Zamiana

Szybka, zwarta i dynamiczna akcja. Ciężko nudzić się przy książkach gdzie głównym bohaterem jest nasz detektyw David z ciężka przeszłością i szeregiem wątpliwości na przyszłość. Nie czytałem poprzednich części i nie jest to konieczne, bo książka ma swoja rozbudowaną fabułę, która minimalnie nawiązuje do poprzednich części bez większego wpływu na stan obecny. Teraz czytam tom 6 stąd moje wnioski. Oczywiście jak masz możliwość to czytaj od 2 tomu, pierwszy podobno był najsłabszy.

Z marszu zabrałem się za kolejną powieść Petera Jamesa z cyklu którego głównym bohaterem jest detektyw Roy Grace. I to nadal wyśmienity, brytyjski kryminał, choć przyznam że wcześniejsza część, "Poprosisz mnie o śmierć", jest lepsza o jedną gwiazdkę. Tutaj wszystko jest na miejscu, ale środek... Lekko wiał nudą, poza tym dość irytujący staje się non stop odgrzewany wątek Grace'a i jego byłej żony Sandy. Po tej chwili 'słabości' wszystko wraca na normalne tory, a już najlepsze jest zakończenie. I właśnie, a propos owego zakończenia - sugeruje ono dobitnie że "Twoja kolej na śmierć" będzie miała swoją kontynuację, tymczasem widzę że to jest ostatnia powieść tego cyklu wydana w naszym kraju. Część nr 11, gdzie cały cykl póki co liczy tych części siedemnaście. Mam nadzieję że ten stan się prędzej czy później zmieni i reszta perypetii Roya Grace będzie wydana i dostępna w Polsce.

Świetny kryminał , jeden z lepszych jakie czytałam . Bardzo ciekawy pomysł i równie dobra realizacja. Para śledczych od razu zyskała moją sympatię bo chociaż różnicy wieku uzupełniali się , ale te podejrzenia Wolina namieszały okropnie . Podobał mi się wątek " resocjalizacji" młodych ludzi, którzy zamiast niszczyć uczyli się pomogać . Przyznam się , że jak pojawił się wątek z chłopcem który czekał na przeszczep domyśliłam się zakończenia . I to było smutne .😢 Jest parę dłużyzn m.in.wywody komendanta ale przy TAKIEJ historii to trzeba wybaczyć. Poza tym dylemat kary śmierci namącił mi w głowie. Ale ostatecznie powiem - ONI mieli rację . Autor sprawił , że po przeczytaniu książki nie można tak po prostu zapomnieć , ona zostanie w nas z pytaniami.

Na początku trochę się ciągnęła i nudziła. W połowie jak zaczęła się rozkręcać to chwilami gubiłam się kto jest kim, po co i dlaczego🙈ale później już poszło z górki, druga połowa wciągnęła i czytało się w napięciu do końca. Gdyby nie ta nudna pierwsza połowa była by naprawdę super.

Zorganizowana przestępczość międzynarodowa, skandynawski klimat, wątek policyjnego kreta w jednym z najcięższych więzień w Szwecji, przekręty i to jak niewiele znaczą słowa ludzi u władzy niezależnie od kraju. Bardzo dobry kryminał na letnie wieczory. Czyta się lekko. Niektórzy piszą tutaj, że w fabule brakło twistów czy emocji. W takim razie chyba czytaliśmy inne książki. Dopiero w trakcie lektury dowiedziałem się, że "Trzy sekundy" to część cyklu o Grensie i Sundqviscie. Mimo tego można czytać bez znajomości poprzednich tomów i mieć z tego przyjemność.

Dobra sensacja. Na tym moglbym poprzestać, bo to idealnie oddaje moje odczucia. Z plusów: Bohater, którego polubiłem już w pierwszej części (trzy sekundy). Napiecie. Akcja. Czyta się tak, że ciężko zrobić sobie przerwę. Tępo. Dramaturgia. Stawka. Wszystko się zgadza. Sensacja na 102 Czemu więc nie 10? Bo po prostu weszlismy w tej czesci na klimat, który nie do końca mnie kręci: Kolumbijska mafia, prywatny satelita, niewyczuwalne narkotyki. Dla mnie trochę tego za dużo. Ale tylko trochę. Po prostu pierwsza część była ciut lepsza. Słuchanie tej książki, to dobrze spedzony czas. Trzecią część też wkrótce przesłucham. ,,Niszczenie aniołków" mnie rozwaliło :-((

Każdy ma coś do ukrycia ile zrobisz by się nie wydało Ktoś nie żyję zwykły dom niby idealna para duszna atmosfera mocna tu jest naracja ,emocje silne relacje zmienne tory narracji ale zbyt wolny początek szkoda że watki pobocznych takie sobie to mocny thriller gdzie najgorsza to przemoc słowna

19/2023 Chattam należy do pisarzy, którzy potrafią odmierzyć właściwe proporcje pomiędzy realizmem/naturalizmem fabuły a zbędnym epatowaniem przemocą w imię komercyjnego przesadyzmu. Jego książki ociekają krwią i pozostałymi płynami ustrojowymi, miejsca zbrodni wyglądają tak, jak wyglądają naprawdę, a zbrodnie bywają iście makabryczne. Tym razem Chattam jednak zmienia punkt ciężkości. Z powodzeniem łączy powieść kryminalną z wątkiem sensacyjnym. Zbrodnia, która staje się tu początkiem serii zdarzeń, staje się właściwie pretekstem do pokazania innego zjawiska – zagrożenia terroryzmem i religijnym fundamentalizmem. “Zew nicości” to książka przerażająca. Ale tym razem przeraża nie tyle samo zło i zbrodnia, ale wnikliwa analiza pewnych procesów stanowiących genezę, przebieg i skutki permanentnej walki państwowych służb z terrorystycznym “ruchem oporu”. Autor obrazowo ukazuje czytelnikowi skalę tego zjawiska, pokazuje ogrom pracy operacyjnej, jaką muszą wykonać służby, by niwelować ryzyko, likwidować zagrożenia i zapobiegać aktom przemocy. Jednocześnie pokazuje motywacje terrorystów, proces kształtowania się ich poglądów, analizuje strukturę ich organizacji, omawia taktyki działania. Książkę tę Chattam pisał bardzo długo. Poprzednie dwie wersje nigdy nie ujrzą światła dziennego. W trakcie pracy nad “Zewem nicości” miały miejsce wydarzenia w redakcji Charlie Hebdo oraz w Teatrze Bataclan – co wpłynęło na emocje i stosunek Autora do zagadnienia. “Zew nicości” to rewelacyjnie skrojona i zszyta opowieść. W wymiarze fabularnym oczywiście fikcyjna, ale oparta na prawdziwych mechanizmach, ilustrująca realną sytuację we współczesnej Francji. Z jednej strony książki takie są dla mnie bogate poznawczo, z drugiej – w kontekście mojej codziennej pracy – przerażają, gdyż pokazują skalę prawdziwej bezradności w obliczu ewentualnego zagrożenia, uświadamiają nieadekwatność wielu przepisów, nieszczelność procedur, brak przygotowania do zmierzenia się z nowymi wyzwaniami – i jak to w Polsce – brak ludzi, sprzętu, odpowiednich szkoleń. Kawał dobrej i potrzebnej roboty, panie Chattam.

❗TW: śmierć, sam*bójstwo, za*ójstwo, sceny erotyczne (bez szczegółów), manipulowanie Jeśli ktoś śledzi moje recenzje od dłuższego czasu, wie, że uwielbiam motyw z wieloma ludźmi, którzy giną jedno po drugim. I to były moje przewidywania odnośnie tej książki, ale okazało się, że fabuła wyglądała zupełnie inaczej, bo ludzie nie ginęli, a znikali po otrzymaniu kartki urodzinowej. Czy to źle? Nie, bo książka mimo wszystko była całkiem dobra. Przeplatały się tu dwie osie czasowe: pierwsza z teraźniejszego śledztwa, druga, z przeszłości, dotyczyła nastoletniej psychopatki, która trafiła do aresztu po zaatakowaniu nauczyciela... ołówkiem. Doceniam oryginalność, w końcu nie był to typowy nóż. Niestety z jakiegoś nieznanego mi powodu (moje rozkojarzenie? sposób pisania?) nie bardzo ogarniałam, co działo się w środku, w trakcie śledztwa. Miałam wrażenie, że niektóre fakty pojawiały się znikąd. (*Przykład w części spojlerowej na dole). Ale gdy mój mózg powrócił już do stanu przytomności, czytanie o tym, jak twórca gry pogrywa ze śledczymi, manipulując nimi, jak walczyli z czasem, było naprawdę intrygujące i przyjemne. To i plot twist pod koniec to były elementy, które najbardziej mi się spodobały. I choć mnie ten zwrot akcji zszokował, domyślam się, że niektórzy będą w stanie go przewidzieć - żeby nie było, że nie ostrzegałam. ❗SPOJLER❗ *Nadal nie potrafię dojść do tego, jak śledczy stwierdzili, że gra prowadzona jest przez psychopatów? Po czym wywnioskowali, że każda z tych osób jest chora psychicznie?

Morgan jest adwokatem po przejściach. Kiedy wszystko zaczyna się układać, uwikła się w sprawę, która może zaprzepaścić swoją karierę. Wraz z przyjacielem Lancem próbują pomóc przyjacielowi, oskarżonemu o morderstwo. Wszystko dzieje się szybko, sprawnie. A zwroty akcji skutecznie naprowadzają na fałszywe tropy.

"Wkręceni" była ostatnią książką spod pióra autora, której nie czytałam. I ogromnie żałuję, że tak długo z nią zwlekałam. Ja to tak jak tytuł: zostałam totalnie wkręcona w tę historię, choć ku mojemu zaskoczeniu jest całkiem inna, bo nie znajdziemy tu kolejnych szalonych przygód prawniczych z Eddie Flynnem w roli głównej. Jest niezależną historią, ale równie trzyma poziom. Autor makabrycznych historii jest totalnie anonimową postacią. Na jego trop wpada... jego żona😯 W pewnym momencie on znika, ona zostaje zaatakowana, ktoś ściga jego, ona traci pamięć... Ludzie, ile tu się działo🤯 Jakiż ja miałam misz-masz w głowie podczas czytania🔥🖤 Bierzcie, czytajcie i się nie zastanawiajcie🖤

To już druga książka z serii, tym razem historia jest trochę bardziej prawdopodobna, niż w części pierwszej. Ja nie wiem czy ten Puller ma szczęście czy pecha, ale zawsze trafia na takie odjechane sprawy. Znowu wpakowuje się w niesamowitą aferę. W tle są wątki romantyczne, a kobiety o niego walczą. Tak jak już pisałem w opinii o części pierwszej, jest to literatura lekka łatwa i przyjemna, dobro zawsze zwycięża a zło przegrywa. Jeśli lubisz nieskomplikowane historie, to warto przeczytać.

Książka momentami ciekawa i wciągająca. Ale są też momenty nieciekawe i dłużące się. Trafiają się też niepotrzebne, długie opisy niektórych scen, które są albo w ogóle nie potrzebne albo powinny trwać o wiele krócej (np. sceny bójek rozpisane na 2-3 strony, które i tak wiadomo z góry jak się skończą). Bywają też fragmenty, które się powtarzają co kilkanaście/kilkadziesiąt stron- niemalże kropka w kropkę (jakieś tam dialogi i przemyślania głównych bohaterów). Przez to książka momentami się dłuży. Mimo wszystko polecam bo pomysł ciekawy i są też momenty bardzo wciągające. Duży plus za wątki historyczne w tym również z udziałem Polski. Prawdę mówiąc z książki tej dowiedziałem się więcej o historii Polski i Europy w XVII w. niż przez wszystkie lata nauki w szkole

Mieszane uczucia. Książkę bardzo szybko się czyta, pochłonęłam ją w dwa dni. Dałabym niższą ocenę, gdyby nie fakt, że książka przez cały czas trzymała w napięciu. Dosłownie nie wiedziałam, co się wydarzy. Niestety zakończenie bardzo rozczarowujące i nie mogę dać wyższej oceny.

Pierwsze spotkanie z Ilarią Tuti i jakie miłe zaskoczenie. Bo miejsce akcji pięknie przedstawione i zagadka nietuzinkowa. Oryginalna i bardzo dobrze zbudowana. Bohaterowie wywołują dokładnie takie emocje, jakie chciała autorka (mam nadzieję). Jest zgroza, strach, współczucie i zwykła ludzka sympatia. Trochę sztampy w kreacjach głównych bohaterów, ale tutaj jakoś to nie wadzi. Można się głęboko zadumać nad ludzką naturą i nad naturą po prostu. Warto sięgnąć, dla odmiany.

Czy trzeci tom serii może trzymać wciąż wysoki poziom? Ano może... Co tu znowu się działo i zadziało... ...aż zazdroszczę tym, którzy dopiero sięgną po trzeci tom... A do tego handel organami, dalsze kulisy pracy policji (i ciekawy wątek rasizmu w pracy, ale i nie tylko), zresztą...odkrywajcie sami... Emocjonująca lektura gwarantowana... I ten koniec... omujbożekrystepanie...

Książkę kupiłam za bagatela 13 zł i dopiero po fakcie przeczytałam opinie. Trochę mnie zniechęciły, ale na szczęście zdecydowałam się na podjęcie lektury. I jestem stosunkowo zadowolona. Nie jest to arcydzieło literatury, jak również nie jest to książka na leniwe popołudnie. W tle ciężar nazistowskich zbrodni, moralnych wyborów , jednocześnie splecione z elementami literatury kryminalnej, obyczajowej ?! No właśnie trudno określić dokładnie gatunek, w którym należy umiejscowić tę książkę. Kto spodziewa się wątków stricte historycznych będzie na pewno rozczarowany. Bo historia jest ledwie inspiracją. Ale wciąż jest to bardzo przyzwoita pozycja do przeczytania. Dla mnie takie sześć z małym plusem, jak najbardziej książka, po którą można spokojnie sięgnąć, ale nie trzeba, bo wielkiego wstrząsu w naszym życiu raczej nie zrobi jej przeczytanie.

Science-Fiction, zwłaszcza ten trzon gatunku bardziej ,,naukowy” niż fikcyjny, jeśli chodzi o kreowanie poczucia życia w idealnym świecie, bez żadnych zagrożeń różnego pochodzenia, który to z pozoru i tylko do pewnego czasu wydaje się być idyllą, w ogólnym popkulturowym pojęciu, czy to w literaturze, czy to w mediach: filmie oraz serialach - tak, to dość częsta tematyka wśród współczesnych twórców niniejszego, wszechobecnego już gatunku. Bo dobry thriller, kryminał, coś ,,śledczo-naukowego” w tle… dla czytelnika nie jest złe, to wręcz podstawa do dalszego wgłębienia się w ten (najczęściej) książkowy styl opowieści. Czy to George Orwell, Mary Shelley, Juliusz Verne, Philip K. Dick, Isaac Asimov bądź inni twórcy spośród sław i mistrzów pióra fantastyczno-naukowych powieści i kreacji ich szerokich światów. Tak, te osobistości są nam znane, ale pośród tego nurtu w literaturze z domieszką akcji, thrillera, czy czegoś bliskiego nam współczesnemu światu spisków i biurokracji, wybija się ktoś jeszcze. Fakt, ci artyści, o których to niniejszym mowa, to swego rodzaju profeci, wręcz nadludzie i profesjonaliści w swoim fachu, którzy to stanowili oni i stanowią do dziś (a na pewno nie zmieni się to za hektar lat w przód) i będą stanowić swoisty symbol i ikonę ducha epoki swoich czasów, także ducha gatunku fantastyczno-naukowego z różnym ,,sosem nurtu” na dodatek. Ale mamy XXI wiek, pisarzy obecnie się mnoży i mnoży, a swoje kolejna miejsca wśród ,,prawie że kanonu” twórców gatunku fantastyki naukowej i temu pokrewnych, z elementami różnych nurtów zbliżających pisarza do kreacji fikcji o większej realności bliskiej naszemu wymiarowi, w którym żyjemy, zajmują inni kreatorzy beletrystycznej rozrywki, którzy nie dość… że są naprawdę obecnie dobrzy, to za dekadę, dwie lub te więcej lat w przód będą stanowić sądzę Panteon swojej profesji i danego gatunku/nurtu, który reprezentują. I tak natrafiłem na pewną powieść pewnego, wcześniej mi nieznanego twórcy, realizującego się w fantastyczno-naukowym thrillerze polityczno-sensacyjnym, o specyficznym i zagadkowym tytule: ,,Cold Storage. Przechowalnia Śmierci”. Za ,,Przechowalnię” odpowiada David Koepp, i to dzięki tej książce, tak rozmyślnie i intuicyjnie (np. wobec aktualnej sytuacji politycznej i gospodarczej na Świecie) skonstruowanej, po prostu wiem, że Koepp trafia na półkę tych ,,naprawdę obecnie dobrych” pisarzy, którzy (jeśli będą chcieli dalej i dalej tworzyć) za wiele lat (im szybciej, tym lepiej) zbudują Kanon świetnych twórców poruszających się w szerokim fantastyczno-naukowym tyglu gatunkowym. Autor ten ma w sobie wyraźną, jakby mocno oryginalną, tą daną tylko mu nienazwaną wręcz wyjątkowość – ten pierwiastek ,,tego czegoś”, które u wielu twórców literatury popularnej z gatunku sensacji, akcji, fantastyki naukowej, thrillera, czy nawet połączenia tego wszystkiego w funkcjonujący sprawnie wraz z elementem politycznej intrygi i ,,spiskowej teorii dziejów” byt, nie jest od razu tak widoczne – z czasem to kuriozum, za które można polubić Koeppa przychodzi samo z siebie, smakuje się je powoli. Już w trakcie lektury ,,Cold Storage…” można zrozumieć, że autor tytułu to taka wyróżniająca się persona, to ktoś kto może i nie jest ultra wybitny w swoim fachu, lecz to ktoś, kto da ci to, co inne tuzy gatunku/nurtu, w którym porusza się Koepp nie mają. I generalnie rzecz ujmując, Pan David pisząc tak trudną i tak zawiłą wątkowo powieść, o której niniejszym mowa wykazał się nutą talentu i chyba całym morzem, ba Oceanem cierpliwości. Stworzył powieść, gdzie całość wątków w ,,Cold Storage” potrafi się jakby niezauważalnie, dość instynktownie i inteligentnie splatać się ze sobą, przemawiając do wymagającego czegoś sensownego w trzonie ,,science” i kwestiach realizmu czytelnika książki jak i fana tego typu rodzajowych powieści czy komiksów, czytelnika. W ,,Przechowalni” nie ma mowy o subtelnościach, a ni o wybujałych nie wiadomo czym ,,polukrowanych” specyfikach relacji między bohaterami, czy samą konstrukcją Świata Przedstawionego. Całość jest jak najbardziej przejrzysta, większość wątków, w tym to co prezentuje ,,MC” i całość wokół niego… się wyjaśnia. A nie spoilerując dodam przy okazji: tak moi drodzy, w ten sposób opowiada się fabułę jak najbardziej aktualnego, jak najbardziej realnego!, fikcyjnego bytu książkowego, w którym przedstawiane relacje i historii w stosunku do wydarzeń z niedawnej Pandemii Covidu i klasyku filmowego w temacie, Epidemii z 1995 roku razem wziętych, są ponad nie, ponad tą realność, która jeszcze trzy lata temu nas dotykała. Bywało i tak, że w samej powieści (narracja, tempo, logiczność poukładania wątków) zdarzały się delikatne ,,spadki jakości”: bywało lekko nierównie, z szarpaną wymową tego, co przekazywał nam autor, jednakże w ostateczności cała książka okazuje się (przynajmniej w moim przypadku) sensownie akceptowalna przez czytelnika. Chyba że jesteśmy do przesady wybredni, lubujący się w natrętnym zwracaniu uwagi na mieszanie faktów ze zbyt pochopnie i na już tworzoną, dopasowaną do woli czytelnika! fikcją – wtedy… ,,Cold Storage” może okazać się jedynie dla Ciebie oceanem pełnym steku bzdur, i nic poza tym. Jednakże oceniając całość książki (od deski do deski) – tego rodzaju obawy nie mają żadnego uzasadnienia, bo w ogóle ich nie powinno być. Obiektywnie: Koepp przygotował dla odbiorcy coś solidnego i uniwersalnego w temacie – nazwijmy to – true-political-scienceficion. Nasz Pan Koepp, cóż, może i nie jest (jeszcze) jak ci mistrzowie, o których wspomniałem powyżej, dla globalnej świadomości kulturowej i dokonań cywilizacji bezcenni, którzy jako wizjonerzy nie tylko wyprzedzają/ali ramy epok, w których tworzyli i tworzą, ale i wyprzedzają dokonania obecnych autorów swoich gatunków i styli. Pan David to raczej nieco inny twórca, który posiada talent nie mały, oj nie mały!, dzięki któremu, jeśli tak to można określić, stosuje w swych dziełach, w konstrukcji ,,Świata przedstawionego”, tak szerokiego jak się tylko da jak najbardziej aktualny poziom nauki, techniki i gospodarki osiągnięty przez nas, ludzi obecnie, w czasach bliskich Anno Domini 2026. A skoro jesteśmy w temacie ,,naukowo-technologicznym”, zresztą czego można się domyślić, szalenie istotnego dla wszystkiego tego (no, prawie… poza intrygą, budowanym klimatem i elementami suspenso-podobnymi), co prezentuje mocno całym sobą ów książkowy byt Koeppa, warto pochylić się nad jego realnością: nad sensem zalążka nauki i wykorzystania jej dokonań przez autora. Bo to, co tutaj Koepp omawia, jak to (broń Boże nie upiększa) realnie i przykładnie opisuje, w pewien sposób bliskie jest temu, co miało miejsce od 2020 roku do 2023-ego, czyli w okresie ,,Pandemii Covid” w naszym globalnym cyklu życia Cywilizacji. W głównym ,,clue tematycznym” w powieści tej znajduje się kwestia zagrożenia biochemicznego, bardziej jednak w kierunku wywołania przez agresora globalnej katastrofy epidemiologicznej. Dobrze nakreślony wstęp i płynne rozwinięcie są najbardziej kluczowe dla właściwego sądzę osobiście odbioru powieści. Już od początków książki, do jakiejś jej 2/5 całości zastanawiałem się, czy to nie jest tak w budowaniu całego trzonu fabuły, jak miało to miejsce w filmowej ,,Epidemii” z 1995 roku? I chyba tak właśnie w powieści Koeppa faktycznie jest: dla thrillera-medyczno-naukowo-politycznego (książka nie jest według mnie spójna i konkretna gatunkowo), którym ona się okazuje schemat, który się tu stosuje jest o wiele, wiele lepszy niż realizująca to samo wspomniana wyżej klasyka kina thriller-naukowego. W ten sposób w pracy Koeppa od razu, co procentuje na przyszłość, budowana jest wartka, płynna sensacja, akcja, klimacik suspensu-naukowo-fantastycznego, także z wspominkami w odniesieniu do naszej historii nauki. Co zaskakująco dziwne i miłe, takie gatunki i podgatunki, o których wspominam, jak widać można połączyć w jedną powieść, w której wszystkie elementy/aspekty/motywy będą się uzupełniały w tak zgrabny sposób, że nie będzie to w większości przez czytelnika odczuwalne: co tak naprawdę doświadczamy - czy czytamy naukową, bardzo realną fikcję, czy fikcję w fikcji naukowej. Bez szczególnych udziwnień można stwierdzić, że jako debiut Koeppa w roli pisarza (ale do mistrza w swej rodzajowo-nurtowej profesji trochę mu jednak brakuje), przeniesiony wprost z serca wieloletniej pracy w przemyśle filmowym, jako wytrawny i rozumiejący swoje światy i bohaterów scenarzysta, można określić to jako nienagannie wykonaną pracę. Gdybym miał stosować klasyczną łopatologię i ,,walić krótko i prosto z mostu” z oceną ,,Cold Storage…”, to przypisałbym powieści notę: 6/10. Na przekroju całości objętości książki nasz autor starał się za bardzo być scenarzystą a za mało pisarzem; bywało i również odwrotnie: braki w doświadczeniu pisarskim, tym typowym i solidnym w tych gatunkach Koeppa był widoczne (opisy, zabarwianie dialogów, budowa rozdziałów, narracja), przy czym mógł on wybronić się tym, co potrafił jako scenarzysta, lecz tego tu nie zawsze uświadczyliśmy. Summa summarum, otrzymaliśmy: mocne, ciekawe, dynamiczne, dające sporo do myślenia, jednak z widocznymi ,,ujmami” czytadło.

Marzenia czasem się spełniają, te makabryczne też... 🍵📚📖👍 Wyobraźcie sobie, że każdy z was może wytypować kogo chce uśmiercić nie wychodząc z domu, nawet nie wstając od komputera. Wystarczy krótki wpis i być może, to właśnie Twój kandydat zginie z ręki seryjnego mordercy. Czy zdecydowalibyście się wziąć udział w tej "zabawie", a może będziecie tylko obserwować przebieg wydarzeń?

Trzeci tom cyklu z detektywem Nickiem Hellerem. Nie porwała mnie ta książka, brakuje napięcia. Dużo zbędnych opisów sytuacji, dłużyzny, miejscami nudno. Postacie wyraziste, dobrze opisane, temat ciekawy, ale brakuje czegoś, co lubię w dobrych kryminałach.