Wyspa Skradzionych Marzeń

„Wyspa skradzionych marzeń” to kontynuacja bardzo dobrej książki „Ocean straconych nadziei”. I już na samym początku należałoby zwrócić uwagę na fakt, że oba te tytuły doskonale do siebie pasują. Zresztą wszystko w tej serii zostało odpowiednio przemyślane: spójne okładki, barwione brzegi tworzące jedną grafikę, rysunki zdobiące strony, które ożywają pod wpływem szybkiego przewracania kartek, no a przede wszystkim fabuła, która doskonale rozkłada się na obie te części.

Akcja książek z serii „Folly Beach” umiejscowiona została na malowniczej wyspie, która sprzyja surfowaniu i spędzaniu czasu na piaszczystych plażach. Wydawać by się mogło, że to prawdziwy raj na ziemi. Miasteczko skrywa jednak swoje tajemnice. Jego mieszkańcy nie są tymi, za kogo się podają, a tajemnica pogania tajemnicę. Ta część serii wnosi wiele nowych wątków, ale też ostatecznie udziela odpowiedzi na wszystkie pytania. Dopiero „Wyspa skradzionych marzeń” sprawiła, że faktycznie doceniłam tę serię. Po pierwszej części miałam wrażenie, że jest to po prostu dobra historia – przyjemna, choć niewyróżniająca się niczym szczególnym. Zdanie zmieniłam szybko, bo już po kilku pierwszych rozdziałach drugiej części. Każdy szczegół tej opowieści został dokładnie przemyślany i zaplanowany. Nie ma w niej zbędnych wątków ani wypełniaczy.

Ciężko wyjść z podziwu nad zawiłością stworzonej przez autorkę intrygi. Akcja książki niejednokrotnie zaskakuje, obierając niespodziewany kierunek. Największym plusem tej książki jest jednak relacja głównych bohaterów. Wątek miłosny oparty jest na dosyć nietypowym uczuciu, które zmienia się wraz z rozwijającą się akcją. Caleb i Cassie są dla siebie największymi wrogami, ale też jedynym wsparciem. Połączyła ich wspólna intryga i chęć dotarcia do prawdy. Wspólne cele oraz spora ilość spędzanego razem czasu sprawiają, że z czasem ich uczucia zmieniają się szybciej, niż są w stanie to dostrzec. „Wyspa skradzionych marzeń” doskonale pokazuje, w jakim tempie rozwija się ich nietypowy związek. W tej relacji to zdecydowanie „he fell first”. Od napięcia i niedomówień aż iskrzy. Chciałoby się, żeby ta para wyjaśniła sobie wszystko od początku do końca, jednak z nimi nie ma tak łatwo. Cassie i Caleb toczą ze sobą ciągłą walkę, która w pewnym momencie staje się ich sposobem na okazywanie uczuć.

Narracja książki poprowadzona jest w bardzo dobry sposób. Pierwszoosobowy narrator, którym jest albo Cassie, albo Caleb, przedstawia wszystkie najpotrzebniejsze wydarzenia i informacje, jednak dozuje nam dostęp do elementów pozwalających rozwiązać kryminalną zagadkę zbyt szybko. Dzięki temu czytelnik nie jest w stanie domyślić się, jakie będzie zakończenie. To duży plus. Faktycznie, rozwiązania kilku wątków mogą być przewidywalne, jednak jestem pewna, że całość zaskoczy każdego. Nie ma w tej książce przesytu, czy zbyt zawiłych i niewiarygodnych wyjaśnień.

Ta dylogia wydaje się być prawie idealna. Dzięki podziałowi historii na dwie części czytelnik ma szansę bardzo dobrze poznać bohaterów i ich przeszłość (bo na tym skupia się pierwsza część) oraz wejść w świat przedstawiony i po uszy zagłębić się w zagadce kryminalnej, pozwalając sobie na typowanie mordercy (szczególnie w drugim tomie). Jedyne, czego mi zabrakło w tej części, to lekkiego przypomnienia, co działo się w „Oceanie straconych nadziei”. Pierwszą część czytałam zaraz po jej premierze, czyli prawie rok temu. Kontynuacja serii nie wraca jednak do wydarzeń opisanych w pierwszym tomie – od razu wciąga czytelnika w wir akcji i nawał nowych wydarzeń. Z tego powodu ciężko było mi zorientować się, w którym momencie historii właśnie jestem i jakie ważne elementy pierwszej części powinnam pamiętać.

Seria „Folly Beach” łączy w sobie małomiasteczkowy klimat, wątek kryminalny i historię nietypowej miłości, która okazuje się na tyle silna, że jest w stanie przezwyciężyć wszystkie przeciwności. To książki idealne dla młodych czytelników, którzy docenią pełne tajemnic i zawiłości opowieści. Warsztat pisarski autorki sprawia, że książki czyta się naprawdę dobrze. Czuć u niej swobodę w opowiadaniu historii, a przede wszystkim wiarę w swoje możliwości. Podsumowując, „Wyspa skradzionych marzeń” to udana kontynuacja, która nie tylko rozwija wątki rozpoczęte w „Oceanie straconych nadziei”, ale także nadaje im nową głębię i intensywność. To historia pełna emocji, napięcia i zaskakujących zwrotów akcji, które trzymają czytelnika w niepewności aż do ostatnich stron.

Natalia Harpula