William S. Burroughs i kult Rock'n'Rolla

Eseistyka fanowska. Praca popularyzatorska mająca pokazać wielkość, geniusz i ponadczasowość Williama S. Burroughsa. Casey Rae próbuje wnieść kaganek oświaty w środowisko, które często ma słowo drukowane w głębokim poważaniu – wielbicieli starego rocka, wolących zapalić jointa i wypić piwo przy muzyce ze zdartych winyli i kaset Patti Smith, Lou Reeda, Davida Bowiego czy Nirvany lub preferujących mocniejsze wrażenia przy kompaktach Ministry. Oczywiście to nie wszystkie muzyczne nazwiska i nazwy pojawiające się w jego książce. Są tu także większe marki, jak Bob Dylan, Paul McCartney i Mick Jagger, jednak można odnieść wrażenie, że autor dokleił je na siłę. Ich związki z Burroughesem były mniej niż minimalne. Tak przynajmniej wynika z kart tej książki. Pojawiają się też nazwiska i nazwy tak hermetyczne, że nawet średnio zorientowany wielbiciel starego grania ma problem z ich lokalizacją. Ale wszystkie te rockowe marki mają i tak znaczenie drugorzędne. To raczej ozdobniki mające podkreślić gigantyczny wpływ myśli i słów Burroughsa na kulturę drugiej połowy XX wieku i pierwszych lat naszego stulecia.
Walory naukowe książki „William S. Burroughs i kult Rock’n’Rolla” są w gruncie rzeczy żadne. Rae kreśli parabole zależności w sposób tak wysilony, że niezbyt nieprzekonywujący. Jego podstawowym argumentem jest ten, że skoro gwiazdor rocka przeczytał coś z Burroughsa we wcześniejszej lub późniejszej młodości, to miało to wpływ na jego muzykę. Nie bierze pod uwagę, że część nastolatków czyta rzeczy ostre, kontrowersyjne lub zakazane, a pewien typ młodych ludzi w pewnym wieku po prostu lubi lub chce eksperymentować z substancjami psychoaktywnymi. To po prostu przejawy ich naturalnego buntu przeciwko bezpiecznej, nudnej rzeczywistości rodziców.
W ciągach logicznych Raego brak też refleksji nad tym, że większość z wymienionych gwiazd znała tylko jedną powieść Burroughsa – „Nagi lunch”, lub że większość gwiazd lubi dorabiać sobie intelektualną otoczkę. A pisarz to jednak zawsze coś „inteligentniejszego” od rockmana, uchodzącego w powszechnej opinii – klasy średniej i wyższej – za analfabetę. Warto się z nim spotkać. Może pójdzie więcej płyt lub chociaż wizerunek będzie lepszy.
W gruncie rzeczy „William S. Burroughs i kult Rock’n’Rolla” Caseya Rae to wyłącznie świadectwo wiary autora. Rzecz przesadnie żarliwa, pozbawiona choćby szczypty dystansu. Jakby autor był burroughsowskim neofitą. A przecież chwali się, że proza zaćpanego giganta trafiła w niego w czasach szkoły średniej. To tylko hermetyczna popkulturowa homilia dla boomerów. Rzecz mająca utwierdzić w wierze od dawna wierzących. Wszelkie próby nawiązania dialogu w młodszym pokoleniem, porównanie słynnej metody Burroughsa – cut upu – do kultury memów i remiksów są tak wysilone, że aż zabawnie nieprzekonywujące. Zresztą jak trafić z prozą Burroughsa do współczesnych nastolatków, ludzi którzy nie czują głębszej metafory, czytają wszystko wprost, nie rozumiejąc niuansów lub dwuznaczności? I to czytają wyłącznie proste słowa oraz skrótowce z mediów społecznościowych? Dla nich gadająca dupa i tym podobne sytuacje będą po prostu odjechanym kabaretem, a nie skłaniającą do refleksji sztuką. Dlatego pod tym względem „William S. Burroughs i kult Rock’n’Rolla” to donkiszoteria. I to donkiszoteria w rozumieniu tych, którzy uważają bohatera Cervantesa za postać żałosną.
Jedno się jednak Caseyowi Rae udało. Zdjąłem z półki zakurzone egzemplarze „Ćpuna” i „Nagiego lunchu”. Jeżeli zrobiłem to nie tylko ja, można uznać tę książkę za umiarkowany sukces. Umiarkowany, bo nie włączyłem muzyki żadnego z wymienionych tu wykonawców.

Eseistyka fanowska. Praca popularyzatorska mająca pokazać wielkość, geniusz i ponadczasowość Williama S. Burroughsa. Casey Rae próbuje wnieść kaganek oświaty w środowisko, które często ma słowo drukowane w głębokim poważaniu – wielbicieli starego rocka, wolących zapalić jointa i wypić piwo przy muzyce ze zdartych winyli i kaset Patti Smith, Lou Reeda, Davida Bowiego czy...