Wiatr

Ja Wam dobrze radzę - nie rzucajcie wszystkiego i nie jedźcie w Bieszczady!🤣 Koleżanka mnie zaintrygowała tą książką, powiem Wam, że nie mogłam się oderwać, choć to pewnie lektura nie dla wszystkich. Ale czytałam już gorsze rzeczy, więc aż takiego wrażenia jak na niej na mnie nie zrobiła. Ale mimo całej groteski i makabry ja się świetnie bawiłam 🤭 Bieszczady, straszna zima, niesamowite opady śniegu i dwójka jakże różnych osób, trafiających do pensjonatu, o którym nikt nie wie i nie ma go na żadnej mapie. Gdy zaczynają się jakieś, nie dające się wytłumaczyć historie np nie da się opuścić pensjonatu, książka nabiera z goła innego kierunku. Gdy na dodatek znika Natalia, to już wiadomo, że będzie jazda bez trzymanki. Bardzo fajnie skonstruowana fabuła, mnóstwo czarnego humoru, który serio wywoływał u mnie salwy śmiechu. Ciekawe relacje między głównymi bohaterami. I choć momentami było to pierdółkowate, to nie ma się do czego przyczepić, bo przecież większość horrorów to pierdoły, tylko stopień "straszności" jest różny. Autor ma bardzo fajny styl pisania, to jego druga książka, jak będę miała okazję przeczytać pierwszą, to zrobię to z prawdziwą przyjemnością.

o powiecie na baśń grozy? A może zawsze w baśniach jest dużo mroku? Ja chyba właśnie przez czytanie baśni polubiłam thrillery i książki grozy, bo przecież Baśnie Braci Grimm to nie jest przyjemna lektura. Taką dla mnie baśnią jest #kuklanylas Anny Musiałowicz. Już sam tytuł wymyślony przez syna autorki jest taki metafizyczny. Tu wszystko jest wieloznaczne, realność miesza się z czymś magicznym, tworząc mroczny, duszny i bardzo refleksyjny klimat. Chłopiec, który po wycieczce do lasu, bardziej przypomina kukłę niż żywe dziecko. Matka, która niby zauważa inność dziecka, ale nie reaguje. Mężczyzna, który dobrze znał las, nagle się w nim gubi i zachowuje irracjonalnie. Kobieta, która obserwuje swoje sąsiadki i choć widzi ich biedę, ułomność, chorobę, to lubi tylko ich podglądać i nie reagować. Duch lasu, który pcha ludzi ku złu. Lalki, które wyłaniają się z różnych zakątków lasu. Dziewczyna, która choć już dorosła, w środku jest dzieckiem. Stara matka, która negocjuje ze śmiercią, bo boi się zostawić chore dziecko. Alkohol, który jak eliksir zła, pcha ludzi ku przemocy. Choć to objętościowo krótka powieść, całkowicie osacza czytelnika. Jest duszna, lepka i przerażająca. W „Kuklanym lesie” nie straszy tania magia. Przeraża nasza ludzka ułomność. Przeraża społeczna znieczulica. Uderza nas w twarz to wygodne, codzienne przekonanie: „po co reagować?”, „lepiej się nie wtrącać”, „przejdźmy obok”. Książka Anny Musiałowicz brutalnie przypomina, że odwrócenie wzroku nie zmazuje z nas winy i odpowiedzialności za zło, które dzieje się tuż za naszą ścianą.

Cieszę się, że w końcu mogę napisać pozytywną opinię, bo niestety rzadko mi się to zdarza. Autor wniósł sporo świeżości: pisze lekko i naturalnie, potrafi świetnie operować słowem, a bohaterowie i dialogi naprawdę żyją. Nie oceniam tej książki w kategorii horroru, raczej jako całość. Moja ocena byłaby prawdopodobnie jeszcze wyższa, gdyby w drugiej połowie historia nie zaczęła mi się trochę dłużyć, bo zabrakło mi jakiejś zagadki do rozwiązania czy bardziej odkrywczego kierunku, ku któremu fabuła by nas prowadziła. Tak czy inaczej na pewno sięgnę po inne książki tego autora, ponieważ potencjał i talent są tu bardzo wyraźne.

Zbytnio się nie rozpiszę, bo musiałabym spojlerować, a nie chcę psuć przyjemności z czytania tym, którzy sięgną po tę książkę. To moje pierwsze spotkanie z tym słowackim autorem i myślę, że nie ostatnie, bo książka jest świetna. Niesamowite zakończenie, ale nim do niego dojdziemy przejdziemy przez całą masę wrażeń, nerwów i przerażenia, i nie o strach tu chodzi. Scenarzysta serialowy ma kłopoty w małżeństwie. Postanowił wyjechać w góry do chatki, którą odziedziczył po ojcu. Zima, kupa śniegu i chatka gdzieś w górach na końcu świata, brzmi okropnie, prawda? Jedno niepozorne zdarzenie.. no dobra, napiszę to - po przyjeździe i dojściu piechotą do chaty, nasz główny bohater traci wzrok. I to był początek jego gehenny. Autor świetnie buduje atmosferę grozy, nie można się było oderwać. Polecam dla lubiących literaturę z dreszczykiem.

„Dom stu szeptów” Grahama Mastertona to powieść, która z jednej strony przyciąga klimatem i charakterystycznym dla autora podejściem do grozy, a z drugiej pozostawia pewien niedosyt. Jako czytelniczka doceniam przede wszystkim atmosferę – jest duszna, momentami niepokojąca i konsekwentnie budowana. Masterton potrafi stworzyć napięcie i sprawić, że czytam dalej z ciekawością, nawet jeśli nie wszystko mnie przekonuje. Styl autora jest prosty i przystępny, co sprawia, że książkę czyta się szybko. Niestety, miejscami mam wrażenie, że język jest zbyt schematyczny, a niektóre opisy mogłyby być bardziej dopracowane. Zdarzało mi się też odczuwać powtarzalność pewnych motywów czy rozwiązań, które nie zaskakują tak, jak bym tego oczekiwała po horrorze. Największym minusem jest dla mnie brak głębszego rozwinięcia niektórych elementów – pojawiają się interesujące pomysły, ale nie zawsze są w pełni wykorzystane. Momentami miałam poczucie, że książka mogłaby być bardziej intensywna emocjonalnie albo lepiej dopracowana pod względem detali. Podsumowując, to solidna, ale nierówna lektura. Dobra dla osób, które lubią lekką grozę i charakterystyczny styl Mastertona, jednak niekoniecznie spełni oczekiwania tych, które szukają czegoś naprawdę oryginalnego lub bardziej dopracowanego literacko.

Strach” bardzo przypomina „Szczelinę”, ale niestety wypada od niej wyraźnie słabiej. Klimat grozy i napięcie są budowane sprawnie, jest tajemniczo i momentami naprawdę niepokojąco, jednak to nie wystarcza, żeby w pełni wciągnąć w historię. Największym problemem okazał się dla mnie główny bohater, który jest irytujący, egocentryczny i trudny do polubienia, przez co trudno było mi przejmować się jego losem. Jego rozważania wydają się przekombinowane i w gruncie rzeczy niewiele wnoszą. Sama fabuła jest ciekawa, ale końcówce brakuje siły i efektu, który naprawdę zapada w pamięć. Pojawiają się też nielogiczności i dziwne rozwiązania, które wybijają z rytmu, jak choćby sposób interpretacji dziennika czy niespójności czasowe. I najważniejsze: czy to jakaś kryptoreklama iPhone? A może autor chciał jakiś barter? Używanie słowa „iPhone” zamiast telefon, zachwalanie funkcji typu latarka, FaceTime, nawigacja… miejże litość xd To nadal przyzwoita lektura z dobrym klimatem, ale zabrakło jej tego „czegoś”, co wyróżniałoby ją na tle „Szczeliny”.

Jeśli ktoś liczy na horror o morderczym kulcie, rozczaruje się. Powieść Simmonsa, mimo że rzeczywiście w sposób dość żywy (to chyba niewłaściwe słowo w tym kontekście) opisuje wyznawców i rytuały bogini Kali, potworna jest w zupełnie innej warstwie. Przede wszystkim potworem jest tu miasto, brudna, pełna zła i wynaturzeń Kalkuta. W głębszej warstwie potwór czai się w każdym z nas. A Kali tańczy...

Wiejskie legendy, opowieści przekazywane przez pokolenia...Czy można im wierzyć? Asia spędza wakacje u babci i dziadka na wsi. Pewnego dnia widzi za oknem samego diabła! Kto uwierzy małej dziewczynce? Jednak kiedy we wsi wydarzy się wypadek ludzie zaczną przypominać sobie inne, podobne zdarzenia. Ile prawdy kryje się w wiejskich legendach? Czy to faktycznie był diabeł? I czy kot rzeczywiście ma 9 żyć? Diabeł zza okna, to świetna historia, z dusznym, letnim a momentami mrocznym klimatem, ciekawą fabułą i zagadką. Bohaterowie wykreowani są ciekawie i realistycznie, więc łatwo uwierzyć w ich zachowania czy intencje. Jest tajemniczo, czasem zabawnie i bardzo ciekawie. Scena na polu...! Autorka naprawdę potrafi opisać sceny w klimacie horroru! Diabeł zza okna to idealna lektura szczególnie na duszne lato. Bardzo polecam!

Podoba mi się styl autora, czytałem z dużym zainteresowaniem, ciekawa i pokrętna historia. Często nie byłem w stanie jej odłożyć, ale pod koniec mocno się pogubiłem, a zakończenie jest dla mnie niezrozumiałe, może taki był zamysł, że można je interpretować na wiele sposobów. Mimo wszystko książka godna polecenia, nietuzinkowa. Pięknie wydana, twarda okładka, porządny gruby papier, fajna grafika zarówno na zewnątrz jak i wewnątrz książki.

" [...] Wspo­mnie­nia, które przez całe lata trzy­ma­ła pod klu­czem, przy­pu­ści­ły gwał­tow­ny szturm na jej świa­do­mość i mu­sia­ła wy­ko­rzy­stać całą siłę woli, by po­now­nie za­mknąć je w klat­ce na dnie mózgu. [...]" Czy śnią wam się  koszmary, po których nie możecie dojść do siebie? "Kantata" Klaudii Zacharska to dobry rockowy horror. Można się bać. Dla lepszych wrażeń i emocji tę powieść radzę czytać lub słuchać po zapadnięciu zmroku. Tutaj zło czyha na każdym kroku. Uważajcie na meble, bo lubią się przemieszczać. Postacie tutaj występujące mają wizje — halucynacje, które mnie osobiście przerażały. Chyba o to autorce chodziło. Poproszę o więcej takich historii. "Kantatę" polecam starszej młodzieży i osobom dorosłym. Czy zawsze powrót w rodzinne strony jest miły i satysfakcjonujący? Klaudia Zacharska przedstawiła nam alternatywne rozwiązanie. Kinga — tytułowa Kantata, będzie musiała zmierzyć się z własnymi demonami głęboko skrywanymi. Jest wokalistką i gitarzystką rockowej kapeli oraz młodszą siostrą Karoliny, która chce zaadoptować małą dziewczynkę o imieniu Maja. Czy dojdzie do wyczekiwanej adopcji? Czy obie siostry będą zadowolone z nowego członka rodziny? Powiem wam tylko tyle, że Majka, to wyjątkowa dziewczynka. "Kantata", to wciągająca historia, która łapie czytelnika w swoje szpony i nie puszcza po jej zakończeniu. Dziękuję pewnej bookstagramerce, za to, że dzięki niej trafiłam na tę wyjątkową opowieść. Od razu wam powiem, że to nie jest taki typowy horror. On ma swoją głębię, która prosi o odkrycie. Czy jesteście gotowi na nadejście rockowej dziewczyny — Kantaty i zmierzenie się z jej demonami? Jeżeli cenicie sobie powieści debiutantów, to śmiało sięgnijcie po "Kantatę".

Są pisarze fabuł i pisarze nastroju. Dla tych z pierwszej grupy (Dan Brown, Lee Child, Alistair MacLean), czymś najistotniejszym wydaje się być konstruowanie intryg, intensyfikowanie wrażeń i dbałość o dowiezienie historii do satysfakcjonującego końca. Ci z drugiej grupy (Bruno Schulz, Virginia Woolf, Stefan Grabiński) stawiają na nastrój, poezję i subtelną melodykę, którą da się wysłyszeć w samym słowie. Budując ten prosty podział na prozę reaktywną i kontemplacyjną nie mam innego wyjścia, jak tylko zakwalifikować Wojciecha Gunię do tej drugiej grupy, a przynajmniej tak wynika z tego, co zaproponował w zbiorze opowiadań „Dom wszystkich snów”. A tutaj rzeczy dzieją się nienachalnie; drepczą raczej w kółko, niż zmierzają do konkretnego celu (którego w niektórych opowieściach trudno nawet szukać). To raczej scenki rodzajowe, do których z bliżej nie znanego nam powodu dostaliśmy dostęp, krótkie wyimki z życia, okraszone całym bogactwem myśli i wrażeń. Bohaterowie są raczej wyśnieni, niż wykreowani, skierowani do wewnątrz, kontemplujący siebie. Świat dookolny jest co najwyżej pretekstem do wciąż zadawanych pytań egzystencjalnych. To zaburzenie proporcji pomiędzy zewnętrzem a wewnętrzem sprawia, że i my jesteśmy raczej w głowie bohatera; w jego myślach, rozważaniach, wyobrażeniach dotyczących tego, co by było gdyby, jak to gdyby by pachniało, jaki wywierało wpływ, niż w konkrecie przygody/akcji. Teksty są spokojne, oniryczne, pełne subtelnych filozoficznych rozważań. Autor raczej wodzi nas za nos, podpuszcza, podrzuca fałszywe tropy i kto wie, może nawet i śmieje z naszej naiwności, ale nigdy nie uważa nas za głupców. Teksty stoją słowem i to jest główny atut tego zbioru. Polecam wszystkim ceniącym nieśpieszność i meandry.

„Wyborny trup” to książka, która naprawdę potrafi zadrwić z moralności. Moja się wystraszyła, wyskoczyła oknem i chyba jeszcze nie wróciła. „Wie, że mógłby ją trzymać przy domu, że to dozwolone. Wie, że niektórzy ludzie hodują sztuki nawet w mieszkaniu i zjadają je za ich życia, po kawałku. Mówią, że takie mięso jest smaczniejsze, świeższe, zapewniają. Są już w sprzedaży instrukcje wyjaśniające, jak, kiedy i gdzie ciąć, żeby produkt przedwcześnie nie umarł.” Mam taką eksplozję myśli i emocji, że ciężko mi to opisać. Czy jesteście sobie w stanie wyobrazić przeniesienie terminów zootechnicznych na ludzi? Sztuki, tuczniki, półtusze, karma dla pogłowia domowego. Bardzo mnie to ruszyło, a w książce to codzienność. Nie znajdziecie tu drastycznych scen w dosłownym znaczeniu ani lejącej się krwi, ale to, co przeraża najbardziej to chłód i obojętność. No i stopy wyłożone w mięsnym na sałacie. Przerażające jest to, jak łatwo człowiek staje się „produktem”. Jak powstają instrukcje, gdzie i jak ciąć, żeby mięso było „lepsze”. Jak zgodne z prawem jest jedzenie kogoś za życia. I ta żądza mięsa, padlinożercy niczym zombie krążące i szukające mięsa. Książka jest dość krótka, ale nic dodać, nic ująć. Zakończenie było nieco przewidywalne, ale i tak zrobiło ogromne wrażenie. Ta ekplozja emocji wybucha i nagle jest chłodne odcięcie niczym gilotyną. Jest bardzo niewygodna i nieprzyjemna, ale to czyni ją świetną.

Jedna z najbardziej znanych powieści Edwarda Lee, ale czy najlepsza? Niekoniecznie... Wystarczy przeczytać choćby jedną powieść lub opowiadanie tego autora, żeby wiedzieć dokładnie czego można i należy się spodziewać. Pornografia, parafilie, wulgaryzmy, patologie, przemoc, gore... a wszystko to z przymrużeniem oka (albo nawet obu) i bez zbytniego przejmowania się logiką. Powieść jest całkiem dobra, ale niestety jest tutaj po prostu za dużo wszystkich wspomnianych wyżej elementów charakterystycznych dla stylu tego autora, przez co czytelnik może się czuć nieco przytłoczony. Szkoda, bo sama historia niby jest prosta, ale z każdym kolejnym rozdziałem się komplikuje i robi się coraz ciekawsza. Postacie są całkiem ciekawie przedstawione, dialogi nieźle skonstruowane, a wydarzenia rozgrywają się dość dynamicznie, dzięki czemu powieść czyta się szybko i (nie)przyjemnie. Odbiór całości psuje nieco brak logiki, np. w przypadku lokalnej policji, która rozpracowuje bezbłędnie drogę, którą podąża Bighead, ale już analogiczny rajd dwóch bimbrowników wzdłuż granicy stanowej pozostaje niezauważony... Tak czy inaczej dla fanów Edwarda Lee jest to pozycja obowiązkowa.

"W Księdze Rodzaju zapisano, że na początku była ciemność. Ale to nieprawda. Na początku i na końcu zawsze jest tylko lęk." Jeszcze kilka miesięcy temu nazwisko Tomasza Sablika było mi zupełnie obce, jednak lektura debiutanckiej „Windy” błyskawicznie to zmieniła. Autor zaimponował mi wtedy kunsztem w budowaniu dusznej atmosfery, gdzie niepokój i groza wręcz wylewały się z kartek. To sprawiło, że po „Lęk” sięgałam z bardzo wysoko zawieszoną poprzeczką. Dziś mogę śmiało przyznać, że autor po raz kolejny stanął na wysokości zadania. Otrzymałam postapokaliptyczny horror przesiąknięty aurą tajemnicy, w którym nic nie jest tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać. Sablik po mistrzowsku manipuluje czytelnikiem – najpierw daje nam ułudę przewidywalności, by za chwilę całkowicie zburzyć nasze domysły gwałtownym zwrotem akcji. Największy wstrząs funduje jednak finał. To ten rodzaj zakończenia, który dosłownie wbija w fotel, zostawiając po sobie więcej pytań niż odpowiedzi i zmuszając do gorączkowej próby zrozumienia tego, co tu się właściwie wydarzyło...

,,Domy i inne duchy'' to zbiór opowieści z dreszczykiem. Nie nazwałabym ich horrorami, nie przerażają, ale mają w sobie elementy grozy i wywołują niepokój. Trochę dziwne są te opowiadania, autorka tak buduje klimat , że oczekujemy jakiegoś strasznego finału ,a tak naprawdę te zakończenia są jakby nagle i niespodziewanie urywane. Ale jeśli się tym nie zrazimy i dotrwamy do końca książki ,ostatnie opowiadanie wiele nam wyjaśni. To właśnie ono jest właściwie puentą tych wszystkich historii i zakończeniem każdej z nich. Przyznam,że takie rozwiązanie bardzo mi się spodobało, mimo że niektóre opowiadania były dosyć słabe, opowiadanie końcowe robi całą robotę. Polecam.

Miasto i rzeka stoi u mnie na półce już od dłuższego czasu. Z racji tego, że postanowiłam w tym roku głównie czytać moją kolekcję to właśnie ją wylosowałam jako czwartą ze słoja 😉 Jest to moje pierwsze spotkanie z autorem. Książka jest dość krótka. Ma 190 stron z posłowiem i zawiera 2 nowelki. Pierwsza to tytułowe „Miasto i rzeka” a druga „Droga zjednoczenia” Obie historie bardzo mi się podobały i ciężko powiedzieć, która jest lepsza. Początkowa opowiada o stracie syna, rozpadzie codziennego życia, zemście i bezwzględności. Główny bohater jest złą osobą, a jego dusza skazana została na potępienie. Podczas swojej pracy dostrzega jednak iskierkę nadzieji. Kolejna jest o stracie brata, obłąkańczym poszukiwaniu, eksperymentach i rozpaczy. Rozłąka sprawia, że oddalamy się od siebie ale w przypadku tragedii potrafimy się na nowo zjednoczyć. Przedstawione historie cechuje tajemniczy klimat, niepewność, delikatny dreszczyk grozy i magia. Czuć zbliżający się nieunikniony koniec. Czyta się lekko, z zaciekawieniem i bardzo szybko. Duża czcionka i przyjazny język sprawiają, że przez lekturę się wręcz płynie. Zakończenia nie pozostawiają zbyt wiele do interpretacji, co ja bardzo lubię 😉 Idealna lektura na weekendowe wieczory. Serdecznie polecam 😈

17-letni syn Darii i Sławka umiera na raka. Pewnego dnia odwiedza ich starsza kobieta, która twierdzi, że Artur do nich powróci... Michał budzi się z olbrzymim kacem po zakrapianej imprezie, po której zaczyna słyszeć głos i widzi jaśniejącą postać... To wydarzenie rozpoczyna serię niewyjaśnionych śmierci nastolatków i młodych mężczyzn w małym, spokojnym miasteczku. Co łączy pogrążonych w rozpaczy rodziców i zupełnie obcych im chłopaków? O tym wszystkim przeczytacie na stronach „Umarli nie wracają”. Jest to książka z typu „ciężko się czytających”. Nie dlatego, że jest słaba, źle napisana. Nie. Wręcz przeciwnie. Czyta się ją ciężko, bo jest potwornie emocjonalna, tak bardzo, że wwierca się w głowę i nie daje o sobie zapomnieć. I mimo, że to świetnie napisany horror, mocno trzymający w napięciu a co najważniejsze nie „obrzydliwy”, to śmiem twierdzić, że sporo osób, szczególnie rodziców, nie zwróci uwagi na przemoc i okrucieństwo, tylko skupi się na tym, co przeżywają główni bohaterowie. Ta książka jest przesycona złością, niezrozumieniem i zwykłym ludzkim bólem. Te wszystkie uczucia aż uderzają w czytelnika. Na zmianę jest mu smutno, czuje wściekłość, żal. Dawno nie miałam takich odczuć po jakimkolwiek tytule. I po jej lekturze w głowie mam tylko jedno - uważaj o czym marzysz, bo marzenia niespodziewanie mogą się spełnić.

Antologie słowiańskiej grozy to już stały obraz, taka trochę „świecka tradycja” polskiego fandomu fantastycznego. Wydana przez Wydawnictwo IX „Żertwa” to kolejny tytuł z tej rodziny. Tom gromadzi same tęgie pióra polskiego horroru - w efekcie wyszedł zbiór udany, pełen dobrych, ciekawych tekstów, balansujących - co wynika z samego tematu - pomiędzy grozą a fantasy, a jako że wydawnictwo też przyłożyło się do roboty, to i od strony edycyjnej i redakcyjnej jest pozytywnie (no, z małymi wyjątkami, o których dalej). Jak to zwykle bywa z antologiami, teksty lepsze przeplatane są tymi mniej udanymi, a może inaczej - różni czytelnicy mają różne temperamenty i oczekiwania, zatem podobać im się będą różne opowiadania dla siebie. Poniższy moja osobista perspektywa : Zacznę od trzech najlepszych (kolejność zgodna z książkową) : Michał Stonawski - Lalunia Mroczna opowieść o dziewczęcym domu poprawczym, do którego trafia obdarzona tajemniczą siłą, umiejętnością kontaktowania się z siłami przyrody dziewczyna. W ośrodku panują klimaty znane z filmów Jesusa Franco - przemoc, lesbijski seks, lubieżni opiekunowie, „fala” wśród więźniarek (opowiadanie nie unika najbardziej drastycznych opisów - scena gwałtu jest wyjątkowo dosłowna i sugestywna). Tycmzasem w pobliskim małym kościółku, jak głosi legenda, straszy Czarna Dama… Na końcu czeka na czytelników efektowny lynchowski twist, i mimo tego, że sam finał wydaje się nieco niedopracowany i chaotyczny (w sumie nie do końca wiadomo, co się wydarzyło),to i tak ogólne wrażenie pozostaje wyborne. Lalunia” to naprawdę wspaniałe opowiadanie, wspaniale przede wszystkim napisane. Przez tekst leci się jak na magicznym dywanie, szybko, wygodnie, elegancko. Łatwość umiejętnego opowiadania to gigantyczna umiejętność Stonawskiego. Byłoby wspaniale, by, obok „okołowarrenowskich” docu-horrorów, które przyniosły mu popularność, znalazł czasami czas na fikcję, szkoda bowiem takiego pióra tylko na reportaże. Dodatkowe kudosy za świetnie dobraną lokalizację opowiadania - krakowskie Podgórze i wzgórze Lasoty z austriackim fortem i kościołem św. Bartłomieja to znakomita sceneria tej mrocznej historii (Paweł Majka doceni, mimo pewnej umowności lokalną topografię). Jakub Bielawski - Na Zażar Bielawski to już klasa sama w sobie - w „Zażarze” powraca do swoich ulubionych klimatów i tematów - wczesne lata powojenne, emigranci ze wschodu usiłują zbudować nową rzeczywistość w poniemieckiej wsi leżącej u stóp mrocznych Gór Sowich, tymczasem między domy wkrada się śmierć. Ojciec zmarłego chłopca zwraca się z prośbą o wyjaśnienie tragedii do okolicznego nauczyciela. Ten w trakcie badań natyka się na dziwny zwrot - „na zażar”, rodem z ludowej piosenki o jakichś „nocnicach”. Być może przybyła ze wschodu staruszka, „wiedząca”, będzie mu mogła pomóc? Znakomite, bardzo straszące, mocno słowiańskie, do tego doskonale, pięknym językiem napisane - mogłoby stanowić szczególny dodatek do powieści „Dunkel” (opisuje zbliżony okres historyczny) . Piotr Borowiec - Tylko Trzy Noce Zadręczany przez koszmarną żonę- jędzę, zamieniającą mu życie w piekło mężczyzna w końcu nie wytrzymuje i w chwili gniewu chce uderzyć kobietę. Trzeba pecha, że trafiona w ramię kobieta spada ze schodów i ginie. Sprawca wzywa na pomoc swego przyjaciela, policjanta. Ten pomaga ukryć ślady zbrodni i pozoruje wypadek. Dla całej okolicy śmierć kobiety jest wielką ulgą - tragicznie zmarła była bowiem jędzą nie tylko w przenośni, ale i naprawdę. Dokładniej była „bisurkanią”, łemkowską wiedźmą i nie cieszyła się ona dobrą sławą ani sympatią. Wiecznie wściekła, zgorzkniała, nienawidząca całego świata, była, nie bez podstawy, posądzana o wyrządzenie wielu nieszczęść. Kiedy wiedźma umiera, zaświaty nie przyjmują tego spokojnie. By uniknąć koszmaru, zemsty piekieł, trzeba nad jej grobem przez trzy dni odprawiać rytuał… Przedłużające się milczenie twórcze Piotra Borowca to duża szkoda dla polskiego horroru, Borowiec bowiem to świetny pisarz, umiejętnie łączący współczesność z motywami, wątkami i klimatem wywodzącym się z klasycznej grozy. Tym razem zabawił się formułą arcysławnego gogolowskiego „Wija”, ozdabiając to słowiańskimi wierzeniami ludowymi, klimatem wschodniej Polski i dużą dawką grozy. Wspaniałe! Te trzy teksty najbardziej się wyróżniają, ale bardzo dobrych opowiadań w „Żertwie” jest naturalnie dużo więcej, a wśród nich : Dagmara Adwentowska - „Pani Piękna Jak Księżyc” - znakomita klimatyczna mieszanka horroru i fantasy - pogańska kochanka księcia Mieszka, walcząc o jego względy z przybyłą z Czech Dobrawą gotowa jest do skorzystania z mrocznej słowiańskiej magii, Agnieszka Kwiatkowska - „Panienka Z Okienka” - dziennikarka na tropie ciekawego tematu, położona na uboczu wieś, tajemniczy dom na skraju lasu i dziewczyna w oknie próbująca, niczym lovecraftowski Erich Zann, powstrzymać koszmary lęgnące się w mrocznym borze. Wojciech Gunia - „W Dół Rzeki” - pięknie napisany, przejmujący moralitet; ludzkie okrucieństwo wobec oskarżonej o czary dziewczyny zostaje surowo ukarane przez mszczącą się przyrodę. I jeszcze, last but not least, Mariusz Wojteczek - „Gdybym Tylko Mogła Latać”. Inspirowana obrazem Jakuba Różalskiego historia nadprzyrodzonego romansu wiejskiej dziewczyny z leśną demonicą (samowiłą). Na plus ciekawy pomysł osadzenia historii w czasach PRL. Wśród pozostałych opowiadań znajdziemy jeszcze m.in. Annę Marię Wybraniec - „Czerwona Grządka, Białe Kurczątka” - jak zwykle zachwycającą pięknem polszczyzny magiczną opowieść rustykalną opisującą losy pewnej studentki przygotowującej na wsi pracę dyplomową, Marka Zychlę - „Zawżdy Zwyciężny”, z zabawnym opowiadaniem fantasy, w którym znany już czytelnikom Wi@rus (taki neo-wiedźmin ze spuchniętymi od wdeptywania Złego w ziemię stopami) pokonuje zarażający mieszkańcom pewnego osiedla spisek dwu nieśmiertelnych guślarzy, czy Artura Grzelaka - „Brnąc Przez Kosodrzewiny” - ponownie bardziej fantasy niż groza; zagubiony górski wędrowiec błąka się wśród mgieł i kosodrzewiny otoczony prastarą słowiańską magią. Nieco mniej do mnie przemówiły : Bartłomiej Fitas - „Kondukt Chorych Dusz” (trochę jak tytuł doom metalowej płyty). Stylizowany na dawną, klasyczną grozę, ociekający wręcz Lovecraftem tekst, w którym zaintrygowany listem przyjaciela narrator przybywa do odległej wioski, by tam przekonać się, panujący na miejscu mór zaraz rozprzestrzeni się po całym świecie. Niestety, „Kondukt” napisany jest niezgrabnie, męcząco, chwilami wręcz irytujący czytelnika swoistą nieporadnością narracji i dziwacznymi sytuacjami/zdaniami/zwrotami (a zestawienie szorstkiego tekstu Fitasa z poetyckim pięknem języka AnMariWybraniec - oba opowiadania sąsiadują ze sobą - zakrawa na złośliwość wydawcy…). O ile w debiutanckiej „Potępionej” ta surowość warsztatowa autora rekompensowana była wyobraźnią i energiczną fabułą, o tyle w „Kondukcie” tego zabrakło. Już lepiej jeszcze raz przeczytać „Maskę Czerwonego Moru”. PS. Ale cieszę się, że w swej ostrej krytyce jestem odosobniony (sporej części czytelników z LC opowiadanie się podobało). i Maciek Kazmierczak - „Świat Się Zmienia”. Romans człowieka z leśną boginką nie może prowadzić do niczego dobrego. On ją namawia do porzucenia swego życia, ale okazuje się łasy na podszepty pięknych rusałek. Niestety, małe rozczarowanie. Pal sześć, że raczej fantasy niż horror (to dotyczy wielu innych opowiadań zbioru),ale fabuła niezbyt mnie przekonała a zezłościł, podobnie jak u Fitasa, niezbyt przekonujący styl (tutaj chyba nawet redakcja nieco przyspała, bo parokrotnie tekst wręcz „grzęźnie” a trafić można nawet na kwiatek w rodzaju „ponad nimi widniał szeroki choć wąski balkon”). Również w przypadku Kaźmierczaka uważam, że lepiej wypada w większej formie (np. Weirdowy „Wszechmocny”). + Na koniec chwila osobistego „się krygowania”. Lista autorów, których prawie wszystkich mam przyjemność i zaszczyt znać osobiście, wydawnictwo, któremu życzę jak najlepiej i chcę wspierać - oczywiste było, że „Żertwę” kupię w dniu jej premiery. Gorzej jednak z upublicznianiem wrażeń z lektury - z tychże samych względów. Czytelnikiem jestem kapryśnym, łatwo mnie zachwycić, ale i łatwo wkurzyć czy zniechęcić a ostrze krytyki niełacne jest oszczędzać znajomych czy kolegów. Jakby było overall kiepsko, to zmięte w ustach przekleństwa schowałbym chyba do laptopowej szuflady. Na szczęście „Żertwa” okazała się zbiorem nad wyraz udanym pełnym ciekawych, świeżych, efektownych tekstów. Jej lektura przyniosła mi dużą frajdę, którą chętnie dzielę się z fanami polskiej grozy w niniejszym raporcie czytelniczym.

Po przeczytaniu w błyskawicznym tempie książki od Freidy Mcfaden, tą czytało mi się dość opornie. Trzymając ją w szafie od ponad roku spodziewałam się czegoś mrocznego. Owszem, czytało mi się dobrze ale jako fanka horroru nie jestem do końca przekonana czy moje oczekiwania zostały spełnione. Poza tym jako, że na codzień pracuje z tekstem to akurat teraz styl pisania i dość długie rozdziały mi nie podchodziły. Momentami lepiej czytało mi się perspektywę ojca, niż jego córki. Po lekturze cieszę się, że w końcu po takim czasie mogę uznać tą książkę za przeczytaną. Napewno do niej wrócę, gdyż kiedyś idąc za popularnością tego autora zaopatrzyłam się w kilka jego innych pozycji.

Nie do końca spełniła moje oczekiwania. Bawiłam się nawet nieźle, ale... No właśnie, jest ale. To niestety było tylko czytadło, z irytującymi bohaterami, zarówno głównymi, jak i pobocznymi. Nie polubiłam tu nikogo, a Pani Greene doprowadzała mnie do szału. Miałam nadzieję na więcej akcji, strachu i śmiechu.