto nie miał dużo do czynienia z nakręcanymi zegarami. "Maher Szalal Chaszbaz" całkiem udatnie łączy za to dosyć swojską, przytulną atmosferę z grozą rozwiązania zagadki, bardzo przypominając niektóre opowiadania o Sherlocku Holmesie. "Cypryjska kocica" to właściwie klasyczne opowiadanie niesamowite, pozostawiające czytelnika w zawieszeniu między różnymi interpretacjami historii narratora nienawidzącego kotów. Początek i koniec zbiorku też są zupełnie solidne, z kontrastem między swojską scenografią a kryjącą się w ludziach podłością oraz przepysznie przewrotnymi puentami. Tłumaczył Robert Stiller, więc zdarzają się językowe dziwnostki, ale w granicach poprawności i dobrego smaku. Wydanie za to robi wrażenie iście kuriozalne, bo jest to naprawdę kryzysowy zeszycik, 50 stron spiętych zszywaczem. Z drugiej strony, to też ma swój urok.

Klasyka noweli brukowej, szmiry dla mas, produkcyjniaka przygodowego z początków XX wieku. To, wbrew pozorom, nie są zarzuty - literatura kryminalna i awanturnicza dopiero się krystalizuje, zwłaszcza w dobie osiągnięć naukowo-technicznych. A poza tym, pisana jest pod publiczkę, zatem celowo sięga po rozwiązania naiwne, nierealne, ale satysfakcjonujące czytelnika, spragnionego sprawnego czytadła. Przygoda Richarda Hanneya w przededniu wybuchu I wojny światowej to urokliwa ramotka z nutką sentymentu, której lektura zdecydowanie poprawi każdemu humor. A i sam autor na początku informuje, że nie należy jej traktować poważnie. Bardzo miła rzecz. Na niedzielne popołudnie.

Jedna z pierwszych ksiażęk serii o Charlie Chanie. Samo zachowanie bohatera jest takie, jak zawsze - masa płomiennych cytatów, spokój, opanowanie i chowanie orderów przy sobie niczym u Herculesa Poirot. Natomiast na dwie rzeczy trzeba zwrócić uwagę. Po pierwsze, sama sprawa jest całkiem ciekawa i nawet zawiła, przynajmniej jak na standardy ówczesnych kryminałów. Dodatkowo, mimo że to archaiczna i pod pewnymi względami dosyć naiwna powieść, to nie aż tak, jak niektóre z tych czasów. Powiem więcej - relacje damsko-męskie, mimo że nacechowane manierami, które wówczas uchodziły (o czym za chwilę), są całkiem postępowe i dojrzałe, przynajmniej jeśli chodzi o jedną parę w historii. A i sam Chan wydaje się całkiem "ludzki". Po drugie, nie zwróciłbym na to uwagi, gdyby nie opinie na LC, ale ta książka ma całkiem sporo nawiązań do rasizmu, seksizmu i stereotypizacji. Jednak mam wrażenie, że to nie przejaw poglądów autora (nie znam ich), ale raczej wpływ tamtych, bardziej "uprzedzonych" czasów i pewna konwencja, która ma wręcz razić czytelnika. Trudno mi wyrokować, natomiast piszę o tym, bo niektórzy mogą być bardziej wrażliwi na to. Wracając do samej historii - bawiłem się setnie. To bardzo dobra książka, gdzie jest balans pomiędzy zagadkowością a dosłownością.

Stary kryminał ocierający się nieco o powieść szpiegowską. Akcja jest wartka i bardzo pokręcona - może nie na tyle, aby czytelnik się zgubił, ale autor dość szybko tworzy wiele tajemnic, a później jeszcze kombinuje. Może nawet za bardzo i czasem jest za mało śledztwa, a bardziej czekanie, aż jeden bohater coś wyjaśni. Czyta się to jednak dobrze, choć przyznam, że po pierwszych 50 stronach apetyt był tak rozbudzony, że później mimo wszystko czułem niedosyt. Są zwroty akcji, dramatyczne momenty, a autor nie szczędzi nam emocji. Warto sprawdzić, bo to nieco inny typ fabuły niż standardowe kryminały z tamtego okresu.

Ta książka to kwintesencja wszystkiego co najlepsze w serii o Archerze. Mocne rozpoczęcie, szybkie zawiązanie akcji, tajemnice i skomplikowane relacje w znanej rodzinie, ciekawie ujęty wątek zaburzeń psychicznych, wyraziste postaci. Fabuła stopniowo nabiera tempa, ale wszystko jest klarowne i nie przytłacza ilością sytuacji . Nie brakuje tez ciekawych spostrzeżeń i oczywiście ten specyficzny , dociekliwy sposób prowadzenia śledztwa przez nieustępliwego Archera. I oczywiście na zakończenie mamy plot twist.

Ja generalnie jestem akryminalna, choć wiem, że dla niektórych Chandler to klasyka gatunku. Wolę czytać inne rzeczy, nie interesuje mnie rozkminianie zagadek “kto zabił”. Ale Człowiek, który lubił psy stał na mojej półce od wielu lat, bo dawno temu już go czytałam. I teraz, przed wyprowadzeniem go z tej półki, postanowiłam przeczytać raz jeszcze. Mimo tego, że kryminały czytam od przypadku, to Chandler nie bolał mnie jakoś bardzo. Ale też mnie jakoś nie porwał. W tej książce jest kilka opowiadań, dość krótkich. Ponoć, jak piszą na okładce, na ich podstawie powstały pełnowymiarowe powieści. A nie porwały może właśnie dlatego, że to jednak krótkie formy i nie miałam wystarczająco dużo czasu, żeby wsiąknąć w fabułę? Kryminały są specyficzne, musi być wystarczająco dużo czasu na zawiązania się zagadki, a później na jej rozwiązanie. W opowiadaniu to wszystko musi się zawrzeć na kilkunastu stronach. To zdecydowanie za mało dla opowieści o prywatnym detektywie, który rozwiązywał skomplikowane zagadki, poszukiwał ludzi i przedmiotów i co i rusz wdawał się w strzelaniny, bądź lądował jako więzień swoich wrogów. 🐶 Sprawne, ale nic więcej Chandler nie okazał się pisarzem zdolnym aż tak, żeby te opowiadania wywarły na mnie jakieś większe wrażenie. Ot, sprawnie napisane, ale to tyle. Czułam surowość tych historii. Czułam też, że autor się streszczał. Narracja prowadzona w pierwszej osobie sprawiała, że niby czytelnik miał wszystkie informacje te same, które narrator. A jednak gdy dochodziło co do czego, to jednak zaskakiwał swoimi domysłami, do których, moim zdaniem potrzeba było znacznie więcej danych. Ale może się mylę, bo jednak nie jestem uważną czytelniczką kryminałów, ani ich wielką fanką. W efekcie trochę mnie to denerwowało. Denerwował mnie też główny bohater, chociaż właściwie nie wiem dlaczego. Po prostu. Przyznam, że nawet nie bardzo chce mi się wnikać jakoś bardzo w te opowiadanka. Człowiek, który lubił psy to książka typowo rozrywkowa. Przeczytać i zapomnieć.

Popularny kiedyś u nas autor, który był tak naprawdę spółką czterech amerykańskich pisarzy. Napisali oni, w różnych konfiguracjach (po dwoje, pojedynczo) pod pseudonimem Patrick Quentin kilkadziesiąt powieści na przestrzeni około trzydziestu lat (lata 30., 40., 50.). "Mój syn mordercą?" z 1954 roku należy jednocześnie do cykli z Piotrem/Peterem Deluthem i z inspektorem Trantem. Bratanek Petera, dziewiętnastoletni Bill jest oskarżony o zamordowanie swojego chrzestnego, wszystkie poszlaki świadczą przeciwko niemu, a jedyną osobą, która nie wierzy w jego winę jest ojciec (czyli brat Petera), wydawca i wspólnik ofiary. Solidny kryminał w starym stylu z kilkoma twistami: 6.5/10

Pięć krótkich opowiadań, a cała masa przyjemności. Jak przy każdym kontakcie z twórczością Chandlera, bo to zawsze kwintesencja prawdziwego kryminału. W żadnym razie nie brakuje Marlowa, opowiadania nie tracą na tym. To ciągle doskonały język, niezwykły dar charakterystyki bohaterów zaledwie w jednym akapicie. Tutaj nie ma zawiłych, karkołomnych zbrodni. Są oczywiste, popełniane z najbardziej ludzkich odruchów. Nie ma też „współczesnych” detektywów, którzy koniecznie muszą być po przejściach – minimum rozwód, choć lepsza tragiczna śmierć bliskiej osoby, mieszkanie na poddaszu albo w opuszczonym magazynie, z lektur na półce „Teoria strum”, a w wolnych chwilach parkur... „Czendlerowscy” detektywi to zwykli, twardzi faceci, którzy potrafią składać fakty jak puzzle, nie koniecznie z 1000 elementów. A całość okraszona ciekawymi metaforami, wyrafinowanym ale subtelnym poczuciem humoru, żeby posłużyć się przykładem: (…) Stara Bessie stanowiła niemal wyposażenie domku i wyglądała zupełnie tak, jakby morze wyrzuciło ją na brzeg wraz z hiszpańskim galeonem, obijając po drodze o liczne skały... Najciekawsze jest tytułowe „Angielskie lato” z – można rzec – odwróconą fabułą, co udowadnia, że Chandler równie dobrze spełniał by się w lekkiej powieści obyczajowej.

Powieść kryminalna wybitnej polskiej skrzypaczki i kompozytorki Grażyny Bacewicz pt. "Sidła" to przykład, że można dobrze komponować i dobrze pisać. Dla mnie zaletą tej powieści były krótkie i treściwe rozdziały. Treść kryminału nie jest banalna, ani zbyt skomplikowana. Sama intryga ciekawa, a akcja wartko prowadzona. Pan inspektor i jego dwaj pomocnicy wzbudzają sympatię. Czytelnik zaś trzyma za nich kciuki, aby powiodło się ich śledztwo. Sprawa oczywiście zostanie pozytywnie rozwiązana, a winni morderstwa ukarani. Polecam ten krótki i sprawnie napisany kryminał jako przykład przyjemnej rozrywki.

Jak nie lubić komisarza Guido Brunettiego? Miły, uczynny, zwracający uwagę na ludzi, doceniający ich, kochający rodzinę, Wenecję i do końca ścigający przestępców. Tym razem są to przemytnicy kobiet i wyjątkowo okrutna zbrodnia, która sprawia, że wszystko się zmienia. Nic nie jest takie jak wcześniej i gdzie znaleźć ludzi, którym można zaufać. "Ulotne pragnienia" są brutalniejsze niż wcześniej wydany tom "Śmierć w La Fenice", akcja toczy się szybciej. Komisarz współpracuje z koleżanką Claudią Griffoni. Dzięki temu widzimy, jak bardzo charakterem i podejściem do życia różnią się wenecjanie i neapolitańczycy Muszą też prosić o pomoc różne służby, bo sprawa jest bardzo ciężka, a śledztwo żmudne i wielowątkowe. Książki Donny Leon, to nie tylko kryminały, ale także powieści psychologiczno-socjologiczne. Prawdziwie włoskie, w których mnóstwo jest opisów krajobrazów, jedzenia w najdrobniejszych szczegółach i ludzi wraz z motywacją ich działań. Czyta się świetnie, stronę po stronie po prostu się połyka. Trochę tak jak w serii przygód porucznika Columbo - wiesz, ale jeszcze musisz to udowodnić. Szukasz dowodów wraz z bohaterami. Kolejne tomy powieści można czytać jako cykl, ale też spokojnie, jako odrębne historie. Nie ma z tym żadnych problemów. Po kolejny tom sięgnę z ogromnym zainteresowaniem.

Tę książkę czyta się dobrze. Trzyma w napięciu do końca. Przedstawia jakiś inny świat... Tematyka godna Dostojewskiego: zabójstwo, zemsta po kres życia, kara, pomsta, policjant-mściciel, prywatna sprawiedliwość, odrodzenie, spełnienie... Ale jakoś inaczej... - to nie jest Dostojewski, to Dziki Zachód. Gdzie dobro, a gdzie zło? Noir.