Zuzanna Wólczyńska

Czasem wracałam myślami do pierwszej części. Pamiętałam, jak się ona skończyła i zastanawiałam się, co może być dalej. Jak potoczy się historia? Wciąż wracałam myślami do zagadki, a jak sięgnęłam po ,,Wyspę skradzionych marzeń" okazało się, że pojawiły się nowe. Razem z bohaterami wpadałam w pułapkę czasu. To, co wydarzyło się kiedyś, wpływało na ich życie. To, co zaś oni robili, kiedyś zapewne wpłynie na ich przyszłość. Przeszłość i teraźniejszość wciąż się ścierały, a ja pośród nich starałam się dojść do własych wniosków. Niektóre z nich naprowadzały mnie na drogi, którymi dotarłam do końca, a inne okazały się ślepymi uliczkami. Ten tom był w porządku, ale czegoś mi w zabrakło. Może emocji? Albo większego zaskoczenia? Nie wciągnął mnie tak jak pierwszy, ale to nie znaczy, że nie był dobry. Był dobry tylko ja chyba oczekiwałam czegoś więcej. Więcej tajemniczości, więcej zagadek, więcej trochę stron. Cassie i Caleb. Nudziłam się, gdy byli osobno, ale uwielbiałam strony gdy, byli razem podczas rozmów i przekomarzanek. Miałam wrażenie, że byłam wtedy z nimi. Tuż obok i śmiałam się razem z nimi. Przeżywałam. ,,Wyspa skradzionych marzeń" dla mnie nie była najlepsza, ale miło spędziłam z nią czas.