Wóz strażacki, który zniknął

Bardzo ciekawe śledztwo. Super się czytało o żmudnym dochodzeniu do prawdy. Jednak w odbiorze przeszkadzało mi parę rzeczy: opisy zbyt wielu nieistotnych szczegółów, jakieś takie rozmemłanie głównego śledczego i brak ostatecznego rozstrzygnięcia. W końcu Manon mogła tego Jo zamknąć sama w aucie i wepchnąć do jeziora? Jeśli nie mogła, to chyba należało jednak przycisnąć tego Jean-Luca? Nie lubię, gdy czytelnik wie więcej niż śledczy, zatem niespecjalnie miałam ochotę czytać rozdziały opisujące aktualne życie dziewczyny. Tym niemniej, skoro były napisane, to chciałabym zrozumieć, co się z nią działo. Przecież jako 16-latka znała wartość pieniądza, chodziła do szkoły, znała matematykę - dlaczego płaciła za przejazd całym banknotem i nie brała reszty? Owszem, dom miała okropny, ale nie ona jedna. Co spowodowało, że była tak zupełnie niezsocjalizowana, żyła jak dzikie zwierzę? 🤷‍♀️ Według mnie nie zostało to w powieści dobrze wyjaśnione. Mimo zastrzeżeń, książkę polecam i na pewno będę chciała sięgnąć po inne pozycje autora. Głównie ze względu na bardzo dobrze opisane śledztwo.

Książka trafiła do mnie z blogosfery. Sama bym raczej jej nie kupiła, z racji, że kryminały wolę oglądać (a i tu zawsze kieruję się nie tak może nawet fabułą, jak obsadą aktorską), niż czytać. I dlatego ten gatunek literacki czytam bardzo rzadko. Tak mam od początków swego czytelnictwa i raczej się to już nie zmieni. Ale wracając do książki, muszę przyznać, że przyjemnie się ją czytało, może dlatego, że nie tylko wciągnęła mnie intryga kryminalna - chociaż niezbyt skomplikowana, to jednak ciekawie poprowadzona - ale zainteresowało mnie również tło, w jakim się akcja tego kryminału toczy. A jest nim miasteczko Bath, gdzie mieszkała i tworzyła Jane Austen, o której mówi się tu sporo, gdyż pierwszym podejrzanym w kryminalnej intrydze jest mąż ofiary, profesor wykładający na miejscowym uniwersytecie anglistykę, który otrzymał za zadanie zorganizowanie wystawy "Jane Austen w Bath". A ja, choć jej twórczość znam tylko z ekranizacji filmowych, to jednak ostatnio obejrzałam film biograficzny p.t. "Jane Austen żałuje" i dlatego miło mnie ten wątek zaskoczył. A łączy się on ściśle z intrygą kryminalną, gdyż jednym z motywów zbrodni jest kradzież listów Jane Austen, które profesor otrzymał od wdzięcznej mieszkanki Bath za uratowanie syna. Podsumowując tę krótką opinię mogę stwierdzić, że "Detektyw Diamond i śmierć w jeziorze" to wdzięczna lektura, w której mamy jednego trupa (i to pięknej kobiety), zmieniających się podejrzanych oraz mało sympatycznego, ale zdeterminowanego detektywa, który - nawet, gdy przestaje nim być i zostaje odsunięty od prowadzonej sprawy - pomaga ją rozwikłać, tyle, że już nie wydziałowi kryminalnemu, a obrońcy osoby oskarżonej o zbrodnię.

Druga część cyklu u mnie wypada jako ostatnia z dostępnych na naszym rynku, co nie zaburza szczególnie odbioru, gdyż każdy tom to nowe zdarzenie i śledztwo, a jedynie komisarz Robert Marthaler przedstawiony zostaje na różnym etapie swego życia. Jeśli chodzi o prywatne relacje śledczego, to fabuła jest stonowana głownie przez fakt, że trudno mu nawiązać kontakt z Teresą po jej przyjeździe do Frankfurtu. Co jednak nie oznacza, że będzie czekał z założonymi rękami i przy nadarzającej okazji udaje mu się nawet znokautować pewnego mężczyznę. (...) W "Pannie młodej w śniegu" brutalne zabójstwo młodej kobiety na jej posesji rozpoczyna grę upozowanych ofiar i ich kata. Oprawcy nie zależy tylko na pozbawieniu życia, ale odgrywaniu wyrafinowanych scen. Czy sprawca posługujący się swoimi rytuałami jest tak dobry w zacieraniu śladów, czy to prowadzący śledztwo bagatelizują pewne szczegóły, pomijają ważne wątki i wciąż są tak daleko w tyle? I to podejście organów ścigania, gdy nie można poskładać całości z dostępnych fragmentów, gdy wymyka się istota naszym spostrzeżeniom zostaje reguła: należy poczekać do następnego morderstwa. Być może będzie więcej śladów, informacji, jacyś świadkowie i bum! Mamy go! Tutaj też w pewnym momencie, dość niefortunnym momencie dla komisarza Marthalera jak i sprawy, akcja wyhamowuje. Odczuwamy spadek adrenaliny aż do pojawienia się kolejnej ofiary. [Hurraa!] Możemy w końcu oczekiwać przełomu w sprawie. Więcej danych i profil sprawcy skrystalizował się. Policja znała już środowisko i wzór według którego postępował sprawca. A może znali samego mordercę? (...) Całość: https://nakanapie.pl/recenzje/rytual-mordercy-panna-mloda-w-sniegu

Para autorska Maj Sjöwall i Per Wahlöö to można powiedzieć 'rodzice' skandynawskiego kryminału. W latach 60. i 70. napisali cykl dziesięciu powieści o komisarzu Martinie Becku z policji sztokholmskiej, wyróżnia te pozycje realistyczny opis pracy stróżów prawa. Ta książka, ósma z cyklu, jest jedną z lepszych. Zaczyna się, tak, że dostajemy szczegółowy opis napadu na bank, w trakcie ginie człowiek zastrzelony przez sprawcę, który skutecznie umyka z pieniędzmi. Sprawę prowadzi grupa pod kierunkiem prokuratora Olsena, nazywanego Buldożer Olsen, ze względu na energię i dynamikę, ale to marny śledczy, więcej tam krzyku niż sprawnej policyjnej roboty. W innej sprawie komisarz Martin Beck wracający do pracy po postrzale, dostaje, niejako w ramach rekonwalescencji, do rozwiązania zagadkę śmierci niejakiego Svärda, emerytowanego tragarza. Facet został zastrzelony w swoim mieszkaniu, w którym drzwi i okna były solidnie zamknięte od wewnątrz, ale w pomieszczeniu nie znaleziono broni. Jest to klasyczny, znany w literaturze kryminalnej, przypadek zagadki 'zamkniętego pokoju'. Śledztwo w sprawie przeprowadzono niechlujnie, uznano, że było to samobójstwo. Niemniej Martin Beck, działając powoli i metodycznie dochodzi do prawdy, rozwiązując zagadkę zamkniętego pokoju i wykrywając sprawcę morderstwa. Śledztwo Becka jest jedynym 'normalnym' w książce, poza tym mamy komedię omyłek i splot nieprawdopodobnych zdarzeń. I tak atak grupy policyjnej na mieszkanie gdzie mają się ukrywać groźni przestępcy to prawdziwy '13 posterunek', ale nie bez konsekwencji: paru stróżów prawa zostaje postrzelonych. Dalej, sprawca napadu na bank znajduje przypadkowo broń, którą użyje w przestępstwie. Potem w wyniku niezwykłego zbiegu okoliczności, bardzo ostrożny drobny przestępca i przemytnik, niejaki Mauritzen wpada w ręce policji, co ma swoje konsekwencje. W innym zdarzeniu, policjanci zupełnie przypadkowo znajdują pistolet, z którego strzelano w banku, w wyniku czego Bogu ducha winny człowiek zostaje oskarżony o napad i morderstwo, a prawdziwy sprawca cieszy się wolnością. Wreszcie rozwiązanie sprawy zamkniętego pokoju przez Martina Becka – jedyna nieprzypadkowe zdarzenie w tym szaleństwie – nikogo nie interesuje, bo wygląda nader nieprawdopodobnie. Szwedzka para wykpiwa w tej książce tradycyjny schemat kryminału: zbrodnia – śledztwo – wykrycie sprawcy. Przy czym śledztwo winno być oparte na logice i dedukcji (jak u Sherlocka Holmesa czy Agathy Christie) a sprawca powinien ponieść zasłużoną karę. U Sjöwall i Wahlöö nie ma logiki czy dedukcji, królują za to chaos, przypadek i niekompetencja policji. W efekcie jedni sprawcy cieszą się wolnością, a inni odpowiadają za przestępstwa, których nie popełnili. To zatem taki antykryminał. Szalenie odświeżająca rzecz na tle standardowych książek z gatunku.

Trochę przypadkowo trafiłem na ten kryminał z Norwegii, a że jestem fanem skandynawskich klimatów, to dałem szansę. To było o wiele lepsze niż twórczość tego Nesbo, który jest totalnie przereklamowany. W zasadzie tylko końcówka nie zrobiła szału i wpadła w sztampę, ale cała fabuła była bardzo solidna. Zbrodnia na młodej kobiecie, różne tropy, wielu podejrzanych i rzetelne śledztwo i policyjna robota. Ten duet gliniarzy dał się lubić, czytało się szybko jako rozrywkę, ale nie było obrażania inteligencji czytelnika. W swojej bibliotece nie mam nic więcej tego autora, a chętnie bym jeszcze wrzucił jako coś luźniejszego. Okładka zwiastuje straszny kicz i gniota, ale to tylko pozory. Dobry kryminał.

Chyba najbardziej mnie wciągnęła z pięciu jakie przeczytałam z tej serii. Więcej gwiazdek nie dam, bo akcja wszystkich części prowadzona jest w podobny sposób. Na końcu coś się okazuje, ale nie bardzo wiadomo jak i skąd, bo więcej tam siły przypadku niż pracy policji. Taki jakiś styl serii o detektywie B.

Bardzo fajny kryminał! Autor z czułością opisuje swoich bohaterów z policji, nie szczędząc im jednak odrobiny ironii. Do tego sensownie zawiązana i rozwiązana sprawa, plus lokalny klimat Oslo zimą, nader mroźną. Na minus poczytuję niedbałość tłumaczki i brak korekty, co było zauważalne w kilku momentach. I tak jak błędny przypis do lokalizacji dzielnicy Oslo (Lamberseter leży na południowym wschodzie, nie na północnym zachodzie Oslo), tak dosłownie przetłumaczone jak się domyślam idiomy czy zdania to już zbyt wionie dość kiepskim podejściem do jakości tekstu. Mimo to warto przeczytać, bo to niezła rozrywka :)

„JEŻELI BÓG ISTNIEJE, TO JESTEŚMY SKURWYSYNAMI”* Zaryzykuję obrazoburcze stwierdzenie, że Izzo jest nawet lepszy niż Chandler. Napisał tylko trzy kryminały, i zaraz umarł. Nie miał tyle szczęścia (szczęścia, ha, ha!), co Stieg Larsson, autor trylogii „Millenium”, który też napisał trzy kryminały i zaraz umarł, ale trafił w swój czas i dzięki temu jego powieści wciąż żyją. Izzo nie trafił w swój czas, bo był poetą. Prawdziwym (pisał wiersze), ale również poetą kryminału. Chandler także był poetą kryminału, ale miał więcej szczęścia (ha, ha, szczęścia, człowiek, który zapił się na śmierć), bo pisał po angielsku i jakimś cudem ze swoimi mrocznymi, kryminałami noir trafił w swój czas. Ta proza, czarna i gęsta jak smoła, trafia mnie prosto w serce, dlatego przymykam oko na niedoskonałości debiutanta (to pierwsza powieść Izzo). Inspektor Fabio Montale, duchowy brat chandlerowskiego Philipa Marlowe’a próbuje rozwikłać zagadkę zabójstwa dwóch przyjaciół z dzieciństwa, z którymi łączyła go silna więź, chociaż ich drogi się rozeszły. To prywatne śledztwo, w policji Fabio wykonuje marginalną robotę. Wszystkie tropy prowadzą do mafii, ale… Ktoś może zapytać: a po co on tyle o tej Marsylii opowiada? Bo kocha. Proste? A że to nie jest rajska wyspa? No nie jest. Taka prawda. Ktoś może marudzić, że te konszachty mafijne takie skomplikowane, że trudno się połapać. Na szczęście, nie trzeba wszystkiego ogarniać, bo nie o to tutaj chodzi. Mafia mafią, ale emocje emocjami. Mafiozi się tłuką dla kasy, ale prawdziwa nienawiść z czegoś innego wypływa. „Chciałem stąd wyjść, znaleźć się w łódce, na szerokim morzu (…) Cała ludzkość wychodziła mi gardłem. Te wszystkie historie, to tylko znikoma cząstka nikczemności świata (…) Można by uwierzyć, że pierwszy człowiek tak dostał w kość, że zawładnęła nim nienawiść. Jeżeli Bóg istnieje, to jesteśmy skurwysynami.”* To powieść skierowana do ludzi potrafiących czytać ze zrozumieniem, a nawet do tej specyficznej kategorii czytelników, którzy potrafią jeszcze czytać między wierszami. [„Z poduszką czy bez? – pytano przy rezerwacji miejsc w niektórych hotelach.” Ładne, prawda?] To książka dla tych, co potrafią zachwycać się słowem i docenią ironię. „Jeszcze kilka dni temu ten dom był domem starego kawalera, a teraz trzy kobiety grają tu sobie w remika, chociaż dochodzi północ. Posprzątane. Jedzenie przygotowane. Naczynia pozmywane. Na tarasie suszy się pranie. A przede mną marzenie każdego mężczyzny: matka, siostra i prostytutka. (…) Szkoda, że nie tworzą razem jednej, jedynej kobiety, którą bym pokochał.” Nie liczcie na światełko w tunelu. Fabio nie znajdzie ukojenia. „Kiedy mi opisała mężczyznę, o którym marzy (…) przestraszyłem się. Nie podobał mi się ten portret. To nie ja.” „Nareszcie znów ją widziałem. Po drugiej stronie śmierci. Zdechli ci, którzy ją zabili. (…) Noszę ją w sercu i będzie ze mną zawsze na tej ziemi, która każdego dnia daje ludziom szansę.” Zaczęłam znajomość z Izzo od drugiej części trylogii („Szurmo”), która, siłą rzeczy, była już lepiej dopracowana (mniej postaci, nie tak skomplikowane konszachty policyjno-mafijne) i już się nie mogę doczekać części trzeciej, i ostatniej, niestety. www.czytacz.pl

Prolog Czas wilka „Był teraz innym człowiekiem. Miał uporządkowane życie. Kto by wtedy przypuszczał? Zdarzał się, że wracał myślami w przeszłość. Coraz rzadziej, bo lepiej nie grzebać w tym, co było. Czasem mu się to jednak zdarzało, Ciekawe, co się z nią stało i czy kiedykolwiek się dowie?”( s.8.) Thomas Kanger, Mężczyzna, który przychodził w niedzielę, przekł. M. Rey – Radlińska, Wyd. Czarne, Wołowiec 2009. Seria ze strachem proponuje Czytelnikowi, m. in. Wielkanoc z tygrysem D. Foksa czy J. Seghersa, Zbyt piękną dziewczynę. W przypadku T. Kangera i „Mężczyzny, który...” uwagę CZYTELNIKA przykuwa okładka, wyrazista w swym rysunku z dziką bestią (wilkiem) o szponiastych pazurach i przerażoną ofiarą. T. Kanger -to dziennikarz szwedzki, autor kilku kryminałów, których bohaterką jest piękna Elina Wiik, funkcjonariuszka policji. Od pierwszych stron Czytelnik wie, że ma do czynienia z bardzo dobrym kryminałem, napisanym przez mało znanego autora, który jednak nie ustępuje czołówce skandynawskiej, od H. Mankella poczynając, przez C. Lackberg czy Nessera, na Larssonie kończąc. Mistrzowska narracja biegnie dwoma ścieżkami (jest wątek dawnego śledztwa, w sprawie śmierci dziewczyny odnalezionej w lesie, które lada moment może zostać przedawnione i drugi …). Wszystkie zawiłe supły (jak przystało na kryminał) zostaną rozwiązane bez zbędnej zwłoki na oczach czytającego. Zaskakuje akcja, zaskakuje sprawność narracyjna autora, zaskakuje rozwiązanie. Letnią przygodę ze szwedzkim kryminałem warto kontynuować wraz z T. Kangerem. Zawodowiec. 7/10

Niezwykle duszny, mroczny, gęsty kryminał, w którym główny bohater to starszy człowiek, postanawiający rozwikłać sprawę swego wnuka, zaginionego lata temu. Gerlof musi zmagać się nie tylko z tajemnicą, brakiem dowodów i upływającym czasem, ale także pogodą, która nie ułatwia dochodzenia i własnym ciałem, które odmawia posłuszeństwa. Akcja prowadzona jest w dwóch liniach czasowych i w obu sunie bardzo powoli, a autor skupia się na odczuciach bohaterów malując chłodny obraz relacji międzyludzkich. Atmosfera ma dość klaustrofobiczny charakter i nie ukrywam, że to nie jest książka do pochłonięcia w jeden wieczór. Ciekawy początek serii, ale raczej dla miłośników skandynawskich kryminałów. Dla mnie za dużo chłodu, choć nie wykluczam, że kiedyś wrócę do tego cyklu.

"Wyobraź sobie, że kiedy przejmujesz stary dom, on przejmuje ciebie." Stary drewniany dom w północnej Olandii ma długą historię. Jego najnowsi właściciele, Joakim i Katrine Westinowie, przenoszą się z dziećmi do niego ze Sztokholmu. Tu chcą odpocząć od wielkomiejskiego zgiełku i zaznać spokoju w odludnym miejscu, dawnej siedzibie latarników. Jednak, gdy rodzinę spotyka wielkie nieszczęście, Joakim będzie zmuszony zmierzyć się nie tylko z własną tragedią, ale również duchami przeszłości, które nierozerwalnie łączą się z tym miejscem. Drugi tom Kwartetu Olandzkiego znowu zabiera nas na Olandię. To właśnie ona jest punktem stycznym tej serii, choć pojawia się również tutaj jeden bohater poznany nam w pierwszym tomie. Jest on jednak tutaj bohaterem pobocznym, który uzupełnia historię, ale nie jest jej główną osią. Mam wręcz wrażenie, że w tej książce pierwsze skrzypce gra właśnie sam dom. To on spaja wszystkie wydarzenia i tworzy ich podłoże. Raz za razem cofamy się do wydarzeń przeszłych, aby poznać losy jego mieszkańców w różnych latach od czasu jego zbudowania jako domu latarników aż do teraźniejszości. Autor maluje również nam tu pięknie zimę, jaką możemy spotkać tylko w tym miejscu i wielką zamiecią zwaną przez lokalnych mieszkańców fåk. Robi to w tak perfekcyjny sposób, że odczuwa się podczas lektury siekący w oczy śnieg i silny wiatr, który uniemożliwia nam jakikolwiek ruch. I.mozemy jedynie spoglądać na dwie latarnie stojące przy domu i modlić się, aby ta, która nigdy nie świeci, nie zapaliła się teraz dla nas wieszcząc nadchodzącą $mierć..

„NIE DA SIĘ ZMUSIĆ PRAWDY, ŻEBY WYSZŁA NA JAW” * Izzo to kompletnie nieznany w Polsce autor; wydano u nas zaledwie trzy jego książki z serii „Trylogia marsylska” i można je dostać tylko w antykwariatach. Jeśli jednak lubicie ambitniejsze kryminały, warto poszperać w internetach albo w bibliotece. Autor ujął mnie postacią detektywa. Fabio Montale jest Włochem z pochodzenia, i nie tylko to łączy go z komisarzem Montalbano – bohaterem cyklu powieści Camilleriego. Montale czyta Conrada, słucha jazzu, Brassensa i Brela, uwielbia dobrą kuchnię i wino („nie mam najmniejszego zaufania do ludzi, którzy jedzą mało i byle co”), jest czuły na kobiece wdzięki, nie ma oporów przed wymierzaniem sprawiedliwości na własną rękę i kocha swoje miasto – Marsylię („W Marsylii jesień zachowuje posmak lata niekiedy nawet do końca października. Wystarczy powiew wiatru, by znów zapachniało tymiankiem, miętą i bazylią”). I cóż ja poradzę, że kocham takie klimaty? Że przemawia do mnie subtelne, ironiczne poczucie humoru („Uwielbiam tę facetkę! Jak umrę, to na pewno jej będzie mi brakować najbardziej. To znaczy, prędzej będzie odwrotnie, ale wolę o tym nie myśleć”). Nie mogę sobie odmówić w tym miejscu dygresji. Czytając „Szurmo” od razu przypomniała mi się niedawno wymęczona „Biała gorączka” Ellroy’a. Tam zniechęciłam się do bohatera „od pierwszego wejrzenia”, tu jest dokładnie odwrotnie. Może również dlatego, że detektyw Montale traktuje z szacunkiem wszystkich ludzi, niezależnie od ich koloru skóry, wyznania czy orientacji seksualnej. Za takie zresztą podejście do podejrzanych został wyrzucony z policji, w której poziom korupcji dorównuje policji w Los Angeles opisywanej przez Ellroy’a. Dlaczego jednak w tej powieści zagęszczenie zła nie przeszkadzało, a w „Białej gorączce” uwierało nieznośnie? Odpowiedź dał mi Wiesław Myśliwski, kiedy niedawno przypadkiem trafiłam na rozmowę z autorem w jednej ze stacji telewizyjnych: „literatura ma prawo być tragiczna, ale nie ma prawa odbierać nadziei”. Izzo daje nadzieję. Nie wyjaśnię co znaczy słowo szurmo, może namówię was, żebyście sami to sprawdzili. Ja już sobie zamawiam pozostałe tomy. „Szurmo” to druga część, która jest samodzielną całością, ale chyba lepiej czytać po kolei. *cytat z książki www.czytacz.pl

Cieszę się, że przypadkiem ponownie zaczęłam od 4 części zamiast od pierwszej bo nie wiem czy bym sięgnęła po więcej, a tak wiem, że warto. Niestety ta część nie zachwyca. Ciekawy pomysł na książkę, ale miejscami miałam wrażenie, że bardziej czytam obyczajówkę. Dialogi między głównymi bohaterami są czasem bez sensu i nawet bohaterowie dochodzą do tego samego wniosku. Mam nadzieję, że druga część będzie lepsza.

Jak dla mnie trochę za bardzo pofantazjowała autorka z tymi spiskami i zniknięciem pani prezydent. Chyba wszystko mało realne, no i te wstawki angielskie - nie wiem czemu miały służyć?! Ogólnie czyta się dobrze i szybko. Lekka lektura na te deszczowe wieczory.

Bardzo przyjemny kryminał. Jest tajemnica. Napięcie jest stosownie dozowane. Przemyślany układ. Czyta się ją płynnie, czytelnik nie jest bombardowany mnóstwem wątków. Wątek kryminalny umiejętnie jest wkomponowany w tło obyczajowe i społeczne Szwecji. Faktem jest, że stylistyka przypomina Mankella, co mi odpowiada, a tęsknię za Nim. Zdania ładnie budowane, z zasady brak wulgaryzmów i epatowania okrucieństwem. Ten kryminał nie jest przygnębiający. Książka pisana jakiś czas temu, a mimo to postacie są bardzo realne, potrafią patrzeć krytycznie na wspólczesny świat. Tamta Szwecja jest trochę jak dzisiejsza Polska, ale tylko trochę :). Bohaterka, mimo iż przesiąknięta współczesnym myśleniem, potrafi skrytykować skutki neomarksistowskiego porządku świata.

Świetna książka, czytam ją już kolejny raz, a to o czymś świadczy...;-) Bardzo dużo opisów, ale o dziwo wcale nie nudnych.. autorka wszystko dokładnie nam opisuje, że czujemy się, jakbyśmy tam byli.. widzimy wszystko JEJ oczami, tak sprytnie to naświetla piórem.. nie każdy tak potrafi,.. za to właśnie lubię Marthę Grimes.

Książka ma ciekawą fabułę i dobrze się czyta. Jak to w przypadku „północnych” kryminałów, autor wprowadza dużą ilość wątków, oraz postaci. Bohater wiecznie dzwoni do kogoś, kto nie odbiera, nagrywa się na sekretarkę lub wysyła smsy, co wprowadza dreszczyk ciągłego niedoinformowania i oczekiwania na ważne dane. Kontrolowanego chaosu dodaje fakt mnogości zajęć bohatera, oraz wielowątkowości powieści. Słabą stroną powieści jest główny bohater, chociaż jest kreowany na honorowego obrońcę wolnej i rzetelnej prasy, nadal jest irytującym dziennikarzyną. Z jednej strony autor kreuje go na prześmiewcę taniej sensacji i poważnego zawodowca, z drugiej jednak wkłada mu w usta łapanie innych za słówka, nadinterpretację wypowiedzi i tandetne teksty najniżej żerujących pismaków. No i seks. Dużo seksu. Lecą na gościa jak do miodu, ale on jest twardy i wierny swojej żonie. Chodzi do klubów go-go, śpi z innymi, podaje ręcznik pod prysznicem, podgląda, ogląda filmy porno z koleżankami, w których te występowały, ale seksu twardo odmawia. Codzienność. To samo z alkoholem. Piją go jak coca-cole. Wiecznie napalone panienki i litry wina, codzienność duńskich dziennikarzy. Podsumowując, książka jest dobra, szybko się czyta, bohater od razu powinien dostać etat w służbach specjalnych, a zakończenie pozostawia niewyjaśnione wątki. Mimo to polecam do bezrefleksyjnego czytania na plaży. Ciekawostka: Duńsko-szwedzko-północne kryminały swego czasu cieszyły się u nas ogromną popularnością. Do tego stopnia, że nawet… po prostu Ove Løgmansbø.

Książkę poleciła i pożyczyła mi znajoma i bardzo,ale to bardzo jej za to dziękuję . Przyznam szczerze że bardzo przypadł mi do gustu ten kryminał .Strony szybciutko umykały ,a ja wraz z Petrem Diamondem i jego pomocnica prowadziłam dochodzenie ..... Dodatkowym plusem jest to że akcja ksiązki dzieje się w Angielskim miasteczku Bath.Byłam tam ,miałam okazję zwiedzić i jeśli macie możliwość to polecam .Piękne zabytkowe miasto . Z czystym serduchem polecam,na pewno się nie zawiedziecie :-)

Zaczyna się w grudniu, pada śnieg, miasteczko wygląda jak świąteczna pocztówka, gdyby nie zwłoki, które zastępują mechaniczną figurkę kowala, uderzającego w młot. Mieszkańcy małego, cichego Long Piddleton w hrabstwie Northamptonshire w środkowej Anglii zawsze obawiali się przybyszów. Przed wejściem do „Pod Jackiem i Młotem” ktoś powiesił mężczyznę, a „Pod Huncwotem” znaleziono trupa z głową wciśniętą do beczki piwa. I zaczyna się jazda (bez trzymanki) kto, z kim i dlaczego to zrobił? Richard Jury, przystojny i melancholijny policjant ze Scotland Yardu, będzie miał co robić i Melrose Plant, lokalny arystokrata, tytułowany Earl, z powodu życiowej stagnacji asystujący Jury’emu w kryminalnych działaniach często służący mu jako obyczajowa ”wtyczka”. Kryminał z rodzaju tych, w których trup ściele się gęsto. Martha Grimes pochyla się nad swym mikroświatkiem, budując nastrój brytyjskiej archaiczności - może i stereotypowo, lecz uroczo, tym bardziej że jest to jej debiut pisarski. Ten kryminał Marthy Grimes adresowany jest zatem do zwolenników starej szkoły kryminalnej. Życzę udanej „Kominkowej” zabawy, gdyż już niedługo będzie grudzień no i święta za pasem. Polecam.

Misternie skonstruowana, wielowątkowa intryga, błądząca po meandrach ludzkich charakterów, żądz i historii na podobieństwo choreografii rewii na lodzie. Wyraziste, a przy tym niezwykle realistyczne postacie, cięty język oraz akcja wartka i wciąąająca niczym potrójny aksel. A przede wszystkim niepowtarzalny sposób myślenia Finów, gdzie tematyka równości, ekologii i tolerancji nie musi być wciąż maglowana, bo po prostu jest dla wszystkich oczywista.