Wakacje w Kanadzie

Wiadomo, że nie jest to arcydzieło, a jedynie opowiadanie młodego początkującego, jeszcze infantylnego dziennikarza o rzeczach, które zobaczył podczas swojej podróży po USA. I tak też trzeba tę książkę oceniać, jako jeszcze jedno z wielu spojrzen, uzupełnienie wiedzy o Stanach. Dla mnie tym był nieznany mi wcześniej monumentalny pomnik Crazy Horse'a i fragment o Indianach, który zapoczątkował moja chęć w bardziej wnikliwe zapoznanie się z tragiczną historią ich eksterminacji przez białych.

Dla mnie Wydawnictwo National Geographic ma jedne z najlepszych książek. Mam ich sporo. Zaś ta książka posiada dziesięć niezapomnianych podróży do różnych zakątków świata. Nie każda jest dobra i nie każdy podróżnik potrafił zachwycić mnie jako czytelnika. Bardzo fajne są o Antarktyda, Alaska, Korea Północna, Liban. Reszta jest przeciętna, ale zapewne tylko dlatego, że o pozostałych krajach mam więcej książek jak Martyny Wojciechowskiej czy Beaty Pawlikowskiej. I one robią to genialnie. Książka świetnie wydana. I ci najpiękniejsze również świetne zdjęcia. Polecam !!!

„Podróże życia” cz. 4 podobnie jak i wcześniejsze części stanowi zbiór felietonów opowiadających o wyprawach do krajów dalekich i tych trochę bliższych. Ponieważ każdy rozdział pisany jest przez inną osobę każdy znajdzie tu coś dla siebie i coś co mu się nie spodoba. Dla mnie np. ciężko nazwać podróżą życia wyjazd do Maroka z biurem podróży na wczasy połączone ze zwiedzaniem. Wiem, że dla niektórych to całkiem poważna wyprawa w nieznane, ale jednak spodziewałem się ambitniejszych wypraw w książce promowanej przez miesięcznik Traveler. Mimo wszystko sam sposób wydania tej książki, czyli teksty stosunkowo krótkie i ogrom pięknych kolorowych fotografii wynagradza te drobne niedociągnięcia i pozostawia po książce miłe wspomnienie dlatego uważam, że warto przeczytać tę bądź inną cześć. Sam chętnie sięgnę po kolejne książki z serii.

Lekka, przyjemna, czyta się błyskawicznie! Mimo tego, że na kraje nie przypada dużo czasu, Piotr Kraśko zdołał na niewielu stronach "zarazić" czytelnika pasją do podróżowania. Jeśli szukacie inspiracji, tutaj ją znajdziecie. Ostatnie rozdziały to jednak opisy terenów ogarniętych wojną, przygotujcie się więc na nieco mniej przyjemną lekturę. Ogromny plus za kolorowe wkładki pełne zdjęć.

Książka jest sprzed niemalże 10 lat, przez co jest już dość mocno nieaktualna, ale oczywiście to nie wina książki tylko tego, że sięgnęłam po nią dopiero teraz. Niemniej jednak, z racji że tanie latanie nieco się zmieniło, to porady w niej zawarte są albo bezużyteczne albo powszechnie znane każdemu. Aczkolwiek do jej przeczytania nie skłoniła mnie chęć poznania tych porad, lecz wycieczek jakie zostały odbyte przez rok, za przysłowiowe grosze. No i tutaj się lekko zawiodłam, gdyż okazało się że opisy z podróży zostały wykonane bardzo pobieżnie. Te wyjazdy na ogół były albo jednodniowe albo dwudniowe, przez co głównie opierały się na tym jak ekipa dojeżdżała z lotniska do hostelu, z hostelu do centrum i ponownie na lotnisko (bądź stację kolejową). Jednym słowem za mało tu było jakiegokolwiek zwiedzania i ostatecznie doszłam do wniosku, że większość z tych podróży była bezcelowa. Autor na przykład pisze o tym, że po co pić kawę w Warszawie skoro za 2 zł można polecieć do Sztokholmu, napić się kawy i wrócić. Pomijając fakt, że w obecnych czasach raczej nie jest możliwe zdobycie biletów lotniczych za 2zł w obie strony, to jeszcze dochodzi kwestia dojazdu z lotniska do miasta (cena często dochodzi do 200 zł) i okazuje się, że wyjazd przestaje być opłacalny, a mimo wszystko widnieje dużymi literami "Sztokholm za 2zł - to możliwe". Druga kwestia jest taka, jaki jest sens lecieć do innego państwa, aby spędzić tam dwie godziny i musieć wracać? Fajnie jest czytać o tanim (bądź droższym) podróżowaniu, o ile faktycznie jest to podróżowanie przez duże P, a nie tylko odhaczenie kraju, bo pojawiło się tanie połączenie, jednocześnie nie mając czasu na zobaczenie największych atrakcji. Szczerze mówiąc powyższa lektura nie jest ani poradnikiem ani książką podróżniczą, a jedynie dodatkiem do powstałego na TVN cyklu o tanim podróżowaniu z Poradą w roli głównej. Nie jest to zła książka, lecz jeśli ktoś chce poczytać o tanim podróżowaniu, z pewnością odnajdzie lepsze pozycje, które będą warte większej uwagi. Przechodząc do plusów: + Książka napisana fajnym językiem, czyta się ją szybko i przyjemnie + Dużo pięknych fotografii + Podsumowanie każdej podróży, zawierające plusy i minusy danego miasta oraz ceny przykładowych produktów w sklepach + Dużo przydatnych (choć aktualnie pewnie wszystkim znanych) linków do stron internetowych + Garść porad, które z pewnością kiedyś były bardziej przydatne niż dziś

Ta książka to interesująca przeplatanka - opisy miejsc nam znanych z literatury dziecięcej (prawdziwa promocja literatury Astrid Lindgren)oraz miejsc mniej znanych, ale równie pięknych, blisko natury. Dobry poradnik dla rodzin podróżujących z dziećmi - atrakcje turystyczne, wskazówki odnośnie noclegów, biwaków itp.

Fajny opis podróży Bartka i Marty. Zabrakło mi w niej jedynie szczegółów typu ile wydawali kasy na poszczególnych etapach podróży, gdzie robili pranie i tego typu inne sprawy. Dzięki zdjeciom możemy nie tylko przeczytać, ale i zobaczyć jak się żyło po drugiej stronie globu.

Nie ukrywam, że zdecydowanie bardziej do gustu przypadła mi pierwsza część wojaży Justyny i Pauliny. Nie żeby forma dalszej części była inna, bo sposób prezentacji jest ten sam i inspiruje do zwiedzania miejsc przez nie opisywanych. Z pewnością tak się dzieje, ze względu na regiony, które teraz przyszło im przebyć, a które mniej odpowiadają moim zainteresowaniom. Być może tez moja znajomość Ameryki Południowej jest niewielka, bo poszczególne kraje zaczęły mi się zlewać w jedną plamę. Duch eksplorowanych miejsc jest podobny, już choćby ze względu na klimat i warunki pogodowe, tym razem dość niefortunne dla podróżujących (pora deszczowa). Co jednak nie znaczy, że nie nabrałam smaku na podróż do Nowej Zelandii albo Gwatemali. Przypuszczam też, że pojawiające się tutaj lekkie zniechęcenie podróżniczek wynikało głównie z odmienności w załatwianiu spraw formalnych podczas przekraczania granic. Irracjonalne motywacje urzędników, by nie wydać pozwolenia na wejście do kolejnego kraju tylko dlatego, że nie ma się biletu wyjazdowego, a jedynie na przejazd innym środkiem transportu do kolejnego na trasie kraju ościennego. Włączyło się myślenie abstrakcyjne typu: skoro pragniesz gdzieś wyjechać to musisz mieć ważny bilet na przelot w obie strony, inaczej zaistnieje podejrzenie, iż pragniesz zostać na miejscu na amen. Z pewnością, co drugi Europejczyk z radością zakotwiczyłby na wiele lat w jakimś regionie Ameryki Łacińskiej. Coś takiego na pewno dodałoby kolorytu w naszym szarym życiu;) Poza takimi incydentami, gdy dociera się do regionów, gdzie aktualnie panuje pora deszczowa, przy tym przychodzi zmierzyć się z miejscami na okrągło obleganymi przez turystów (np.Kostaryka), co wywołuje niechęć wśród gospodarzy, morale dziewczyn podupada znacznie, stąd pojawia się marudzenie. Nie oszukujmy się. W takich warunkach, po miesiącach spędzanych w trasie, mało kto trzymałby fason i wciąż rozglądając się na boki pałałby entuzjazmem. Jak zapewniają bohaterki tej przygody: w porze deszczowej da się podróżować po Azji, ale na pewno nie po Ameryce Środkowej. Nie podobało mi się to, w jak nieczytelny sposób umieszczono opisy do zdjęć - drobną czcionką i głównie nie pod, a na zdjęciach. A to i tak dobrze, gdyż nie nie można liczyć na podpis przy każdej stronie opatrzonej fotografiami. Do tego niektóre zdjęcia, właśnie te, które miały być świadectwem niespotykanie ubranych mieszkańców odwiedzanych ziem czy bogatej kolorowej flory i fauny były prezentowane w wersji czarno-białej. Co innego widok na morze, góry, wschody/zachody słońca, przestrzeń otwartą, bo to dla większości uniwersalne zjawiska, z którymi często się spotykamy. Na pierwszy rzut oka łatwo spostrzec, iż pierwsza część jest dużo bogatsza w treść, gdy dalej Autorki skupiły się na zwięzłych meldunkach i powiększonym formacie zdjęć. Dlatego część druga wygląda na uboższą wersję pierwszej i wydaje się mniej intensywna w doświadczaniu przez bohaterki tej części świata.

Wspominalam w opiniach do innych ksiazek Pilkingtona, ze podoba mi sie jego niepoprawnosc polityczna. Autor wypowiada sie w roznych kwestiach, rowniez tych drazliwych. Mozna sie z nim nie zgadzac, ale nie ma za co go linczowac. Ksiazka jest bardzo zabawnym pseudo przewodnikiem po roznych zakatkach globu. Zachwyty nad tym co piekne i ciekawe sa zastapione przestrogami i ostrzezeniami, gdyz autor w trakcie swoich podrozy doswiadczyl niewygod i kosztowal potraw, ktore nie zawsze sprzyjaja rozpieszczonym europejskim zoladkom.

Zaskakująco dobra książka podróżnicza, chociaż jej polski tytuł nie jest najszczęśliwszy. Autor przedstawia nam swoje najciekawsze przygody z kilku lat spędzonych w dwóch wyspiarskich krajach Oceanii, okraszając je sporą dawką humoru. Poznamy również pokrótce historię wysp, pewne aspekty życia na nich – niektóre mogą wydawać się zaskakujące (np.Raj musi być drogi). Rozdziały są napisane w miarę chronologicznie, chociaż nie znajdziemy tu dokładnych dat (niekiedy można domyśleć się daty tekstu bo przytaczane jest jakieś wydarzenie światowe). Nie jest to wadą, pasuje idealnie do potocznego wyobrażenia wyspiarskiego świata, w którym czas nie ma znaczenia, a wszyscy są zrelaksowani. Ta książka w pewnym sensie obala wizerunek rajskich wysp (przynajmniej u mnie). I to jest wg mnie jej główną zaletą. Nie jest to relacja bezkrytycznie zachwyconego dwutygodniowego turysty, który widzi tylko to co touroperatorzy chcą mu pokazać. Autor pokazuje/opisuje nam tu zarówno blaski jak i cienie życia w tropikach. Jak dla mnie – świetnie napisana książka, z dużą ilością specyficznego humoru autora, dająca raczej niezafałszowany obraz życia na rzadko odwiedzanych zakątkach Oceanii (a jak poziom mórz jeszcze się podniesie to będzie to już książka historyczna). Pierwszy rozdział jest może trochę chaotyczny ale później autor znajduje właściwy rytm i w sumie szkoda, że książka jest taka „cienka”. Poczytałoby się jeszcze. Co jest jeszcze na plus – informacje o charakterze historycznym podawane są „przy okazji” i najczęściej są okraszone jakąś zabawną puentą. Słowem, nie przynudzają, nie psują rytmu opowieści. Może i nie są one zbyt pogłębione ale przecież nie taki jest charakter tej książki.

Kto z Was myślał choć raz o tym żeby rzucić wszystko: dom, pracę, znajomych i zrobić sobie przerwę od zwykłej codzienności wyjeżdżając gdzieś za góry, za lasy? Autorki książki zdecydowały się za tą myślą podążyć. Zafundowały sobie tzw. gap year i w rok okrążyły glob. Książka jest opisem przygody życia. Mówi o radości, ekscytacji i spełnieniu ale też o niepewności, strachu i zmaganiu się z własnymi słabościami. W moim odczuciu jest to bardzo szczera i rzeczowa relacja. I choć osobiście dopiero "raczkuję" w temacie książek podróżniczych myślę że mogę ją z czystym sumieniem polecić.

Książka ta opisuje życie w Afryce Środkowej, autor skupia się przede wszystkim na ludności i chce pokazać jak różne jest życie Afrykańczyka od mieszkańców Europy. Wielkim plusem jest sposób podróżowania jaki wybrał autor, porusza się autobusami, promami oraz motorami, a to wszystko wspólnie z tubylcami. Nie biega on z pełną obstawą przewodników, tylko na własną rękę podróżuje przez dzikie i zapierające dech w piersiach regiony.

Nie jest winą książki, że się zwyczajnie zdezaktualizowała. Przeszło 10 lat temu z pewnością stanowiła wartościową lekturę dla każdego budżetowego podróżnika. Natomiast teraz ceny nie są już tak atrakcyjne, wielu połączeń (i linii) nie ma, stąd rady podróżnicze wydają się przestarzałe.

Z dużym poczuciem humoru typowego "Angola", opisane przygody w podróży wokół nowych cudów świata i poznawanie obcych kultur a także doświadczenie na własnej skórze nauki jazdy rikszą, plażowanie na pierwszej plaży nudystów w Rio de Janerio, lot helikopterem nad monumentem Chrystusa Zbawiciela 6 metrów nad powierzchnią wody. 300 stron czyta się mając uśmiech na twarzy. Lekka, przyjemna i zabawna. Zabawne jest także to kupiłam ją 13 lat temu a czytam teraz.

Norwegia to bardzo urokliwy, królewski i bogaty kraj (nie tylko ze względu na przelicznik PKB) mający wiele do zaoferowania, zarówno turystom lubiącym odpoczynek jak i tym bardziej aktywnym. Tutaj bogactwo przekłada się przede wszystkim na magiczne i jedyne w swoim rodzaju Fiordy, położone pośród wysokich gór, z malowniczymi wodospadami, wyrastającymi z wody klifami i największymi lodowcami w Europie. Poza tym historyczne, piękne miasta, zabytkowe budowle, doliny z krętymi, wąskimi drogami (samo czytanie przyprawia o zawrót głowy), ośrodki sportowe, z których Norwegia słynie (tysiące kilometrów tras biegowych, skocznie narciarskie), świat Wikingów oraz magiczna Zorza Polarna na północnym krańcu kraju. W książce znajdziemy dużo ciekawostek historycznych, geograficznych, a także kulturowych i kulinarnych Norwegii, których doświadczyła nasza autorka. Bardzo przyjemny styl pisania i przyjemne dla oka amatorskie zdjęcia. Dla mnie podróżnik na plus.

Bardzo mi się podobała, ponieważ znajdziemy w niej i trochę historii o danym kraju/mieście i dużo kultury i sporo subiektywnych spostrzeżeń. Wszystko w bardzo ładnym wydaniu z przepięknymi zdjęciami. Koniecznie muszę przeczytać część pierwszą tej podróży.

Choć nie lubię relacji,w których wrzuca siędo jednego wora rózne podróże,tu moge wybaczyć autorom nonszalanckośc. Przede wszystkim odkupiają winę prezentując cudowne zdjęcia, które budzą naszą tęsknotę za opisywanymi miejscami. Przedmiotem wypraw są Portugalia ,Irlandia i Turcja, aautorzy skupiają się na pogoni za mitycznymi istotami. W Portugalii podążają śladami templariuszy i św. Graala, bazując na teorii,że nazwa Portugalia to Porto Graale,czyli port/miejsce schronienie św. Graala. samych teorii, czym ów Graal jest naliczyli 12. Spacerujemy z nimi po Lizbonie,odwiedzamy KlaSZTOR Hieronimitów w Belem, widzimy Alfamę,słuchamy fado, podziwiamy pomnik Pessoi, zahaczamy o Fatimę, GUimares, piękny zamek Tomar, Batalhę. Dostępujemy z Edim zaszczytu rozmowy z Jamesem Manganem, przywódcą związku templariuszy i Wielkim Mistrzem Zakonu Don Fernandem del Toro Garland,który wertuje legendarną szmaragdową tablicę. Pozdóż niespodziewanie prowadzi nas nawet do symboliki masonów, Loży Masońskiej i wiary Hitlera w ezoterykę i jest to najmocniejsza strona całej ksiązki. W Irlandii szykują nobliwych szlachetnych elfów typie Legolasa,a nie złośliwych chochlików. Po drodze Dublin i MOlly Mallone, Oscar Wilde wparku przy Trinity College. Christ Church, pomnik Joyce'a. Cork,Rock of Cashel,Moher Cliffs,ciekawe ule-chatki anachoretów, dolmeny,okrągłe wieże, Kilfenora. A w Turcji podążają śladem św.Mikołaja,więc Stambuł, Haga Sophia,Błękitny Meczet, osławiona myra, Pamukkale,Didyma i zachwycający Efez. Obrazki z wyprawy oczarowują.

Książka świetna, w większość doskonała. Jestem osobą marzącą o podróży do Australii wobec czego na początku dostalem mocnego kopa, że muszę to zrobić jak najszybciej (gdy to będzie znow mozliwe). Rozdział o aborygenach oraz końcówka dotyczącą miast i kultury aussie - to są najlepsze momenty, tłumaczące mi co mnie tam tak ciągnie. Jestem chyba mentalnym Austrlijczykiem! Brawo Panie Marku!

Książka jest bardzo fajna (bez obrazy!) jak na lekturę w pociągu lub poczekalni, dla kogoś, kto chce poznać Kraj Kwitnącej Wiśni przystępnie, szczerze i kolorowo, bez pseudonaukowych analiz, ton bibliografii, "zarysowywania kontekstu historycznego" i dzielenia włosa na czworo. Główną z jej wad jest to, że... została zbyt dobrze wydana. Przez to jest jedna z najcięższych pozycji, jakie zabierałem w podróż (konkuruje z wagą aparatu fotograficznego z krótkim obiektywem). Twarde, solidne wydanie i dobra, uczciwa jakość papieru powodują też powstawanie na kartach odblasków przy czytaniu w mieszanym lub sztucznym oświetleniu. To, czemu służyć miała ta forma - czyli wysmakowany poziom zdjęć - pozostaje, niestety, jakby troszeczkę w tyle (żart autorki o tym, jak znakomitym jest fotografem odbieram jako ciepłą autoironię). Pojawiło się tutaj dużo (krzywdzących, moim zdaniem) opinii, że autorka ma rozbuchane ego. Czy piszą to jednak osoby, które doświadczyły tej głębokiej samotności i bycia zdanym wyłącznie na siebie w obcym kraju... lub mieście? Kiedy tylko to ego i dialog wewnętrzny chronią nas przed szaleństwem (tudzież zamarznięciem). Poza tym, odrobina kręgosłupa jest niezbędna do pisania w tak reportażowym stylu (patrz np. Mark Twain). Zaś reportażysta nie zawsze musi "obiektywnie" i po akademicku "mieć rację". Patrząc z innej strony, autorka, będąc atrakcyjną blondynką (173 cm wzrostu, 110/70/90), pokazuje się nam z twarzą zasłonięta włosami, albo okularami, albo na miniaturze wielkości znaczka pocztowego. Wiele osób uległoby tu tendencji do auto lansu... Czuje ból współpasażerów, gdy jej stopy cuchną tuńczykiem. Staje się żywą atrakcją turystyczną przyparta do muru przez jelonki. Tak chyba nie wygląda "przerośnięte ego"? Z trzeciej strony jednak, nawet tak miłej i uroczej dziewczynie pewnie nie oświadczyłbym się, gdyż w widać w jej postawie jak w lustrze nasze główne wady narodowe - tę subtelną nutkę chrześcijańskiego poczucia najlepszości, skłonność do cwaniactwa (gdy trzeba znaleźć miejsce w autobusie, w którym miejsc nie ma) i targowania się, w końcu nieobliczalność (wbicie się na imprezę pełną obcych mężczyzn?!;-)). Choć jestem w połowie lektury i nie wiem, czym autorka mnie jeszcze zaskoczy, zdecydowanie jednak wolę w tę podróż udać się z panią Anią, niż z jakimkolwiek ględzącym anglosasem lub (uchowaj Boże!) profesorem.

W zasadzie reportaż, chociaż ma już charakter historyczny. Na wzór Fileasa Fogga, bohatera powieści Juliusza Verne’a polski dziennikarz założył się, że w ciągu 80 dni zdobędzie nagrane próbki 80 języków … nie ruszając się z Londynu. Książka opisuje jak do tego dążył, z kim się spotykał i o jakie języki chodziło. Przy okazji autor przekazuje sporo ciekawostek na temat miasta a także nawiązuje do swojego literackiego pierwowzoru, który chociaż zapewne posiadał większe środki, lecz znacznie mniejsze możliwości techniczne potrzebne do wykonania swojego zadania. Czy mu się udało? Warto przeczytać. Moim zdaniem takie zadanie powinno być utrudnione poprzez eliminację pracowników przedstawicielstw dyplomatycznych, handlowych i korespondentów prasowych. Nie są imigrantami, nie płacą za swój pobyt i nie zawsze są w danym mieście lub państwie z wyboru. Jest to także ciekawy zapis momentu historycznego, z czasu krótko przez brexitem. Wielka Brytania nie obarcza jeszcze winą za swoją sytuację Unii Europejskiej i emigrantów z niej. Londyn jest przedstawiony jako modelowe wielokulturowe miasto bez jakiejkolwiek wzmianki, że to tylko największa spośród kilkudziesięciu takich plam w UK w morzu raczej biernej niechęci. Książkę zamyka spis języków i osób, od których autor pobrał próbki. Ostatnia pozycja należy do przedstawiciela języka angielskiego, którym jest … Michael Pallin, jeden z członków grupy Monty Pythona.