Władcy żywiołów. Woda i Wiatr

Jakiś czas temu wydawnictwo Novae Res skusiło mnie książką Władcy żywiołów. Woda i wiatr.

A było czym kusić, bo ta „cegiełka” w pięknej okładce ma ponad 560 stron i obiecuje szamańskie legendy o władcach żywiołów, walki z demonami i mroczne tajemnice, z którymi trzeba będzie się zmierzyć.
Co zatem znalazłam w środku?

Raven, która jak większość nastolatek pochłania szkoła, imprezy i sercowe rozterki przyjaciółek. Jej życie jest do bólu normalne, przynajmniej do momentu gdy zaczyna dojrzewać. Wraz z fizyczną dojrzałością budzą się w niej mocne, których wcale nie chciała i nie rozumie. Zaś przewortny los za przewodnika w magicznym świecie daje jej największego kobieciarza w szkole, do którego wbrew samej sobie zaczyna coś czuć.

Co zrobi kiedy dowie się, jakie przeznaczenie zostało dla niej utkane? Czy dziewczynie uda się ocalić świat czy przyczyni się do jego zniszczenia?

W swoim literackim debiucie Klaudia Wiktoria Streich bardzo głęboko sięga do psychiki nastolatków. Pokazuje jak działają młode umysły targane przez cały czas silnymi emocjami. Ile uporu potrzeba by nie zejść z wybranej ścieżki, zwłaszcza gdy w ciele buzują hormony i człowiek sam nie jest pewien czego pragnie.

Uświadamia i przypomina czytelnikowi jak ciężko jest mierzyć się ze światem mając te naście lat i żyjąc w przekonaniu, że nikt nas nie rozumie i nie może nam pomóc.

Jednak jej bohaterowie nie są tylko zwykłymi nastolatkami, są obdarzonymi potężną magią władcami żywiołów, więc w zasadzie faktycznie ciężko im znaleźć zrozumienie i oparcie w innych. Wydaje się nawet, że mimo licznych przyjaciół i krewnych tak naprawdę Raven i Raphael mogą liczyć tylko na siebie.

Co mnie urzekło w tej książce?

Zdecydowanie pomysł i legendy indiańskie. Ogromnym plusem było też to wspominane już zagłębienie się w emocjonalność bohaterów i ich przeżycia.

Miłą odmianą od klasycznych zachowań bohaterek młodzieżówek było też podejście do życia Raven. Dziewczyna wyjątkowo jak na swój wiek była odpowiedzialna i świadoma konsekwencji swoich wyborów. Nie mogę też nie zauważyć jej zdrowego rozsądku i sprytu życiowego, który jednak nie zdominował w niej młodzieńczej ufności czy radości życia.

Czego mi brakowało?
Zdecydowanie zabrakło mi rozwinięcia scen walk z demonami. W tak grubej książce spodziewałam się co najmniej kilkustronicowych bitew, a tutaj zostało to sprasowane do mikrorozmiarów. Byli, dziabliśmy, niema. Brakowało mi dreszczyku emocji, drobiazgowego planowania i dzikich bitew z hordami demonów.

Również sam proces nauki używania mocy przez Raven wydaje mi się mocno marginalizowany, brakowało mi możliwości poczytania o jej porażkach i radościach z drobnych sukcesów. Czytając władców żywiołów, miałam wrażenie, że Raphael do niczego nie jest jej potrzebny, bo ona zasadniczo to już wszystko umie.
Myślę, że w tej części musi się znaleźć jeszcze wątek uczuciowy pomiędzy Raven a Raphaelem, który dla mnie był pewnym rozczarowaniem. Oczywiście biorę poprawkę na to, że jednak mówimy o książce dla młodzieży i one rządzą się swoimi prawami. Nastolatkowie chcą czytać o eterycznych, ale gdy trzeba to walecznych pannach i odważnych i pewnych siebie chłopcach. (dobra, nie oszukujmy się nie-nastolatkowie też) ale są pewne granice. O ile rozumiałam Raven i jej niepewność w związku z Rafaelem, to jego postać – to, że był szefem miejscowego gangu i nosił się jak właściciel całego miasteczka łącznie z jego mieszkańcami… ale głownie to, jak zachowywał się w stosunku do swojej ukochanej niezmiernie mnie drażniło. Nie wiem czy na miejscu głównej bohaterki nie zrobiłabym użytku z mocy wody i nie podtopiła go kilka razy.

Skrajnie apodyktyczny, agresywny i dominujący, z kompleksem superbohatera, gdyby mógł zawinąłby Raven w folię bąbelkową i zamknął w piwnicy, żeby nie daj borze szumiący ktoś krzywo na nią spojrzał. Przytłaczała mnie ta jego chorobliwa nadopiekuńczość, która momentami naprawdę zaczynała zakrawać na patologię. Czytając wręcz czekałam, aż gość wyjmie stempel z napisem „Własność Raphaela” i przystempluje go jej na czole.

Podsumowując Władcy żywiołów to klasyczna, bardzo przyjemna i nieźle napisana młodzieżówka, okraszona magią i szamańskimi legendami. Pełna nastoletnich dramatów i pierwszych porywów serca ale także zdrad, kłamstw i tajemnic, które trzeba rozwikłać wraz z bohaterami. Jak dla mnie trochę zbyt mało dynamiczna – za dużo opisów i akcji pobocznych, za mało walki – ale wciąż całkiem przyjemna w odbiorze.

Mocno kojarzyła mi się z Wilkiem i Wilczycą K.B. Miszczuk, więc jeśli te pozycje przypadły wam do gustu, to i Władcy żywiołów nie powinni was rozczarować.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Nova Res

Jakiś czas temu wydawnictwo Novae Res skusiło mnie książką Władcy żywiołów. Woda i wiatr.

A było czym kusić, bo ta „cegiełka” w pięknej okładce ma ponad 560 stron i obiecuje szamańskie legendy o władcach żywiołów, walki z demonami i mroczne tajemnice, z którymi trzeba będzie się zmierzyć.
Co zatem znalazłam w środku?

Raven, która jak większość nastolatek pochłania szkoła,...