Wichry losu

Rok 1933, przynosi sporo zmian w życiu rodzin Kaufmannów, Działoszyńskich i van Rietbergów. Syn Działoszyńskich Ludwik jest beznadziejnie zakochany w córce Kaufmannów Esterze, jednak, gdy rodzice próbują ich zeswatać, Estera z przerażeniem ucieka. Jej siostra Aleksandra wdaje się w romans z żonatym mężczyzną, czym doprowadza do skandalu i niemalże ataku apopleksji u swojej rodzicielki. Po dojściu do władzy Hitlera, synowie van Rietbergów obierają skrajnie różne drogi – najstarszy Manfred „ukochał mundur tak jak ojciec” i wstąpił w szeregi Schutzstaffel, a następnie podjął „pracę” w obozie w Dachau, jego młodszy brat Sven, od najmłodszych lat kochał naukę, więc mimo sprzeciwu ojca kontynuował naukę na Uniwersytecie w Breslau. Losy rodzin Kaufmannów, Działoszyńskich i van Rietbergów splatają się za sprawą miłości i przyjaźni, tylko czy Kaufmannowie, których głowa rodziny jest niepraktykującym Żydem, mogą spać spokojnie, gdy Hitler i jego ludzie coraz bardziej odbierają prawa Żydom? Czy Estera spełni swoje marzenia studiowania sztuki? Czy Aleksandra mimo skandalu będzie mogła być ze swoim ukochanym? „Ostatnie dni beztroski” to pierwszy tom Sagi Estery autorstwa Wiktorii Gische. Akcja pierwszego tomu osadzona została w roku 1933 i 34 i umiejscowiona w Krakowie, Wiedniu, Monachium i Breslau. Tym razem zacznę od tła historycznego, obyczajowego i architektonicznego. Autorce udało się plastycznie odmalować architekturę każdego z miast. Miałam wrażenie, że chodzę wraz z bohaterami po opisanych miastach, miastach, które znam w aktualnej formie, choć wiele z ich przedwojennego uroku przetrwało wojenną zawieruchę. Tło obyczajowe również zostało dobrze oddane, mamy w końcu do czynienia z bogatymi kupcami, plantatorami i rodziną wojskowego, który może „pochwalić się takim rodowodem”, że jego syn bez przeszkód zostaje członkiem SS. Samo tło historyczne zostało zarysowane zgodnie z prawdą historyczną. Ciekawym zabiegiem była retrospekcja ze świętowanie odzyskania niepodległości i emocji, jakie towarzyszyły mieszkańcom Krakowa. Bohaterowie zostali wykreowani w sposób realistyczny. Autorka oddaje głos każdemu z nich, dzięki czemu możemy poznać ich uczucia i motywacje. Mam wrażenie, że najlepszy profil psychologiczny trafił się Manfredowi, członkowi SS i adiutantowi komendanta obozu w Dachau. Można było zaobserwować jego upajanie się władzą nad więźniami, poddanie się swoim demonom, a w końcu sięgnięcie po „ukojenie”, gdy demony za bardzo doskwierały. Pozostali bohaterowie, choć jak wspomniałam dobrze wykreowani, nie otrzymali tak skomplikowanego i mrocznego rysu psychologicznego, choć mam wrażenie, że Sven ze swoimi zainteresowaniami może nas nieprzyjemnie zaskoczyć w kolejnych tomach. Podsumowując: „Ostatnie dni beztroski” to dobrze napisana powieść obyczajowa z tłem historycznym osadzonym w latach 30-ych XX-wieku, skupiająca się na trzech rodzinach pochodzących z różnych sfer społecznych i różnych narodów. Jeśli tak jak ja lubicie sagi rodzinne i powieści z tłem historycznym koniecznie sięgnijcie po tę powieść. Ja zabieram się za drugi tom.

Okrucieństwo II wojny światowej pokazane zostało w wielu pozycjach książkowych. Trochę mniej podejmuje temat powstania warszawskiego, a tutaj mamy pokazany ten trudny etap wojenny oczami młodej pianistki Amelii. Dziewczyna obdarzona ogromnym talentem muzycznym zarabia udzielajac lekcji muzyki, aby w ten sposób wspomóc matkę w utrzymaniu rodziny. Amelia pod wpływem braci zamierza przystąpić do powstania, dlatego decyduje się wziąć udział w szkoleniu na sanitariuszkę. Czy decyzja o rozpoczęciu takich walk była słuszna, trudno osądzić, ale wraz z bohaterami powieści wchodzimy bezpośrednio na teren walk. A wywołuje to ogromne emocje, bo autorka zadbała o detale w powieści opisujace działania służb sanitarnych. Nie można przejść wobec tego dramatu obojętnie, przeżywając to co Amelia i pozostali bohaterowie. Cały też czas towarzyszy myśl czy ja byłabym w stanie poświęcić się aż tak w sprawie, która była skazana na porażkę. Wpleciony w powieść wątek miłosny podkreśla jak cenne były chwile względnej normalności w tych okrutnych dniach, pozwalając w ten sposob choć na chwilę zapomnieć o świecie zewnętrznym. Piękna, poruszająca powieść o czasach bezwględnych i okrutnych oraz o ogromnej roli kobiet działajacych częśto na tyłach frontu, ale odgrywajacych kluczową rolę w działaniach wojennych.

Lata trzydzieste XX wieku. Niemieckie Pyrzyce. Ingrid mieszkała z babcią. Żyło im się dobrze choc nie za bogato. Ingrid szanowała ludzi. Nie rozumiała nazistowskiej polityki. Umiera babcia a ją ciężarną poślubia Wilhelm, który niezdolny do spłodzenia dzieci skorzystał z sytuacji. Chciał mieć syna. Tymczasem urodziły się dwie dziewczynki. Życie Ingrid zmieniło się w koszmar. Nadchodzi wojna. Ingrid była szczęśliwa tylko wtedy kiedy mąż wyjeżdżał. A pracował w obozie w Dachau. A później Ingrid z córkami musi uciekać. Pojawia się po raz wtóry kobieta o białych oczach.

Początek mnie trochę znudził ale później powieść nabrała tempa. Bardzo kibicowałam bohaterce w jej walce. Historia która pozwala przemyśleć ile mamy, jak łatwo wpaść w nałóg i stracić wszystko. Porusza ważne problemy bezdomność, uzależnienie oraz trudne relacje rodzinne. Warto przeczytać

"Droga ku marzeniom" to drugi tom trylogii „Matylda”. Główna bohaterka walczy o niezależność i realizację pasji w męskim świecie, dąży do rozwoju swojego talentu usiłuje przełamać stereotypy. Poszukuje satysfakcjonującej pracy oraz stabilizacji uczuciowej. Oprócz walki o marzenia, istotną rolę odgrywa silna więź z rodzeństwem. Jako starsza siostra jest dla rodzeństwa ogromnym wsparciem. Z ogromną przyjemnością podążam za główną bohaterką i liczą na szczęśliwą odmianę jej losu. Piękna książka, wciągająca i pełna emocji.

Dobra powieść obyczajowa, która rozgrywa się w okresie dwudziestolecia międzywojennego i drugiej wojny wiatowej. To piękny, lecz tragiczny romans, który ukształtował całe życie Tamary i Olafa. Ona z pochodzenia Mazurka on bogaty Niemiec, których rodzice nie są im przychylni. Gdy zostają rozdzieleni ona na gwałt szuka męża i ojca dla jej dziecka. Uczucie który mimo upływających lat wciąż trwało i według mnie bardziej zaangażowany był Olaf, który podczas wojny chronił Tamarę i jej syna. Najbardziej chwyta za serce okres wojny, gdy spotykają się po latach. To powieść obyczajowa a nie historyczna, dlatego trochę denerwowały mnie ciągłe wzmianki historyczne, które powinny być umieszczone w posłowiu lub przypisach a nie w treści powieści, , bo z prowadzoną fabułą nie miały nic wspólnego i tylko rozpraszały uwagę czytelnika. Podobał mi się styl pisania autorki, tylko ja niezbyt przepadam za powieściami tak bardzo rozciągniętymi w czasie.

„Farciarz” Jagny Rolskiej to oparta na faktach, poruszająca opowieść o młodym powstańcu warszawskim, który dzięki sprytowi, odwadze i odrobinie szczęścia wymyka się śmierci. To książka, którą warto polecić każdemu, kto szuka emocjonalnej, historycznej i pełnej życia narracji o wojennych losach.

Fiona Schneider zabiera nas do okupowanego Paryża, gdzie wojna nie tylko dzieli narody, ale i wystawia ludzkie serca na najtrudniejsze próby. Sylvie  odważna brytyjska agentka  zostaje wysłana z misją szpiegowską do serca nieprzyjacielskiego terytorium. Jej przykrywką jest praca w renomowanej francuskiej restauracji, odwiedzanej przez niemieckich oficerów. Wśród nich znajduje się Christoph  młody żołnierz Wehrmachtu, którego wojna postawiła po niewłaściwej stronie. Od pierwszych chwil między Sylvie a Christophem rodzi się uczucie  subtelne, niepokorne, pełne napięcia. Miłość ta rozwija się w cieniu tajemnic, niebezpieczeństwa i konieczności ukrywania prawdy. Czy można zaufać komuś, kto może okazać się największym zagrożeniem❓️ Czy można kochać szczerze, gdy wszystko wokół zmusza do kłamstwa❓️ Autorka z niezwykłą wrażliwością kreśli obraz miłości, która rodzi się mimo wszystko  wbrew historii, pochodzeniu i wojennej rzeczywistości. To opowieść o wyborach, odwadze i wewnętrznej sile, która pozwala marzyć nawet wtedy, gdy świat się rozpada. ,, Romans w Paryżu" to nie tylko historia miłosna  to również dramatyczna opowieść o cenie, jaką trzeba zapłacić za uczucia w czasach, gdy wszystko może być użyte przeciwko tobie. Klimat okupowanego Paryża, subtelna narracja i piękny język sprawiają, że książkę czyta się z zapartym tchem. To idealna lektura dla miłośników powieści historycznych, romansów z duszą i bohaterów, którzy nie boją się kochać  nawet jeśli świat zdaje się mówić im, że nie powinni.

W opisie książki przeczytałam, że życie za klasztorną furtą nie należy do najłatwiejszych. Po przeczytaniu tej emocjonującej powieści tak sobie pomyślałam, że jest wręcz niemożliwe. Nie dałabym rady. Co tam się nie dzieje ..... Dużo postaci, ale i dużo problemów, do tego jeszcze księża ze swoimi upodobaniami. Za murami zakonu też jest życie i są ludzie z większym czy mniejszym powołaniem. Bardzo ciekawa książka.

Piękna i niezwykle emocjonalna powieść spod pióra autorki. Pomimo wielu bohaterów, tych głównych i tych pobocznych, kilku wątków jak i również trudnego temat, książkę czyta się jednym tchem i z zainteresowaniem. Sylwia Markiewicz umiejętnie łączy przeszłość, wplatając ją w losy współczesnych uczestników historii. Niemniej znajdziecie tu również miłość, nadzieję, a także przebaczenie, bo w życiu nigdy nic nie jest białe lub czarne. Warto poznać, warto przemyśleć a z pewnością warto zapamiętać nazwisko autorki. Polecam.

Rewelacyjna powieść obyczajowa, której akcja rozpoczyna się w 1868 roku w Warszawie, stolicy Królestwa Polskiego będącego częścią imperium rosyjskiego, gdzie na świat przychodzą bliźniaki Flora i Florek. Ich matką jest Adrianna, kobieta która próbuje uciec od przemocy brutalnego męża, bogatego ziemianina. Niezwykle wciągająca lektura, w jej historycznych ramach autorka odmalowała w rzetelny i drobiazgowo dopracowany sposób obraz życia bohaterów wpleciony w realia epoki. Świetnie wykreowani bohaterowie, spora dawka wiedzy o roślinach, pozyskiwaniu z nich lekarstw, ale też substancji trujących, odczynników chemicznych. Powieść jest historycznym dramatem obyczajowym z elementami romansu poruszającym nadal aktualny problem przemocy domowej, braku zrozumienia i brutalności w związku małżeńskim. Czy ucieczka jest jedynym wyjściem z sytuacji? Główna bohaterka Adrianna, to córka profesora chemii Uniwersytetu Warszawskiego w czasach zaboru carskiego, która kontynuuje jego prace badawcze. To kobieta niezwykle inteligentna, posiadająca imponującą wiedzę z wielu dziedzin naukowych, w tym o ziołolecznictwie, którą potrafi skutecznie wykorzystać. Jednocześnie to kobieta silna, świadoma swych wartości i stanowcza. Autorka w bardzo realistyczny sposób przenosi czytelników w świat ziemiańskich dworków, nie jest to jednak idylliczna sielanka lecz rodzinne dramaty, intrygi, ucieczka ofiary i okrutny pościg ziemianina Witolda porównywalny do polowania. Wspaniała lektura, niezwykle ciekawa, wciągająca z każdą stroną książki, pełna życiowych dramatów, niezwykle emocjonalna.

Poruszająca ksiązka o uczennicach i nauczycielkach z liceum im. J. Słowackiego na warszawskiej Ochocie. Żeński odpowiednik Kamieni na szaniec Aleksandra Kamińskiego. Herstoria o harcerkach biorących udział w walce,ich męstwie.harcie ducha. ...Gdzie dziewczęta z tamtych lat?Jak te kwiaty... Gdzie dziewczęta z tamtych lat?Czas zatarł ślad... Gdzie dziewczęta z tamtych lat?Za chłopcami poszły w ślad.... Kto wie,czy byłó tak... Kto wie,czy było tak... Fragment piosenki Sławy Przybylskiej Gdzie są chłopcy z tamtych lat

Szkoda że autorka nie przysłała mi do recenzji 😁. Trochę raziły mnie błędy. Część teraźniejsza do mignięcia wzrokiem niż do wczytywania się specjalnego. Opisy getta bardzo realne ale poza gettem jakby wojny nie było. Brakuje mi dokończenia historii Filipa.

Recenzja  „RITA” AUTOR: Ewa Popławska  WYDAWNICTWO: Pascal  „Czasem nam się wydaje, że nas już nic nie czeka, a potem się okazuje, że to wszystko był żart, a za zakrętem kłębi się mnóstwo nowych dróg”. „Rita” – poruszająca podróż przez zgliszcza przeszłości i serca.  „Niektóre domy noszą w sobie echo dawnych głosów, a niektóre serca, echo dawnych ran”. „Rita” Ewy Popławskiej to jedna z tych powieści, które nie tylko się czyta, ją się czuje. Głęboko, do bólu, do łez. To historia, która przenosi nas w powojenną rzeczywistość, gdzie zgliszcza budynków są równie porozrywane jak ludzkie serca, a walka o przetrwanie toczy się nie tylko na ulicach, ale i w duszy. „Rita” to poruszająca, emocjonalna i niezwykle prawdziwa opowieść o stracie, nadziei i sile pragnień, które potrafią prowadzić nas ku światłu, ale i ku zatraceniu. To historia o stracie, determinacji i miłości – ale też o tym, jak łatwo zagubić się w pragnieniu odzyskania tego, co utracone. Autorka subtelnie ukazuje, jak łatwo można się zatracić w dążeniu do celu. Rita chce odzyskać dom, ale w tej walce zaczyna tracić z oczu to, co naprawdę ważne. Czy warto poświęcić miłość dla kamiennych murów i wspomnień? A może czasami trzeba odpuścić, by móc naprawdę żyć? Ewa Popławska w mistrzowski sposób splata losy młodej dziewczyny z powojenną rzeczywistością, w której nic nie jest pewne, a przetrwanie często oznacza konieczność walki, nie tylko z losem, ale też z samym sobą. Główna bohaterka, szesnastoletnia Rita Włodarska, po wojnie zostaje całkiem sama. Z nadzieją i ogromnym ciężarem wspomnień wraca do rodzinnego Popielewna. Marzy, że choć dom, ostatni bastion dzieciństwa, pozwoli jej odzyskać namiastkę utraconego życia. Zamiast tego znajduje obcych ludzi, chłód bezprawia i własne odbicie w pustce. Dom został zajęty przez rodzinę Potockich. Rita nie ma nic, ale ma jedno: determinację. To nie jest łatwa historia o prostym konflikcie. Popławska subtelnie pokazuje, jak łatwo zgubić się w obsesji odzyskiwania tego, co przepadło. Rita, choć silna i zdeterminowana, zaczyna tracić z oczu to, co naprawdę ważne. Miłość, która pojawia się nieoczekiwanie, pod postacią Karola, syna Potockich, wprowadza nowy wymiar napięcia. Czy można kochać kogoś, kto symbolizuje wszystko, co się utraciło? A to dopiero początek. W tle osobistej walki o dom pojawia się tajemnica. Jerzy, mężczyzna z przeszłości matki Rity. W poszukiwaniu odpowiedzi dziewczyna wyrusza do Gdańska. To podróż nie tylko przez powojenny kraj, ale przede wszystkim przez labirynt własnych emocji. Każde spotkanie, każda decyzja staje się krokiem w stronę dorosłości tej brutalnej, niewybaczającej, ale i pełnej nadziei. Co wyróżnia „Ritę” spośród innych powieści obyczajowych? Autentyczność. Rita nie jest idealna, popełnia błędy, bywa uparta, zraniona, momentami zagubiona. Ale właśnie dlatego staje się tak bliska czytelnikowi. To bohaterka z krwi i kości, która dźwiga ciężar większy, niż powinna. Uczy się ufać, przebaczać, walczyć o siebie, nawet gdy serce każe zrezygnować. Ewa Popławska ma niezwykły dar opowiadania. Jej język jest piękny, ale nieprzesadzony. Emocje nie są teatralne, lecz prawdziwe. Każda scena ma znaczenie, każda emocja zostawia ślad. To opowieść nie tylko o wojnie i miłości, ale też o tożsamości, samotności i pytaniu, które prędzej czy później musi sobie zadać każdy z nas: -Czy warto trzymać się przeszłości, jeśli to ona nie pozwala nam iść dalej? „Rita” to poruszająca, emocjonalna, głęboka i wyjątkowo dojrzała powieść, która zostaje z czytelnikiem na długo. Dla fanów literatury z duszą, z silnymi postaciami kobiecymi, historią w tle i pytaniami, na które nie zawsze jest prosta odpowiedź – to książka absolutnie obowiązkowa. Polecam. Wzruszająca, głęboka i pięknie napisana, Rita to literacki klejnot, który zasługuje na miejsce na każdej półce.

W moim odczuciu to bardzo konkretna, zorganizowana opowieść. Zapewne przez duży udział historii z przeszłosci. Romans jest dodatkiem do wspomnień. I oczywiście, zawsze w takim wypadku interesujący dla mnie jest odbiór przez czytelniczki nastawione na więcej ckliwości. Malutki smaczek, mrugnięcie okiem do czytelnika, gdy pojawia się na chwilę znany pisarz Stanisław Śnieg.

Ciężka książka, trzeba przebrnąć bardzo słaby, sztuczny i cukierkowy wstęp (jakieś 80 stron), ale potem jest w miarę dobra fabuła. Na plus, że dokładnie pokazuje problem patologicznego męża w codziennych i realnych sytuacjach. Opisy zaślepienia zakochanej kobiety smutne i przygnębiające. Morał - może się zdarzyć każdemu.

Wydaje się, że miłość w czasach wojny jest niemożliwa. Że są rzeczy ważniejsze, chociażby samo przeżycie. A jednak, to właśnie ona może dać siłę do walki. Książka pełna emocji. Miłość, nienawiść, przyjaźń, obawa.... A wszystko to pod niebem pełnym gwiazd. Polecam :)

Drugi tom sagi o Esterze, obydwa były okej, naprawdę dobre. Ale brakuje akcji. Prawie cała treść krąży wokół kilku relacji, ich wzlotów i upadków, rozmów i wzajemnych wizyt. Jest wiele scenek życia codziennego, pogaduszek rodzinnych, perypetii miłosnych (jak na mój gust raczej przesłodzonych, mało realistycznych). Brakuje ciekawszych wydarzeń, zwrotów akcji, czegoś co by zaskoczyło, wzbudziło emocje, refleksje, wzruszyło. Książka wciąga, ale bez silniejszych emocji, nawet wątki romantyczne choć przyjemne, to jednak odrobinę sztuczne i dziecinne. Liczyłam też na więcej tła historycznego. Bo historii jest mało, głównie dostajemy cukierkowe romansiki młodych bohaterów, wszystko pozostałe jest na marginesie. I choć romanse uwielbiam, to te mnie nie przekonały, nawet w randkowaniu zabrakło iskier. Mimo to, seria jest dobra, będzie idealna dla kogoś kto lubi takie ciepłe rodzinne opowiadania bez fajerwerków. Ja osobiście wolę jednak trochę więcej akcji i emocji.

Okładka wywarła na mnie duże wrażenie i dosłownie przyciągnęła mnie. „Sekrety starych fotografii” Małgorzaty Lis czytało się lekko, przyjemnie i z dużym zainteresowaniem. Główna bohaterka Magda, trochę infantylna, roztrzepana dziewczyna, która chyba sama nie wie czego chce od życia, w jednej chwili decyduje się na porzucenie pracy i wyprowadzkę do małej miejscowości Żarki, gdzie kupuje stary dom i stopniowo odkrywa jego tajemnice. Równolegle poznajemy historię Irki, która niejako zostaje przymuszona do ślubu ze Stachem podczas gdy jej serce należy do innego. Podobała mi się ta historia.

Z tą pozycją powinien zapoznać się każdy, kto chce poczuć klimat z tygla narodów. To w literaturze obyczajowej słabo eksplorowany obszar, a Robert Baciocha sprawnie lawiruje pomiędzy wątkiem miłosnym, który w żaden sposób nie jest płytki i ckliwy, a powojenną traumą kilku narodów. W tej bitwie nie było zwycięzców. Kilka pokoleń później, na literackim polu staje się nim właśnie Pan Robert, który ma odpowiedni warsztat, by przekazać nam emocje tamtej kruchości dnia kolejnego. Polecam!