Wilki

To pierwsze spotkanie z autorką i chyba nie ostatnie..Historia wciąga, Komisarz Wrona zmaga się ze sprawą.. no wlaśnie to historia która łączy czasy ubiegłe i teraźniejsze.do tego wciąga panią adokat Wrońską och co tu się dzieje.Czy to że ktoś jest krystalicznie czysty z wierzchu może sie okazac...nie nei nie powiem sami oceńcie a fabuła wciąga i nie daje wytchnienia.Trochę trzeba głowkować ale...warto polecam.

Lubicie twórczość J. D. Barkera? 📖 Jestem fanką trylogii o Czwartej Małpie, czytałam ją dwa razy i mam ochotę na kolejną powtórkę! Ale tym razem, słów kilka o debiucie amerykańskiego pisarza. "Opuszczona" to paranormalny thriller, gdzie nie brakuje klimatycznej grozy i niepokoju. Poznajemy Thada McAlistera, autora horrorów. Mężczyzna oddaje się bez reszty swojej najnowszej powieści, w której porusza tematykę procesu czarownicy. Jest pewny swojego dzieła. Wie, że stworzył świetną historię i niemniej przerażającą bohaterkę literacką. W życiu prywatnym Thada zaczynają dziać się dziwne rzeczy, a jego ciężarna żona Rachael zaczyna łączyć kropki: kiedyś poczyniła zakup, który rozpoczął pakt z nieczystymi mocami... "Sklepik z marzeniami" Kinga, mówi Wam to coś? ;) Lubię tego typu historie, więc "Opuszczoną" czytało mi się przyjemnie i z zainteresowaniem. Nie będę wspominać o "minionkach", bo to określenie powoduje uśmiech na twarzy, a nie dreszcz przerażenia, ale... Mniejsza z tym 😄 Satysfakcjonujące i pozytywne były dla mnie wszelkie nawiązania do postaci i twórczości Stephena Kinga. Barker prowadzi akcję dwuwymiarowo, przez co nie doświadczamy nudy. Krótkie i dynamiczne rozdziały oraz odpowiednie zakończenie to niewątpliwe plusy tej powieści.

Kiedy zaczęłam czytać książkę „Wiatr” Marcina Silwanowa, od razu poczułam, że będzie to historia inna niż większość powieści, które miałam okazję czytać. Już od pierwszych stron przyciągnęła mnie atmosfera – mroczna, pełna niepokoju, a jednocześnie wciągająca. Czułam, że każda strona coś wnosi, budując napięcie i ciekawość, co wydarzy się dalej. Najbardziej poruszyło mnie to, jak autor pokazuje emocje bohaterów. Były one bardzo realistyczne – czułam ich strach, złość, czasem bezsilność, co sprawiało, że momentami sama byłam na krawędzi napięcia. W trakcie czytania wielokrotnie zastanawiałam się nad motywacjami postaci i ich wyborami, co sprawiło, że historia stała się dla mnie bardzo osobista i angażująca. Fabuła była dynamiczna, a równocześnie nie brakowało w niej chwil na refleksję nad tym, co się dzieje i jak bohaterowie reagują na wydarzenia. Momentami książka mnie zaskakiwała, a niektóre sceny były tak realistyczne, że naprawdę czułam się, jakbym tam była. Podsumowując, „Wiatr” to książka, która mocno mnie wciągnęła i poruszyła. Przeżywałam tę historię razem z bohaterami, a zakończenie pozostawiło mnie z refleksją nad całym przebiegiem wydarzeń. To lektura, którą mogę polecić osobom, które lubią mroczne, emocjonujące powieści z wyraźnym napięciem i głębszym wymiarem psychologicznym.

Najnowsza książka Borkowskiego "Noc poślubna" to opowieść o weselu Justyny i Kamila, które delikatnie mówiąc, nie przebiega zgodnie z planami. Okazuje się, że miejsce wesele wydaje się być nawiedzone przez to, że sąsiaduje z "lasem wisielców". Coś jest na rzeczy, gdyż ojców pary młodej dotyka wisielczy nastrój już od momentu, gdy się widzą. Zaprzeczają oni, że się znają, jednak napięcie między nimi rośnie. I nie tylko między nimi, bo więcej gości ukrywa mroczne tajemnice, a z czasem kolejne godziny nocy poślubnej mogą popchnąć ich do zbrodni... Ale to była książka! Napięcie już od samego początku, gdy młoda para spotyka zepsutą klimatyzację w sam środek upału i zaczyna się kłótnia między nimi. Jest mrocznie, a upał i nieoczekiwane spotkania wywołują prawdziwe ludzkie twarze. Mamy tu prawdopodobnie zbrodnie z przeszłości, która została ukryta, a przez nagromadzenie się nienawiści i wyrzutów sumienia przez lata, może ona wyjść na jaw. Czy wierzycie, że jakaś zbłąkana dusza może kogoś nawiedzić? W tej książce znajdziemy ten motyw i dodał on pikanterii całej tej mrocznej historii. Piętno zbrodnii odcisnęło się na zbrodniarzach, ale i wpłynęło na ich dzieci. Oprócz tego chora ambicja i niska samoocena przez niedostrzeganie przez najbliższych też mogą popchnąć do brutalnych czynów. Prawda zawsze wychodzi na jaw. I choć w tak nieoczekiwanym momencie jak piękny dzień wesela, to może ona pociągnąć za sobą więcej niż tylko nienawiść... Thriller, który trzymał w napięciu i był świetnie skonstruowany. Ale mi serce kołatało!

Książka przedstawia współczesną Moskwę w której z tajnego laboratorium zostaje uwolniony wirus zamieniający ludzi w zombie. Temat oklepany i początek książki wręcz jak z filmu. Książka dobrze się czyta cały czas się coś dzieje, mnóstwo sytuacji przedstawionych jak ludzie reagują na pandemie. W pewnym momencie książka ma charakter życzeniowy to znaczy bohater chce karabin nagle pojawia się Zombiak z nowym kałachem przewieszonym przez ramię, a to znowu myśli o granatach za rogiem żołnierze sprzedają granaty za gotówkę. Rozbroił mnie fragment że w Unii Europejskiej ktoś zaczął walczyć o prawa zombie. Książka warta polecenia

To naprawdę znakomity kryminał. Wciąga od początku i trzyma poziom aż do samego końca. Jak na pierwsze spotkanie z tym autorem, zrobił bardzo dobre wrażenie. Historia jest dobrze poprowadzona i angażująca, dzięki czemu czyta się ją z dużą przyjemnością. Zdecydowanie mam ochotę sięgnąć po kolejne książki. Warto przeczytać.

❓Czy warto gmerać we własnej przeszłości? Sen – wcale nie jest takim zwykłym snem, wyjaśnijmy to sobie na wstępie 🙂 Jest jak stara szafa prowadząca do Narni, ale świat, który ukazuje, wcale nie jest baśniowy. Wręcz przeciwnie, jest do bólu rzeczywisty, tylko taki trochę vintage. Każdy sen Laury to powrót do przeszłości, której nie miała prawa pamiętać, ale która ukształtowała jej życie. Okoliczności raczej nie sprzyjają długim drzemkom, lecz Laura zanurza się we śnie i stara się naprawić to, czego nie zepsuła. Sny budują napięcie w sposób subtelny, podsuwając tropy, które raz prowadzą do prawdy, a raz w ślepą uliczkę, stając się nie tyle odpoczynkiem, co polem bitwy między tym, co wyparte, a tym, co nieuchronne. Czas – nie biegnie liniowo, a przeszłość nie jest tylko wspomnieniem. Dawne wydarzenia splatają się z aktualnymi lękami bohaterki, tworząc wrażenie, że nie są tylko mijanym na ulicy przechodniem – one kroczą tuż obok, raz bliżej, raz dalej, czasem na nie wpadamy, a czasem one na nas. Laura może próbować iść naprzód, ale przeszłość z uporem godnym lepszej sprawy przypomina jej, że nic nie zostało naprawdę zamknięte. To ona nadaje historii ciężar emocjonalny i sprawia, że czytelnik zaczyna podejrzewać, iż prawdziwe zagrożenie wcale nie musi przyjść z zewnątrz. W efekcie książka staje się nie tylko opowieścią o wydarzeniach, ale o tym, jak bardzo nie umiemy od nich uciec. Milczenie – jest gęstą materią, która wypełnia przestrzenie między sytuacjami, dialogami i spojrzeniami. To właśnie w przemilczeniach kryje się napięcie – nie w tym, co zostało wypowiedziane, ale w tym, co uparcie pozostało pod powierzchnią. Gdyby w odpowiednim momencie bohaterowie zdecydowali się na jedną szczerą rozmowę, fabuła mogłaby stracić połowę dramatyzmu, tak się jednak nie dzieje i do szczerej rozmowy w zdecydowanie mniej odpowiednim momencie doprowadza sama Laura. Przemilczenie pewnych kwestii skutecznie buduje atmosferę niepokoju, a prawda ulatuje w powietrze wraz z dymem unoszącym się nad gołębnikiem. A gołąb, jak to gołąb, balkon zapaskudzi, ale tajemnicy nie wyjawi. „Sześć snów Laury Szuster” to powieść, w której granica między snem a rzeczywistością jest jedynie umowna, a przeszłość stanowczo domaga się rozliczeń. Bohaterka wykonuje serię chirurgicznych (jej zdaniem) nacięć w tkance minionych zdarzeń, licząc na to, że uda się jej zapobiec poważnym schorzeniom u przyszłych pacjentów. Czy operacja się udała? Zapraszam do lektury. Utwór jest dynamiczny, niezbyt ciężki, w żadnym razie nie siermiężny, zgrabnie poprowadzony, nawet jeśli rozwiązanie pewnych wątków jest dość klarownie wypisane w gołębich oczętach 🙂

„Era” Kamila Piechury to technothriller, który zaskakuje świeżym podejściem do tematu sztucznej inteligencji. Autor, informatyk z wykształcenia, sprawnie łączy wątki technologiczne z kryminalnymi, tworząc wciągającą i pełną napięcia fabułę. Bohaterowie są dobrze wykreowani, a zwroty akcji trzymają w niepewności do ostatniej strony. To książka, która angażuje emocjonalnie i intelektualnie, oferując czytelnikowi zarówno rozrywkę, jak i refleksję nad przyszłością technologii.

„Uwolniona” Igora Brejdyganta to thriller, który wciąga w mroczny labirynt ludzkiej psychiki i skomplikowanych zależności, choć nie ucieka od pewnych gatunkowych schematów. Autor, znany z umiejętnego budowania napięcia i kreowania wyrazistych postaci, tym razem serwuje nam opowieść o ucieczce, traumie i desperackiej walce o odzyskanie podmiotowości. To lektura solidna, rzetelnie skonstruowana, ale zatrzymująca się na bezpiecznej granicy siedmiu gwiazdek na dziesięć. Główna bohaterka, uwięziona w toksycznej i przemocowej relacji, decyduje się na radykalny krok. Brejdygant po mistrzowsku oddaje duszny klimat osaczenia. Czytelnik niemal fizycznie czuje lęk towarzyszący każdym jej drzwiom i każdemu cieniowi na ścianie. To właśnie warstwa psychologiczna jest najmocniejszym punktem powieści. Autor nie traktuje przemocy powierzchownie; analizuje mechanizmy manipulacji i to, jak głęboko potrafią one przeorać świadomość ofiary. „Uwolniona” nie jest tylko historią o fizycznym zerwaniu łańcuchów, ale przede wszystkim o powolnym procesie odzyskiwania własnego „ja”. Warsztatowo Brejdygant trzyma wysoki poziom. Styl jest surowy, konkretny, pozbawiony zbędnych ozdobników, co świetnie koresponduje z brutalną tematyką. Dynamika akcji jest dobrze wyważona – momenty gwałtownego przyspieszenia przeplatają się z fragmentami bardziej refleksyjnymi, pozwalającymi zajrzeć w głąb motywacji bohaterów. Postacie drugoplanowe są krwiste i mają swoje cele, co sprawia, że świat przedstawiony wydaje się spójny i autentyczny. Mimo niewątpliwych zalet, „Uwolniona” momentami wpada w koleiny przewidywalności. Doświadczony czytelnik kryminałów i thrillerów może dość wcześnie odgadnąć niektóre zwroty akcji. Niektóre rozwiązania fabularne wydają się nieco zbyt wygodne dla przebiegu intrygi, co odrobinę osłabia realizm opowieści. Ponadto zakończenie, choć satysfakcjonujące, nie pozostawia w czytelniku tego rodzaju emocjonalnego wstrząsu, który cechuje wybitne dzieła gatunku. Mimo tych drobnych mankamentów, Igor Brejdygant potwierdza, że jest jednym z najciekawszych głosów na polskiej scenie literackiej. „Uwolniona” to propozycja dla tych, którzy w thrillerach szukają czegoś więcej niż tylko krwawej zagadki. To ważny głos w dyskusji o wolności osobistej i cenie, jaką trzeba zapłacić za wyjście z mroku. Książka trzyma w napięciu do ostatniej strony i prowokuje do myślenia o granicach ludzkiej wytrzymałości. Jest to pozycja obowiązkowa dla fanów autora, która z pewnością nie rozczaruje, nawet jeśli nie zrewolucjonizuje gatunku. Solidne rzemiosło z dużą dozą empatii sprawia, że to czas poświęcony na lekturę, którego nie będziemy żałować. Brejdygant po raz kolejny udowadnia, że mrok ma wiele twarzy, a najstraszniejsze z nich bywają nam niepokojąco bliskie.

Napisana dobrym językiem, dzięki czemu czytanie jej szło mi bardzo szybko, a do tego przyjemnie. Pomysł jest bardzo oryginalny, tego nie można odmówić książce, ale nieco przekombinowany momentami. Mamy tutaj dużo wątków, w których można by się pogubić. Główny wątek łączy się z przeszłością głównej bohaterki, co samo w sobie nie jest niczym odkrywczym, ale powód który za tym stoi naprawdę był ciekawy i warty zapoznania się. Minusem jest także słabe opisanie bohaterów drugoplanowych, o których de facto nie wiemy nic i idzie ich pomylić w trakcie czytania. Mimo wszystko książka jest na tyle oryginalna, że warto przeczytać i samemu wyrobić sobie opinię.

Akcja książki dzieje się w malowniczych okolicznościach przyrody majestatycznej Babiej Góry. Zaginięcie siostrzenicy Talara rozpoczyna akcję poszukiwawczą, która prowadzi wprost pod ziemię. Niepokojem napawa tajemnicze stowarzyszenie, a ich działania wzbudzają coraz większy zamęt i mieszają tropy. Zaczyna się wyścig z czasem i próba niedopuszczenia do złożenia krwawej ofiary w Noc Kupały. Co gorsza okazuje się, że nikomu nie można ufać, bo nawet policja zamieszana jest w działanie bractwa. Książkę przesłuchałam w formie audiobooka i odebrałam ją jako bardzo fajny, dynamiczny kryminał, godny polecenia ☺️

Nie pytaj” to połączenie dramatu rodzinnego z thrillerem. Inga, dziennikarka radiowa, próbuje uporać się z tragiczną śmiercią matki. Zaczyna badać jej przeszłość oraz kulisy jej wypadku. Okazuje się, że może to być dla niej niebezpieczne, bo nie wszyscy chcą, aby prawda wyszła na jaw… Matka Ingi, Maria, była według jej słów kobietą, która odcięła się grubą linią od trudnej przeszłości. Dzieciństwo spędziła w domu dziecka, a biologicznych rodziców nigdy nie odnalazła. Inga prowadzi swoje śledztwo, aby poznać zagmatwaną prawdę, która wylała tonę krwi i łez. Losy matki i niepoznanej przez niej rodziny właśnie takie są… Książka wciąga swoją hipnotyzującą zagadkowością i w centrum powieści pojawia się pytanie, czy warto znać losy swojej rodziny, aby zdefiniować własne ja. Jest ono oczywiście filozoficzne i nie da się jednoznacznie odpowiedzieć, ale po lekturze tej książki, można łatwo stwierdzić, że prawda wyzwala nie w każdym przypadku i na pewno potrafi być bolesna. Wyraziste postacie i mocna historia rodzinna, która przysparza dużo bólu. Oprócz tego przeciwności, pojawiające się, gdy chce się czegoś dowiedzieć…. Znakomicie czyta się tą książkę i zabrała mi ona cały wieczór 😊

Bardzo dobra. Po przeczytaniu "Zlotu" sięgnąłem bez specjalnych oczekiwań, po prostu miałem te dwie książki wypożyczone, a że nie wyobrażam sobie dnia bez przeczytania choćby kilkunastu stron książki dziennie, zacząłem czytać i tę pozycję. Pozytywne zaskoczenie. Nie wiem, którą z dwóch pozycji autor napisał wcześniej, ale muszę stwierdzić, że jeśli pierwszą był "Wzlot", a drugą "Szklarz", to autor zrobił kolosalny postęp; jeśli było odwrotnie, to spoczął na laurach. Czekam z niecierpliwością na kolejne tomy; oby nie były pisane pod presją kontraktu i upływającego czasu. Tak trzymać!!!

Drugie nurkowanie w powieści autora. Pierwsze (Strażnik) - musiałem, bo moje ukochane okolice (zresztą cała seria tam płynie...), miłe dla oka okładki (fetysz półkowy) oraz zachęcające opisy. A więc... zdecydowanie tom drugi (jak dla mnie) bardziej dojrzały (mniej bezsensownego rzucania mięsem). Czuć progres Zgajewskiego zarówno fabularnie, dialogowo jak i w budowaniu napięcia oraz twistowego finału. Jeśli 1ka była tzw. spoko, to 2ka o kilka oczek wyżej. Wiadomo: twórca jeszcze młody, dopiero się rozkręca, dopiero 2ga pozycja (w międzyczasie leci do mnie 3ka i przeczytane już Czarnobogi), ale .... rokująco i to całkiem całkiem. Wszystko w zależności czego oczekujesz od książki. Jeśli ma być lekko, z małym mrokiem, trochę trupa, extra okolica, sarkazm vs. ironia .. poleca się! Ja na 100kę przeczytam 3kę a widziałem że już 4ka na horyzoncie. Warto śledzić autora ! Peace

Cóż książka niestety mocno przeciętna, jesli chodzi o akcje , a także o samych bohaterów , wstęp mnie wciągnął, ale potem bylo już tylko gorzej. Uwielbiam obydwu autorów , ale mam wrażenie, że coś tu nie zagrało , rozumiem chęć ukazania jednostki zaburzonej , ale szaleństwo tutaj mam wrażenie, że stanowiło jedyny wątek fabularny , ponieważ cała reszta fabuły trochę się kupy nie trzyma i jest wleczona jakby na siłę.

To jedna z tych książek, które naprawdę trudno odłożyć. Akcja porywa od pierwszych stron i dosłownie wciąga w wir wydarzeń aż do samego końca. Czytałam z takim zainteresowaniem, że bez wahania zarwałam dla niej noc. Rewelacyjna historia i bardzo mocny kryminał. Jeśli ktoś jeszcze nie czytał, zdecydowanie warto to nadrobić.

W „Prokuratorce” Maciej Klimarczyk umiejętnie łączy thriller psychologiczny z wątkami politycznymi. Postać ojca, wiceministra sprawiedliwości, dominuje nad fabułą – to klasyczny, bezwzględny manipulator, który wykorzystuje swoją pozycję i wpływy, by naginać rzeczywistość. Autor świetnie pokazuje, jak władza idzie w parze z umiejętnością kreowania fałszywych narracji. „Prostytutka” wydaje mi się dojrzalsza warsztatowo. Tutaj zostały wprowadzone wątki poboczne, które zamiast pomagać śledzić zawiłe układy i zależności, momentami rozbijają fabułę, a tytułowa prokuratorka – niepokorna i brnąca pod prąd mainstreamu – wcale nie wybija się na pierwszy plan. Po finale pozostało pytanie: kto tak naprawdę kłamał? Czy to ojciec, czy syn manipulował faktami? Autor jako psychiatra po raz kolejny udowadnia, że ludzka psychika to labirynt, w którym prawda jest rzeczą płynną.

Ta książka to dla mnie ciekawe doświadczenie. Mimo, że nie rozumiem tak naprawdę motywów bohaterów, to fabuła byla dla mnie bardzo angażująca. Ahnhem prowadzi czytelnika poprzez poplątane, czasem dziwne ścieżki, gdzie tajemnice wypełzają nawierzch w najmniej spodziewanym momencie. "Prawda i tylko prawda" to zaskakująca lektura.

Bardzo dobra kontynuacja losów emerytowanego policjanta Zdzisława Mokryny , który po tragicznych wydarzeniach w Rykowie wyjeżdża w Bieszczady . Niespodziewanie dowiaduje się o śmierci wujenki i wyjeżdża na Podlasie,próbując rozwikłać zagadkę jej nagłej śmierci. Po krótkim czasie ginie córka kolegi Zdzisława i bohater staje przed ważnymi dylematami , próbując równocześnie dowiedzieć się więcej o "nieszczęśliwym wypadku". Autor porusza trudne tematy typu alkoholizm , żałoba , sprawnie buduje napięcie, kreśli swietny rys psycholoczny bohaterów , a Zdzisława Mokryny nie da się nie lubić . Akcja jest szybsza, niż w pierwszym tomie , jest dużo ciekawych wątków. Szkoda , że zakończenie jest takie , a nie inne i więcej dowiemy się dopiero w części drugiej 2 tomu . Polecam serdecznie

Krótki, włoski thriller, którego akcja rozpoczyna się i kończy w trakcie jednej nocy, spędzonej na autostradzie! Głowny bohater Giosciua, to mężczyzna, gnuśny, w średnim wieku, który nigdy nie wymagał zbyt wiele od siebie, ani od swojego otoczenia. Jedyne na czym się zna to kurierka, pełnił usługi przewozowe przez wiele lat, dla jednej firmy. W momencie, kiedy zostaje ona zamknięta, pozostaje mu jedynie stary, wysłużony, dostawczy wóz i brak pomysłu na siebie. Przypadkowo podejmuje współpracę z handlarzami narkotyków i przewozi dla nich paczki. Nie spodziewa się jednak, że ta znajomość może zakończyć się dla niego bardzo niekorzystnie! Kiedy orientuje się, że w jednej z przewożonych paczek, wcale nie znajdują się niebezpieczne substancje, lecz ludzka ręka, jest już za późno! Rozpoczyna się szalona gonitwa, o życie naszego nieudolnego bohatera. Autorka stworzyła bardzo komiczną postać, której komizm wynika z jej nieporadności życiowej, gnuśności, niezdarności, ślamazarności. Giosciua, popełnia szereg błędów, próbując poradzić sobie, sparaliżowany paniką w sytuacji kryminalnej, w jakiej się znalazł, a mimo to, jakimś sposobem, którego głównym czynnikiem jest przypadek, uchodzi cało z swych niebezpiecznych przygód. Taki bohater budzi kontrowersje w czytelniku. Z jednej strony, komiczne sytuację dodają "apetytu" powoli rozwijającej się akcji, w jednostajnym otoczeniu, z drugiej są trochę "nie smaczne", bowiem nie sprawiają wrażenia satyry, lecz wyśmiewania człowieka, który nie czyni krzywdy innym, po prostu jest, jaki jest. Nie każdy, człowiek rodzi się odważny, bystry, inteligentny, są na świecie też ludzie prostsi, którzy choć nie do końca może mogą pochwalić się niesamowitą zaradnością, żyją po swojemu, są szczęśliwi, mają dobre serca, potrafią kochać i być empatyczni, życzliwi. W moich oczach, nieszkodliwy wobec nikogo, sympatyczny, gnuśny Giosciua, walczył o swoje życie, musząc zmierzyć się z przeogromnym stresem i był z tego powodu wyśmiewany, choć wcale na to nie zasłużył. W tej książce, komizm i satyra, delikatnie wykroczył poza granice przyzwoitości i nie spodobało mi się to. Zdaje sobie jednak sprawę, że nie było to działanie celowe. Forma tej fabuły, jest zaskakująco trudna do opisania przez pisarza. Stało się jednak tak, jak się stało. Do publikacji trafiła taka a nie inną forma tej opowieści i taką należy przyjąć i zrecenzować, widzę jej pewne plusy. Takie przedstawienie bohatera, daje nam do myślenia, że niesmacznym jest dla nas wyśmiewanie kogoś innego, i pozwala się zastanowić, nabrać refleksji, przed tym co sami robimy w rzeczywistym świecie. Czy nam nie zdarzyło się nigdy, samemu z kogoś pośmiać, widząc jego niezdarność, zamiast mu pomóc? Jakimi chcemy być ludźmi? Jakich postaw wobec innych od siebie oczekiwać? Druga strona medalu jest taka, że sami nie wiemy, jakbyśmy zachowali się w takiej sytuacji w jakiej znalazł się Giosciua. Stres, zrobił z nim swoje. Tylko w książkach i filmach napotykamy, silnych, bystrych, zdroworozsądkowych bohaterów, którzy zachowują zimną krew i wykazują doskonałe umiejętności detektywistyczne w tak skrajnych, kryminalnych sytuacjach. W życiu, większość z nas, prawdopodobnie zachowałaby się właśnie jak Giosciua! Dopóki nie spotka nas taka sytuacja, oczywiście nie możemy tego wiedzieć na pewno, oceniając to jednak, pod kątem realizmu, bliżej nam do takiego właśnie bohatera, niż do bystrego odważnika, w którym budzi się prawdziwy detektywistyczny talent, prawda? Nie jest to książka, która przypadnie do gustu każdemu, nie mniej, jako lekka, włoska lektura jest warta przeczytania, szczególnie dla fanatyków wolno rozwijającej się akcji, umieszczonej w jednym miejscu. Fani nieszablonowych bohaterów, również powinni się nią zainteresować! Mnie akcja trochę nudziła, w napięciu trzymała mnie głównie ciekawość poznania zakończenia. Nie wiedziałam czy Giosciua faktycznie przed kimś ucieka, czy może sam jest zwariowanym morderca, a może całą ucieczka to wymysł jego umysłu, paranoję? Zakończenie zaskoczyło mnie pozytywnie. Było bardzo realistyczne oddało glebie postaci i charakter komizmu. Spróbujcie, przekonajcie się. Choć ja niewiele mam dziś do powiedzenia wam na temat tej książki, pewna jestem, że znajdą się tacy, którzy lepiej ją ode mnie docenią! Ps.: I uważajcie na białe Doblo, poruszając się w nocy po autostradach.