Szwecja

Martyna Wojciechowska w pigułce, esencja jej twórczości i przygód. Dla kogoś, kto chce dopiero zacząć przygodę z jej literaturą, ta książka nada się idealnie. To zbiór krótkich felietonów z podróży po całym świecie. Oczywiście do każdego z nich są wspaniałe zdjęcia. Poza felietonami jest tu także fragment książki „Przesunąć horyzont” oraz listy do przyjaciół, z przemyśleniami dotyczącymi bardziej duchowości, filozofii, przeżywania własnych emocji, gotowości na zmiany. Teksty w tej książce nie są łatwe, lekkie i przyjemne. Niektóre są zabawne, inne poważne, jeszcze inne opisują straszliwe problemy i dramaty dziewcząt i kobiet na całym świecie. Jeden kamyczek do ogródka: Wojciechowska, chcąc wyrazić swą niechęć do języka niemieckiego, dodała błędnie umlaut do słowa „kiełbasa”, i zamiast poprawnego wyrazu „wurst” wyszedł jej „würst”.

Letnie Igrzyska Olimpijskie w 2012 roku odbywały się w Londynie, a Beata Pawlikowska była jedną z osób, które brały udział w sztafecie z ogniem olimpijskim. I właśnie to wydarzenie stoi za „Blondynką w Londynie”. Nie, nie będzie na sportowo – Pawlikowska pokaże czytelnikowi Londyn z perspektywy nieszczęśliwego kopciuszka, który przed 20 laty pracował tam nielegalnie, a który teraz wraca, jako królowa swojego życia. Ta książeczka jest bardziej z nurtu publikacji motywacyjno-afirmacyjnych niż podróżniczych, aczkolwiek autorka spacerek turystyczny po mieście też zapewnia. Osoby, które znają cokolwiek z dorobku pisarskiego Pawlikowskiej, nie będą zaskoczone jej natchnionym stylem. Mi na ogół ta maniera autorki działa na nerwy, ale tym razem naprawdę miło i sympatycznie spędziłam czas w towarzystwie podróżniczki. „Blondynka w Londynie” to szybciutka, niezobowiązująca lekturka, idealna na leniwą niedzielę.

"Kobieta na krańcu świata 3" autorstwa Martyny Wojciechowskiej to fascynująca podróż w głąb różnorodności ludzkiej natury i kultury. Wojciechowska, znana z pasji do odkrywania niezwykłych historii dziennikarka, kontynuuje swoją serię książek, przynosząc czytelnikom niezwykłe opowieści o kobietach, które żyją na krańcu świata i które definiują pojęcie odwagi, determinacji i różnorodności. Główną cechą wyróżniającą tę książkę jest wyjątkowa galeria portretów kobiet, które z różnych powodów wyróżniają się w swoich społecznościach i środowiskach. Od Tsepal, która ma trzech mężów, do Hildy, która staje się jedną z najlepszych matadorek na świecie, autorka rzuca światło na niezwykłe historie życiowe i wybory, jakie dokonują te kobiety. Każda opowieść jest fascynującym studium psychologicznym i kulturowym, które zachwycająco ilustrują różnorodność ludzkiego doświadczenia. Okazuje się, że wcale nie mamy tak źle jak się nam wydaje! Wojciechowska podejmuje także kontrowersyjne tematy, które wywołują refleksję i skłaniają do rozmów na tematy społeczne i kulturowe. Jej rozmowy z kobietami na Samoa, które urodziły się jako mężczyźni, oraz badanie związków w Nepalu dostarczają ciekawych spostrzeżeń na temat różnic płciowych i tożsamości płciowej. Wizyta w Indiach, gdzie autorka próbuje zrozumieć związek między religią a codziennym życiem, dodaje głębi narracji i prowokuje do refleksji nad znaczeniem tolerancji w zróżnicowanym społeczeństwie. Jednym z kluczowych aspektów tej książki jest zdolność Wojciechowskiej do zbudowania intymnych relacji z bohaterkami swoich opowieści. Jej umiejętność wydobywania intymnych wyznań i ukazywania emocji, które kierują tymi wyjątkowymi kobietami, czyni tę książkę niezwykle przystępną i poruszającą. Czytelnik jest w stanie dokładnie poznać każdą bohaterkę i zrozumieć, co sprawia, że są takie wyjątkowe. Pomaga to zrozumieć świat lepiej. Styl pisania Wojciechowskiej jest klarowny i przystępny, co sprawia, że książka jest łatwa do czytania, a jednocześnie dostarcza głębszych przemyśleń. Autorka z sukcesem łączy opowieści o życiu codziennym z obserwacjami kulturowymi i społecznymi, tworząc bogatą i wielowymiarową narrację. "Kobieta na krańcu świata 3" to nie tylko zbiór opowieści o niesamowitych kobietach, ale także inspirująca podróż przez różnorodność i tolerancję. Martyna Wojciechowska zachęca nas do odkrywania innych kultur, rozumienia odmiennych punktów widzenia i czerpania inspiracji z niezwykłych historii życiowych. To książka, która otwiera nasze oczy na bogactwo ludzkiego doświadczenia i uczy, że różnorodność jest naszą siłą. W rezultacie, "Kobieta na krańcu świata 3" to książka, która wciąga, inspiruje i zmusza do refleksji nad naszym własnym postrzeganiem świata. To fascynująca podróż przez różne kultury i życia kobiet, które żyją na krawędzi społeczeństwa, ale wnoszą ogromny wkład w nasz globalny krajobraz. W końcu wszyscy jesteśmy w innych kulturach, ale jednak tacy sami...

„Blondynka w Chinach” nie jest typowym przewodnikiem, w którym znaleźć by można jakieś konkretne informacje turystyczne. Jest to raczej zbiór wspominków autorki o jej wrażeniach i przemyśleniach, jakie wywołała w niej podróż po tym kraju. Miejscami Pawlikowska nawet za bardzo oddaje się porównaniom i opisom swoich przekonań, tak że wówczas książka przemienia się w jej osobisty poradnik światopoglądowy. Ponadto zgromadzone w niej informacje podane są w sposób jakby powierzchowny – wcześniej przeczytałam „Blondynkę na Bali” i tam podróżniczka znacznie bardziej obszernie i szczegółowo opisywała swe perypetie, zawierając również dane na temat noclegów, lokalnego transportu, cen i tożsamości kulturowo-społecznej Indonezyjczyków. W tej kwestii „Blondynka w Chinach” nieco mnie zatem zawiodła. Mimo to lektura usatysfakcjonowała mnie jako źródło odpoczynku intelektualnego, gdyż napisana jest lekkim i przyjemnym językiem, a ponadto dostarczyła mi (wprawdzie bardzo ogólnikową, ale zawsze) wiedzę o różnych ciekawostkach na temat Chin, na przykład dotyczących procesu łamania stóp jako elementu kanonu urody.

Ta książeczka to naprawdę dużo informacji o Kanadzie. Fajna, bardzo poręczna. Pani Olga zwiedza Kanadę podczas urlopu. Tak więc widzimy ją oczami gościa. Trochę ciekawostek zasili wasz umysł. Zarówno takich, które znajdziecie w encyklopedii, jak i takich, których raczej się nie opisuje w przewodnikach. A jakich? A to, ze w Kanadzie są Kaszuby, że Toronto wymawia się bez drugiego "T", że Leonard Cohen pochodzi z Polski, mieszkał w Montrealu. To co mnie irytowało to to, że cały czas autorka pisze nie " w Vancouver" tylko "w Vancouverze". Mam wrażenie, że autorka opowiada w taki sposób jakby pisała wypracowanie szkolne. Recenzuje krótkimi, zwięzłymi zdaniami. Czuć bardzo nieopierzone pióro. To co mnie trochę rozczarowało, to to, że autorka bardzo mało rozpisywała sie o pogodzie. Czemu mnie ten temat tak pasjonuje? Bo Kanada leży w kilku strefach. Oglądam regularnie program o Vancouver i tam zawsze pogoda jest strasznie dziwna. Deszcz, slońce, płaszcze, ciepłe golfy, ale i bluzki na krótki rękaw, wszystko strasznie się przeplata. I drugi temat, który mnie nurtuje, to stosunek Kanadyjczyków do korony, tym samym do Królowej. Duży plus za zdjęcia. To zawsze daje dużo w książkach podróżniczych. Czyta się ją bardzo szybko. Można pochłonąć w jeden wieczór.

Na początku jesieni trafiłam na niezwykle intrygującą książkę, która bardzo mi się spodobała! Autor - Peter Kerr - to wielokrotnie nagradzany, szkocki autor humorystycznego majorkańskiego pamiętnika podróżniczego pt.: "Pomarańcze w śniegu". To także były muzyk jazzowy, producentem muzycznym i rolnik. Miałam możliwość przeczytać o dobrych ( i nie tylko takich), przygodach jego szkockiej rodziny, która postanawia przeprowadzić się na Majorkę, aby uciec od zima, deszczu i wilgotności. Małżeństwo kupuje farmę i zaczyna, razem z synami, nowe życie, uprawiając pomarańcze na śródziemnomorskiej wyspie. Peter i jego żona nie mogą uwierzyć własnym oczom, gdy Majorka wita ich bielą śniegu i dziwacznym krajobrazem pełnym cytrusowych choinek i pomarańczowych kul śniegowych. Autor pisze o krajobrazie wyspy i samej farmie i robi to z prawdziwą pasją i oryginalnością. "Zatoka Palmy nigdy nie wyglądała wspanialej./.../południowe słońce, złota kula zawieszona na tle błękitnej zasłony, zalewająca blaskiem bezmiar Morza Śródziemnego, na którym skrzyły się cekiny odbitego światła. Śnieg odświeżył krajobraz. Zielone, zalesione wzgórza, które otaczały beżową,okrągłą bryłę zamku Bellver, odbijały przejrzyste światło słoneczne i oferowały subtelne zapachy sosny i mirtu" Dodatkowo czytelnik otrzymuje zabawne anegdoty o żonie pisarza, sąsiadach oraz o tym, jak został oszukany przez poprzedniego właściciela. Większość opisanych interakcji z tubylcami dostarcza mnóstwo momentów śmiechu, głównie z powodu barier językowych, zwyczajów i różnic w stylu życia. Nie muszę dodawać, że nic nie idzie gładko, a kłopoty z językiem hiszpańskim tylko potęgują zamieszanie. Ale pomimo wszystkich nieszczęść - a nawet toalety, która przestaje działać w Boże Narodzenie - opisy widoków, ludzi i ogólnego poczucia joie de vivre ( radości życia) dają czytelnikowi prawdziwe, dobre samopoczucie. Polecam przeczytać tę pełną humoru i ironii książkę , w której głównym bohaterem jest wyspa! Książka bierze udział w wyzwaniu tematycznym-20-ksiazek-na-rok-2024 Pkt 8. Książka, która ma w tytule owoc.

Książka bardzo nierówna. Przy czytaniu niektórych opowiadań - popłakana ze śmiechu. Przy niektórych - znudzona. Niektóre można połknąć w pięć minut. Nie do końca chyba zrozumiałam koncepcję doboru tekstów. Jest tutaj kilka takich, których bym się nie spodziewała, czytając książkę z sekcji podróżniczej. Najlepsze opowiadania na początku i na końcu, zupełnie jakby miały zachęcić / podnieść ogólną ocenę książki. W całości może i nie poraża, ale czyta się bardzo dobrze.

"Wszyscy jesteśmy nomadami" Autor: Małgorzata Dzieduszycka-Ziemilska Książka "Wszyscy jesteśmy nomadami" Małgorzaty Dzieduszyckiej-Ziemilskiej to bardziej pamiętnik z podróży niż typowy reportaż. Sama narracja nie wyróżnia się szczególnie, choć autorka opisuje swoje doświadczenia z podróży po Mongolii, w tym interakcje z kierowcą, filmowcem oraz koleżanką. Perypetie te nie zawsze przyciągają uwagę, ale nadrabiają to wyjątkowe fotografie. I to właśnie zdjęcia stanowią największy atut tej publikacji. Są one nie tylko piękne, ale wręcz hipnotyzujące, oddając w pełni surowość i piękno mongolskich krajobrazów. Po lekturze mam wrażenie, że sama oprawa wizualna mogłaby z powodzeniem funkcjonować jako osobny album fotograficzny, bez potrzeby rozwodzenia się nad detalami samej podróży. Publikacja może być ciekawym uzupełnieniem dla osób już zaznajomionych z tematyką Mongolii, które szukają bardziej artystycznego spojrzenia na ten kraj. Jednak dla tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z Mongolią, lepiej sięgnąć po bardziej treściwe i informacyjne opracowania.

Książka jest bardzo fajna (bez obrazy!) jak na lekturę w pociągu lub poczekalni, dla kogoś, kto chce poznać Kraj Kwitnącej Wiśni przystępnie, szczerze i kolorowo, bez pseudonaukowych analiz, ton bibliografii, "zarysowywania kontekstu historycznego" i dzielenia włosa na czworo. Główną z jej wad jest to, że... została zbyt dobrze wydana. Przez to jest jedna z najcięższych pozycji, jakie zabierałem w podróż (konkuruje z wagą aparatu fotograficznego z krótkim obiektywem). Twarde, solidne wydanie i dobra, uczciwa jakość papieru powodują też powstawanie na kartach odblasków przy czytaniu w mieszanym lub sztucznym oświetleniu. To, czemu służyć miała ta forma - czyli wysmakowany poziom zdjęć - pozostaje, niestety, jakby troszeczkę w tyle (żart autorki o tym, jak znakomitym jest fotografem odbieram jako ciepłą autoironię). Pojawiło się tutaj dużo (krzywdzących, moim zdaniem) opinii, że autorka ma rozbuchane ego. Czy piszą to jednak osoby, które doświadczyły tej głębokiej samotności i bycia zdanym wyłącznie na siebie w obcym kraju... lub mieście? Kiedy tylko to ego i dialog wewnętrzny chronią nas przed szaleństwem (tudzież zamarznięciem). Poza tym, odrobina kręgosłupa jest niezbędna do pisania w tak reportażowym stylu (patrz np. Mark Twain). Zaś reportażysta nie zawsze musi "obiektywnie" i po akademicku "mieć rację". Patrząc z innej strony, autorka, będąc atrakcyjną blondynką (173 cm wzrostu, 110/70/90), pokazuje się nam z twarzą zasłonięta włosami, albo okularami, albo na miniaturze wielkości znaczka pocztowego. Wiele osób uległoby tu tendencji do auto lansu... Czuje ból współpasażerów, gdy jej stopy cuchną tuńczykiem. Staje się żywą atrakcją turystyczną przyparta do muru przez jelonki. Tak chyba nie wygląda "przerośnięte ego"? Z trzeciej strony jednak, nawet tak miłej i uroczej dziewczynie pewnie nie oświadczyłbym się, gdyż w widać w jej postawie jak w lustrze nasze główne wady narodowe - tę subtelną nutkę chrześcijańskiego poczucia najlepszości, skłonność do cwaniactwa (gdy trzeba znaleźć miejsce w autobusie, w którym miejsc nie ma) i targowania się, w końcu nieobliczalność (wbicie się na imprezę pełną obcych mężczyzn?!;-)). Choć jestem w połowie lektury i nie wiem, czym autorka mnie jeszcze zaskoczy, zdecydowanie jednak wolę w tę podróż udać się z panią Anią, niż z jakimkolwiek ględzącym anglosasem lub (uchowaj Boże!) profesorem.

Norwegia to bardzo urokliwy, królewski i bogaty kraj (nie tylko ze względu na przelicznik PKB) mający wiele do zaoferowania, zarówno turystom lubiącym odpoczynek jak i tym bardziej aktywnym. Tutaj bogactwo przekłada się przede wszystkim na magiczne i jedyne w swoim rodzaju Fiordy, położone pośród wysokich gór, z malowniczymi wodospadami, wyrastającymi z wody klifami i największymi lodowcami w Europie. Poza tym historyczne, piękne miasta, zabytkowe budowle, doliny z krętymi, wąskimi drogami (samo czytanie przyprawia o zawrót głowy), ośrodki sportowe, z których Norwegia słynie (tysiące kilometrów tras biegowych, skocznie narciarskie), świat Wikingów oraz magiczna Zorza Polarna na północnym krańcu kraju. W książce znajdziemy dużo ciekawostek historycznych, geograficznych, a także kulturowych i kulinarnych Norwegii, których doświadczyła nasza autorka. Bardzo przyjemny styl pisania i przyjemne dla oka amatorskie zdjęcia. Dla mnie podróżnik na plus.

Wiadomo, że nie jest to arcydzieło, a jedynie opowiadanie młodego początkującego, jeszcze infantylnego dziennikarza o rzeczach, które zobaczył podczas swojej podróży po USA. I tak też trzeba tę książkę oceniać, jako jeszcze jedno z wielu spojrzen, uzupełnienie wiedzy o Stanach. Dla mnie tym był nieznany mi wcześniej monumentalny pomnik Crazy Horse'a i fragment o Indianach, który zapoczątkował moja chęć w bardziej wnikliwe zapoznanie się z tragiczną historią ich eksterminacji przez białych.

„Podróże życia” cz. 4 podobnie jak i wcześniejsze części stanowi zbiór felietonów opowiadających o wyprawach do krajów dalekich i tych trochę bliższych. Ponieważ każdy rozdział pisany jest przez inną osobę każdy znajdzie tu coś dla siebie i coś co mu się nie spodoba. Dla mnie np. ciężko nazwać podróżą życia wyjazd do Maroka z biurem podróży na wczasy połączone ze zwiedzaniem. Wiem, że dla niektórych to całkiem poważna wyprawa w nieznane, ale jednak spodziewałem się ambitniejszych wypraw w książce promowanej przez miesięcznik Traveler. Mimo wszystko sam sposób wydania tej książki, czyli teksty stosunkowo krótkie i ogrom pięknych kolorowych fotografii wynagradza te drobne niedociągnięcia i pozostawia po książce miłe wspomnienie dlatego uważam, że warto przeczytać tę bądź inną cześć. Sam chętnie sięgnę po kolejne książki z serii.

Zbiór luźnych opowieści na temat krajów Skandynawskich, dobranych bez wyraźnego klucza. Autor jako reporter odwiedza wraz z ekipą przeróżne miejsca i raz opowiada o niedźwiedziach polarnych, raz o traperach, a następnym razem opisuje życie na platformie u brzegów Norwegii. Chyba każdy znajdzie w tej książce coś co mu się w Skandynawii spodoba, ale mam wrażenie, że ogólny obraz, który został mi w głowie jest raczej nijaki. Opisy według mnie nie za bardzo zachęcają do wyprawy w tamte strony, dużo w tej książce ponuractwa, a szkoda, bo osobiście uważam że Skandynawia jest raczej tajemnicza i fascynująca, nawet w okresie zimowym.

Książkę dostałam w prezencie. Nie wiem czemu, ale najlepiej czytało mi się część o Ameryce i to z niej najwięcej pamiętam. Przez Afrykę nawet nie do końca przebrnęłam. Jak ktoś się interesuje światem to jak najbardziej polecam. Mnie najbardziej urzekły piękne fotografie.

Choć nie lubię relacji,w których wrzuca siędo jednego wora rózne podróże,tu moge wybaczyć autorom nonszalanckośc. Przede wszystkim odkupiają winę prezentując cudowne zdjęcia, które budzą naszą tęsknotę za opisywanymi miejscami. Przedmiotem wypraw są Portugalia ,Irlandia i Turcja, aautorzy skupiają się na pogoni za mitycznymi istotami. W Portugalii podążają śladami templariuszy i św. Graala, bazując na teorii,że nazwa Portugalia to Porto Graale,czyli port/miejsce schronienie św. Graala. samych teorii, czym ów Graal jest naliczyli 12. Spacerujemy z nimi po Lizbonie,odwiedzamy KlaSZTOR Hieronimitów w Belem, widzimy Alfamę,słuchamy fado, podziwiamy pomnik Pessoi, zahaczamy o Fatimę, GUimares, piękny zamek Tomar, Batalhę. Dostępujemy z Edim zaszczytu rozmowy z Jamesem Manganem, przywódcą związku templariuszy i Wielkim Mistrzem Zakonu Don Fernandem del Toro Garland,który wertuje legendarną szmaragdową tablicę. Pozdóż niespodziewanie prowadzi nas nawet do symboliki masonów, Loży Masońskiej i wiary Hitlera w ezoterykę i jest to najmocniejsza strona całej ksiązki. W Irlandii szykują nobliwych szlachetnych elfów typie Legolasa,a nie złośliwych chochlików. Po drodze Dublin i MOlly Mallone, Oscar Wilde wparku przy Trinity College. Christ Church, pomnik Joyce'a. Cork,Rock of Cashel,Moher Cliffs,ciekawe ule-chatki anachoretów, dolmeny,okrągłe wieże, Kilfenora. A w Turcji podążają śladem św.Mikołaja,więc Stambuł, Haga Sophia,Błękitny Meczet, osławiona myra, Pamukkale,Didyma i zachwycający Efez. Obrazki z wyprawy oczarowują.

Steffen Möller jest obecnie postacią trochę zapomnianą. Był bardzo popularny w Polsce w pierwszej dekadzie XXI w., kiedy to występował w polskiej telnoweli „M jak Miłość”, a także w wielu programach rozrywkowych promujących integrację Polski w Europie. Napisał nawet parę książek. Omawiana pozycja stanowi opis podróży autora z Berlina do Warszawy. W trakcie jazdy bohater opisuje nie tylko sam pociąg i współpasażerów, ale również poszczególne miejscowości stanowiące stacje pośrednie. Czy zarówno polski, jak i niemiecki czytelnik znajdą tu coś dla siebie? Autor stara się tu w miarę sympatycznie przedstawić Polaków. Zwraca uwagę na nasze stereotypowe wady i zalety, ale nie jest przy tym złośliwym. Niektóre z jego obserwacji wydawały mi się bardzo powierzchowne, ale jednocześnie też wiele jest bardzo prawdziwych spostrzeżeń, które zauważam również u siebie i które mi wydają się normalnością, ale dla Niemców mogłyby być czymś niecodziennym. Przy tym nie przemilcza pewnych polsko-niemieckich animozji i nawiązuje do II wojny światowej, chociaż stara się na to patrzeć trochę z dystansu. Bardzo sprawne jest też jego skrótowe omówienie poszczególnych miejscowości. Dużo jest tu ciekawostek, które mogą zainteresować turystów. Bardzo zabawna jest też sama podróż pociągiem. Spotyka tam szereg oryginalnych osób, z których część mogłaby być spokojnie samodzielnymi bohaterami powieści fabularnych. Nie wiem czy są to autentyczne postacie czy też inwencja twórca autora, ale nie sposób się nie uśmiechnąć. Pojawiają się tu też wątki autobiograficzne i można dowiedzieć się jak wyglądała kariera autora. Wyjaśnione jest jak polubił Polskę i związał się z tym krajem. Bardzo sympatyczny motyw. Książka trochę się zestarzała i nie wszystkie zjawiska są już aktualne, a także część popularnych wówczas w produktów nie jest już tak znana. Można więc ją dzisiaj odczytywać jako zapis minionej epoki. Czy jednak na pewno tak wiele się zmieniło pod względem charakteru Polaków czy Niemców? O tym muszą zdecydować czytelnicy.

Idealnie się złożyło, że natrafiłem na tę niepozorną książeczkę w momencie szykowania się do podróży na Chorwację. Czyta się ją bardzo szybko, jakby obcowało się z blogiem podróżniczym. Prezentuje nam Chorwację z bardzo osobistej strony. Kobusowie przedstawiając miejsca, które udało im się odkryć, przemierzając chorwackie lądy, dzielą się z czytelnikiem opowieściami o swoich dzieciach i tym, w jak wygląda podróż, w której biorą udział. Miłe zaskoczenie, bo po takiej kieszonkowej książeczce zbyt wiele się nie spodziewałem.

Zaskakująco dobra książka podróżnicza, chociaż jej polski tytuł nie jest najszczęśliwszy. Autor przedstawia nam swoje najciekawsze przygody z kilku lat spędzonych w dwóch wyspiarskich krajach Oceanii, okraszając je sporą dawką humoru. Poznamy również pokrótce historię wysp, pewne aspekty życia na nich – niektóre mogą wydawać się zaskakujące (np.Raj musi być drogi). Rozdziały są napisane w miarę chronologicznie, chociaż nie znajdziemy tu dokładnych dat (niekiedy można domyśleć się daty tekstu bo przytaczane jest jakieś wydarzenie światowe). Nie jest to wadą, pasuje idealnie do potocznego wyobrażenia wyspiarskiego świata, w którym czas nie ma znaczenia, a wszyscy są zrelaksowani. Ta książka w pewnym sensie obala wizerunek rajskich wysp (przynajmniej u mnie). I to jest wg mnie jej główną zaletą. Nie jest to relacja bezkrytycznie zachwyconego dwutygodniowego turysty, który widzi tylko to co touroperatorzy chcą mu pokazać. Autor pokazuje/opisuje nam tu zarówno blaski jak i cienie życia w tropikach. Jak dla mnie – świetnie napisana książka, z dużą ilością specyficznego humoru autora, dająca raczej niezafałszowany obraz życia na rzadko odwiedzanych zakątkach Oceanii (a jak poziom mórz jeszcze się podniesie to będzie to już książka historyczna). Pierwszy rozdział jest może trochę chaotyczny ale później autor znajduje właściwy rytm i w sumie szkoda, że książka jest taka „cienka”. Poczytałoby się jeszcze. Co jest jeszcze na plus – informacje o charakterze historycznym podawane są „przy okazji” i najczęściej są okraszone jakąś zabawną puentą. Słowem, nie przynudzają, nie psują rytmu opowieści. Może i nie są one zbyt pogłębione ale przecież nie taki jest charakter tej książki.

Książka jest sprzed niemalże 10 lat, przez co jest już dość mocno nieaktualna, ale oczywiście to nie wina książki tylko tego, że sięgnęłam po nią dopiero teraz. Niemniej jednak, z racji że tanie latanie nieco się zmieniło, to porady w niej zawarte są albo bezużyteczne albo powszechnie znane każdemu. Aczkolwiek do jej przeczytania nie skłoniła mnie chęć poznania tych porad, lecz wycieczek jakie zostały odbyte przez rok, za przysłowiowe grosze. No i tutaj się lekko zawiodłam, gdyż okazało się że opisy z podróży zostały wykonane bardzo pobieżnie. Te wyjazdy na ogół były albo jednodniowe albo dwudniowe, przez co głównie opierały się na tym jak ekipa dojeżdżała z lotniska do hostelu, z hostelu do centrum i ponownie na lotnisko (bądź stację kolejową). Jednym słowem za mało tu było jakiegokolwiek zwiedzania i ostatecznie doszłam do wniosku, że większość z tych podróży była bezcelowa. Autor na przykład pisze o tym, że po co pić kawę w Warszawie skoro za 2 zł można polecieć do Sztokholmu, napić się kawy i wrócić. Pomijając fakt, że w obecnych czasach raczej nie jest możliwe zdobycie biletów lotniczych za 2zł w obie strony, to jeszcze dochodzi kwestia dojazdu z lotniska do miasta (cena często dochodzi do 200 zł) i okazuje się, że wyjazd przestaje być opłacalny, a mimo wszystko widnieje dużymi literami "Sztokholm za 2zł - to możliwe". Druga kwestia jest taka, jaki jest sens lecieć do innego państwa, aby spędzić tam dwie godziny i musieć wracać? Fajnie jest czytać o tanim (bądź droższym) podróżowaniu, o ile faktycznie jest to podróżowanie przez duże P, a nie tylko odhaczenie kraju, bo pojawiło się tanie połączenie, jednocześnie nie mając czasu na zobaczenie największych atrakcji. Szczerze mówiąc powyższa lektura nie jest ani poradnikiem ani książką podróżniczą, a jedynie dodatkiem do powstałego na TVN cyklu o tanim podróżowaniu z Poradą w roli głównej. Nie jest to zła książka, lecz jeśli ktoś chce poczytać o tanim podróżowaniu, z pewnością odnajdzie lepsze pozycje, które będą warte większej uwagi. Przechodząc do plusów: + Książka napisana fajnym językiem, czyta się ją szybko i przyjemnie + Dużo pięknych fotografii + Podsumowanie każdej podróży, zawierające plusy i minusy danego miasta oraz ceny przykładowych produktów w sklepach + Dużo przydatnych (choć aktualnie pewnie wszystkim znanych) linków do stron internetowych + Garść porad, które z pewnością kiedyś były bardziej przydatne niż dziś

Całkiem niezła literatura podróżnicza. Książkę Adama Chałupskiego czyta się szybko, gładko i z zainteresowaniem. Nie jest to niestety relacja spisana z taką swadą i pisarskim talentem jak, przykładowo, książki Wojciecha Cejrowskiego. Styl autora określiłbym bardziej jako rzemieślniczy aniżeli genialny, zapadający w pamięć - jak w przypadku wspomnianego przeze mnie W.C. Mimo wszystko opisy są dość powierzchowne i często aż prosiło się by do pewnych zdarzeń dołączyć obszerniejszy komentarz. Dla uczciwości dodam że pod tym względem rozdziały o Afganistanie i Pakistanie wybijają się bardzo pozytywnie. Dodam że osobiście nie podzielam negatywnej opinii p. Chałupskiego na temat Zachodniej Cywilizacji. Po samych opisach mentalnego, kulturowego i gospodarczego zacofania, wszechobecnej biedy, ciągłych narodowościowych wojen i wojenek, zagrożenia terroryzmem itd itp. wiem, że nie chciałbym tam żyć. Dobrze jest poczytać o tych krajach i dowiedzieć się co się tam dzieje i dlaczego, niemniej cieszę się że w naszym kręgu kulturowym na większość spraw patrzymy "po naszemu". I chyba żałuję tylko wspominanej wielokrotnie przez autora poczucia wspólnoty ludzi tam żyjących, otwartości i bezinteresownej pomocy - o ile to rzeczywiście prawda. Kończąc już, książkę jak najbardziej polecam ;)