Zbuntowane serce

Całkiem dobrze bawiłam się przy tej książce. Jest mocno przewidywalna do momentu, aż nie zjawia się Rory, były chłopak. Wydawać by się mogło, że standardowo wszystko się potoczy. Ale nie. Nie toczy się. A wolałabym, by się potoczyło. Bo od tego momentu dostajemy Amber, która kompletnie nie wie, co czuje. I strasznie tym denerwuje. No bo jak można tak zwodzić? Może to dlatego, że ja tak nigdy nie miałam, ale mnie to mocno zirytowało. Bardzo polubiłam Channinga i za niego plusik do oceny. Za Amber minusik, więc w sumie się zeruje. Ogólnie całkiem dobra lektura na relaks, ale raczej nie zostanie na długo w pamięci.

Mack. "Mac­ken­zie Mor­ri­son nie tylko stał przede mną we wła­snej oso­bie, ale na do­da­tek wy­glą­dał jesz­cze le­piej, niż go za­pa­mię­ta­łam. Jakby przez ten czas wszyst­ko w nim stało się jesz­cze lep­sze: mię­śnie jesz­cze bar­dziej za­ry­so­wa­ne, mocna szczę­ka jesz­cze bar­dziej kan­cia­sta, co pod­kre­ślał krót­ki jasny za­rost.(...) Pa­trzy­łam w oczy fa­ce­ta, któ­re­mu jako pierw­sze­mu udało się do­trzeć do mojej duszy, spra­wić, że po­czu­łam się do­brze w swo­jej skó­rze… i który potem zła­mał mi serce.(...) Mam wra­że­nie, że naszą re­la­cję można po­dzie­lić na dwie czę­ści. Pierw­sza to ta, gdy by­li­śmy na stu­diach. To była przy­jem­na po­dróż ku sa­mo­po­zna­niu, można po­wie­dzieć nie­win­na… nie li­cząc tego, że mia­łeś dziew­czy­nę. Część druga była wy­zwa­niem. Mu­sie­li­śmy się na nowo po­znać, aby od­zy­skać dawną więź, jak rów­nież upo­rać się z no­wy­mi prze­szko­da­mi." Stara dobra Penelope. Wywołująca mega skrajne emocje od tych związanych z irytacją czy wkurzaniem się, aż po te ściskające za serce czy wywołujące uśmiech na ustach. Przez prawie połowę myślałam jak bardzo Mack nie zasługuje na kolejną szansę. Irytował mnie swoim pojawieniem się, humorem, odzywkami, zachowaniem.... całym sobą. Ale jeszcze bardziej irytująca była Frankie. Miała u boku tak cudownego faceta a jednak miała problem z wyborem... serio?!?!?! A jednak... Czy dokonała dobrego wyboru? Na pewno nie był on łatwy....

To był dokładnie ten typ romansu, po który sięgam, kiedy mam ochotę na coś wciągającego, lekkiego i pełnego emocji. "Kusząca pomyłka" czyta się szybko — głównie dlatego, że styl autorki jest swobodny, dialogi naturalne, a relacje mają w sobie dużo energii. Podczas czytania najbardziej czułam tę charakterystyczną dla książek Vi Keeland mieszankę flirtu, napięcia i emocjonalnych momentów, które sprawiają, że trudno się oderwać. To historia, która ma bardzo dobry balans między humorem a romantycznym klimatem, dzięki czemu czytanie jest po prostu przyjemne. Lubię takie książki za to, że nie wymagają „ciężkiej głowy”, a jednocześnie potrafią wywołać emocje i zostawić po sobie dobre wrażenie. To idealny wybór na wieczór, urlop albo moment, kiedy potrzebujesz czytelniczego resetu. Nie jest to romans, który zostaje na zawsze w głowie — ale zdecydowanie taki, który daje dużo frajdy tu i teraz. A to też ogromna wartość.

Ocena: 4/5 dramatów na minutę Wyobraźcie sobie bogatego dziedzica z problemami większymi niż ego na siłowni. Dodajcie do tego bunt na miarę nastolatka, który właśnie odkrył, że nie wszystko kręci się wokół niego (szok!), i dziewczynę, która ma więcej charakteru niż cały jego majątek. Romans? Jest. Intrygi? Oczywiście. Ostre riposty i napięcie? Więcej niż w rodzinnej kłótni o ostatni kawałek ciasta. Czy książka jest realistyczna? Nie. Czy bawi, wciąga i sprawia, że zapominasz o bożym świecie? Absolutnie. Polecam każdemu, kto chce przeczytać coś z pazurem i uśmiechnąć się przy każdej kłótni głównych bohaterów – czyli co dwie strony.

Motyw gwiazdy rocka zapowiadał się ciekawie, ale cała historia zamiast mnie wciągnąć, raczej mnie męczyła. Najbardziej przeszkadzał mi fakt, że bohaterowie wchodzą w nowy związek, będąc jeszcze w innym i to w takim, gdzie partner planuje wspólną przyszłość. Dla mnie to po prostu nie jest w porządku. Oczywiście oboje nie byli wierni, ale to wcale nie sprawia, że łatwiej się to czyta. Wręcz przeciwnie miałam momentami wrażenie, że brakuje tu jakichkolwiek granic, a ja nie potrafiłam kibicować tej relacji. Wiem, że gwiazdy rocka mają swoje stereotypy i często takie historie na tym bazują, ale tutaj to mnie po prostu drażniło. Zamiast romantycznego napięcia czułam raczej niesmak. Nie mówię, że to zła książka, po prostu nie była dla mnie i nie trafiła w mój gust..

Kiedy zaczęłam czytać książkę „Słodki drań” Vi Keeland, od razu poczułam lekkość i humor, które towarzyszyły całej historii. Już od pierwszych stron polubiłam bohaterów – ich dialogi były żywe, zabawne i momentami bardzo szczere. Czytając, czułam się, jakbym była obserwatorką ich codziennego życia i relacji, co sprawiało, że historia była wyjątkowo przyjemna w odbiorze. Najbardziej spodobało mi się, jak autorka łączy humor z emocjami. Czułam radość razem z bohaterami, momentami też wzruszenie, a ich wzajemne docinki i nieporozumienia sprawiały, że często się uśmiechałam. Podczas czytania zdarzało mi się spontanicznie reagować na różne sytuacje – czasem śmiechem, czasem westchnieniem, gdy bohaterowie popełniali typowe dla romansów błędy. Fabuła była dynamiczna, pełna dialogów i sytuacji, które wciągały. Styl pisania Vi Keeland jest lekki i przystępny, dzięki czemu książkę czyta się bardzo szybko. Lubię takie historie, w których bohaterowie wydają się autentyczni i łatwo można się z nimi utożsamić. Podsumowując, „Słodki drań” to książka, która sprawiła mi dużo przyjemności. Była zabawna, romantyczna i lekka, a jednocześnie miała momenty, które pozwalały poczuć emocje bohaterów. Poleciłabym ją każdej osobie szukającej odprężającej i uroczej lektury na kilka godzin relaksu.

Pierwsze słowo, które skojarzy mi się z tą książką to - chaos, ale po jakimś czasie udało mi się przyzwyczaić do stylu pisania i wyczuwalnych przeskoków. Książkę oceniam na plus. Poruszyła sporo wartościowych wątków i trudnych tematów. Co prawda niektóre trochę po łebkach i chaos w tym przypadku nie pomagał, ale wszystko udało się spiąć w całość. Bohaterowie? Hm... Różnorodni. Ciężko powiedzieć czy się z nimi polubiłam, bo jedni przedstawieni byli w totalnie złym świetle, inni z kolei nie mieli żadnych wad (Shay). Przyjemnie się czytało, chemia między główną dwójką również przyjemnie wyczuwalna, choć nie wiem na jakiej podstawie pojawiły się te wielkie deklaracje. Oni prawie się nie znali, sprawy łóżkowe i kilka dramatów zdominowały całą historię, która mogła być nieco bardziej romantyczna, a nie tak mocno spontaniczna. Ogółem 7+, ale raczej do szybkiego zapomnienia.

WOW, co to było... Miałam tę pozycję na półce w pokoju od 3 lat ale dopiero teraz zdecydowałam się ją przeczytać. Nie sądziłam, że wzbudzi we mnie tyle sprzecznych emocji. Grant, policjant z kompleksem bohatera...jak on mnie niemiłosiernie denerwował i wkurzał... przynajmniej na początku. Razem z Emmerson znosiłam jego wkurzające zachowanie, którego na celu miało być to, że Em będzie o nim wciąż myśleć...no skurczybykowi się udało, ja też o nim myślałam. Szczerze jego zachowanie na początku mnie irytowało - odnosiłam wrażenie, że zbyt mocno naciska i przypiera do muru Em o przeszłość, kiedy on miał jakąś świadomość, podejrzenia, że jej przeszłość nie była łatwa i przyjemna. Nie da się ukryć jednak, że naszym policjantem kierowała troska, miłość i tęsknota za utraconą przyjaciółką, więc gdzieś tam pokracznie rozumiem jego działania na początku, gdy ją poniekąd zmusza do interakcji z nim...ale bardziej do mnie trafia, po połowie książki, kiedy zaczyna cierpliwie czekać aż Em mu pewne kwestie wyjaśni i stara się jej nie cisnąć by powiedziała mu więcej niż może. Emmerson, koczownicza dusza, miłośniczka skoków spadochronowych, próbująca trzymać się na dystans by się chronić. Jej historia mnie urzekła, oczarowała, wzruszyła i roztrzaskała. Autorka dla mnie wybitnie opisała co się dzieje w głowie Em, dlaczego tak się dzieje, skąd wynikają jej obawy, wahanie. Osobiście mnie to przeszywało do tego stopnia, że czasami musiałam to rozchodzić. Pokazano, że jej przeszłość odbiła na niej pewne piętno, kształtując to kim się stała - a stała się silną i rezolutną kobietą, która nie chce dać się stłamsić swoim demonom. Przynajmniej bardzo stara się to robić co pokazuje jej siłę i odwagę, lecz gdzieś tam głęboko nadal kryje się dziewczynka, która się boi, że prawdziwy potwór zaraz wyjdzie z ciemności po nią. Postawa Em w stosunku do jej przeszłości dla mnie była pełna podziwu. Nie chciała być całe życie "ofiarą", dlatego nie poruszała tego co było, by ludzie nie patrzyli na nią przez pryzmat jej koszmarów. Dzięki temu była w stanie stać się silną i zacząć od nowa. Muszę przyznać, że mnie to poruszyło bo sama się przyłapywałam w trakcie czytania, że patrzę na Em czasami przez pryzmat tego co jej się stało, zamiast widzieć obecną odważniejszą Em. Przyjaciółka Em wkurzała mnie na równym stopniu z Grantem, z tym że ona już była irytująca do końca książki. Nie czułam tego by Desi dawała oparcie Em w jakiejkolwiek sytuacji z Grantem. Tylko cały czas usilnie próbowała ją wepchnąć w jego ramiona i zaburzyć jej światopogląd, który zbudowała by czuć się bezpiecznie. Intencją Desi i Granta było wyciągnięcie Em z jej kokona "dystansu do świata i ludzi" jednak ich metody bardzo mi się nie podobały. Miałam wrażenie, że próbują ją osaczyć i wmanewrowują w różne akcje, w których wyśmiewają jej zasady i trochę ją samą, że takie sobie ustaliła... dla mnie nie był to dobry manewr bohaterów w stosunku do Em, zbyt drastyczny, manipulujący i nieuczciwy. Coś co zasługuje na wielkie brawa to opisy odczuć dzieci, Granta i Em z ich wspólnego dzieciństwa. Jak się to czytało to naprawdę miało się wrażenie, że to mówią 8 letnie dzieci - radość i niewinność w ich wypowiedziach, utożsamianie ciężkich emocji z odczuciem bolącego brzuszka. Wzmocniły przekaz książki i dodały jej kolejnego wymiaru. Nie sądziłam, że będę tą książką tak zachwycona. Jeśli chcecie się wzruszyć, wejść w głowę Em by dowiedzieć się z czym walczyła i walczy to koniecznie sięgnijcie po tę pozycję.

I po raz kolejny pani Bromberg mnie nie zawiodła. Jest kilka pikantnych scen - ok, ALE przede wszystkim to książka o samoakceptacji. O tym, że mamy kompleksy - jedne w sercu, niewidoczne, inne łatwe do zauważenia rzutem oka. Że nie każdy kto wygląda na "osobę z okładki magazynu" jest pusty i głupi i kocha się bezwarunkowo. Że ludzie gadają, bo sami są nieszczęśliwi i szczekając za plecami innych podnoszą swoją własną samoocenę. To ten tym erotyka-romansu, który zdecydowanie polecam. Bo uczy. Uczy przede wszystkim empatii.

Jeśli szukacie historii, która uderza z siłą zawodowego boksera, to „Ring Girl” od K.N. Hanter jest bardzo dobrą pozycją . To nie jest zwykły romans. To opowieść o walce ,nie tylko tej na ringu, ale przede wszystkim o walce z własną przeszłością i demonami. Główna bohaterka to postać, która nie jest kruchą porcelaną, którą trzeba ratować. To dziewczyna z charakterem, która w brutalnym, męskim świecie boksu musi wywalczyć swoje miejsce. Relacja między bohaterami? Iskrzy i to bardzo... K.N. Hanter pisze konkretnie, bez zbędnych wypełniaczy, za to z ogromnym ładunkiem emocjonalnym. Czyta się ekspresowo.

Ten romans od K. N. Haner okazał się dla mnie całkiem przyjemną lekturą. Nie był idealny, ale dobrze mi się go czytało i wciągnął mnie na tyle, że chciałam wiedzieć, co będzie dalej. Historia Jasona, samotnego artysty ukrywającego się w lesie, od początku miała w sobie coś tajemniczego. Lubię takich bohaterów, zamkniętych w sobie, trochę poturbowanych przez życie, którzy udają, że nikogo nie potrzebują. A Samantha to jego zupełne przeciwieństwo odważna, ciekawska, idąca po swoje, ale pod powierzchnią zraniona. I właśnie to zderzenie charakterów napędza całą historię. Podobało mi się, że ich relacja nie zaczyna się od razu idealnie. Jest trochę napięcia, trochę niedomówień i sporo emocji związanych z przeszłością. Klimat leśnej samotni też robi robotę, daje poczucie odcięcia od świata i sprawia, że wszystko między nimi dzieje się bardziej intensywnie. Nie powiem, były momenty trochę schematyczne i czasami miałam ochotę, żeby pewne rzeczy były bardziej pogłębione. Ale mimo tego historia miała w sobie emocje, kilka ciepłych scen i taki romantyczny klimat, który po prostu dobrze się czyta. Dla mnie to solidne 7/10 fajna książka na wieczór, kiedy chce się czegoś romantycznego, trochę tajemnicy i bohaterów z bagażem doświadczeń.

Dla większości wyda się ckliwym romansem i książka na jeden wieczór. Owszem i w pewnym sensie taka jest. Jednak ja wyczuwam tu pewien jej urok. Sama historia i losy bohaterów mogłyby się oczywiście wydać "jak każdy inny romans" i w dodatku bardzo z podobną fabułą, jaką ma każda taka książka. I po części tak jest. Jednak uważam, że piękne w tej książce jest to, że ukazuje nam, że mimo pogoni za sukcesem, pieniędzy i karierą, pojawia się miłość. Pokazuje, że "rekin biznesu" - twardy i nieustraszony, pragnie w swoim życiu tak naprawdę czułości i miłości. Nie dostrzega, że słowa "nie jesteś wystarczająco dobry dla niej", zanim jeszcze stał sie biznesmenem, to tak naprawdę bzdura, bo ona w głębi duszy kocha go właśnie mimo tej całej jego "władzy". To też historia pewnego zakompelsionego chłopca, który początkowo nie wierzy w swoje możliwości, choć jest ambitny i zdolny. I poniekąd też nie rozumiejący, że pewna dziewczyna boi się tak naprawdę zakochać i jemu zaufać. Jednak w pewnym sensie ona mu pomaga, choć nie do końca sobie zdaje z tego sprawę, że swoim zachowaniem pchnęła go na "drabinę" kariery. Urok, tak mi się przynajmniej wydaje, jest też w miejscu w którym toczy się ta historia. W zatłoczonym, pełnym zgiełku i ludzi żyjącym w ciągłym pędzle- Manhattanie. To tu pojawia się mała iskierka nadziei, że Nowy York, nie jest tak do końca "zepsutym" miastem i jest gotowe przyjąć odrobinę przyjaźni i miłości. I jest jeszcze coś: że mimo przeszkód, jakie się pojawiają można znaleźć rozwiązanie, a nawet czasem jakiś problem potrafi się wkrótce sam rozwiązać.

Alex i Indie to postacie, które nie mogłyby się bardziej różnić. Jedna jest arogancka, bezduszna, niegrzeczna, ostrożna i zblazowana, a druga naiwna, słodka, przyziemna i bezinteresowna. Pomimo tych różnic, coś ich łączy. Od samego początku było jasne, że Indie jest dokładnie tym, czego Alex potrzebuje, by się uleczyć i rozwinąć, ale im dalej słuchałam, tym bardziej odkrywałam, że on był dokładnie tym, czego ona również potrzebowała. To było cholernie genialne i piękne pod każdym względem! Alex i Indie to para, która was rozpali. Sprawi, że będziecie cierpieć. Ten niepokój jest uzasadniony, moi drodzy, tak rozdzierający serce, ale też niesamowicie smakowity. Każda z tych postaci niesie ze sobą tak wiele bagażu. Nie chcę zdradzać zbyt wiele, bo chcę, żebyście mieli takie same wrażenia z lektury jak ja. Zaczęłam słuchać wiedząc tylko, że to będzie lektura o uzależnionym od alkoholu i narkotyków gwieździe rocka, a skończyłam na emocjonalnym kacu.

Ten kto mnie zna wie że rzadko daję 9 gwiazdek. Pochłonęła mnie ta Trylogia. Jestem zachwycona rozwojem wypadków w 3 części 🤩. Naprawdę autorka stanęła na wysokości zadania. Równouprawnienie które się wyklarowało w tej części mnie przekonało. Tak jak i opis uczuć bohaterów. Zdecydowanie polecam.

Dalsze losy Lachlana i Keiry. Wszystko co zaczęło się między nimi wywołane spłatą długu zaczyna się zmieniać. Oboje w tej części dochodzą do nowych wniosków odnośnie siebie nawzajem, tylko czy to będą one pozytywne? No właśnie pojawia się niespodziewane okoliczności, które sprawią, że ich historia będzie miała dalszy niespodziewany ciąg. Polecam.

Czytałam ją z mieszanymi uczuciami , to historia, która chce być romantyczna, ale często skręca w stronę fantazji o władzy i ratowaniu księcia z problemami. Czułam niedosyt autentycznych emocji, choć przyznaję, że książka potrafi wciągnąć i dać chwilę oderwania od rzeczywistości.

Wzięłam się za lekturę tej książki bo miałam już kiedyś w rękach coś od Pani Rachel Van Dyken. Niczego się nie spodziewam, nie przeczytałam opisu z tyłu... Ale na taki rollercoaster nie byłam przygotowana. Całość była zadziwiająco dobra. I chociaż zawsze jestem po stronie niegrzecznych chłopców, tym razem jestem w teamie Chasea. Od samego początku urzekła mnie jego postać i czekałam aż pojawi się następy i następny raz. Znając życie autorka zostawi go w kolejnych tomach ze złamanym sercem, ale hej, no zawsze warto mieć nadzieję :) Ten trójkąt na razie dopiero się zarysował i nie był nachalny, ale spodziewam się więcej w kolejnym tomie. Po wielu fantasy, które ostatnio miałam okazję czytać była to miła odmiana, chociaż długość książki mnie nie zadowoliła, zaraz będę sięgać po następny tom. Mankamenty widziałam dwa. Po pierwsze ślepota głównej bohaterki, która absolutnie ani razu nie połączyła dobrze faktów i niczego się nie mogła domyślić. Nie zadawała wlaaciych pytań, zbyt szybko się rozpraszała i nie drążyła. Druga kwestia to sam Nixon i jego ślepe zapatrzenie w Tracie. Czasem jego ogromne uczucie było dla mnie trochę przerysowane. Jego oddanie dla zwyklej dziewczyny po 2 tygodniach znajomości? Momentami czułam, że jest to naciągane. Pewnie dlatego bardziej byłam w stanie docenić Cheasa, którego relacja z Tracie budowała się przed nami w kolejnych rozdziałach. Kilka twistów w fabule mnie zaskoczyło, co zawsze jest na duży plus. Jednak cała historia pachnie mi znajomo - Sycylia, mafia, romans... Ale w takim wydaniu jakie mamy na stronach Elity, ja to kupuję.

Ta książka to przede wszystkim emocje i atmosfera, nie konkretny ciąg wydarzeń. Czyta się ją jak powolny spacer po labiryncie uczuć – czasem przyjemnie słonecznie, czasem z lekkim chłodem, który zostaje w myślach na długo. Styl Meg Adams jest delikatny i przystępny, a jednocześnie pełen napięcia. Każde zdanie wydaje się ważyć emocję, nie tylko informację. To lektura, która dotyka, ale nie narzuca – pozwala odczuć, rozważać i wracać do własnych refleksji o relacjach, pragnieniach i wewnętrznych zmaganiach. Co mnie zachwyciło, to lekkość w wydobywaniu głębi uczuć. Nie potrzebujesz fabuły ani akcji, by poczuć intensywność emocji – książka działa jak lustro dla własnych myśli i emocji czytelnika. Jednocześnie ma w sobie subtelne napięcie, które sprawia, że jest przyjemnie wciągająca, choć nie w klasycznym sensie fabularnym. To książka dla tych, którzy kochają zanurzać się w emocjach i refleksjach, którzy chcą poczuć książkę raczej sercem niż głową.

Szczerze mówiąc zawiodłam się. Oczekiwałam czegoś lepszego. Postacie są nijakie, bez charakteru (pomijając główną i Olivie, je dwie jako jedyne dało się lubić). Logan to taka kupa ubitego mięsa - bez skrupułów, stworzony do zabijania. Romantyczne momenty na które miałam nadzieję? Brak. Zamiast tego po wyznaniu miłości dzikie szaleństwa w łóżku i gdzie popadnie, i w sumie na tym opierają całą relacje. Tak naprawdę zachowania Ellie momentami też do niej nie pasowały i szczerze mówiąc nie wiem czy umiem określić głębszy charakter którejkolwiek z postaci. Są bezbarwne i bez życia. Nie działają tak jak one chcą a tak jak pasuje autorce. Jestem zawiedziona bo mocno oczekiwałam takiego "wow" jak po samej okładce. Niestety ładny talerz nie oznacza zaraz dobrego jedzenia i tak też było w tym przypadku. Pomysł dobry, zarys fabuły taki pół na pół - czegoś mi zabrakło (jakoś nie odczułam tych uczuć ani chemii między nimi), postacie mdłe. Pewnie gdybym miała te 15 lat mój pisk pełen zachwytu słyszałby każdy sąsiad, natomiast mając te kilka lat więcej na karku i sporo lepszych książek za sobą, uważam że "królewsko obdarowany" to nic więcej jak przeciętna lektura z chwytliwym tytułem i okładką przyciągająca wzrok. Czy bym ją poleciła? Raczej nie

Romans naiwny i przewidywalny. Życie Summer przewraca się do góry nogami gdy Cole - sławny aktor proponuje jej główną role u swojego boku. Cała historia była cukierkowa i zdecydowanie zbyt mocno przesłodzona. Główny bohater był zdecydowanie zbyt nadpobudliwy seksualnie. Przeczytałam, zła nie była ale nic nie wniosła do mojego życia. Jeżeli ktoś lubi banalne romansidła, ze stałym schematem, to książka zdecydowanie się spodoba.