Wyznania dominy. Jak zniewalam celebrytów, polityków, księży i biznesmenów

„Otóż ból staje się narzędziem do tego, żeby osiągnąć pewien koktajl chemiczny w mózgu (…) Klient przychodzi właśnie po takie odczucia. Nigdy nie zgłasza się wprost po ból, tylko po to, co ten ból z nim robi, co sobą reprezentuje.”

Te słowa są esencją „Wyznań dominy”. Książka jest nie tylko opowieścią o drodze, jaką autorka przeszła, by stać się profesjonalną i świetnie opłacaną dominą. To przede wszystkim historia o mężczyznach zmęczonych nieustanną presją i oczekiwaniami — pragnących na chwilę, na kilka godzin uwolnić się od odpowiedzialności za siebie i innych, odpuścić, przekazać kontrolę i pozwolić się sobą zaopiekować.

Dominika Kruszewska wspomina swoje dzieciństwo i młodość. Opowiada o momentach, które po latach okazały się kluczowe w kształtowaniu jej osobowości. Bez owijania w bawełnę opisuje relacje z rodzicami, pierwsze zauroczenia i doświadczenia z chłopakami. W pierwszym rozdziale wpuszcza czytelnika do swojej głowy, by pokazać, kim jest: co ją ukształtowało, jakie wydarzenia pchnęły ją ku konkretnym decyzjom. Ile w tym prawdy, a ile autokreacji – nigdy się nie dowiemy.

W kolejnych rozdziałach poznajemy kulisy pracy profesjonalnej dominy – kobiety, której płaci się za sesje BDSM. Autorka w pewnym stopniu wciela się w swoich klientów, opisując spotkania z ich perspektywy. Zagłębia się w ich umysły i serca, szukając motywacji ich działań, dążenia do spełnienia głęboko ukrytych fantazji. Fantazji, których przez lata próbowali się wyprzeć, a które często zjadają ich od środka. Fantazji, o których nigdy nie powiedzą swoim partnerkom, a czasem nawet terapeutom. A jednak ostatecznie nie chodzi tylko o seksualne marzenia, ale o emocje i uczucia, które się za nimi kryją. Dominika po latach pracy — tysiącach przeprowadzonych sesji (nierzadko kilkudniowych) i setkach tysięcy przegadanych godzin — precyzyjnie rozszyfrowuje prawdziwe potrzeby swoich klientów. Bo niezależnie od rodzaju fantazji, zawsze chodzi o coś więcej: o głęboko skrytą pustkę emocjonalną, o oswojenie traumy, o uwolnienie się od nadmiaru oczekiwań.

Fascynująca jest postać dominy wyłaniająca się z kart książki. To kobieta pewna siebie, odważna, nieustępliwa, a jednocześnie czuła i opiekuńcza. Bo nie wolno zapominać, że nie tylko karze, upokarza i kontroluje uległych — jej zadaniem jest również troska o klientów. Ci ludzie wychodzą ze swojej strefy komfortu, oddając się całkowicie na łaskę — bądź co bądź — obcej osoby. Te relacje zawsze opierają się na bezgranicznym zaufaniu i poczuciu bezpieczeństwa.

„Wyznania dominy” to nie jest książka dla każdego. Trzeba do niej podejść z otwartym umysłem i empatią. Zanim zaczniesz czytać, odłóż na bok wszystko, co wiesz o świecie, a swoje przekonania i moralność zawieś na wieszaku. Jeśli nie jesteś w stanie tego zrobić — odpuść sobie tę lekturę, bo będziesz się tylko męczyć. To książka dla osób ciekawych i świadomych, że rzeczywistość ma do zaoferowania znacznie więcej niż to, co uznajemy za „normalne”.

Ewa Jemioł