Farciarz

Okrucieństwo II wojny światowej pokazane zostało w wielu pozycjach książkowych. Trochę mniej podejmuje temat powstania warszawskiego, a tutaj mamy pokazany ten trudny etap wojenny oczami młodej pianistki Amelii. Dziewczyna obdarzona ogromnym talentem muzycznym zarabia udzielajac lekcji muzyki, aby w ten sposób wspomóc matkę w utrzymaniu rodziny. Amelia pod wpływem braci zamierza przystąpić do powstania, dlatego decyduje się wziąć udział w szkoleniu na sanitariuszkę. Czy decyzja o rozpoczęciu takich walk była słuszna, trudno osądzić, ale wraz z bohaterami powieści wchodzimy bezpośrednio na teren walk. A wywołuje to ogromne emocje, bo autorka zadbała o detale w powieści opisujace działania służb sanitarnych. Nie można przejść wobec tego dramatu obojętnie, przeżywając to co Amelia i pozostali bohaterowie. Cały też czas towarzyszy myśl czy ja byłabym w stanie poświęcić się aż tak w sprawie, która była skazana na porażkę. Wpleciony w powieść wątek miłosny podkreśla jak cenne były chwile względnej normalności w tych okrutnych dniach, pozwalając w ten sposob choć na chwilę zapomnieć o świecie zewnętrznym. Piękna, poruszająca powieść o czasach bezwględnych i okrutnych oraz o ogromnej roli kobiet działajacych częśto na tyłach frontu, ale odgrywajacych kluczową rolę w działaniach wojennych.

Lata trzydzieste XX wieku. Niemieckie Pyrzyce. Ingrid mieszkała z babcią. Żyło im się dobrze choc nie za bogato. Ingrid szanowała ludzi. Nie rozumiała nazistowskiej polityki. Umiera babcia a ją ciężarną poślubia Wilhelm, który niezdolny do spłodzenia dzieci skorzystał z sytuacji. Chciał mieć syna. Tymczasem urodziły się dwie dziewczynki. Życie Ingrid zmieniło się w koszmar. Nadchodzi wojna. Ingrid była szczęśliwa tylko wtedy kiedy mąż wyjeżdżał. A pracował w obozie w Dachau. A później Ingrid z córkami musi uciekać. Pojawia się po raz wtóry kobieta o białych oczach.

Początek mnie trochę znudził ale później powieść nabrała tempa. Bardzo kibicowałam bohaterce w jej walce. Historia która pozwala przemyśleć ile mamy, jak łatwo wpaść w nałóg i stracić wszystko. Porusza ważne problemy bezdomność, uzależnienie oraz trudne relacje rodzinne. Warto przeczytać

„Karczma Pod Rybim Łbem” to drugi tom powieści „Kamienica Schopenhauerów”. Opowiada o losach Friedy, utalentowanej kuchmistrzyni, która walczy o spełnienie marzenia o własnej karczmie, mierząc się ze zdradą, głodem i oblężeniem miasta przez Francuzów. Frieda pracuje na dworze Uphagenów, jednak jej celem jest niezależność. Zostaje wplątana w niebezpieczne intrygi, a jej marzenia są zagrożone przez zdradę najbliższych. Powieść jest wypełniona smakami, zapachami i muzyką dawnego Gdańska. Powieść porywająca i bardzo trudno oderwać się od czytania.

Tematyka i styl typowy dla autora, a mimo to książka nie nudzi, wprost przeciwnie - wciąga od samego początku, czego zasługą jest to, że jej fabuła oparta jest na faktach i utajnionych zdarzeniach z II wojny światowej. Rose Teasdale pracuje jako maszynistka w tajnej kancelarii wojennej w siedzibie Winstona Churchill’a. Jej doskonała znajomość języka francuskiego powoduje, iż otrzymuje propozycję podjęcia służby w SOE jako agentka na terenie okupowanego Paryża. Nic jej nie trzyma w Londynie; w wojnie straciła brata i rodziców, teraz chce walczyć o wolność innych. Po trudnym i zabójczym niemal szkoleniu Rose zostaje wraz z Felix’em ps. Magik, przyszłym szefem paryskiej komórki oraz Muriel - telegrafistką zrzucona na teren gnębionej przed faszystów Francji. Od teraz stają się jednym z ogniw siatki „Lekarz”, stanowiącej główną strukturę SOE w Paryżu, współpracującej z francuskim ruchem oporu. Jednym z jego członków jest Lazare, dwudziestokilkulatek żydowskiego pochodzenia. Wspólne akcje zbliżają Rosę do chłopaka, który okazuje jej wiele wsparcia, pomocy i troski. Kiedy Niemcom udaje się zdekonspirować siatkę agentów SOE i w ich łapy dostają się Felix, Muriel i Lazare, Rose przejmuje na siebie całą odpowiedzialność za działanie siatki, kontakt z Londynem, organizowanie akcji, przyjmowanie zrzutów, a przede wszystkim za wszelką cenę pragnie uwolnić swych przyjaciół. Jej odwaga, graniczącą niekiedy z brawurą, determinacja, poświęcenie walce z hitlerowskim najeźdźcą, a przede wszystkim nienawiść do wroga pchająca ją do niebezpiecznych i ryzykownych działań powodują, że w końcu i ona wpada w ręce nazistów. Autor na tle literackiej fabuły powieści ukazuje prawdziwe zdarzenia, jakie miały miejsce podczas wojennych działań na terenie Francji, między innymi opisuje Operację Jerycho z 18 lutego 1944 roku, której celem było zbombardowanie przez samoloty RAF więzienia w Amiens; szczegółowe informacje dotyczące tej akcji zostały utajnione na 100 lat, jednak autorowi udało się dotrzeć do niektórych dokumentów. Książka ta to czytelnicze kłębowisko wszelkich emocji, od przerażenia, podziwu, wzruszenia, współczucia, żalu, ogromnego bólu i rozpaczy, które odzywają się w nas podczas lektury. Wraz z bohaterami przeżywamy strach, tortury, głód, zimno, ale też ich bliskość, czułość, wsparcie, zrozumienie, tęsknotę, nadzieję… . Tych emocji nie da się wyrazić słowami, trzeba je poczuć czytając powieść.

Przeglądam moją listę planów czytelniczych na lipiec, napisałam nawet post wymieniający wszystkie tytuły razem. Pięknie, klarownie, schludnie… i bardzo ładnie wypełniam postanowienia. Atakowała mnie, wpychała się i oto jest, przeczytana – moja wygrana w rozdaniu @sylwiak.books Byłam ogromnie ciekawa, kolejnej wersji o zatonięciu niezatapialnego i tym razem otrzymałam ciekawą historię poprzedzającą w trakcie i po. #siostryztitanica to opowieść oparta na prawdziwej historii trzech sióstr. Panien z dobrego domu, które marzyły, kochały, śniły, ale też przeżywały własne smutki i dramaty oczekiwań sfery, w której się urodziły i wychowały. Presja otoczenia i co ludzie powiedzą to największy straszak, wielu uległo z obawy społecznego linczu lub obmowy i własny byt schowało do kieszeni, by zadowolić publikę. Powieść napisana z wielką dbałością o szczegóły, bohaterowie różnorodni w przekonaniach i czynach, pomimo reprezentowania wyższej czyt. bogatszej klasy społecznej. Wyraźnie zarysowane granice posiadania i mniemania o sobie i swojej roli w spektaklu, zwanym życiem. Język powieści jest płynny i przystępny, poznajemy codzienność na Titanicu w klasie pierwszej, pozbawiony przydługich nużących opisów, jednocześnie poznając stroje, wystrój, zastawę oraz posiłki i etykietę bez zanudzania czytelnika. Początek powolny, jednak tempo przyśpiesza, staje się dynamiczniejsze tuż przed katastrofą, jak i w jej trakcie. Realistycznie przedstawiona tragedia, myśli ludzi na łodziach ratunkowych i wydarzenia poza tą małą enklawą ocalenia. Nastrojowa, dialogi stylizowane na mowę epoki, jednak naturalne, realistyczna w przekazie, spokojna z budowanym napięciem nieuniknionego – znamy przecież finał rejsu. Każda z sióstr to inne spojrzenie na świat, odmienne potrzeby, pragnienia. Ich różnorodność jest wspólną siłą, spoiwem, które ugruntowała miłość i szacunek rodziny.

„Ucieczka z Mielenz” to pierwszy tom cyklu „Odyseja żuławska”. Akcja powieści osadzona jest na Żuławach podczas II wojny światowej. Miejscowi bauerzy przyjmują jeńców wojennych do pomocy w gospodarstwach. Ludzie żyją w strachu, słuchają wieści z frontu i dowiadują się o tragicznych wydarzeniach w Stutthofie. W mroźną styczniową noc 1945 r. pada rozkaz ewakuacji. Mieszkańcy muszą zostawić cały dobytek i uciekać wozami w nieznane, co stanowi początek ich odysei. To historia o odwadze, walce o przetrwanie. Czyta się jednym tchem z wypiekami na twarzy.

Poruszająca ksiązka o uczennicach i nauczycielkach z liceum im. J. Słowackiego na warszawskiej Ochocie. Żeński odpowiednik Kamieni na szaniec Aleksandra Kamińskiego. Herstoria o harcerkach biorących udział w walce,ich męstwie.harcie ducha. ...Gdzie dziewczęta z tamtych lat?Jak te kwiaty... Gdzie dziewczęta z tamtych lat?Czas zatarł ślad... Gdzie dziewczęta z tamtych lat?Za chłopcami poszły w ślad.... Kto wie,czy byłó tak... Kto wie,czy było tak... Fragment piosenki Sławy Przybylskiej Gdzie są chłopcy z tamtych lat

Czasy drugiej wojny światowej, zakazana miłość, uprzedzenia narodowościowe - to historia głównej bohaterki Tamary. Świetnie zbudowany romans wojenny z uwzględnieniem historii mieszkańców Prus wschodnich - rodowitych Mazurów. Trochę książek zarówno z tej tematyki jak i stricte historycznych przeczytałam więc mogę stwierdzić, że jest to dobrze wyważona opowieść której można się dowiedzieć jak wyglądała rzeczywistość naszym przodków. Pani Nina Zawadzka umie pisać tak by chwycić za serce. Polecam.

Od dawna cenię powieści Niny Zawadzkiej. Choć nie miałam jeszcze okazji przeczytać wszystkich jej książek, te, które znam, wywarły na mnie ogromne wrażenie i żadna mnie nie zawiodła. Autorka ma niezwykły dar opowiadania historii w sposób, który jednocześnie porusza i skłania do refleksji. Szczególnie cenię jej styl – lekki, a zarazem przepełniony emocjami – oraz umiejętność wiernego oddawania realiów historycznych. Z największą przyjemnością sięgnęłam po „Czas poświęcenia”, powieść inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami, której akcja toczy się na dwóch płaszczyznach czasowych. Na kartach tej powieści Nina Zawadzka snuje historię miłości zrodzonej na kłamstwie, którego konsekwencje odczuwane są przez kolejne pokolenia. W roku 1980 Małgorzata Adamiec otrzymuje list dotyczący wniosku o emeryturę swojej teściowej. Dokument zostaje odrzucony z powodu rozbieżności między danymi przedstawionymi przez rodzinę a tymi znajdującymi się w Archiwum Państwowym. Zaintrygowana i zaniepokojona kobieta postanawia odkryć prawdę. Jej śledztwo prowadzi do rodzinnego sekretu, który przez lata pozostawał skrzętnie ukrywany. Druga linia fabularna przenosi czytelnika do roku 1933, do niewielkiej wsi Malinicze, znajdującej się w granicach Związku Radzieckiego. Poznajemy tam Emilię Dreznal – młodą dziewczynę dorastającą w trudnych warunkach. Jej rodzina, sprzeciwiająca się władzy i odmawiająca wstąpienia do kołchozu, popada w poważne długi. Napięcia między Polakami a Rosjanami, brutalna pacyfikacja wsi oraz widmo Wielkiego Głodu zmuszają rodzinę do dramatycznej decyzji – Emilia zostaje wydana za mąż za wierzyciela. Z biegiem lat kobieta podejmuje coraz odważniejsze działania, próbując sprzeciwić się opresyjnemu systemowi i ratować innych Polaków. Każdy jej krok wiąże się jednak z ogromnym ryzykiem. Nadzieja na ocalenie pojawia się dopiero wraz z wybuchem wojny i atakiem nazistowskich Niemiec na Związek Radziecki – wydarzeniem, które zmienia losy bohaterów w sposób nieoczekiwany. „Czas poświęcenia” to powieść, która – podobnie jak wcześniejsze książki autorki – pochłonęła mnie bez reszty już od pierwszych stron. To historia, która trafia prosto w serce, porusza najgłębsze emocje i nie pozwala o sobie zapomnieć jeszcze długo po odłożeniu książki. Czytelnik zostaje z nią na dłużej – z bólem, refleksją i trudnymi pytaniami. Nina Zawadzka po raz kolejny udowadnia, jak niezwykły talent pisarski posiada. Jej kunszt i wrażliwość w budowaniu świata przedstawionego robią ogromne wrażenie. Z niezwykłą precyzją i autentycznością odtwarza realia życia w ZSRR lat 30., nie oszczędzając czytelnika. Pokazuje brutalność systemu, wszechobecny strach, głód i rozpacz zwykłych ludzi – tak sugestywnie, że momentami aż trudno złapać oddech. Opisy Wielkiego Głodu oraz represji wobec Polaków są przejmujące, bolesne i wstrząsające do głębi. To nie są tylko słowa – to emocje, które wręcz przelewają się z każdej strony i pozostają w czytelniku na długo. Na szczególne uznanie zasługuje także kreacja bohaterów. Emilia to postać silna, ale jednocześnie bardzo ludzka – jej decyzje nie są łatwe ani oczywiste, a każda z nich niesie ze sobą ciężar konsekwencji. Czułam jej strach, determinację i rozpacz. Z kolei wątek Małgorzaty dodaje powieści elementu tajemnicy i sprawia, że historia nabiera dodatkowej głębi – pokazuje, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość i jak długo mogą żyć rodzinne sekrety. Najbardziej urzekła mnie jednak umiejętność autorki do oddawania emocji. Każda scena jest przesiąknięta uczuciami – od miłości i nadziei, przez lęk i zwątpienie, aż po rozpacz i poświęcenie. To właśnie emocjonalna warstwa powieści sprawia, że trudno się od niej oderwać. Dla mnie była to niezwykle intensywna i poruszająca lektura. „Czas poświęcenia” potwierdził tylko, że Nina Zawadzka potrafi tworzyć historie, które nie tylko opowiadają o przeszłości, ale też zostają z czytelnikiem na długo po zamknięciu książki. To powieść o sile kobiet, trudnych wyborach i cenie, jaką czasem trzeba zapłacić za prawdę i wolność.

„Droga ku miłości” to trzeci tom trylogii „Matylda”. Rodzeństwo: Matylda i Wojtek Daszkowscy, po ucieczce z Łodzi próbują ułożyć sobie życie w Berlinie. Zmagają się z problemami finansowymi, brakiem zatrudnienia oraz wrogością ze strony Klinsmanów. Matylda doświadcza wielu trudności, które wydają się nie do pokonania, a z drugiej strony na jej drodze pojawiają się ludzie zawsze gotowi do wsparcia i pomocy. „Każdy ból kiedyś mija, a przeszłości nie zmienisz”, to mądre słowa pozwalające pokonać traumy przeszłości i budować szczęście od nowa. Świetny cykl przeczytany z wielkim zainteresowaniem.

W opisie książki przeczytałam, że życie za klasztorną furtą nie należy do najłatwiejszych. Po przeczytaniu tej emocjonującej powieści tak sobie pomyślałam, że jest wręcz niemożliwe. Nie dałabym rady. Co tam się nie dzieje ..... Dużo postaci, ale i dużo problemów, do tego jeszcze księża ze swoimi upodobaniami. Za murami zakonu też jest życie i są ludzie z większym czy mniejszym powołaniem. Bardzo ciekawa książka.

"Szczęście i dobro się mnożą, gdy się je dzieli z innymi. Bo człowiek to część natury, więc my wszyscy to jedno przecież." "Na ołtarzu ciszy" to pierwsza część cyklu "Szeptucha" Bianki Kunickiej. Znajdujemy w niej losy małej dziewczynki, później kobiety, żyjącej w XVII wieku. Nawoja była wyjątkowa już od dnia narodzin, a późniejsze lata tylko to uwydatniły. Wyróżniająca się pośród mieszkańców wsi nie znajdywała u nich zrozumienia. Niestety, jak to trafnie podsumowała autorka, trudno, nam - ludziom, zaakceptować odmienność, bo się jej boimy. Na przestrzeni lat kobieta miała zajmować określone miejsce w hierarchii społecznej i każdy przejaw niesubordynacji był surowo karany. Niewieście nie uchodziło mieć swojego zdania i wygłaszać odkrywczych poglądów. Właściwie, nie wypadało jej nawet myśleć o takich rzeczach. Jej zadanie polegało na zajmowaniu się domem i dziećmi, a głoszenie jakichkolwiek teorii, niezgodnych z ogólno przyjętym pojmowaniem świata, uznawane było za herezje. Nawoja od samego początku miała problem z podporządkowaniem się obowiązującym regułom. Jako widząca i słysząca więcej dostrzegała świat takim, jaki naprawdę był. Widziała jego jedność, płynącą z tego, że wszyscy pochodzimy z natury, w związku z czym powinniśmy być jednakowo traktowani. Na przykładzie Nawoi autorka ukazała wybitną jednostkę w zestawieniu z hermetycznie zamkniętym światem. Co ciekawe, ówcześni ludzie bali się odmienności, ale w potrzebie nie wahali się z niej korzystać. Niejednokrotnie udawali się za radą do kobiet pokroju Nawoi, a później do niej samej. Pokazuje to jak bardzo jesteśmy interesowni, skupieni na sobie i osiąganiu własnych korzyści. Niestety wystarczy chwila i zapominamy o udzielonej pomocy. W sytuacjach wymagających wyjaśnienia bez zawahania rzucamy oskarżeniem, nie mając nawet ku temu wystarczających powodów. Nawoja wiodła trudne życie w samotności, jednak w łączności z naturą. Nie wahała się korzystać z jej dobrodziejstw, znajdując w niej lekarstwa na wiele chorób. Zdecydowanie lepiej czuła się w lesie wśród zwierząt, które mimo braku rozumu, potrafiły zachować się lepiej niż niejeden człowiek. Co ciekawe, na fakt ten uwagę zwracał już Rudyart Kipling w XIX wieku, autor "Księgi dżungli", w której podkreślał wartości, jakimi kierują się zwierzęta, stawiając je wyżej niż pozbawionego skrupułów człowieka. "Na ołtarzu ciszy" to kolejna książka traktująca o słowiańskich wierzeniach, którą przeczytałam w ostatnim czasie. Przyznam, że dzięki niej weszłam głębiej w ten świat. Wszystko nie jest już takie nowe i obce, można zauważyć dużo punktów stycznych z niedawno poznanym przeze mnie "Szczodrym wieczorem". Nie będę ukrywać, że świat ten coraz bardziej mnie fascynuje. Moja ocena 8/10.

Temat toksycznej matki już się tutaj pojawiał w wielu książkach. To straszne, gdy dziecko nie może podejmować samodzielnych decyzji. Tak też i było z naszą główną bohaterką Ewą. Dorastała pod okiem despotycznej matki, ojciec wiecznie poza domem w pracy, a nawet jak bywał w domu, to nie miał za dużo do gadania. Ewa już jako dorosła kobieta nie mogła iść na studia o jakich marzyła, bo matka tego nie akceptowała. Gdy wreszcie Ewa poznała Krzysztofa, nareszcie zaświeciło słońce. Od zawsze chciała mieć swoją pracownię, uwielbiała malować i tworzyć z gliny, to Krzysztof już jako jej mąż popychał ją do tego, by spełniała swoje marzenia. Po 20 latach Krzysztof umiera na skutek wypadku. Ewa została sama z córką, ale mamusia nie pozwoliła o sobie zapomnieć. Demony dzieciństwa powracają. I tutaj zupełnie nie rozumiem postępowania Ewy. Mając kochającą córkę, dom, galerię, wspaniałe przyjaciółki i w ogóle na jej drodze stawali cudowni ludzie, ona się zamyka w sobie i wałkuje wszystko od nowa, i nie potrafi postawić się matce, mając blisko 50 lat. Nie jest to pokrzepiająca książka, choć zakończona happy endem. To przejmująca historia kobiety zahukanej, zamkniętej w sobie i strasznie tęskniącej za zmarłym mężem.

Bardzo lubię powieści pani Wysoczańskiej. Ciekawe historie osadzone w nieprzypadkowych miejscach. Ta w okolicach Zielonej Góry. Już kiedyś czytałam bardzo ciekawą sagę pani Mąkosy również osadzoną w tamtych okolicach, więc przyjemnie było do nich wrócić. Czas przed drugą wojną światową oraz równoległy współczesny. Właścicielka winnicy, starająca się utrzymać ją mimo finansowych kłopotów. Nazistowska rodzina starająca się o posiadłość przez małżeństwo jednego z synów z bohaterką. Dużo wiadomości na temat prowadzenia winnicy, widać, że autorce bardzo zależało żeby wprowadzić czytelnika w ten nie do końca oczywisty dla Polski temat. Trochę zabrakło mi wykończenia dotyczącego współczesnej bohaterki. I to tyle...obyczajowa powieść z historią w tle, którą warto przeczytać. Polecam.

Filip jest młodym przedsiębiorcą, który budzi się pewnego dnia w mieszkaniu Leny, dziewczyny kompletnie mu obcej. Dla nich obojga jest to sytuacja niecodzienna. Lena wyjaśnia mu, że będąc poprzedniego wieczoru w barze, widziała jak jego towarzyszka dosypała mu coś do piwa. Chcąc mu pomóc i niewiele myśląc, wyprowadziła go z lokalu i zabrała go do siebie. Filip jest jej wdzięczny i w ramach podziękowania proponuje obiad. Dziewczyna się zgadza, myśląc, że po nim ich drogi się rozejdą. W międzyczasie w jej życiu pojawia się były kochanek Jan. Dziewczyna jest przerażona, bowiem chciała ukryć się przed nim, lecz Jan nie daje za wygraną. Czy Lena uwolni się od dawnego ukochanego, a Filip pozna prawdę o swojej znajomej? Czy ich znajomość przerodzi się w coś więcej? Odkrywanie nowych autorów zawsze niesie ekscytacje i ciekawość. Tak było więc i tutaj, jeśli chodzi o książkę Małgorzaty Garkowskiej. Historia zaczyna się od wspólnej nocy dwójki obcych sobie osób, ale bez tła seksualnego. Ich znajomość rozpoczęła się chęcią pomocy, a z czasem zaczęła przekształcać się w przyjaźń. Czy na niej się zakończy, tego nie zdradzę 😉. Zdradzę natomiast, że choć ich przypadkowe poznanie się będzie dla Leny i Filipa nowym pozytywnym aspektem życia, to nie będą oni wolni od zmartwień. Ludzie, którymi ufali, pokażą swoją negatywną stronę i wpędzą ich w kłopoty, z których ciężko im się będzie wyplątać. Głównych bohaterów można poznać bliżej dzięki zastosowaniu naprzemiennej narracji. Filip jest mężczyzna honoru, który wywiązuje się z powierzonych mu zadań z oddaniem, dobrocią i szczerością. To facet o złotym sercu, którego nie sposób nie lubić, niestety naiwny, o czym on sam się przekona. Lena natomiast to kobieta, która w nowym miejscu zaczyna nowe życie, jednak przeszłość ją dogania, a ona nie potrafi się od niej uwolnić. Choć także cechuje ją empatia, to w porównaniu do Filipa, nie zyskała do końca mojej sympatii. Były po prostu sytuacje, których ja poniekąd nie mogłam zrozumieć i związane one były właśnie z jej osobą. Lena była niczym marionetka w rękach lalkarza. "Droga ucieczki" mnie zaskoczyła, gdyż oczekiwałam więcej emocji. W tej historii autorka zawarła motyw obsesji, a nawet obłędu, który był chwilami przerażający. Jest tutaj także motyw porwania, kradzieży i intrygi. Dodatkowym atutem tej historii jest wątek związany z jazdą na rolkach - ja się z tym motywem spotkałam po raz pierwszy i był naprawde ciekawy. No i oczywiście samo wydanie jest przecudne. Przepiękna okładka i barwione brzegi - już samo to zachęca, do sięgnięcia po książkę, w której oprócz tekstu, czeka na czytelników dużo zdjęć, odnoszących się do fabuły.

Fiona Schneider zabiera nas do okupowanego Paryża, gdzie wojna nie tylko dzieli narody, ale i wystawia ludzkie serca na najtrudniejsze próby. Sylvie  odważna brytyjska agentka  zostaje wysłana z misją szpiegowską do serca nieprzyjacielskiego terytorium. Jej przykrywką jest praca w renomowanej francuskiej restauracji, odwiedzanej przez niemieckich oficerów. Wśród nich znajduje się Christoph  młody żołnierz Wehrmachtu, którego wojna postawiła po niewłaściwej stronie. Od pierwszych chwil między Sylvie a Christophem rodzi się uczucie  subtelne, niepokorne, pełne napięcia. Miłość ta rozwija się w cieniu tajemnic, niebezpieczeństwa i konieczności ukrywania prawdy. Czy można zaufać komuś, kto może okazać się największym zagrożeniem❓️ Czy można kochać szczerze, gdy wszystko wokół zmusza do kłamstwa❓️ Autorka z niezwykłą wrażliwością kreśli obraz miłości, która rodzi się mimo wszystko  wbrew historii, pochodzeniu i wojennej rzeczywistości. To opowieść o wyborach, odwadze i wewnętrznej sile, która pozwala marzyć nawet wtedy, gdy świat się rozpada. ,, Romans w Paryżu" to nie tylko historia miłosna  to również dramatyczna opowieść o cenie, jaką trzeba zapłacić za uczucia w czasach, gdy wszystko może być użyte przeciwko tobie. Klimat okupowanego Paryża, subtelna narracja i piękny język sprawiają, że książkę czyta się z zapartym tchem. To idealna lektura dla miłośników powieści historycznych, romansów z duszą i bohaterów, którzy nie boją się kochać  nawet jeśli świat zdaje się mówić im, że nie powinni.

Ja chyba nie byłam gotowa na tę książkę. Końcówka mnie zmiażdżyła. Były chusteczki, było smarkanie i płacz jak bóbr. A najśmieszniejsze jest to, że nie czytam książek o miłości. Omijam je szerokim łukiem. Nie lubię, nie szukam takich historii, a tę powieść pokochałam całym sercem. "Niebieski ogród" czyta się niesamowicie szybko, a jednocześnie to jedna z tych książek, które zostają w człowieku na długo. Otula ciepłem, jakbym siedziała przy kominku… a jednocześnie boli. Bo smutek, żal, tęsknota i strata są tu tak wszechobecne, że momentami aż ściska serce. Historia podzielona jest na dwie strefy czasowe, współczesną i tę sprzed lat. Obie były dla mnie wspaniałe i nostalgiczne. Przeniosłam się do miasteczka Średnie, ach ten klimat… naprawdę czułam zapach tego ogrodu. Nie spodziewałam się też, że ta historia nie skończy się szczęśliwie. I chyba właśnie dlatego tak mocno mnie rozbiła. To książka, za którą będę autorce wdzięczna do końca życia. Zostawiła mi pęknięte serce i teraz nie wiem, co mam wziąć do czytania, bo ja nadal jestem tam - wśród wspomnień i kwiatów. Polecam każdemu, kto lubi piękne, wzruszające historie z tajemnicą i przeszłością, która wraca. Tylko ostrzegam! Nie popełnijcie mojego błędu i przygotujcie chusteczki. "(...) Albo wydawnictwo da ten materiał jakiejś pisarce i niech już ona coś wymyśli i wypełni te luki, których my nie potrafiliśmy uzupełnić." - Pani Joasiu, Pani tę historię pięknie napisała, uzupełniła, wymyśliła no i mnie zachwyciła 🩵

Wyobraźcie sobie czyściec, który wcale nie jest przystankiem przed piekłem. Wyobraźcie sobie miejsce, w którym piekło zaczyna jawić się jako wybawienie. I teraz dodajcie do tego świadomość, że nie ma dokąd uciec. Historia eugeniki i eksterminacji osób z zaburzeniami psychicznymi w czasie II wojny światowej nie jest przecież tematem nowym. Wydaje się wręcz, że wiemy o niej sporo. A jednak „Dusze niczyje” uderzają z zaskakującą siłą. Bo tu nie chodzi o suche fakty – chodzi o ludzi. O jednostki. O twarze, którym autor nadaje rysy, głos i historię. I choć wiemy, że bohaterowie są fikcyjni, ich dramat brzmi boleśnie prawdziwie. Paweł J. Sochacki buduje tę opowieść spokojnie, niemal chłodno. Konstrukcja powieści – podzielona na części, przeplatana krótkimi życiorysami bohaterów – działa jak powolne odsłanianie kolejnych warstw. Najpierw poznajemy postacie, później próbujemy je zrozumieć. Czasem nawet… usprawiedliwić. Te fragmenty działają jak cichy komentarz: nic nie jest tu czarno-białe, nawet w świecie, który dawno przekroczył granice człowieczeństwa. Styl autora jest oszczędny, momentami wręcz surowy. Nie znajdziecie tu przesadnej emocjonalności ani dramatycznych uniesień. I paradoksalnie – to działa na korzyść tej historii. Bo kiedy emocje nie są podane wprost, zaczynają narastać gdzieś pod skórą. W samym centrum tej mrocznej opowieści pojawia się jednak coś, co wydaje się niemożliwe – uczucie. Relacja Erny i Hansa nie powinna się wydarzyć. Nie w takim miejscu, nie w takich okolicznościach. A jednak to właśnie ona staje się dla bohaterki czymś na kształt kotwicy. Czymś, co pozwala jej przetrwać kolejne dni. Hans nie daje jej wolności. Ale daje coś równie ważnego – namiastkę bezpieczeństwa, czułość, przypomnienie, że wciąż jest kimś więcej niż tylko numerem w systemie śmierci. I może właśnie w tym tkwi największa siła tej książki – w kontraście. Między odczłowieczeniem a próbą zachowania resztek człowieczeństwa. Między systemowym złem a pojedynczym gestem dobra. „Dusze niczyje” zostawiają po sobie trudną do uniesienia refleksję. Bo kiedy zamykasz tę historię, zostajesz sam na sam z pytaniem: ile trzeba odebrać człowiekowi, żeby przestał być człowiekiem… i ile wystarczy, żeby nim znów się poczuł?

Odniosłam wrażenie, że książka została napisana pośpiesznie. Wstawiane z uporem maniaka słowa "wówczas" i "wszak". Polecam przeczytać, jeżeli czegoś uczy seria "Matki Rzeszy" to na pewno pokory, obrazu II wojny światowej, jak i czasu zaraz po jej zakończeniu, od strony Niemiec. Tom I i II oceniłam na 10, tutaj niestety dam 7, niemniej - Warto.