Z dowodem w zębach

Każdy musi mieć swojego Sherlocka - no to dostaliśmy majora Grota. Czyta się to szybko i całkiem dobrze. Język postaci i ich zachowania nieco infantylne, nie ma tu za bardzo głębokich charakterów. Pierwsza połowa dzieła cliché aż do bólu. No ale nie jest to historia banalna i daje radę zaciekawić czytelnika.

Abstrahując od treści - trafił mi się wadliwy egzemplarz - 8 kartek, czyli szesnaście stron czystych, niezadrukowanych. Wstyd, że ktoś to w wydawnictwie Iskry przepuścił, że poszło do sprzedaży. Nie dość, ze papier makulaturowy, taniuchno wydane, to jeszcze takie kwiatki. A kryminał wporzo.

Mój pierwszy przeczytany kryminał w życiu, to była piąta albo szósta klasa szkoły podstawowej bardzo mi się wtedy podobał. Pamiętałem po tylu latach kto był mordercą, w sumie to chciałem sobie przypomnieć. Taki kryminał retro bez pościgów i lejącej się strumieniami krwi. Bermudy, polecam.

Książka Lord Peter ogląda zwłoki jest kolejną pozycją z książeczek wydanych u nas autorki Dorothy L. Sayers, gdzie mamy możliwość poznać detektywa lorda Petera Wimseya rozwiązujący cztery sprawy kryminalne. Zapowiadała się ciekawie i miałem nadzieje na wciągające opowiadania napisane jak poprzednio w innym zbiorze z pewną dozą humoru. Zgroza kota w worku – opowiadanie o tajemniczym worku i skradzionych kosztownościach, której sprawie przygląda się Lord Peter wraz z inspektorem ze Scotland Yardu. Śledztwo dobrze poprowadzone i nie pozbawione zwrotów akcji podczas czytania. Rozwiązanie zagadki kryminalnej bardzo dobre, przewrotne i ciekawe. Opowiadanie napisane w lekki, przyjemny, z humorem sposób, które czyta się szybko i przyjemnie. Biegnące kroki – opowiadanie o morderstwie w jakie angażuje się Lord Peter próbujący zbadać przyczynę dokonania zbrodni. Zagadka kryminalna prowadzona umiejętnie przez autorkę, która wprowadza podpowiedzi i zwroty akcji jakie dostajemy w czasie czytania. Nie zabrakło humoru, lekkości i ciekawego finału na samym końcu. Różnica zdań w kwestii smaku – opowiadanie o sensacyjnej fabule, gdzie nasz bohater dostaje zadanie i próbuje je wypełnić. Zamiast intrygi kryminalnej dostajemy szpiegowską grę w jaką angażuje się bohater. Przyjemnie i lekko napisane, które czyta się dobrze. Erudycja i smoczy łeb – ostatnie opowiadanie kryminalno przygodowe o tajemnicy z przeszłości jaką próbuje rozwiązać bohater. Dobrze napisane, lekko, przyjemnie, ze zwrotami akcji i dozą humoru po drodze. Finał przywodzi poszukiwaczy skarbów co spodobało mi się. Książka Lord Peter ogląda zwłoki jest moim pierwszym spotkaniem z detektywem z wyższych sfer, którego stworzyła autorka rozwiązującego zagadki kryminalne. Świetnie radząc sobie z tworzeniem jego postaci jaka wydaje się ciekawa, nie pozbawiona angielskich manier i poczucia humoru. Takim sposobem polubiłem Lorda Wimseya uwikłanego w cztery sprawy kryminalne. Nawet w ostatnim występuje jego syn, który potrafi nieraz pokazać kto rządzi, ale słuchający się ojca. Wracając do spraw jakie dostałem były interesujące, dobrze poprowadzone, ze zwrotami akcji i finałami jakie mogą spodobać się. Chociaż krótkie to świetnie wypadły, przy których bawiłem się znakomicie. Autorka potrafi tworzyć zagadki kryminalne wciągające od pierwszej chwili, nie pozbawione angielskiego humoru i postaci dobrze zarysowanych mimo krótkości. Przekrój opowiadań jest przeróżny od tajemniczego skarbu do odkrycia, po morderstwo i sensacyjną fabułą w jakie znalazł się nasz bohater. Sięgając po zbiór opowiadań z detektywem Lordem Peterem Wimseyem autorki nie spodziewałem się dostać takich fajnych opowiadań. Zagadki kryminalne bardzo dobrze przemyślane, przewrotne i nie pozbawione twistów. Napisane z humorem i przyjemnie. Dlatego czyta się lekko i nie żałuje spędzonego przy nim czasu. Postać Lorda Petera została zarysowana bardzo dobrze jaką można polubić i poczuć nić sympatii do niego. Pozostała postacie są dobrze nakreślone przez autorkę. Nawet relacje pomiędzy bohaterami zostały dobrze przedstawione. Lord Peter ogląda zwłoki okazał się strzałem w dziesiątkę, przy którym bawiłem się świetnie podczas czytania. Na pewno nie jest to moje ostatnie spotkanie z autorką i jeszcze nie raz sięgnę po jej książki jak będę miał ku temu okazje. Dla lubiących klasyczne kryminały.

Jedna z pierwszych ksiażęk serii o Charlie Chanie. Samo zachowanie bohatera jest takie, jak zawsze - masa płomiennych cytatów, spokój, opanowanie i chowanie orderów przy sobie niczym u Herculesa Poirot. Natomiast na dwie rzeczy trzeba zwrócić uwagę. Po pierwsze, sama sprawa jest całkiem ciekawa i nawet zawiła, przynajmniej jak na standardy ówczesnych kryminałów. Dodatkowo, mimo że to archaiczna i pod pewnymi względami dosyć naiwna powieść, to nie aż tak, jak niektóre z tych czasów. Powiem więcej - relacje damsko-męskie, mimo że nacechowane manierami, które wówczas uchodziły (o czym za chwilę), są całkiem postępowe i dojrzałe, przynajmniej jeśli chodzi o jedną parę w historii. A i sam Chan wydaje się całkiem "ludzki". Po drugie, nie zwróciłbym na to uwagi, gdyby nie opinie na LC, ale ta książka ma całkiem sporo nawiązań do rasizmu, seksizmu i stereotypizacji. Jednak mam wrażenie, że to nie przejaw poglądów autora (nie znam ich), ale raczej wpływ tamtych, bardziej "uprzedzonych" czasów i pewna konwencja, która ma wręcz razić czytelnika. Trudno mi wyrokować, natomiast piszę o tym, bo niektórzy mogą być bardziej wrażliwi na to. Wracając do samej historii - bawiłem się setnie. To bardzo dobra książka, gdzie jest balans pomiędzy zagadkowością a dosłownością.

Książka Lep na muchy Dashiella Hammetta zawiera dwa opowiadania kryminalne, których bohaterem jest bezimienny agent Kontynentalnej Agencji Detektywistycznej. Lubiłem czytać jego powieści i opowiadania kiedyś, a teraz postanowiłem sięgnąć po krótki zbiór opowiadań i przekonać się jak wypadnie obecnie. Main nie żyje – pierwsze opowiadanie kryminalne dotyczy sprawy zaginięcia pieniędzy, które ma odzyskać nasz bohater i dowiedzieć się prawdy. Autor rozpoczyna śledztwo wciągając nas w wir zdarzeń i zwrotów akcji. Bohater uwikłany w sprawę przy pomocy detektywów sprawca poszczególne poszlaki i drąży w oszukiwaniu odpowiedzi. Przesłuchuje świadków i nie waha się przed użyciem siły jak zajdzie potrzeba. W krótkim opowiadaniu dostajemy nie tylko dochodzenie, ale również obraz prohibicji, gangsterów i przekupnych policjantów. Sam działając na skraju prawa rozwiązuje sprawę jaką mu zlecono. Kryminał z dawką brutalności, sprytnych posunięć i twardych gości gotowych na wiele. Nie brakowało strzelanin, podstępów, sprytnych zagrywek bohatera, walki na pięści i ucieczek przestępców. Sprawa jest prowadzona na tyle ciekawie, że od samego początku wciąga nie pozwalając oderwać się i trzyma w napięciu do samego końca. Dodatkowo czarny humor i ironiczne podejście bohatera spodobało mi się. Zakończenie nieco przewrotne, bardzo dobre i wyjaśniające wszystko, lecz nie potraktowane za szybko. Dlatego Main nie żyje jest dobrym opowiadaniem, szybko czytającym się, nie pozbawionym zwrotów akcji, czasami potrafi zaskoczyć i pozwala świetnie bawić się podczas czytania. Lep na muchy – drugie opowiadanie ze zbioru i zarazem ostatnie dotyczy odnalezienia córki wpływowego potentata, która zaginęła nagle. Bohater w kolejnym opowiadaniu z pomocą przydzielonych detektywów próbuje ją odnaleźć wnikając w półświatek przestępczy. Autor kolejny raz zabiera nas w podróż do czasów prohibicji, gangsterskich porachunków, ciemnych spelunek i przekupnych policjantów. Opowiada ze swadą tworząc ciekawy i wciągający kryminał o twardych ludziach nie bojących się walki na pięści, strzelanin i potyczek. Śledztwo prowadzone jest umiejętnie jak poprzednio nie ujawniając za szybko wszystkiego, a zarazem zwroty akcji potrafią nawet zaskoczyć. Zagłębiając się w wir wydarzeń i zacieśniającej się intrygi bohater nie ma łatwej sytuacji i dopiero praca jaką wykonuje wraz z innymi detektywami przynosi jakieś rezultaty. W tym wszystkim ważne jest spryt, dawanie sobie rady i wniknięcie w półświatek przestępczy. Poznanie skrywanych tajemnic, przesłuchania, badanie poszlak i informacji. Lep na muchy jest kryminałem ciekawie poprowadzonym, z twistami i potrafiącym zaskoczyć. Zakończenie dobrze podane i wyjaśniające wszystkie wątki pojawiające się w fabule. Jednocześnie nie pozbawiony smolistego humoru, ironicznych komentarzy i dobrej zabawy w czasie czytania. Książka Lep na muchy jest zbiorem dwóch opowiadań kryminalnych klasyka czarnego kryminału, który stworzył postać bezimiennego agenta operacyjnego z Kontynentalnej Agencji Detektywistycznej rozwiązującego powierzone sprawy. Autor osadza swoje fabuły w okresie prohibicji, ciemnych zaułków w jakich czają się bandziory, mrocznych spelunek i barów, gangsterów i skorumpowanych policjantów przymykających oczy na przewinienia. Twardych bohaterów i brutalnej przemocy zalewających ulice. Gdzie strzelaniny, potyczki, walki na pięści i ucieczki są na porządku dziennym. Autor tworzy mroczny obraz Ameryki rządzącej przez przemoc i brutalność, gdzie cienka jest linia oddzielająca dobrych i złych od siebie. Jednocześnie tworzy postacie z krwi i kości nie osądzając ich, wyrazistych i posiadających głębie. Nasz bohater jest detektywem agencji podejmującej się różnych spraw i nieraz sam działa na granicy prawa, aby dopaść przestępców. Jest twardy, bezkompromisowy w działaniu, sprytny i pomysłowy, a jednocześnie potrafiący dać sobie radę w trudnej sytuacji. Oprócz niego spotykamy na drugim i dalszym planie inne postacie jakie mają do odegrania rolę w fabule opowiadań przewidzianą przez autora. Dobrze zarysowane i ciekawe. Relacje między nimi są opatrzone czarnym humorem, ironicznymi komentarzami, powagą i odzywkami rodem z czarnego kryminału. Dlatego wydają się nam bliskie, można poczuć nić sympatii i polubić mimo wyborów jakie dokonują. Dialogi świetnie napisane, żywe, nie pozbawione humoru, ciętego języka, ironii i wciągają. Książka Lep na muchy jest zbiorem opowiadań równych klasyka czarnego kryminału, które mimo długości jaka dostajemy czyta się dobrze i bawiłem się przy nich świetnie. Zaludniające je postacie są ukazane jako twarde, dostające od życia w kość, podejmujące decyzje i walczące o swoje w tym mrocznym świecie Ameryki. Na każdym kroku czyha śmierć, brutalne i pełne przemocy walki o przeżycie. Dwa śledztwa prowadzone przez bohatera ujawniają cienką granicę między półświatkiem i niebezpieczeństwem jakie czyha na swoje ofiary. Ciekawie poprowadzone od samego początku, mające wciągającą fabułę i zwroty akcji nadal mimo upływu lat czyta się świetnie. Autor posługuje się przystępnym, lekkim i przyjemnym stylem potrafiącym oddać klimat dawnej Ameryki za czasów prohibicji, gangsterskich porachunków, ciemnych zaułków, spelunek i brutalnych policjantów. Dlatego nie zestarzały się od czasów napisania i nadal czyta się świetnie mimo upływu czasu. Sięgając po zbiór wiedziałem czego mogę spodziewać się po nim. Ciekawa intryga okraszona poszlakami, brutalnością, przemocą, zwrotami akcji i dobrym zakończeniem zamykającym wątki. Trzyma w napięciu nie pozwalając oderwać się od niej. Na pewno do autora jeszcze nieraz wrócę za sprawą przeczytanej pozycji i sięgnę po jego książki lub zbiory opowiadań w przyszłości.

[...] Śmierć była o kilka dziesiątych milimetra za jego oczami. [...] — Jak wygląda sytuacja? — zapytał, tak jak się pyta o pogodę. — Gangsterzy trafili w dziesiątkę — odpowiedziałem. — Było ich około stu pięćdziesięciu. Skok był zaplanowany niczym operacja wojskowa. Policja została dosłownie zmieciona. 𝐙 𝐂𝐘𝐊𝐋𝐔 𝐎𝐏𝐎𝐖𝐈𝐄Ś𝐂𝐈 𝐙 𝐃𝐑𝐄𝐒𝐙𝐂𝐙𝐘𝐊𝐈𝐄𝐌 ! 👻📚😱 Kryminał w stylu noir, więc jak dla mnie to już na plus. Po raz pierwszy opublikowana w 1927 roku w magazynie Black Mask jako The Big Knockover. Jest to klasyczny thriller detektywistyczny Continental Op autorstwa mistrza gatunku i jednego z jego twórców Dashiella Hammetta. Historia jest jedną z pierwszych powieściowych książek Hammetta i została napisana w jego charakterystycznym, oszczędnym, realistycznym stylu. Słuchowisko w reżyserii Andrzeja Zakrzewskiego Premiera miała miejsce 17 kwietnia 1993 roku. 𝐎𝐁𝐒𝐀𝐃𝐀 : -Tadeusz Borowski - Correll; -Igor Śmiałowski - szef Corrella -nierozpoznany - kapitan Dave; -Ryszard Dreger - sierżant; -Witold Pyrkosz - Papaculot; - Sławomira Łozińska - Flora Gace; - nierozpoznany -Tom Curry. - nierozpoznany - Red O'Lery; - nierozpoznana - Ann Newhole; - nierozpoznany - Blueboe Vance; Opowieść rozpoczyna się od masowego napadu na dwa sąsiadujące ze sobą banki w San Francisco, w który zamieszane są dziesiątki barwnych gangsterów, po czym następuje śmiertelne pozbycie się przez barona przestępczego wielu uczestników napadu. Później detektyw próbuje zlokalizować i postawić przed sądem pomysłodawcę fabuły oraz odzyskać dużą nagrodę. Nieoczekiwane zwroty akcji po drodze sprawiają, że czytelnik nie może oderwać się od książki, by dokończyć ekscytujące zakończenie. 𝐂𝐙𝐘𝐓𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 - 𝐒Ł𝐔𝐂𝐇𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 - 𝐏 𝐎 𝐋 𝐄 𝐂 𝐀 𝐌 - 𝐖𝐀𝐑𝐓𝐎 !

Kolejny łup antykwariatowy. Minizbiorek pięciu miniopowiadań kryminalnych, wybranych z dwóch zbiorów angielskich. Wbrew adnotacji na LC żadne nie ma nic wspólnego z Peterem Wimsey, w dwóch za to bohaterem/detektywem-amatorem jest poczciwy komiwojażer Montague Egg. Z tych dwóch "Fałszywy ciężarek" jest chyba najsłabszy, z dosyć miałką intrygą opartą na technikaliach słabo zrozumiałych dla kogoś, kto nie miał dużo do czynienia z nakręcanymi zegarami. "Maher Szalal Chaszbaz" całkiem udatnie łączy za to dosyć swojską, przytulną atmosferę z grozą rozwiązania zagadki, bardzo przypominając niektóre opowiadania o Sherlocku Holmesie. "Cypryjska kocica" to właściwie klasyczne opowiadanie niesamowite, pozostawiające czytelnika w zawieszeniu między różnymi interpretacjami historii narratora nienawidzącego kotów. Początek i koniec zbiorku też są zupełnie solidne, z kontrastem między swojską scenografią a kryjącą się w ludziach podłością oraz przepysznie przewrotnymi puentami. Tłumaczył Robert Stiller, więc zdarzają się językowe dziwnostki, ale w granicach poprawności i dobrego smaku. Wydanie za to robi wrażenie iście kuriozalne, bo jest to naprawdę kryzysowy zeszycik, 50 stron spiętych zszywaczem. Z drugiej strony, to też ma swój urok.

Astrid Brands prowadzi swój pensjonat ręką żelazną, a reguły są proste: pensjonariusze mają mieć spokój, ciszę, intymność, no i muszą być dość majętni. Tutaj nie ma miejsca na szaloną zabawę czy skandale. Chętnych nie brakuje, choć przed sezonem jest to akurat kilka osób. Jedną z nich jest lekarz policyjny i jednocześnie narrator opowieści. Pensjonariuszką jest też Maria Jansson, Szwedka polskiego pochodzenia, legenda szwedzkiego biznesu. To ona złamie zasady pani Brands pozwalając się zamordować w swoim pokoju. Śledztwo – co nie uchodzi uwadze narratora – prowadzi młody, niedoświadczony oficer. Póki co ma on jedynie mnóstwo domysłów, które niczego nie wyjaśniają i sprzecznych teorii, które podsuwa mu wybitny dziennikarz i wspomniany lekarz. Naciski „z góry” na szybkie odnalezienie sprawcy nie pomagają, a kiedy okazuje się, że sprawca nie powiedział ostatniego słowa wydaje się, że śledczy jest już na prostej drodze do spektakularnej porażki. Choć ofiar przybywa, śledczy nie wydaje się być przytłoczony, wkrótce okaże się, że wcale nie jest takim żółtodziobem na jakiego wygląda... Ciekawy kryminał w dość przewrotnej formie napisany. Autor od razu sprawę podaje nam na tacy strzegąc jednocześnie sposobu jego wykrycia, a poczynania śledczego wcale nie są oczywiste. Choć akcja toczy się w środowisku hermetycznym (skromna grupa świadków i zamknięty obszar działania) nie przytłacza monotonią. Kilka zwrotów akcji ma kosmetyczny wydźwięk, bo sprawca to „pewniak”, to jednocześnie plus i minus dramaturgiczny. Samym Szwedą też się „przykleiło”: ich święte oburzenie, że w tak cywilizowanym kraju zabójstwa mógł dokonać tylko dziki imigrant na co, co i rusz, zwracają uwagę oficjele, paradoksalnie przypomina współczesną Polskę z tym histerycznym przekonaniem o wspaniałości nieskończonej.

Tadeusz Ostaszewski napisał „Kuźnię…” w 1972 roku. Jest to pierwsza z sześciu części cyklu z porucznikiem MO Tomaszem Rajskim. Ostatnia powieść z tej serii została napisana w 1988 roku. Tytuł wydrukowano na okładce książki w ten sposób, że słowo „Szatana” pisane jest małą literą. Jest to błąd, gdyż Szatan to pseudonim bandyty występującego w książce, a kuźnia to jego banda. Zatem nie chodzi o diabła, ale o konkretnego człowieka i jego szajkę. W opisie na tylnej okładce tytuł jest już napisany wielką literą. Porucznik Tomasz Rajski zostaje wezwany do leśniczówki na Mazurach, gdyż w starej nieczynnej studni znaleziono szkielet człowieka, który kiedyś bynajmniej sam się w tej studni nie położył. Razem z kapitanem Karolem Bodo po nitce do kłębka odkrywają, że zamieszany w to może być Szatan, znany, legendarny bandzior. Problemem jest tylko to, że nie wiedzą jak on wygląda i gdzie jest. Jedynie Bodo miał z nim niemiłą styczność po wojnie, więc może go rozpoznać. Zaczyna się szeroko zakrojona akcja, aby go dorwać. Przyjemny kryminał, ciekawie wymyślony, można polubić bohaterów, ale nie obyło się bez propagandy. Szatan to oczywiście bandyta, czyli „żołnierz wyklęty”, który ze swoją szajką (drużyną) grasował po lasach po wojnie napadając na ludzi i posterunki MO. Teraz jest znanym kryminalistą. No cóż, jeżeli się to przełknie, a nie ma tego za wiele, jest radość z lektury. Ale tak naprawdę najlepsza jest w tej książce okładka. Uważam, że jest genialna w swojej prostocie, a jednocześnie wielowymiarowości. W opisie można znaleźć informację, że opracował graficznie Wiesław Wałkuski. Więcej na Dzikiej Bandzie. O tu: http://dzikabanda.pl/…/…/pijac-ksiazki-czytajac-piwa-s03e08/

Ależ mi było szkoda, że się skończyła! Z wielką przyjemnością przeczytałam i wręcz może poszukam, co jeszcze autorka może mi zaproponować - nawet nie wiedziałam, że tak mi tęskno do pogodnego (nawet jeśli nie zawsze) i spokojnego klimatu małych miasteczek. I do brytyjskiego sarkazmu :)

Kapitan Doliński to nie Downar, Szczęsny czy inny przystojniak, który przyprawia kobiety o szybsze bicie serca, a u kolegów wzbudza uzasadniony podziw. Doliński to – wypisz wymaluj – Smiley Le Carra: jest gruby, opryskliwy, hołduje manierze drylu wojskowego, a przełożonym nie pozwala zapomnieć, że są głupsi od niego. Ma powód do świętego oburzenia kiedy zostaje mu zlecone wykrycie sprawców włamania do mieszkania. Dla niego – specjalisty od zabójstw – to siarczysty policzek. Szczęśliwie dla wszystkim szybko okazuje się, że jest pewna zależność między tajemniczą śmiercią kapitała kutra rybackiego, zniknięciem jego żony, a tym włamaniem właśnie. Doliński już udobruchany rozpoczyna śledztwo, które dla przełożonych wydaje się nonsensem, ale nie dla asa sekcji zabójstw. Zgrabny kryminał z bardzo charakterystycznym i dość nietypowym śledczym. Milicja u Czarniawskiego też wymyka się schematom: major Maciejak jest groteskowym kretynem. Sierżant Antosiak to też nie są Himalaje intelektu. Sama fabula natomiast to kryminał rasowy, precyzyjne skonstruowany, gdzie drogą do rozwiązania zagadki są powtarzające się przesłuchania i wyłuskiwanie z nich słów nieopatrznie wypowiedzianych, niby nic nieznaczących, gestów, których opanować nie sposób, subtelnych zmian głosu itd., idt. Zdaniem jednym: kawał dobrego rzemiosła.

Nie wiem, czy Marianna Aleksandrowicz to prawdziwa osoba, czy tylko pseudonim, ale wiem, że naprawdę szkoda, że na jednej książce się skończyło. Fajnie napisana, z bardzo dobrym tłem obyczajowym i naprawdę nieźle pomyślanymi morderstwami. I nawet jeśli momentami akcja trochę kuleje, główny bohater Grzegorz miejscami zachowuje się jak protoplasta śnieżynek, a rozwiązanie sprawy odbywa się na zasadzie: siądźcie i posłuchajcie gawędy, jak do tego wszystkiego doszło - to i tak nieźle się to czytało i aż zazdrość, że takie "niby nic” sprzedawali kiedyś w kioskach.

Z pociągu na warszawskim dworcu wysiada Jerzy Sumiński, pensjonariusz ZK Strzelce Opolskie. Zbliżającą się noc spędzi w areszcie, po awanturze w pewnej spelunie, ale też nawiąże nowe znajomości. Śledczy Mazurek, na nocnym dyżurze, odbierze telefon od byłego pracownika – Borkowskiego, ale nie będzie mu umiał pomóc. Dla Borkowskiego będzie to ostatnia rozmowa z kolegą po fachu. Gdzieś w Hamburgu pewien Niemiec będzie miotał przekleństwa na to, że dał się oszukać. Niedługo w Białymstoku dojdzie do gwałtownej wymiany zdań między szemranym towarzystwem, a ze spotkania nie wszyscy wrócą o własnych siłach, wkrótce pewien kościołek straci na wyposażeniu, a wszystko wyjaśni się w Sopocie... Wbrew rozsądkowi to nadal nie jest spojler. Albert Wojt rzuca czytelnika w wir wydarzeń, które dzieją się na wielu, wielu płaszczyznach, karząc skupić uwagę na (znów) wielu, wielu postaciach. „Prawdziwy mężczyzna” to jeden z bardziej złożonych fabularnie kryminałów spod znaku „kluczyka”, który aż prosił się o sfilmowanie. Cały czas zachowuje ciąg logiczny, każdy kolejny pojawiający się wątek pcha akcję do przodu dodając jej atrakcyjności. Niespiesznie ujawnia kto gra pierwsze skrzypce, kto nie jest tym za kogo się podaje, a zagadka nadal zagadką pozostaje. Postacie nie są przerysowane: milicjanci nie zachowują się jak siostry miłosierdzia, przestępcy nie czytują poezji. Dialogi są wyważone, tak jak sceny seksu. Oczywiście „podwórko” na którym działają przestępcy jest powielane po raz tysięczny, ale trudno mieć o to pretensje, skoro każda epoka ma swoje przestępstwo.

Jeden z bohaterów,wiedząc że i tak umrze,zabiera swojego wroga nad morze,w helikopterze z niedostatecznym zapasem paliwa.ostatnie słowa w tej książce to fajna rozmowa tego bohatera z innym bohaterem przez telefon,pokazująca ich wzajemne zrozumienie,oraz jednostronną nieakceptację.

Stary kryminał ocierający się nieco o powieść szpiegowską. Akcja jest wartka i bardzo pokręcona - może nie na tyle, aby czytelnik się zgubił, ale autor dość szybko tworzy wiele tajemnic, a później jeszcze kombinuje. Może nawet za bardzo i czasem jest za mało śledztwa, a bardziej czekanie, aż jeden bohater coś wyjaśni. Czyta się to jednak dobrze, choć przyznam, że po pierwszych 50 stronach apetyt był tak rozbudzony, że później mimo wszystko czułem niedosyt. Są zwroty akcji, dramatyczne momenty, a autor nie szczędzi nam emocji. Warto sprawdzić, bo to nieco inny typ fabuły niż standardowe kryminały z tamtego okresu.

Przeczytałem anglojęzycznego e-booka, bardzo mi się podobał, ekranizację uwielbiam i widziałem setki razy, natomiast książkę - po raz pierwszy. Mamy oczywiście sporo różnic między nią a filmem, ale oba "twory" trzymają wysoki poziom. Polecam nie tylko z uwagi na dość osobliwy wątek polski....