Daddy Cool

„Romans po brytyjsku” to książka, którą zaczęłam czytać zupełnie spontanicznie, a skończyłam praktycznie jednym tchem. Już od pierwszych stron wciągnęła mnie historia i byłam bardzo ciekawa, jak potoczą się losy bohaterów. Bardzo podobał mi się klimat całej powieści i sposób, w jaki autorka buduje relację między bohaterami. Jest tu sporo humoru, przekomarzania się i tej specyficznej chemii, która sprawia, że jako czytelniczka cały czas czekałam na kolejne spotkania bohaterów. Kilka razy złapałam się na tym, że czytam z uśmiechem na twarzy. Polubiłam też główną bohaterkę, bo jest naturalna, momentami trochę zagubiona, ale jednocześnie szczera i odważna w swoich uczuciach. Dzięki temu łatwo było mi wczuć się w historię i przeżywać wszystko razem z nią. Dla mnie to była bardzo przyjemna, lekka i wciągająca lektura. Idealna na wieczór, kiedy mam ochotę na romans z humorem, emocjami i bohaterami, których naprawdę chce się poznać bliżej. 📚❤️

#rereading "Zgryźliwe wiadomości" Vi Keeland & Penelope Ward 9/10 Dawno nie czytałam książek od w/w autorek, albo inaczej, dawno nie czytałam od autorek nic co by mi się podobało. Od dłuższego czasu odnoszę wrażenie, że nie piszą już tak dobrze jak przed paroma laty. Jednak nadal mam do nich sentyment i bardzo dobrze wspominam powieści, które były u nas wydane wiele lat temu. Taką powieścią są właśnie "Zgryźliwe wiadomości". Dlatego właśnie tą książkę wybrałam do czytania w akcji #marcowyreread. Przyjemnie było wrócić do historii Reeda i Charlotte po siedmiu latach. Bawiłam się równie dobrze co za pierwszym razem, ale i tak samo wzruszyłam. Chociaż sama książka jest lekka, zabawna, romantyczna, to epilog znów sprawił, że pociekły mi łezki 🥹 "Zgryźliwe wiadomości" to połączenie romansu biurowego pełnego humoru, zwrotów akcji, niewidzialnego przyciągania, miłości, która rodzi się nieświadomie, subtelnie i wbrew samym zainteresowanym. To historia o przezwyciężaniu przeszłości i odkrywaniu tego, kim naprawdę się jest. Charlotte i Reed, oboje próbowali odnaleźć siebie, chociaż nie zdawali sobie z tego sprawy. To los zdecydował za nich. To romans o drugiej szansie na bycie szczęśliwym, o pozwoleniu sobie na szczęście, o życiu chwilą, o czerpaniu z niego tyle ile się da, o otwieraniu się na drugą osobę. To jest naprawdę piękna historia miłosna, pełna emocji i humoru. To jedna z tych książek, które nie epatują seksualnością, a jednak sprawiają, że serce bije szybciej, czuć tą przysłowiową chemię między bohaterami, ale to nie ona gra tu pierwsze skrzypce. Uważam, że to jedna z najlepszych książek, które autorki napisały w duecie.

To był dokładnie ten typ romansu, po który sięgam, kiedy mam ochotę na coś wciągającego, lekkiego i pełnego emocji. "Kusząca pomyłka" czyta się szybko — głównie dlatego, że styl autorki jest swobodny, dialogi naturalne, a relacje mają w sobie dużo energii. Podczas czytania najbardziej czułam tę charakterystyczną dla książek Vi Keeland mieszankę flirtu, napięcia i emocjonalnych momentów, które sprawiają, że trudno się oderwać. To historia, która ma bardzo dobry balans między humorem a romantycznym klimatem, dzięki czemu czytanie jest po prostu przyjemne. Lubię takie książki za to, że nie wymagają „ciężkiej głowy”, a jednocześnie potrafią wywołać emocje i zostawić po sobie dobre wrażenie. To idealny wybór na wieczór, urlop albo moment, kiedy potrzebujesz czytelniczego resetu. Nie jest to romans, który zostaje na zawsze w głowie — ale zdecydowanie taki, który daje dużo frajdy tu i teraz. A to też ogromna wartość.

Całkiem dobrze bawiłam się przy tej książce. Jest mocno przewidywalna do momentu, aż nie zjawia się Rory, były chłopak. Wydawać by się mogło, że standardowo wszystko się potoczy. Ale nie. Nie toczy się. A wolałabym, by się potoczyło. Bo od tego momentu dostajemy Amber, która kompletnie nie wie, co czuje. I strasznie tym denerwuje. No bo jak można tak zwodzić? Może to dlatego, że ja tak nigdy nie miałam, ale mnie to mocno zirytowało. Bardzo polubiłam Channinga i za niego plusik do oceny. Za Amber minusik, więc w sumie się zeruje. Ogólnie całkiem dobra lektura na relaks, ale raczej nie zostanie na długo w pamięci.

Muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem książek K. Bromberg. To moja druga jej książka i kolejna, która zrobiła na mnie wrażenie. Nie samą fabułą, bo one wszystkie są podobne, ale styl pisania, kreacja postaci, ciekawe dialogi - to wszystko sprawia, że całość wyszła naprawdę dobrze. Polecam osobom lubiącym tego typu powieści, nie będzie to zmarnowany czas.

Coś niesamowitego. Dawno nie czytałam takiego dramatu. Wyłam jak bóbr. Mąż kazał mi odłożyć książkę jak mnie denerwuje, a ja musiałam ją skończyć. Rozdziera serce na kawałki tak jak serce głównego bohatera . Napewno ją dam szybko przeczytać koleżance aby móc ją ogadać. Wstrząsająca historia gorąco polecam.

„Ma oczy kogoś, kto przeżył coś strasznego. Jakby widział rzeczy, których nikt nie powinien oglądać” „River” Samanty Towle to książka, która DOSŁOWNIE po przeczytaniu pierwszych dwóch rozdziałów złamała mi serce. Dawno nie trafiłam na romans z tak dużą ilością bólu i cierpienie. Zarówno tytułowy River jak i Carri to osoby, które zostały bardzo doświadczone przez życie, a raczej przez ludzi, którym ufali.  Czytając tę powieść, robiłam sobie przerwy, bo dziwnie się czułam, uśmiechając się do dialogów głównych bohaterów. Z jednej strony mamy dwie osoby, które muszą nauczyć się żyć ze swoją przeszłością, a z drugiej ludzi, którzy jak nikt zasłużyli na szczęście😭.   River to typowy gburek o ciętym języku, za to Carri to cudowna kobieta o złotym sercu, która bez słów rozumie, przez co mógł przejść mężczyzna. Ich relacja zaczyna się od przyjaźni, a może i nie bo postać głównego bohatera jest dość specyficzna. Czy połączyć ich coś więcej?  Na początku myślałam, że autorka szybko wrzuci tę dwójkę w miłosny wir, na szczęście dała czas tej relacji, okraszając ją różnymi zwrotami akcji. Zakończenie to emocjonalny kalejdoskop ! Kompletnie nie spodziewałam się takiej końcówki. Gdyby nie to, że książka należy do Agi, rzuciłabym nią o ścianę, tak się wystraszyłam 🙈. Czy River i Carri żyli długo i szczęśliwie? Koniecznie musicie przekonać się sami👀. Jeśli lubicie motyw grumpy-sunshine, slow burn, friends to lovers to ta książka będzie dla was, ale ostrzegam w tej historii, są poruszane bardzo, bardzo trudne tematy🥲.  Każda chwila spędzona z tą książką była warta tych wszystkich emocji, które mi dostarczyła ta historia. Jestem przekonana, że na długo zostanie w mojej pamięci 🥺.    

Jewel E. Ann ma talent do pisania historii, które chwytają za serce. Jej pisanie sprawia, że serce zaczyna szybciej bić i szaleje z emocji. Autorka pisze książki, które są wyjątkowe, piękne i przemawiają do czytelnika. „Miejsce bez ciebie” to książka pełna emocji, zagmatwana, skomplikowana i pełna tragedii, przeszkód i niepokoju. Droga Henny i Bodhiego do miłości nie jest łatwa i jest pełna niemożliwych decyzji i okoliczności. To zakazany romans drugiej szansy, fantastyczny i niezapomniany.

Kiedy otrzymałam tą książkę jakoś zbytnio nie pchałam się żeby ja przeczytać. Nie przemawiała za mną, choć opis jest bardzo tajemniczy...no właśnie I to powinno mnie zachęcić, ale tak nie było. Książka musiała przeleżeć trochę na półce, żebym w końcu po nią sięgnęła i nie żałuję że ją przeczytałam. Jedynie szkoda tylko, że tak późno. Od samego początku bardzo mnie wciągneła. Z każdą stroną historia, coraz bardziej się rozwinęła. Pokazała, że dwa zupełnie różne światy mogą się ze sobą "połączyć". Sama opowieść ma w sobie sporo dramatu, ale i uroczego oraz ognistego romansu. Ukazuje też niezwykłą, wzruszającą i smutną historię głównej bohaterki, która nie miała lekkiego dzieciństwa oraz dorastania, a mimo to podniosła się i wyrosła na silną kobietę. Jest to historia o przeciwnościach, trudach, które można pokonać, ale też o niezwykłej miłości, która nie powinna się zdarzyć. Zakończenie całej książki mogłoby być tylko trochę bardziej pociągnięte i dłuższe.

Motyw gwiazdy rocka zapowiadał się ciekawie, ale cała historia zamiast mnie wciągnąć, raczej mnie męczyła. Najbardziej przeszkadzał mi fakt, że bohaterowie wchodzą w nowy związek, będąc jeszcze w innym i to w takim, gdzie partner planuje wspólną przyszłość. Dla mnie to po prostu nie jest w porządku. Oczywiście oboje nie byli wierni, ale to wcale nie sprawia, że łatwiej się to czyta. Wręcz przeciwnie miałam momentami wrażenie, że brakuje tu jakichkolwiek granic, a ja nie potrafiłam kibicować tej relacji. Wiem, że gwiazdy rocka mają swoje stereotypy i często takie historie na tym bazują, ale tutaj to mnie po prostu drażniło. Zamiast romantycznego napięcia czułam raczej niesmak. Nie mówię, że to zła książka, po prostu nie była dla mnie i nie trafiła w mój gust..

I po raz kolejny pani Bromberg mnie nie zawiodła. Jest kilka pikantnych scen - ok, ALE przede wszystkim to książka o samoakceptacji. O tym, że mamy kompleksy - jedne w sercu, niewidoczne, inne łatwe do zauważenia rzutem oka. Że nie każdy kto wygląda na "osobę z okładki magazynu" jest pusty i głupi i kocha się bezwarunkowo. Że ludzie gadają, bo sami są nieszczęśliwi i szczekając za plecami innych podnoszą swoją własną samoocenę. To ten tym erotyka-romansu, który zdecydowanie polecam. Bo uczy. Uczy przede wszystkim empatii.

To, co przytrafiło się Lydii, było wręcz nieprawdopodobne i zdecydowanie nieco przejaskrawione. Jednak owo przerysowanie tylko wywoływało uśmiech na ustach w trakcie czytania czy słuchania. Miałam jednak poczucie, że wszystko rozegrało się zbyt ekspresowo i może przez to w odbiorze było mało prawdopodobne. To też spowodowało, że miałam poczucie, że bohaterzy non stop się migdalą, mimo że ich zbliżeń wiele nie było ale i cała główna akcja trwała ledwo tydzień. I chociaż bardziej interesowała mnie historia zawiłego trójkąta, niż głównej pary, to uważam, że całość była przyjemna i lekka w odbiorze.

Ciekawy początek. Ale oczywiście na co drugiej stronie musi być o "burzeniu murów" jakoś to określenie działa na mnie drażniąco. Jakby autorka nie znała innych określeń. A na koniec zamiast rozwinąć watek miłosny to pojawia się watek kryminalistyczny, który nijak nie pasuje mi do tej książki. Książka gdzieś w połowie straciła swój urok a szkoda.

"Z widokiem na miłość"-to piękna historia miłości Holly i Ryana, oczywiście nie obyło się bez wzlotów i upadków, nawet w dosłownym tego znaczeniu. Na szczęście jest to historia z happy endem a przynajmniej taką mam nadzieję bo bardzo ich polubiłam.

,,– Pasujesz do Davida w osiemdziesięciu procentach – wyjaśniłem, czując, że muszę wyznać prawdę. – A liczby nigdy nie kłamią. Bałem się, że pozostając ze mną, chociaż od początku marzyłaś o nim, zgodzisz się na mniej, niż zasługujesz. – Cały się spiąłem, ponieważ nie powinno tak być. – I już, skończyłem spowiadać się z braku wiary w siebie. Przepraszam zatem, idę się spić i zapomnieć, że też odczuwam strach w kwestii związków." Ian jest specjalistą od związków.Wie co działa na facetów i jak sprawić by niepewna siebie kobieta sięgnęła po miłość swojego życia.Jego kolejną klientką okazuje się dziewczyna,która nie znosi Iana,a bardzo chce zbliżyć się do swojego kolegi z dzieciństwa,który jej wcale nie zauważa.Jak przebiegnie współpraca z Blake,gdy ona musi go znosić,a on jej dogryza z powodu jej stylu? Ian to facet,który nie planował zostać specjalistą od relacji damsko-męskich.Pomimo tego okazało się że założenie Skrzydłowych to był strzał w dziesiątkę,a Ian jest najlepszy jako trener podrywu,a przy okazji pieniądze,które z tych zleceń otrzymuje sprawiają,że Ian przy okazji dobrze zarabia.Kiedy poznaje Blake daje się poznać dziewczynie od tej najgorszej strony siebie,którą oczywiście sprawia,że Blake nie planuje kontynuować tej znajomości,ale los chce inaczej i kiedy wydaje się,że ma go z głowy okazuje się,że to on jest specjalistą który ma jej pomóc zdobyć kumpla z dzieciństwa,który nigdy jej nie dostrzega.Jak rozwinie się ta znajomość,gdy to ona ma wypełniać jego zadania,chociaż jego samego uważa za obydliwego skoro bardzo chętnie chwali się swoimi podbojami? Blake to dziewczyna,która nie ma żadnego stylu,Iana poznaje kiedy ten myli pokój przyjaciółki z tym należącym do Blake co kończy się tym,że Blake uważa go za wstrętnego dupka,który działa jej na nerwy.Kiedy jednak Ian okazuje się jej trenerem, niechętnie zgadza się mu zaufać bo jest pewna,że Ian spartaczy zlecenie,co jeśli jednak jego rady okażą się naprawdę skuteczne,a Blake dostrzeże,że Ian posiada też oblicze,które ukrył przed innymi?🤔 Zacznę od tego,że Ian uważa się za specjalistę i żyli długo i szczęśliwie,chociaż sam chłopak nie zamierza się wplątywać w relacje z kobietami, ponieważ ustalił sobie jedną zasadę,żeby się nie angażować i bardzo długo mu się to udaje dopóki nie poznaje Blake.To właśnie ta kobieta sprawia,że Ian chcąc pomóc Blake by inny chłopak ją zauważył zaczyna się zastanawiać czy to możliwe,żeby przy Blake był lepszą wersją siebie,skoro kiedy ona płacze Ian czuje potrzebę by ją przytulić🥺?Ian jest dupkiem owszem,ale obecność Blake sprawia,że budzi się w nim poczucie by Blake była tylko jego.Czy pozwoli sobie na szczęście,skoro jego zdaniem Blake zasługuje na więcej,a sam myśli,że nie jest wystarczający dla takiej dziewczyny jak kumpela jego przyjaciółki🤔? Wiecie nie znoszę Iana a przynajmniej tej strony, którą sobą reprezentuje,gdy myśli o kobiecie jak o jednorazowej zabawce,skoro po zdobyciu jej Ian znika.Za to Ian ma też drugie oblicze,bo miał duże szanse w sporcie,ale ratując kogoś sam przekreślił swoje życiowe plany i tak stał się trenerem podrywu.Nie lubi o tym mówić, ponieważ wspomina, że ta sytuacja sprawiła,że zaczął żałować że zrobił coś dobrego,dopiero gdy mówi o tym Blake dziewczyna daje mu do zrozumienia,że Ian nie jest tak tak zły za jakiego chce uchodzić i odkrywa,że Ian nie Daniel sprawia,że Blake sama nie wie dlaczego w nim widzi chłopaka z którym chciałaby być? Czy powinna próbować zbliżyć się do Iana skoro dostrzega,że to facet,który nie angażuje się w związki i nic nie zapowiada by zmienił w tej kwestii zdanie? Książka opowiada o Blake, która nie wie,jak zbliżyć się do przyjaciela z dzieciństwa,oraz Ianie, który obiecał sobie, że nigdy nie zaangażuje się uczuciowo podczas zlecenia,ale sytuacja się zmienia,gdy owszem chce pomóc Blake,ale sam zauważa,że nie podoba mu się zainteresowanie innego faceta jego klientką.Czyżby nie był tak odporny na uczucia jak mu się zdawało?😏

Więcj niz my było syper ale ta historia jest siesamowita, Logan i Amanda byłi dla siebie stworzeni ale z różnych względów nie mogli być razem. Czytając książkę przypomniałam sobie inna parę a dokładnie Landona i Shay, nie wiem dlaczego bo ich historie były zupełnie inne ale obydwie piękne. Logan był cudowny i bardzo dużo przeżył mimo swojego młodego wieku, dręczyły go demony z przeszłości ale nie wyobrażałam sobie żeby ta hisotria miała się inaczej skończyć. Druga część tak samo jak pierwsza wiąga od samego początku i z każda kolejną stroną czekałam aż będą razem Dla mnie jedna z piękniejszych książek o miłości.

Ten kto mnie zna wie że rzadko daję 9 gwiazdek. Pochłonęła mnie ta Trylogia. Jestem zachwycona rozwojem wypadków w 3 części 🤩. Naprawdę autorka stanęła na wysokości zadania. Równouprawnienie które się wyklarowało w tej części mnie przekonało. Tak jak i opis uczuć bohaterów. Zdecydowanie polecam.

Podobała mi się, chociaż to bardziej spin-off serii niż kolejny tom. Bohaterowie poprzednich części ledwie minęli w tej opowieści - ale historia sama w sobie bardzo ciekawa. Akcja rozkręca się powoli, ostatnia 1/3 książki jest intensywna. Żałuję trochę, że nie mamy więcej informacji o tym jak się sprawy układały po kluczowych wydarzeniach na końcu. Ale generalne relacja bohaterów fajnie napisana, Szakal mnie zaskoczył. Polecam!

🤎💛MOJA OPINIA 💛🤎 "MÓJ TORIN" Webster K. Wydawnictwo Niezwykłe Witajcie Moliki Czytacie książki z polecenia??? Ja dostałam tę polecajkę od @zaczytanadorana i pokochałam tę perełkę . Książkę o której powinno być zdecydowanie głośno.... Ale po kolei... W 1999 roku Pewien pastor znajduje przy kościele dziewczynkę Casey....Matka narkomanka ją porzuciła.. diakon jej nie zatrzymuje ,niedawno mu umarła żona, ma synów i nie jest gotowy aby zająć się dziewczynką.. Mija kilkanaście lat. Casey czeka aż skończy 18 lat aby w końcu się usamodzielnić... ADHD i zdiagnozowane stany lękowe nie pomagają w codziennym życiu. Jej tymczasowy opiekun jest łasy na kasę, więc kiedy pewnego dnia informuje ją, że będzie mieszkała w domu Tylera,dziewczyna wie, że została poprostu sprzedana...I nie jest z tego powodu zadowolona, nie wie dlaczego musi się przenieść, kim jest Tyler i czego tak naprawdę od niej chce?? Dodatkowym zaskoczeniem jest ogromny dom bez okien i pewien milczący mężczyzna w kapturze , wymykający się z tajemniczych przejść w domu.... Co skrywają Ci bracia i czego chcą od Casey?? Dlaczego mimo strachu mężczyzna spełnia jej wszystkie marzenia??Dlaczego odkryła, że jest bezpieczniejsza niż wcześniej??? Szczerze mówiąc to nawet nie wiem jak opisać to co czuję po tej książce I aby jej nie spoilerować. Przede wszystkim trzeba jasno powiedzieć, że jest to książka, która niesie ze sobą mnóstwo emocji ...Ona jest specyficzna i intrygująca. Dramatyczna i wciągająca. Mamy sporo trudnych tematów począwszy od choroby ,aż po śmierć. Charakterystyka bohaterów jest fenomenalna. To jak autorka opisuje Torina ,to normalnie się nie da tego opowiedzieć, to trzeba przeczytać. Jego skrytość spowodowana chorobą, jego urok,jego troskliwość.. Casey jako córka narkomanki nazywana Kokainowym dzieckiem....Jej niedoskonałość jest tak doskonała, że czytacie i się sami dziwicie ,że ta książka tak wciąga...Bo ona niezaprzeczalnie jest intrygująca.... Oni się tak nieidealni jak idealna jest ta historia.Ona boli bo to trzeba powiedzieć, jest specyficzna ,a przy tym tam piękna i niesamowicie napisana.Autorka mnie do siebie przekonała już od pierwszego rozdziału...Dawkuje emocje ,aż napięcie dosięga zenitu i już jesteście przekonani, że wiecie co się wydarzy i klops ....autorka idzie w innym kierunku.Tajemnice wychodzą na jaw,wszystko wskakuje na swoje miejsce ,a wy nie umiecie sobie poradzić...taka jest ta książka... Także nic w tej historii Nie jest tak proste jak się wydaje, a uwierzcie mi wciąga na maksa.Pióro autorki jest nieszablonowe ,myśli Torina ,to jak On nawołuje Casey ,to ile emocji jest w tych scenach 🥹🥹 To jedna z tych książek, o których zdecydowanie powinno być głośniej. Pokochałam tę historię I pozostaje mi was zachęcić do czytania....

Wren i Anderson są osobami z przeszłością. Każde z nich zmaga się z czymś innym a dzięki temu, że los przecina ich ścieżki, czują, że mogą sobie nawzajem pomóc samą swoją obecnością. Jednak dokąd ich to zaprowadzi, skoro oboje nie przepracowali swoich problemów a w dodatku czas im dany jest ograniczony? Uwielbiam takie historie, gdzie mamy małomiasteczkowy klimat i ludzi, którzy są dla siebie "rodziną z wyboru". Dodatkowo dostałam tutaj motyw, nowego startu po przejściach i dojrzałych bohaterów. Niestety całość była dość monotonna. Niby były traumy do przepracowania i osoby, co rzucały kłody pod nogi i inne przeciwności. Jednak całość była nieco nużąca i przeskakiwałam przemyślenia i opisy, a nawet dialogi, byle dalej do końca książki. Podsumowując było ok ale bez szału.